Adhyaya 49

Verse 1

अर्जुन उवाच । अत्यद्भुतानि तीर्थानि लिंगानि च महामुने । श्रुत्वा तव मुखांभोजाद्भृशं मे हृष्यते मनः

ອາຣຈຸນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຕີຣຖະ ແລະ ລິງຄະ ເຫຼົ່ານີ້ ນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ໄດ້ຍິນຈາກປາກດັ່ງດອກບົວຂອງທ່ານ ໃຈຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິ່ງນັກ»

Verse 2

महीनगरकस्यापि स्थापितस्य त्वया मुने । यानि तीर्थानि मुख्यानि तानि वर्णय मे प्रभो

«ໂອ ມຸນີ, ກ່ຽວກັບ ມະຫີນະຄະຣະກະ ດ້ວຍ—ເມືອງທີ່ທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາ—ຂໍທ່ານຈົ່ງພັນລະນາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ ບັນດາຕີຣຖະອັນເປັນຫົວໜ້າ, ໂອ ພຣະອົງ»

Verse 3

नारद उवाच । श्रीमन्महीनगरके यानि तीर्थानि फाल्गुन । तानि वक्ष्यामि यत्रास्ते जया दित्यो रविः प्रभुः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຟາລກຸນາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເຖິງຕີຣຖະທັງຫຼາຍໃນມະຫີນະຄະຣະອັນຮຸ່ງເຮືອງ—ບ່ອນທີ່ພຣະອາທິດຜູ້ເປັນເຈົ້າ Jayāditya ປະທັບຢູ່»។

Verse 4

जयादित्यस्य यो नाम कीर्तयेदिह मानवः । सर्वरोगविनिर्मुक्तो लभेत्सोऽपि हृदीप्सितम्

ຜູ້ໃດໃນທີ່ນີ້ ຮ້ອງສັນລະເສີນ ຫຼື ສວດນາມ Jayāditya, ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກໂຣຄາທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກໃນໃຈດ້ວຍ.

Verse 5

यस्य संदर्शनादेव कल्याणैरपि पूर्यते । मुच्यते चाप्यकल्याणैः श्रद्धावान्पार्थ मानवः

ດ້ວຍການເຫັນພຣະອົງນັ້ນແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ, ໂອ ປາຣຖະ, ຜູ້ມີສັດທາຈະເຕັມໄປດ້ວຍມົງຄຸນ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມອັບມົງຄຸນ ແລະອຳນາດອັນບໍ່ດີທັງຫຼາຍ.

Verse 6

तस्य देवस्य चोत्पत्तिं शृणु पार्थ वदामि ते । शृण्वन्वा कीर्तयन्वापि प्रसादं भास्कराल्लभेत्

ໂອ ປາຣຖະ, ຈົ່ງຟັງກຳເນີດຂອງເທວະອົງນັ້ນ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້. ຜູ້ໃດຟັງກໍດີ ຫຼືສວດກໍດີ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພຣະປະສາດຈາກພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ).

Verse 7

अहं संस्थाप्य संस्थानमेतत्कालेन केनचित् । प्रयातो भास्करं लोकं दर्शनार्थी यदृच्छया

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງສະຖານະອັນສັກສິດນີ້ໃຫ້ໝັ້ນຄົງຕາມການເວລາແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ໂລກຂອງພາສະກະຣະ ໂດຍບັງເອີນ ແລະດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ.

Verse 8

स मां प्रणतमासीनमभ्यर्च्यार्घेण भास्करः । प्रहसन्निव प्राहेदं देवो मधुरया गिरा

ເມື່ອຂ້ອຍນັ່ງກົດກົ້ມນົບນ້ອມ ພຣະພາສະກະໄດ້ບູຊາຂ້ອຍດ້ວຍນ້ຳອາຣະຄະ ແລ້ວຕັດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫວານ ດັ່ງມີຮອຍຍິ້ມອ່ອນໆ।

Verse 9

कुत आगम्यते विप्र क्व च वा प्रतिगम्यते । क्व चायं नारदमुने कालस्ते विहृतोऽभवत्

«ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າມາຈາກໃສ ແລະຈະໄປທີ່ໃດ? ແລະໂອ ນາຣະດະມຸນີ, ເວລາຂອງເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ໃນການທ່ອງທ່ຽວຢູ່ໃສ?»

Verse 10

नारद उवाच । एवमुक्तो भास्करेण तं तदा प्राब्रवं वचः । भारते विहृतः खण्डे महीनगरकादपि । दर्शनार्थं तव विभो समायातोऽस्मि भास्कर

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະພາສະກະຕັດດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕອບວ່າ: «ຂ້ອຍໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໃນພາຣະຕະວັຣສະ ແມ່ນກະທັ້ງເຖິງແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ມະຫີນະຄະຣະກະ; ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ພຣະພາສະກະ, ຂ້ອຍມານີ້ເພື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຂອງພຣະອົງ»

Verse 11

रविरुवाच । यत्त्वया स्थापितं स्थानं तत्र ये संति ब्राह्मणाः । तेषां गुणान्मम ब्रूहि किंगुणा ननु ते द्विजाः

ພຣະຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ຕັດວ່າ: «ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເຈົ້າໄດ້ສ້າງໄວ້ນັ້ນ ມີພຣາຫມັນໃດອາໄສຢູ່? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖິງຄຸນຄ່າຂອງເຂົາເຈົ້າ—ດວິຊະເຫຼົ່ານັ້ນມີຄຸນທຳອັນໃດ?»

Verse 12

नारद उवाच । एवं पृष्टो भगवता पुनरेवाब्रवं वचः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະອົງຖາມດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ອີກຄັ້ງ।

Verse 13

यदि तान्भोः प्रशंसामि स्वीयान्स्तौतीति वाच्यता । निंदाम्यनर्हान्कस्माद्वा कष्टमेवोभयत्र च

ຖ້າຂ້ອຍສັນລະເສີນພວກເຂົາ ຄົນຈະກ່າວວ່າ «ລາວຍົກຍ້ອງພວກຂອງຕົນ»; ແຕ່ຖ້າຂ້ອຍຕິຕຽນຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນຖືກຕິ ຈະເຮັດໄປເພາະຫຍັງ? ທັງສອງທາງລ້ວນລຳບາກ.

Verse 14

अथवा पारमाहात्म्ये सति तेषां महात्मनाम् । अल्पे कृते वर्णने स्याद्दोष एव महान्मम

ຫຼືອີກຢ່າງ—ເນື່ອງຈາກມະຫາຕະມາເຫຼົ່ານັ້ນມີຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້—ຖ້າຂ້ອຍພຽງພັນລະນາແຕ່ນ້ອຍ ຄວາມຜິດໃຫຍ່ຈະເປັນຂອງຂ້ອຍແທ້.

Verse 15

मदर्चितद्विजेंद्राणां यदि स्याच्छ्रवणेप्सुता । ततः स्वयं विलोक्यास्ते गत्वेदं मे मतं रवे

ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງເລື່ອງຂອງບຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ນະມັດສະການບູຊາແລ້ວ, ຈົ່ງໄປເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຕົນເອງ; ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນທີ່ຂ້ອຍພິຈາລະນາແລ້ວ, ໂອ ຣະວິ.

Verse 16

इति श्रुत्वा मम वचो रविरासीत्सुविस्मितः । स्वयं द्रक्ष्यामि चोवाच पुनःपुनरहर्पतिः

ເມື່ອຣະວິໄດ້ຍິນຄຳຂອງຂ້ອຍ ລາວປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ພຣະເຈົ້າແຫ່ງວັນນັ້ນຈຶ່ງກ່າວຊ້ຳໆວ່າ “ຂ້ອຍຈະໄປເບິ່ງດ້ວຍຕົນເອງ.”

Verse 17

सोऽथ विप्रतनुं कृत्वा मां विसर्ज्यैव भास्करः । प्रतपन्दिवि योगाच्च प्रयातोर्णवरोधसि

ແລ້ວພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ຈຶ່ງແປງກາຍເປັນຮ່າງຂອງວິປຣະ, ປ່ອຍຂ້ອຍໄປ, ແລະສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຟ້າ; ດ້ວຍອຳນາດໂຍຄະ ພຣະອົງໄດ້ເດີນທາງໄປຫາຝັ່ງມະຫາສະໝຸດ.

Verse 18

जटां त्रिषवणस्नानपिंगलां धारयन्नथ । वृद्धद्विजो महातेजा ददृशे ब्राह्मणैर्मम

ທ່ານພຣາຫມັນເຖົ້າຜູ້ມີເທດສະຫງ່າງາມ ສວມຜົມຈະຕາ ແລະມີສີເຫຼືອງນ້ຳຕານຈາກການອາບນ້ຳຕາມພິທີສາມເວລາ ໄດ້ປາກົດໃຫ້ພຣາຫມັນຂອງຂ້ອຍເຫັນໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 19

ततो हारीतप्रमुखाः प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः । उत्थाय ब्रह्मशालायास्ते द्विजा द्विजमाद्रवन्

ຕໍ່ມາ ຮາຣີຕະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ດວງຕາບານດັ່ງດອກໄມ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ລຸກຂຶ້ນຈາກຫໍພຣາຫມັນ ແລ້ວຮີບໄປຫາພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນ।

Verse 20

नमस्कृत्य द्विजाग्र्यं ते प्रहर्षादिदमब्रुवन्

ເຂົາເຈົ້າກໍໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 21

अद्य नो दिवसः पुण्यः स्थानमद्योत्तमं त्विदम् । यत्त्वया विप्रप्रवर स्वयमागमनं कृतम्

ມື້ນີ້ເປັນວັນມົງຄຸນຂອງພວກເຮົາ ແລະສະຖານທີ່ນີ້ກໍກາຍເປັນທີ່ສູງສຸດໃນມື້ນີ້ ເພາະທ່ານເອງ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ເສດັດມາທີ່ນີ້।

Verse 22

धन्यस्य हि गृहस्थस्य कृपयैव द्विजोत्तमाः । आतिथ्यवेषेणायांति पावनार्थं न संशयः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ສຳລັບຄົນຄອບຄົວຜູ້ມີວາສະນາ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຈະມາດ້ວຍຄວາມເມດຕາລ້ວນໆ ໃນຮູບແບບແຂກ ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 23

तत्त्वं गेहानि चास्माकं पादचंक्रमणेन च । दर्शनाद्भोजनात्स्थानादस्माभिः सह पावय

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານຊໍາລະເຮືອນຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ—ດ້ວຍການຍ່າງດ້ວຍພະບາດຂອງທ່ານ, ດ້ວຍການເບິ່ງຂອງທ່ານ, ດ້ວຍການຮັບອາຫານ, ແລະດ້ວຍການພັກຢູ່ກັບພວກເຮົາ।

Verse 24

अतिथिरुवाच । भोजनं द्विविधं विप्रा प्राकृतं परमं तथा । तदहं सम्यगिच्छामि दत्तं परमभोजनम्

ແຂກໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ອາຫານມີສອງປະເພດ—ອາຫານທົ່ວໄປ ແລະ ອາຫານສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຢ່າງແທ້ຈິງ ອາຫານສູງສຸດທີ່ຈະຖືກຖວາຍ.”

Verse 25

इत्येतदतिथेः श्रुत्वा हारीतः पुत्रमब्रवीत् । अष्टवर्षं तु कमठं वेत्सि पुत्र द्विजोदितम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງແຂກນັ້ນ ຮາຣີຕະໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍວ່າ: “ລູກເອີຍ, ເຈົ້າຮູ້ຈັກກະມະຖະ ຜູ້ອາຍຸແປດປີ ທີ່ພຣາຫມັນໄດ້ເວົ້າເຖິງບໍ?”

Verse 26

कमठ उवात्र । तात प्रणम्य त्वां वक्ष्ये तादृक्परमभोजनम् । द्विजं च तर्पयिष्यामि दत्त्वा परमभोजनम्

ກະມະຖະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພໍ່ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພໍ່ ແລ້ວຈະອະທິບາຍອາຫານ ‘ສູງສຸດ’ ເຊັ່ນນັ້ນ. ແລະໂດຍຖວາຍອາຫານສູງສຸດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນອິ່ມໃຈ.”

Verse 27

सुतेन किल जातेन जायते चानृणः पिता । सत्यं करिष्ये तद्वाक्यं संतर्प्यातिथिमुत्तमम्

“ແທ້ຈິງ ເມື່ອມີລູກຊາຍເກີດມາ ພໍ່ຍ່ອມພົ້ນຈາກໜີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄໍານັ້ນເປັນຈິງ—ໂດຍການບໍລິການແລະເຮັດໃຫ້ແຂກຜູ້ປະເສີດນີ້ອິ່ມໃຈຢ່າງຖືກຄວນ.”

Verse 28

भोजनं द्विप्रकारं च प्रविभागस्तयोरयम् । प्राकृतं प्रोच्यते त्वेवमन्यत्परमभोजनम्

ອາຫານມີສອງປະເພດ ແລະນີ້ແມ່ນການແບ່ງຂອງມັນ: ປະເພດໜຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ປຣາກຣິຕະ» (ທຳມະດາ/ຕາມທຳມະຊາດ) ແລະອີກປະເພດໜຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ປະຣະມະ-ໂພຊະນະ» (ອາຫານສູງສຸດ)។

Verse 29

तत्र यत्प्राकृतं नाम प्रकृतिप्रमुखस्य तत् । चतुर्विंशतितत्त्वानां गणस्योक्तं हि तर्पणम्

ໃນນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ «ປຣາກຣິຕະ» ນັ້ນ ກ່ຽວກັບ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ແລະສິ່ງທີ່ເລີ່ມຈາກປຣະກຣິຕິ; ກ່າວກັນວ່າ ມັນແມ່ນ «ຕັຣປະນະ» (tarpaṇa—ການເຮັດໃຫ້ອິ່ມໃຈ) ຂອງກຸ່ມຕັດຕະວະ 24 ປະການ.

Verse 30

षड्रसं भोजनं तच्च पंचभेदं वदंति च । येन भुक्तेन तृप्तं स्यात्क्षेत्रं यद्देहलक्षणम्

ອາຫານນັ້ນມີລົດຊາດຫົກປະການ ແລະຍັງກ່າວວ່າມີການແບ່ງເປັນຫ້າປະເພດ; ເມື່ອກິນແລ້ວ «ເຂດ» (kṣetra) ຄືກາຍທີ່ເປັນເຂດ ຍ່ອມອິ່ມໃຈພໍໃຈ.

Verse 31

यथापरं परंनाम प्रोक्तं परमभोजनम् । परमः प्रोच्यते चात्मा तस्य तद्भोजनं भवेत्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄຳວ່າ «ເກີນກວ່າ» ທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າ «ສູງສຸດ», ອາຫານສູງສຸດກໍຖືກເອີ້ນວ່າ «ປະຣະມະ-ໂພຊະນະ». ອາດມັນ (Ātman) ຖືກເອີ້ນວ່າ «ສູງສຸດ»; ດັ່ງນັ້ນ ອາຫານນັ້ນຍ່ອມເປັນຂອງພຣະອາດມັນນັ້ນ.

Verse 32

ततो नानाप्रकारस्य धर्मस्य श्रवणं हि यत् । तदन्नं प्रोच्यते भोक्ता क्षेत्रज्ञः श्रवणौ मुखम्

ດັ່ງນັ້ນ ການຟັງທຳມະຫຼາຍຮູບແບບ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ອາຫານ». ຜູ້ເສບສຸກແມ່ນ ເຂດຕະຣະຊະຍະ (kṣetrajña—ຜູ້ຮູ້ເຂດ) ແລະຫູສອງຂ້າງຖືກກ່າວວ່າເປັນປາກຂອງມັນ.

Verse 33

तद्दास्यामि द्विजाग्र्याय पृच्छ विप्र यदिच्छसि । शक्तितस्तर्पयिष्यामि त्वामहं विप्रसंसदि

ສິ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍແດ່ທວິຊະຜູ້ປະເສີດ. ໂອ ພຣາຫມະນ, ຈົ່ງຖາມສິ່ງໃດທີ່ປາຖະໜາ; ຕາມກຳລັງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານອິ່ມໃຈໃນສະພາພຣາຫມະນ.

Verse 34

नारद उवाच । कमठस्यैतदाकर्ण्य सोऽतिथिर्वचनं महत् । मनसैव प्रशस्यामुं प्रश्नमेनमथाकरोत्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກະມະຖະ ແຂກນັ້ນກໍສັນລະເສີນເຂົາໃນໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມຄຳຖາມນີ້.

Verse 35

कथं संजायते जंतुः कथं चापि प्रलीयते । भस्मतामथ संप्राप्य क्व चायं प्रति पद्यते

“ສັດມີຊີວິດເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະລະລາຍດັບໄປແນວໃດ? ແລ້ວເມື່ອຮອດສະພາບເປັນຂີ້ເຖົ່າ ມັນໄປທີ່ໃດ—ມັນໄດ້ຮັບເສັ້ນທາງຕໍ່ໄປຢູ່ໃສ?”

Verse 36

कमठ उवाच । गुरवे प्राङ्नमस्कृत्य धर्माय तदनंतरम् । छंदोगीतममुं प्रश्नं शक्त्या वक्ष्यामि ते द्विज

ກະມະຖະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ຄູອາຈານກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງນົບນ້ອມຕໍ່ທັມມະ. ຄຳຖາມນີ້ອັນຂັບຮ້ອງໃນສຳນວນສັກສິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຕາມກຳລັງ ໂອ ພຣາຫມະນ.”

Verse 37

जनने त्रिविधं कर्म हेतुर्जंतोर्भवेत्किल । पुण्यं पापं च मिश्रं च सत्त्वराजसतामसम्

ໃນຍາມເກີດ ເຫດທີ່ກຳນົດເສັ້ນທາງຂອງສັດ ກ່າວກັນວ່າເປັນກຳມະສາມປະເພດ: ບຸນ, ບາບ, ແລະປົນກັນ—ສອດຄ່ອງກັບຄຸນະ ສັດຕະວະ, ຣາຊະ, ແລະ ຕາມະ.

Verse 38

तत्र यः सात्त्विको नाम स स्वर्गं प्रतिपद्यते । स्वर्गात्कालपरिभ्रष्टो धनी धर्मी सुखी भवेत्

ໃນບັນດານີ້ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັດຕະວິກ” ຍ່ອມໄດ້ເຖິງສະຫວັນ. ເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປ ແລະຕົກຈາກສະຫວັນ ຈະເກີດເປັນຄົນມັ່ງຄັ່ງ ມີທຳ ແລະມີຄວາມສຸກ.

Verse 39

तथा यस्तामसो नाम नरकं प्रतिपद्यते । भुक्त्वा बह्वीर्यातनाश्च स्थावरत्वं प्रपद्यते

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຕາມະສະ” ຍ່ອມໄປສູ່ນະລົກ. ຫຼັງຈາກຮັບທຸກທໍລະມານຫຼາຍປະການ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບສະພາບເປັນຜູ້ຢູ່ນິ່ງ (ເຊັ່ນ ພືດ ຫຼືຮູບອື່ນທີ່ບໍ່ເຄື່ອນ).

Verse 40

महतां दर्शनस्पर्शैरुपभोगसहासनैः । महता कालयोगेन संसरन्मानवो भवेत्

ດ້ວຍການເຫັນ ແລະການສຳຜັດພຣະມະຫາບຸລຸດ, ດ້ວຍການຮ່ວມສັງຄົມ ແລະແມ່ນແຕ່ແບ່ງປັນບ່ອນນັ່ງ ແລະຄວາມສຸກກັນ, ພ້ອມດ້ວຍການປະຈົບກັນອັນມີອຳນາດຂອງເວລາ, ຜູ້ທີ່ພະເວີນໃນສັງສານ ຍ່ອມກັບມາເປັນມະນຸດອີກຄັ້ງ.

Verse 41

सोऽपि दुःखदरिद्राद्यैर्वेष्टितो विकलेंद्रियः । प्रत्यक्षः सर्व लोकानां पापस्यैतद्धि लक्षणम्

ເຂົານັ້ນກໍຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຄວາມທຸກ, ຄວາມຍາກຈົນ ແລະອື່ນໆ, ມີອິນຊີບົກພ່ອງ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງບາບທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດ ປາກົດແກ່ຄົນທັງປວງ.

Verse 42

अथ यो मिश्रकर्मा स्यात्तिर्यक्त्वं प्रतिपद्यते । महतामेव संसर्गात्संसरन्मानवो भवेत्

ຕໍ່ມາ ຜູ້ທີ່ມີກຳປົນປົວ ຍ່ອມໄດ້ເກີດເປັນສັດເດຍລະສານ. ແຕ່ເມື່ອຍັງພະເວີນໃນສັງສານ ດ້ວຍການຄົບຫາກັບພຣະມະຫາບຸລຸດເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງກັບມາເປັນມະນຸດອີກຄັ້ງ.

Verse 43

यस्य पुण्यं पृथुतरं पापमल्पं हि जायते । स पूर्वं दुःखितो भूत्वा पश्चात्सौख्यान्वितो भवेत्

ຜູ້ໃດມີບຸນຫຼາຍກວ້າງໃຫຍ່ ແລະບາບນ້ອຍ ກ່ອນຈະປະສົບທຸກ ແລ້ວພາຍຫຼັງຈຶ່ງໄດ້ຮັບສຸກພອນ।

Verse 44

पापं पृथुतरं यस्य पुण्यमल्पतरं भवेत् । पूर्वं सुखी ततो दुःखी मिश्रस्यैतद्धि लक्षणम्

ແຕ່ຜູ້ໃດມີບາບຫຼາຍ ແລະບຸນນ້ອຍ ກ່ອນຈະໄດ້ສຸກ ແລ້ວພາຍຫຼັງຈຶ່ງປະສົບທຸກ—ນີ້ແມ່ນລັກສະນະຂອງກຳປົນປົວ।

Verse 45

तत्र मानुषसंभूतिं शृणु यादृगसौ भवेत् । पुरुषस्य स्त्रियाश्चैव शुक्रशोणितसंगमे

ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເຖິງການເກີດເປັນມະນຸດວ່າເປັນແນວໃດ—ເມື່ອຊາຍແລະຍິງຮ່ວມກັນ ໃນການປະສົມຂອງນ້ຳເຊື້ອແລະເລືອດ।

Verse 46

सर्वदोषविनिर्मुक्तो जीवः संसरते स्फुटम् । गुणान्वितमनोबुद्धिशुभाशुभसमन्वितः

ຊີວະຜູ້ພົ້ນຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງດັ່ງເດີມທັງປວງ ຍ່ອມທ່ອງທ່ຽວໃນສັງສາຣາຢ່າງແຈ້ງຊັດ; ມີຄຸນະທັງຫຼາຍ ມີໃຈແລະປັນຍາ ແລະພ້ອມດ້ວຍແນວໂນ້ມດີແລະຊົ່ວ।

Verse 47

जीवः प्रविष्टो गर्भं तु कलले प्रतितिष्ठति । मूढश्च कलले तत्र मासमात्रं च तिष्ठति

ເມື່ອຊີວະເຂົ້າສູ່ຄັນ ກໍຕັ້ງຢູ່ໃນກະລະລະ (kalala) ອັນເປັນມວນນ້ຳແຫ່ງຕົວອ່ອນ; ຢູ່ໃນນັ້ນດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ມັນພັກຢູ່ປະມານໜຶ່ງເດືອນ।

Verse 48

द्वितीयं तु तथा मासं घनीभूतः स तिष्ठति । तस्यावयवनिर्माणं तृतीये मासि जायते

ໃນເດືອນທີສອງ ມັນຍັງຄົງຢູ່ ແລະໜາແນ່ນຂຶ້ນ. ໃນເດືອນທີສາມ ການກໍ່ຮ່າງອະວະຍະວະ ແລະສ່ວນຕ່າງໆ ເລີ່ມຕົ້ນ.

Verse 49

अस्थीनि च तथा मासि जायंते च चतुर्थके । त्वग्जन्म पंचमे मासि पष्ठे रोम्णां समुद्भवः

ໃນເດືອນທີສີ່ ກະດູກກໍເກີດຂຶ້ນ. ໃນເດືອນທີຫ້າ ຜິວໜັງຖືກກໍ່ຮ່າງ; ໃນເດືອນທີຫົກ ຂົນຕາມກາຍເລີ່ມງອກ.

Verse 50

सप्तमे च तथा मासि प्रबोधश्चास्य जायते । मातुराहारपीतं च सप्तमे मास्युपाश्नुते

ໃນເດືອນທີເຈັດ ສະຕິຮູ້ສຶກຂອງມັນເລີ່ມຕື່ນຂຶ້ນ. ໃນເດືອນທີເຈັດນັ້ນ ມັນກໍຮັບຮູ້ຮ່ວມກັບອາຫານແລະນ້ຳທີ່ແມ່ກິນດື່ມ.

Verse 51

अष्टमे नवमे मासि भृशमुद्विजते ततः । जरायुणा वेष्टितांगो मुखे बद्धकरांगुलिः

ໃນເດືອນທີແປດ ແລະ ເດືອນທີເກົ້າ ມັນທຸກທ້ອນຢ່າງໜັກ. ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍຖົງຫຸ້ມທາຣົກ (jarāyu) ອະວະຍະວະຖືກປິດລ້ອມ ແລະນິ້ວມືຖືກຮັດໃກ້ປາກ.

Verse 52

मध्ये क्लीबस्तु वामे स्त्री दक्षिणे पुरुषस्तथा । तिष्ठत्युदरभागे च पृष्ठेरग्निमुखः किल

ຖ້າຢູ່ກາງ ຈະເປັນເພດກາງ; ຢູ່ຊ້າຍ ເປັນຍິງ; ຢູ່ຂວາ ເປັນຊາຍ. ມັນສະຖິດຢູ່ໃນບ່ອນທ້ອງ ແລະຫັນໜ້າໄປຫາໄຟຍ່ອຍອາຫານຂອງແມ່ (ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້).

Verse 53

यस्यां तिष्ठत्यसौ योनौ तां च वेत्ति न संशयः । सर्वं स्मरति वृत्तांतं बहूनां जन्मनामपि

ໃນຄອບຄອງມົດລູກໃດທີ່ມັນພັກອາໄສ ມັນຮູ້ແມ່ນັ້ນໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ມັນຈື່ຈຳເລື່ອງລາວທັງໝົດ—ເຫດການແຫ່ງການເກີດຫຼາຍຊາດດ້ວຍ.

Verse 54

अंधे तमसि किं दृश्यो गंधान्मोहं दृढं लभेत् । शीते मात्रा जले पीते शीतमुष्णं तथोष्णके

ໃນຄວາມມືດອັນບອດ ຈະເຫັນຫຍັງໄດ້? ດ້ວຍກິ່ນຫອມຕ່າງໆ ມັນຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ເມື່ອແມ່ດື່ມນ້ຳເຢັນ ມັນຮູ້ສຶກເຢັນ; ເມື່ອແມ່ຮັບຂອງຮ້ອນ ມັນຮູ້ສຶກຮ້ອນເຊັ່ນກັນ.

Verse 55

व्यायामे लभते मातुः क्लेशं व्याधेश्च वेदनाम् । अलक्ष्याः पितृमातृभ्यां जायंते व्याधयः पराः

ເມື່ອແມ່ອອກແຮງ ມັນຮັບຮູ້ຄວາມລຳບາກຂອງແມ່ ແລະຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງໂລກໄຂ້. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ໂລກພະຍາດອັນລະອຽດມອງບໍ່ເຫັນ ກໍເກີດຈາກພໍ່ແລະແມ່.

Verse 56

सौकुमार्याद्रुजं तीव्रां जनयंति च तस्य ते । स्वल्पमप्यथ तं कालं वेत्ति वर्षशतोपमम्

ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນນຸ່ມຂອງມັນ ຄວາມທຸກເຫຼົ່ານັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບປວດຮຸນແຮງ. ແລະເຖິງແມ່ນເວລານ້ອຍນິດຢູ່ນັ້ນ ມັນຮູ້ສຶກເຫມືອນຮ້ອຍປີ.

Verse 57

संतप्यते भृशं गर्भे कर्मभिश्च पुरातनैः । मनोरथांश्च कुरुते सुकृतार्थं पुनःपुनः

ໃນຄອບຄອງຄັນ ສັດຜູ້ມີກາຍຖືກເຜົາຮ້ອນທຸກທົນຢ່າງຫນັກ ເນື່ອງຈາກກຳເກົ່າແກ່. ແລະມັນກໍຕັ້ງປະສົງຊ້ຳໆ—ປາຖະໜາຈະບຳເນັດສຸກຣິຕະ (ບຸນກຸສົນ) ໃຫ້ສຳເລັດ.

Verse 58

जन्म चेदहमाप्स्यामि मानुष्ये जीवितं तथा । ततस्तत्प्रकरिष्यामि येन मोक्षो भवेत्स्फुटम्

«ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດ ແລະໄດ້ຊີວິດມະນຸດ ແລ້ວຂ້ອຍຈະປະພຶດປະຕິບັດທາງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ມົກສະເກີດຂຶ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະແນ່ນອນ»។

Verse 59

एवं तु चिंतयानस्य सीमंतोन्नयनादनु । मासद्वयं तद्व्रजति पीडतस्त्रियुगाकृति

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອມັນຍັງຄິດຢູ່ແບບນັ້ນ ຫຼັງພິທີສີມັນໂຕນນະຍະນະ (ພິທີແບ່ງຜົມ) ແລ້ວ ອີກສອງເດືອນກໍຜ່ານໄປສໍາລັບສັດນັ້ນ—ຮູບກາຍຖືກບີບອັດ ແລະຄົບງໍ້ສາມຊັ້ນ।

Verse 60

ततः स्वकाले संपूर्णे सूतिमारुतचालितः । भवत्यवाङ्मुखो जंतुः पीडामनुभवन्पराम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເວລາອັນຄວນຄົບຖ້ວນ ຖືກລົມແຫ່ງການຄອດພາດັນ ສັດນັ້ນກໍຫັນໜ້າລົງລຸ່ມ ແລະປະສົບຄວາມເຈັບປວດຢ່າງຫນັກຫນ່ວງຍິ່ງ.

Verse 61

अधोमुखः संकटेन योनिद्वारेण निःसरेत् । पीडया पीडमानोऽपि चर्मोत्कर्तनतुल्यया

ຫັນໜ້າລົງລຸ່ມ ມັນອອກມາຜ່ານປະຕູຍອນີອັນຄັບແຄບດ້ວຍຄວາມລໍາບາກ; ຖືກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ດຸດດັ່ງຖືກຖອດຜິວໜັງ.

Verse 62

करपत्रसमस्पर्शं करसंस्पर्शनादिकम् । असौ जातो विजानाति मासमात्रं विमोहितः

ເມື່ອເກີດໃໝ່ ມັນຮູ້ຈັກການສຳຜັດ ແລະການແຕະຕ້ອງ—ເຊັ່ນການຖູກມື ຫຼືໃບໄມ້—ແຕ່ມັນຍັງມືດມົນສັບສົນປະມານໜຶ່ງເດືອນ.

Verse 63

प्राक्कर्मवशगस्यास्य गर्भज्ञानं च नश्यति । ततः करोति कर्माणि श्वेतरक्तासितानि च

ສັດນີ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດກຳເກົ່າ ຄວາມຮູ້ທີ່ເຄີຍຈື່ໃນຄັນມານດາກໍສູນໄປ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກະທຳກຳທຸກຢ່າງ—ສະຫວ່າງ, ແດງແຮງ, ແລະມືດດຳ।

Verse 64

अस्थिपट्टतुलास्तंभस्नायुबंधेन यंत्रितम् । रक्तमांसमृदालिप्तं विण्मूत्रद्रव्यभाजनम्

ກາຍນີ້ເປັນເຄື່ອງກົນທີ່ຖືກມັດດ້ວຍເສັ້ນເນື້ອ; ກະດູກເປັນດັ່ງແຜ່ນແລະເສົາ; ຖືກທາດ້ວຍດິນເຫນືອຂອງເລືອດແລະເນື້ອ; ເປັນພາຊະນະບັນຈຸຂອງອຸຈາລະແລະປັດສະວະ।

Verse 65

सप्तभित्तिसुसंबद्धं छन्नं रोम तृणैरपि । वदनैकमहाद्वारं गवाक्षाष्टविभूषितम्

ມັນດັ່ງເຮືອນທີ່ຜູກຕໍ່ແນ່ນຫນາດ້ວຍຝາເຈັດຊັ້ນ ມຸງດ້ວຍຂົນດັ່ງຫຍ້າ; ມີປາກເປັນປະຕູໃຫຍ່ພຽງອັນດຽວ ແລະປະດັບດ້ວຍປ່ອງຢ້ຽມແປດບານ।

Verse 66

ओष्ठद्वयकपाटं च दंतार्गलविमुद्रितम् । नाडीस्वेदप्रवाहं च कफपित्तपरिप्लुतम्

ຮິມຝີປາກສອງຂ້າງເປັນດັ່ງບານປະຕູ ແລະຖືກປິດຜະນຶກດ້ວຍກອນສະກັດແຫ່ງແຂ້ວ; ທໍ່ນາດີໄຫຼເຫື່ອ ແລະຖືກທ່ວມດ້ວຍເສມະແລະນ້ຳດີ।

Verse 67

जराशोकसमाविष्टं कालवक्त्रानलस्थितम् । रागद्वेषादिभिर्ध्वस्तं षट्कौशिकसमुद्भवम्

ມັນຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຄວາມແກ່ແລະຄວາມໂສກ ຕັ້ງຢູ່ໃນໄຟແຫ່ງປາກອ້າຂອງກາລະ; ຖືກທຳລາຍໂດຍຕັນຫາ, ຄວາມຊັງ ແລະອື່ນໆ; ກາຍນີ້ເກີດຈາກຫຸ້ມຫໍ້ຫົກປະການ।

Verse 68

एवं संजायते पुंसो देहगेहमिदं द्विज । यस्मिन्वसति क्षेत्रज्ञो गृहस्थो बुद्धिगेहिनी

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທະວິຊະ, «ເຮືອນແຫ່ງກາຍ» ນີ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ບຸກຄົນ—ໃນນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ (ເຂດຕຣະຍະ) ພັກອາໄສດັ່ງຄົນຄອບຄົວ ໃນເຮືອນແຫ່ງປັນຍາ.

Verse 69

मोक्षं स्वर्गं च नरकमास्ते संसाधयन्नपि

ເຂົາບັນລຸໂມກສະ ຫຼື ສະຫວັນ ຫຼື ນະລົກ—ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ກໍາລັງພາກພຽນ ແລະ ກໍ່ກຳເນີດຜົນຂອງຕົນເອງ.