Adhyaya 56
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທາງສາສະໜາ ໂດຍນາຣະດະ (Nārada) ເລົ່າຕໍ່ເນື່ອງເຖິງປະເພນີການກໍ່ຕັ້ງສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະຜົນຂອງພິທີກຳ. ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະສ້າງໂລກ ໄດ້ບຳເນັດຕະປັສ (tapas) ຢ່າງເຂັ້ມງວດເປັນເວລາພັນປີ; ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ພໍພຣະໄທ ໄດ້ປະທານພອນ. ຈາກນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຮູ້ຄຸນຄ່າຄວາມສັກສິດຂອງບ່ອນນັ້ນ ແລະຂຸດ “ພຣະຫມະສະຣັດ” (Brahmasaras) ທາງຕາເວັນອອກຂອງເມືອງ ອັນກ່າວວ່າຊ່ວຍລ້າງບາບໃຫຍ່ ແລະສະຖາປະນາມະຫາລິງຄະ (Mahāliṅga) ທີ່ຝັ່ງສະຣັດ ບ່ອນທີ່ພຣະສັງກະຣະສະຖິດຢູ່ໂດຍກົງ. ອັດຍາຍຍັງກຳນົດຫຼັກປະພຶດໃນການໄປຈາລິກ: ອາບນ້ຳ, ຖວາຍປິນດະດານ (piṇḍadāna) ແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ໃຫ້ທານຕາມກຳລັງ, ແລະບູຊາດ້ວຍພັກຕິ—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນກາຣຕິກະ (Kārttika) ເຊິ່ງກ່າວວ່າໄດ້ບຸນເທົ່າທຽມຕີຣຖະຊື່ດັງ ເຊັ່ນ ປຸສະກະຣະ (Puṣkara), ກຸຣຸກເຊຕຣະ (Kurukṣetra) ແລະບ່ອນສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳຄັງຄາ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະແນະນຳ “ມົກສະລິງຄະ” ຄື ມົກເສສະວະຣະ (Mokṣeśvara) ລິງຄະອັນສູງສຸດ ທີ່ສະຖາປະນາຫຼັງການບຳເນັດ; ມີບໍ່ນ້ຳທີ່ຂຸດໂດຍໃຊ້ປາຍຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ແລະນຳນ້ຳພຣະນາງສະຣັສວະຕີ (Sarasvatī) ຜ່ານກະມັນດະລຸ (kamaṇḍalu) ຂອງພຣະພຣະຫມາລົງສູ່ບໍ່ນັ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ. ໃນວັນກາຣຕິກະ ຂ້າງຂຶ້ນ ຈະຕຸຣທະສີ (Kārttika śukla caturdaśī) ຜູ້ໄປອາບນ້ຳໃນບໍ່ ແລະຖວາຍປິນດະງາ (sesame) ແກ່ຜູ້ລ່ວງລັບ ຈະໄດ້ຜົນ “ມົກສະຕີຣຖະ” ແລະພິທີນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ສາຍຕະກູນກັບໄປເປັນເປຣຕະຊ້ຳໆ. ຍັງມີຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງອີກ ຄື “ຊະຍາອາທິຕະຍະກູປະ” (Jayādityakūpa) ທີ່ເຊື່ອມກັບການນະມັດສະການ ຄັຣພເພສະວະຣະ (Garbheśvara) ເພື່ອຫຼີກພົ້ນຈາກການຕົກຢູ່ໃນການເກີດໃນຄັນຊ້ຳໆ. ທ້າຍອັດຍາຍຍົກຍ້ອງຜົນຂອງການຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ ຊ່ວຍຊຳລະຈິດໃຫ້ບໍລິສຸດ.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मेशं लिंगमुत्तमम् । यस्य स्मरणमात्रेण वाजपेयफलं भवेत्
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດລິງຄະອັນສູງສຸດ ຊື່ ພຣະຫມເອສະ. ແຕ່ພຽງລະລຶກເຖິງມັນ ກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັບພິທີຍັດຍະ ວາຊະເປຍະ»។
Verse 2
एकदा तु पुरा पार्थ सृष्टि कामेन ब्रह्मणा । तपः सुचरितं घोरं सार्धवर्षसहस्रकम्
ໃນການເກົ່າກ່ອນຄັ້ງໜຶ່ງ, ໂອ ປາຣຖະ, ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ປາດຖະນາໃຫ້ເກີດສັດຕະວະສ້າງ ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະອັນເຂັ້ມງວດ ແລະຮັກສາດີ ນານພັນປີ ແລະຍັງເກີນນັ້ນອີກ.
Verse 3
तपसा तेन सन्तुष्टः पार्वतीपतिशंकरः । वरमस्मै ततः प्रादाल्लोककर्त्रे स्ववांछितम्
ເພາະຕະປະສະນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນພຣະສະຫວາມີຂອງພຣະປາຣະວະຕີ ຈຶ່ງພໍພຣະໄທ ແລະໄດ້ປະທານພອນແກ່ຜູ້ສ້າງໂລກ ຕາມທີ່ທ່ານປາດຖະນາ.
Verse 4
ततो हृष्टः प्रमुदितः कृतकृत्यः पितामहः । ज्ञात्वा क्षेत्रस्य माहात्म्यं स्वयं लिंगं चकार ह
ຕໍ່ມາ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ມີຄວາມຍິນດີປິຕິ ແລະຮູ້ສຶກວ່າພາລະກິດສໍາເລັດແລ້ວ; ເມື່ອຮູ້ມະຫິມາຂອງດິນແດນສັກສິດນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງສ້າງລິງຄະດ້ວຍຕົນເອງ.
Verse 5
चखान च सरः पुण्यं नाम्ना ब्रह्मसरः शुभम । महीनगरकात्पूर्वे महापातकनाशनम्
ທ່ານຍັງໄດ້ຂຸດສະຣະນ້ຳອັນສັກສິດ ແລະເປັນມົງຄຸນ ຊື່ວ່າ “ພຣະຫມາສະຣະ” ອັນງາມດີ ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງມະຫີນະຄະຣະກະ ເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບໃຫຍ່.
Verse 6
अस्य तीरे महालिंगं स्थापयामास वै विभुः । तत्र देवः स्वयं साक्षाद्विद्यते किल शंकरः
ທີ່ຝັ່ງຂອງສະຣະນັ້ນ ຜູ້ມີອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ສະຖາປະນາມະຫາລິງຄະ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະເອງ ປະຈັກພະຍານຢູ່ຈິງ ເປັນເທວະທີ່ປາກົດໂດຍກົງ.
Verse 7
पुष्करादधिकं तीर्थं ब्रह्मेशंनाम फाल्गुन । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या पिण्डदानं समाचरेत्
ໂອ ຟາລກຸນາ, ຕີຣຖະທີ່ຊື່ «ພຣະຫມເມຊະ» ຍິ່ງສູງກວ່າ «ພຸສກະຣະ» ອີກ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ຄວນປະກອບພິທີຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ແກ່ບັນພະບຸລຸດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.
Verse 8
दानं चैव यथाशक्त्या कार्तिक्यां च विशेषतः । देवं प्रपूजयेद्भक्त्या ब्रह्मेशं हृष्टमानसः
ແລະຄວນໃຫ້ທານຕາມກຳລັງ ໂດຍພິເສດໃນເດືອນ «ກາຣຕິກະ». ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະ «ພຣະຫມເມຊະ» ດ້ວຍພັກຕິ.
Verse 9
पितरस्तस्य तुष्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । पुष्करेषु च यत्पुण्यं कुरुक्षेत्रे रविग्रहे
ບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະພໍໃຈຈົນຮອດວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງມະຫາການພິນາດ. ບຸນທີ່ມີໃນ «ພຸສກະຣະ» ແລະໃນ «ກຸຣຸເກດຕຣະ» ໃນຍາມສຸລິຍະຄຣາສ—
Verse 10
गंगादिपुण्यतीर्थेषु यत्फलं प्राप्यते नरैः । तत्फलं समवाप्नोति तीर्थस्यास्यावगाहनात्
ຜົນບຸນໃດທີ່ມະນຸດໄດ້ຮັບໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ເລີ່ມຈາກ «ຄັງຄາ» ເປັນຕົ້ນ, ຜົນບຸນນັ້ນເອງຍ່ອມໄດ້ຮັບດ້ວຍການລົງອາບໃນຕີຣຖະນີ້.
Verse 11
मोक्षलिंगस्य माहात्म्यं शृणु पार्थ महाद्भुतम् । मया स्थानहितार्थं च समाराध्य महेश्वरम्
ໂອ ພາຣຖະ, ຈົ່ງຟັງມະຫິມາອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງ «ໂມກສະ-ລິງຄະ». ເພື່ອປະໂຫຍດແລະຄວາມຜາສຸກຂອງສະຖານອັນສັກສິດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາ «ມະເຫສະວະຣະ» ດ້ວຍພັກຕິ.
Verse 12
स्थापितं प्रवरं लिंगं नाम्ना मोक्षेश्वरं हरम् । दर्भाग्रेण ततः पार्थ कूपं खनितवानहम्
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະອັນປະເສີດຂອງພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ມີນາມວ່າ «ໂມກເສສະວະຣະ»। ແລ້ວໂອ ປາຣຖະ ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ປາຍຫຍ້າດັບພະ ຂຸດບໍ່ນ້ຳໜຶ່ງ।
Verse 13
प्रसाद्य लोककर्तारं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । कमण्डलोर्ब्रह्मणश्च समानीता सरस्वती
ເມື່ອໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ—ຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ ແລະພຣະອົງສູງສຸດ (ປະຣະເມດຖິນ)—ພໍພຣະໄທ ພຣະນາງສະຣັດສະວະຕີຖືກນຳອອກມາຈາກກະມັນດະລູ (ພາຊະນະນ້ຳ) ຂອງພຣະພຣະຫມາ।
Verse 14
कूपेऽस्मिन्मोक्षनाथस्य लोकानां प्रेतमुक्तये । कार्तिकस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दशी
ໃນບໍ່ນ້ຳນີ້ຂອງໂມກສະນາຖະ ເພື່ອປົດປ່ອຍຊາວໂລກຈາກສະພາບ «ເປຣຕະ» (ວິນຍານບໍ່ສະຫງົບ) ວັນຈັນທຣະທີ 14 ໃນຂ້າງຂຶ້ນ ແຫ່ງເດືອນກາຣຕິກະ ເປັນວັນສຳຄັນຍິ່ງ।
Verse 15
कूपे स्नात्वा नरस्तस्यां तिलपिण्डं समाचरेत् । प्रेतानुद्दिश्य नियतं मोक्षतीर्थफलं भवेत्
ເມື່ອອາບນ້ຳໃນບໍ່ນັ້ນແລ້ວ ຄົນຄວນປະກອບຕິລະປິນດະ (ປິນດະງາ) ຕາມພິທີ ໂດຍອຸທິດແດ່ຜູ້ລ່ວງລັບ. ແນ່ນອນ ຜົນແຫ່ງໂມກສະຕີຣຖະຈະເກີດຂຶ້ນຈາກນີ້।
Verse 16
कुले न जायते तस्य प्रेतः पार्थ न संशयः । प्रेता मोक्षं प्रगच्छन्ति तीर्थस्यास्य प्रभावतः
ໂອ ປາຣຖະ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ ໃນຕະກູນຂອງຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເກີດ «ເປຣຕະ» ອີກ. ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຕີຣຖະນີ້ ຜູ້ລ່ວງລັບທັງຫຼາຍຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ।
Verse 17
जयादित्यकूपवरे नरः स्नात्वा प्रयत्नतः । गर्भेश्वरं नमस्कृत्य न स गर्भेषु मज्जति
ຜູ້ໃດອາບນ້ຳດ້ວຍຄວາມພາກພຽນໃນບໍ່ນ້ຳຊະຍາອາທິຕະອັນປະເສີດ ແລະ ກໍ່ນົບນ້ອມບູຊາພຣະກັຣເພສະວະຣະ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຈົມກັບໄປໃນຄັນອີກ (ບໍ່ວຽນເກີດຊ້ຳ)។
Verse 18
इदं मया पार्थ तव प्रणीतं गुप्तस्य क्षेत्रस्य समासयोगात् । माहात्म्यमेतत्सकलं शृणोति यः स्याद्विशुद्धः किमु वच्मि भूयः
ໂອ ປາຣຖະ! ຂ້າໄດ້ຖ່າຍທອດໃຫ້ເຈົ້າ ໂດຍຮວບຮວມເລື່ອງລາວຂອງແດນສັກສິດທີ່ຖືກປິດບັງນີ້. ຜູ້ໃດຟັງມາຫາຕະມະນີ້ທັງໝົດ ຈະບໍລິສຸດ—ຂ້າຈະກ່າວອັນໃດອີກເລົ່າ?
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखंडे कौमारिकाखंडे ब्रह्मेश्वरमोक्षेश्वर गर्भश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ສັມຫິຕາທີ່ມີ 81,000 ຄາຖາ, ໃນມາເຫສະວະຣະຂັນດະທຳອິດ ໃນເກົາມາຣິກາຂັນດະ, ບົດທີ 56 ຊື່ «ການພັນລະນາມາຫາຕະມະຂອງ ພຣະພຣະຫມເຫສະວະຣະ, ໂມກເສະວະຣະ ແລະ ກັຣເພສະວະຣະ» ຈົບລົງແລ້ວ.