Adhyaya 40

Verse 1

अर्जुन उवाच । महाकालस्त्वसौ कश्च कथं सिद्धिमुपागतः । अस्मिंस्तीर्थे मुनिश्रेष्ठ महदाश्चर्य मत्र मे

ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ມະຫາກາລານີ້ແມ່ນໃຜ ແລະທ່ານໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດສູງສຸດແນວໃດ? ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໃນທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດນີ້ ຄວາມພິສົດໃນໃຈຂ້ອຍໃຫຍ່ຫຼາຍ»។

Verse 2

सर्वमेतत्समाख्याहि श्रद्दधानाय पृच्छते

«ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິບາຍທຸກຢ່າງນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ, ເພາະຂ້ອຍຖາມດ້ວຍສັດທາ»។

Verse 3

नारद उवाच । नमस्कृत्य महाकालं वरदं स्थाणुमव्ययम् । शक्तितश्चरितं तस्य वक्ष्ये पांडुकुलोद्वह

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: «ໄດ້ນ້ອມນະມັດສະການຕໍ່ມະຫາກາລາ—ຜູ້ປະທານພອນ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ໝັ້ນຄົງ, ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະເລົ່າກິດຈະການຂອງພຣະອົງຕາມກຳລັງຂອງຂ້ອຍ, ໂອ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງວົງສາປານດຸ»។

Verse 4

वाराणस्यां पुरि पुरा बभूव जपतां वरः । रुद्रजापी महाभागो मांटिर्नाम महायशाः

ໃນອະດີດ ໃນນະຄອນວາຣານະສີ ມີຜູ້ສວດຈະປະທີ່ຍອດຢ່າງໜຶ່ງ—ຜູ້ມີວາສະນາ ແລະມີຊື່ສຽງ—ຊື່ ມາມຕິ, ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນການຈະປະພຣະຣຸດຣະ।

Verse 5

तस्यापुत्रस्य पुत्रार्थे रुद्रान्संजपतः किल । गतं वर्षशतं तुष्टस्ततस्तं प्राह शंकरः

ທ່ານນັ້ນບໍ່ມີລູກຊາຍ ເພາະປາຖະນາຈະໄດ້ບຸດ ຈຶ່ງສວດຈະປະພຣະຣຸດຣະຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ເມື່ອຜ່ານໄປໜຶ່ງຮ້ອຍປີ, ພຣະສັງກະຣະຜູ້ພໍໃຈ ໄດ້ກ່າວກັບທ່ານນັ້ນ।

Verse 6

मांटे तव सुतो धीमान्मत्प्रभावपराक्रमः । वंशस्य तव सर्वस्य समुद्धर्ता भविष्यति

ໂອ ມາໍມຕິ, ເຈົ້າຈະໄດ້ບຸດຜູ້ມີປັນຍາ ແລະກ້າຫານດ້ວຍອານຸພາບຂອງຂ້າ; ລາວຈະເປັນຜູ້ກູ້ຊູ ແລະຄ້ຳຈຸນວົງສາຂອງເຈົ້າທັງໝົດ।

Verse 7

इति श्रुत्वा रुद्रवचो मांटिर्हर्षं परं गतः । ततः काले कियन्मात्रे पत्नी मांटेर्महात्मनः

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງຣຸດຣະ ມາໍມຕິກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງສູງສຸດ. ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບໍ່ດົນ ພັນລະຍາຂອງມາໍມຕິຜູ້ໃຈຍິ່ງ…

Verse 8

दधार गर्भं चटिका तपोमूर्तिधरा यथा । तस्य गर्भस्य वर्षाणि चत्वारि किल संययुः

ຈະຕິກາໄດ້ຖືພາ ປານດັ່ງຖືຮູບກາຍແຫ່ງຕະປະ (ພຣະຕະບະ) ໄວ້ໃນຕົນ. ເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ການຖືພານັ້ນກິນເວລາສີ່ປີ.

Verse 9

न पुनर्मातुरुदरंत्यक्त्वा निर्गच्छते बहिः । ततो मांटिरुपामंत्र्य सामभिस्तमवोचत

ແຕ່ລາວກໍບໍ່ອອກມາພາຍນອກ ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກອອກຈາກຄັນມານາ. ດັ່ງນັ້ນ ມາໍມຕິເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະເອີ້ນຂານຕາມພິທີ ດ້ວຍບົດສະມັນ (Sāman) ແລ້ວກ່າວກັບລາວ.

Verse 10

वत्स सामान्यपुत्रोऽपि पित्रोः सुखकरः सदा । शुद्धायां मातरी भवोमत्तः किं पीडयस्यलम्

ລູກເອີຍ, ແມ່ນແຕ່ບຸດທົ່ວໄປກໍຍັງເປັນຄວາມສຸກແກ່ພໍ່ແມ່ເສມອ. ເມື່ອແມ່ບໍລິສຸດແລ້ວ ເຈົ້າຈະທຳໃຫ້ນາງທຸກທໍລະມານຢ່າງນີ້ຈາກພາຍໃນໄປເພື່ອຫຍັງ?

Verse 11

वत्स मानुष्यवासस्य स्पृहा तुभ्यं कथं न हि । यत्र धर्मार्थकामानां मोक्षस्यापि च संततिः

ໂອ ລູກເອີຍ ເຈົ້າຈະບໍ່ໂຫຼງໃຫ້ໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ທີ່ນັ້ນ ທັງ ທຳມະ, ອັດຖະ, ກາມ ແລະ ໂມກສະ ກໍສາມາດສືບຕໍ່ບັນລຸໄດ້។

Verse 12

कदामनुष्या जायेम पूजा यत्र महाफला । पितॄणां देवतानां च नानाधर्माश्च यत्र हि

ເມື່ອໃດເຮົາຈຶ່ງຈະໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດ ບ່ອນທີ່ການບູຊາໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່? ທີ່ນັ້ນ ການຖວາຍແດ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ແລະ ແດ່ເທວະດາ ພ້ອມທັງທຳມະຫຼາຍຮູບແບບ ຈຶ່ງເປັນໄປໄດ້ແທ້.

Verse 13

इति भूतानि शोचंति नानायोनिगतान्यपि । तत्त्वं मानुष्यमतुलं स्पृहणीयं दिवौकसाम् । अनादृत्य कथं ब्रूहि स्थितश्चोदर एव च

ດັ່ງນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນຍົນີຫຼາຍຢ່າງ ກໍຍັງຄຳນຶງເສົ້າວ່າ: “ຄວາມເປັນມະນຸດນັ້ນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະເທວະດາກໍຍັງປາຖະໜາ. ແຕ່ເຈົ້າກັບບໍ່ໃສ່ໃຈ—ຈົ່ງບອກມາ ເຈົ້າຈະຢູ່ແຕ່ໃນທ້ອງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 14

गर्भ उवाच । तात जानाम्यहं सर्वमेतत्परम दुर्लभम् । किं तु बिभेमि चातिमात्रं कालमार्गस्य नित्यशः

ຕົວອ່ອນໃນຄັນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ພໍ່ເອີຍ ຂ້ອຍຮູ້ທັງໝົດນີ້ວ່າ ມັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ແຕ່ຂ້ອຍຢ້ານກົວຢ່າງຫນັກ ແລະຢ້ານຢູ່ເສມອ ຕໍ່ເສັ້ນທາງຂອງກາລະ (ເວລາ).”

Verse 15

द्वौ मार्गौ किल वेदेषु प्रोक्तौ कालोऽर्चिरेव च । अर्चिषा मोक्षमायांति कालमार्गेण कर्मणि

ໃນພຣະເວດ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ມີສອງເສັ້ນທາງ: ເສັ້ນທາງຂອງກາລະ (ເວລາ) ແລະ ເສັ້ນທາງຂອງແສງ (ອາຣຈິ). ໂດຍເສັ້ນທາງແຫ່ງແສງ ຈຶ່ງໄປຮອດໂມກສະ; ໂດຍເສັ້ນທາງແຫ່ງກາລະ ຈຶ່ງກັບໄປສູ່ກຳ (ກັມມະ) ອີກ.

Verse 16

स्वर्गे वा नरके वापि कालमार्गगतो ह्ययम् । न शर्म लभते क्वापि व्याधविद्धमृगो यथा

ຈະຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼື ໃນນະລົກກໍຕາມ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງກາລະ ບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບໃນທີ່ໃດ ເຫມືອນກວາງຖືກລູກສອນນາຍພານທະລຸກຜ່ານ।

Verse 17

तस्यैव हेतोः प्रयतेत्कोविदो यन्न दुःखवित् । कालेन घोररुपेण गंभीरेण समाहितः

ເພາະເຫດນັ້ນແທ້ ຜູ້ມີປັນຍາ—ຜູ້ບໍ່ປາດຖະນາຈະຮູ້ຈັກທຸກຂ໌—ຄວນພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່ ໂດຍຕັ້ງສະຕິໃຫ້ໝັ້ນຕໍ່ກາລະ ຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ ແລະ ລຶກລັບຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້।

Verse 18

तच्चेन्मम मनस्तात नानादोषैर्न मोह्यते । ततोऽहं दुर्लभं जन्म मानुष्यं शीघ्रमाप्नुयाम्

ຖ້າຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍ ໂອ້ພໍ່ເອີຍ ບໍ່ຖືກຫຼອກລວງໂດຍຄວາມບົກພ່ອງນານາ ແລ້ວຂໍໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການເກີດເປັນມະນຸດອັນຫາຍາກນັ້ນໂດຍໄວເທີດ।

Verse 19

ततस्तस्य पिता पार्थ कांदिशीको महेश्वरम् । जगाम शरणं देवं त्राहित्राहि महेश्वर

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ້ຜູ້ສືບສາຍພຣິຖາ ພໍ່ຂອງເຂົາຊື່ ກາມດິສີກະ ໄດ້ໄປຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ ພຣະເທວະ ຮ້ອງວ່າ “ຊ່ວຍເຖີດ! ຊ່ວຍເຖີດ! ໂອ້ພຣະມະເຫສະວະຣະ!”

Verse 20

त्वां विना कोऽपरो देव पुत्रस्याभीष्टदोऽस्ति मे । त्वयैव दत्तस्त्वं चामुं जन्म प्रापय मे सुतम्

ໂອ້ພຣະເທວະ ນອກຈາກພຣະອົງແລ້ວ ຜູ້ໃດອື່ນຈະໃຫ້ສິ່ງທີ່ລູກຊາຍຂ້ອຍປາດຖະນາໄດ້? ລູກນີ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານແຕ່ພຣະອົງຜູ້ດຽວ; ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ພຣະອົງເອງນຳລູກຂ້ອຍໃຫ້ໄດ້ຮັບການເກີດໃນໂລກນີ້ຢ່າງປອດໄພເທີດ।

Verse 21

ततस्तस्यातिभक्त्यासौ प्राह तुष्टो महेश्वरः । विभूतीः स्वाधर्मज्ञानवैराग्यैश्वर्यमेव च

ຕໍ່ມາ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ພໍໃຈດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນແຮງກ້າ ໄດ້ຕັດພຣະວາຈາ ປະທານ «ວິພູຕິ» ອິດທິ຤ິດທິພຣະເທວະ ພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ໃນທຳມະຂອງຕົນ ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງອຳນາດອັນແທ້ຈິງ។

Verse 22

विपरीतश्च शीघ्रं भो मांटिपुत्रः प्रबोध्यताम् । ततस्ता द्योतयंत्यश्च विभूत्यो गर्भमूचिंरे

«ຂໍໃຫ້ບຸດຂອງມາມຕິ ຕື່ນຂຶ້ນໄວໆ ໂອ້ພຣະອົງ ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມຜິດຜັນກັບຄືນເປັນດີ!» ແລ້ວບັນດາວິພູຕິອັນສ່ອງແສງ ກໍສ່ອງປະກາຍ ແລະກ່າວກັບຄັນ (ຄອດ) ໃນຄອບຄອງ.

Verse 23

महामते मांडिपुत्र न धार्यं ते भयं हृदि । चत्वारस्त्वां हि धर्माद्या मनस्त्यक्ष्यामहे न ते

«ໂອ ບຸດຂອງມາມດິ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຢ່າເກັບຄວາມຢ້ານໄວ້ໃນໃຈ. ເພາະພວກເຮົາສີ່ອົງ—ເລີ່ມຈາກ ທຳມະ—ຈະບໍ່ລະທິ້ງຈິດໃຈແລະຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງເຈົ້າ.»

Verse 24

ततोऽपरास्त्वधर्माद्याः प्रोचुर्नैव तथा वयम् । भविष्यामो मनस्तुभ्यमस्मत्तव भयं न हि

ແລ້ວອີກຝ່າຍໜຶ່ງ—ເລີ່ມຈາກ ອະທຳມະ—ກ່າວວ່າ «ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ; ພວກເຮົາກໍຈະຢູ່ຕິດກັບຈິດໃຈຂອງເຈົ້າ. ຈາກພວກເຮົານີ້ແຫຼະ ຄວາມຢ້ານຈະເກີດແກ່ເຈົ້າແນ່ນອນ.»

Verse 25

इत्युक्ते स विभूतीभिः शीघ्रमेव कुमारकः । निःससार बहिर्जातश्चकंपेतिरुरोद च

ເມື່ອວິພູຕິທັງຫຼາຍເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ເດັກນ້ອຍກໍອອກມາໄວໆ—ເກີດອອກສູ່ພາຍນອກ—ແລະສັ່ນສະທ້ານ ພ້ອມທັງຮ້ອງໄຫ້.

Verse 26

ततो विभूतयः प्राहुर्मांटे तव सुतस्त्वसौ । अद्यापि कालमार्गस्य भीतः कम्पति रोदिति

ແລ້ວບັນດາວິພູຕິກ່າວວ່າ «ໂອ ມາໍຕິ, ຜູ້ນີ້ແທ້ໆແມ່ນບຸດຂອງເຈົ້າ. ບັດນີ້ກໍຍັງຢ້ານທາງແຫ່ງກາລະ(ຄວາມຕາຍ) ເລີຍສັ່ນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້».

Verse 27

कालभीतिरिति ख्यातस्तस्मादेष भविष्यति । इति दत्त्वा वरं ताश्च महादेवांतिकं ययुः

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ «ກາລະພີຕິ» (ຜູ້ຢ້ານກາລະ/ຄວາມຕາຍ). ເມື່ອປະທານພອນແລ້ວ ພວກນາງກໍໄປສູ່ພຣະມະຫາເທວະ.

Verse 28

सोऽपि बालः प्रववृधे शुक्लपक्ष इवोडुपः । संस्कृतः स च संस्कारैर्धीमान्पशुपतिव्रती

ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍເຕີບໃຫຍ່ ດັ່ງດວງຈັນໃນຂ້າງຂຶ້ນອັນສວ່າງ. ລາວໄດ້ຮັບການຊໍາລະດ້ວຍສັງສະກາຣະຕາມຄວນ, ມີປັນຍາ, ແລະຖືວຣະຕະຂອງປະສຸປະຕິ (ພຣະສິວະ).

Verse 29

पंचमंत्राञ्जपञ्छुद्धस्तीर्थयात्रापरोऽभवत् । रुद्रक्षेत्रेषु सस्नौ स जपन्मन्त्रांश्च भारत

ດ້ວຍການສວດຊໍ້າມັນຕຣາທັງຫ້າ ລາວຈຶ່ງບໍລິສຸດ ແລະເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເດີນທາງຈາລິກໄປຕີຣຖະ. ໂອ ພາຣະຕະ, ລາວອາບນໍ້າໃນເຂດສັກສິດຂອງຣຸດຣະ ແລະສວດມັນຕຣາຢູ່ເລື້ອຍໆ.

Verse 30

कालभीतिगुप्तक्षेत्रगुणाञ्छ्रुत्वाभ्युपाययौ । स्नात्वा ततो महीतोये जप्त्वा मन्त्रांश्च कोटिशः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຸນຄ່າຂອງກະເສດຣະອັນສັກສິດທີ່ຊ່ອນເຊື່ອງ ກາລະພີຕິກໍເຂົ້າໄປຫາ. ແລ້ວລາວອາບນໍ້າຢູ່ນັ້ນ ໃນນໍ້າທີ່ຜຸດຈາກດິນ (ສະນໍ້າສັກສິດທໍາມະຊາດ) ແລະສວດມັນຕຣານັບບໍ່ຖ້ວນ ເຖິງຂັ້ນເປັນໂກຕິ.

Verse 31

निवृत्तो नातिदूरेथ बिल्ववृक्षं ददर्श सः । दृष्ट्वा तं तस्य चाधस्तल्लक्षमेकं जजाप सः

ເມື່ອຫັນກັບມາ ບໍ່ໄກຈາກນັ້ນ ລາວເຫັນຕົ້ນບິລວາ. ເຫັນແລ້ວ ແລະຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນນັ້ນ ລາວສວດຊະປາຄົບໜຶ່ງລັກສະ (ໜຶ່ງແສນ)។

Verse 32

जपतस्तस्य विप्रस्य इंद्रियाणि लयं ययुः । केवलं परमानंदस्वरूपोऽसावभूत्क्षणात्

ເມື່ອພຣາຫມັນນັ້ນສວດຊະປາຕໍ່ໄປ ອິນທຣິຍະຂອງລາວກໍລະລາຍເຂົ້າສູ່ຄວາມນິ່ງ. ໃນພິບຕາດຽວ ລາວກາຍເປັນແຕ່ຮູບແຫ່ງອານັນດະສູງສຸດ.

Verse 33

तस्यानंदस्य नौपम्यं स्वर्गादीनां भवेत्क्वचित् । गंगोदकस्येव मानं केवलं सोऽप्यसावपि

ອານັນດະນັ້ນບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽບໄດ້ ກັບສະຫວັນແລະອື່ນໆ. “ມາດຕາ” ຂອງມັນ ຮູ້ໄດ້ແຕ່ໂດຍມັນເອງ ເຫມືອນນ້ຳຄົງຄາ ທີ່ມາດຕາແທ້ຮູ້ໄດ້ແຕ່ໂດຍນ້ຳຄົງຄາເອງ.

Verse 34

तत्र लीनो मुहुर्तेन पुनश्चाभूद्यथा पुरा । ततो विसिष्मिये पार्थ कालभीतिरुवाच ह

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວລະລາຍເຂົ້າໄປຊົ່ວຄາວ ແລ້ວກໍກັບເປັນເຫມືອນເກົ່າ. ຈາກນັ້ນ ກາລະພີຕິ ຜູ້ຕື່ນຕະລຶງ ໄດ້ກ່າວວ່າ—ໂອ ປາຣຖະ.

Verse 35

नायं मम महानन्दो वाराणस्यां न नमिषे । न प्रभासे न केदारे न चाप्यमरकण्टके

ອານັນດະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຂອງຂ້ອຍ ບໍ່ພົບໃນວາຣານະສີ ແລະບໍ່ພົບໃນໄນມິສະ. ບໍ່ພົບໃນປຣະພາສະ ບໍ່ພົບໃນເກດາຣະ ແມ່ນແຕ່ອະມະຣະກັນຕະກະກໍບໍ່ມີ.

Verse 36

श्रीपर्वते न चान्यत्र यादृशोद्यप्रवर्त्तते । निर्विकाराणि स्वच्छानि गंगांबांसीवखानि मे

ບໍ່ແມ່ນຢູ່ເທິງ Śrīparvata ຫຼືບ່ອນອື່ນໃດໆ ທີ່ມື້ນີ້ຈະເກີດສະພາບແບບນີ້ໃນຂ້ອຍ. ອິນທຣີຍະພາຍໃນຂອງຂ້ອຍກາຍເປັນບໍ່ຜັນແປ ແລະໃສສະອາດ ດັ່ງຄອງນ້ຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā).

Verse 37

भूतेषु परमा प्रीतिस्त्रिजगद्द्योतते स्फुटम् । धर्ममेकं परं मह्यं चेतश्चाप्यवगच्छति

ຄວາມຮັກແລະເມດຕາອັນສູງສຸດຕໍ່ສັດທັງປວງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ສາມໂລກປາກົດສະຫວ່າງແຈ້ງແກ່ຂ້ອຍ. ແລະໃຈຂອງຂ້ອຍກໍເຂົ້າໃຈວ່າ ມີພຽງທຳມະອັນສູງສຸດອັນດຽວ ເປັນທີ່ສູງສຸດແທ້.

Verse 38

अहो स्थानप्रभावोऽयं स्फुटं चाप्यत्र प्रोच्यते । निर्दोषं यच्छुचि स्तान सर्वोपद्रववर्जितम्

ໂອ້—ນີ້ແມ່ນພະລັງອຳນາດຂອງສະຖານທີ່ນີ້ ທີ່ປາກົດແຈ້ງ ແລະຖືກກ່າວປະກາດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນເປັນສະຖານສັກສິດທີ່ບໍ່ມີມົນທິນ ບໍລິສຸດ ແລະປອດຈາກທຸກຄວາມທຸກລຳບາກແລະການລົບກວນ.

Verse 39

तत्र स्थितस्य धर्मार्थस्तद्वद्भूयात्सहस्रधा । तदस्माच्च प्रभावाद्धि जानामीतः स्वचेतसि

ຜູ້ໃດທີ່ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທຳມະ ແລະ ອັດຖະ (artha) ຈະເພີ່ມພູນເປັນພັນເທົ່າຕາມນັ້ນ. ແລະໂດຍພະລັງນັ້ນເອງ ຂ້ອຍຮູ້ສິ່ງນີ້ໂດຍກົງໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ.

Verse 40

विशिष्टं काशिमुख्येभ्यस्तीर्थेभ्यः स्थानकं त्विदम् । तस्मादत्रैव संस्थोहं तपस्तप्स्यामि पुष्कलम्

ສະຖານສັກສິດນີ້ໂດດເດັ່ນຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາທີ່ຈາລິກແຫ່ງບຸນອັນສູງສຸດ ເລີ່ມຈາກ Kāśī. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະພັກຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ແລະຈະປະຕິບັດຕະປະ (tapas) ຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 41

इदं चेदं तीर्थमिति सदा यस्तृषितश्चरेत् । न स सिद्धिमवाप्नोति क्लेशेनैव म्रियेत सः

ຜູ້ໃດຖືກຕັນຫາຂັບໃຫ້ພາຕົນເດີນພະເລີນ ແລະເວົ້າເສມອວ່າ «ນີ້ແມ່ນຕີຣຖະ, ນັ້ນແມ່ນຕີຣຖະ» ຜູ້ນັ້ນບໍ່ບັນລຸສິດທິທາງທຳ; ຈະຕາຍແຕ່ໃນຄວາມລຳບາກເທົ່ານັ້ນ।

Verse 42

इति संचिंत्य बिल्वस्य वृक्षस्याधो व्यवस्थितः । जजाप मन्त्रान्रुद्रस्य अंगुष्ठाग्रेण धिष्ठितः

ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ຢືນຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນບິລວະ ແລະເລີ່ມຈະປະມັນຕຣາຂອງພຣະຣຸດຣະ ນັ່ງສະມາທິແນ່ນອນ ໃຫ້ປາຍນິ້ວໂປ້ງເປັນທີ່ພຶ່ງ (ອາສນະໂຍຄະອັນຄົງທີ່)។

Verse 43

गृहीत्वा नियमं तोयबिंदुं वर्षशतेऽग्निवत् । ततो वर्षशते याते जपतस्तस्य भारत

ລາວຮັບຖືນິຍະມະອັນເຂັ້ມງວດ ຮັບແຕ່ນ້ຳຢອດດຽວ ແລະຢູ່ດັ່ງໄຟຕະຫຼອດຮ້ອຍປີ। ເມື່ອຮ້ອຍປີນັ້ນຜ່ານໄປ ໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງຈະປະຢູ່, ໂອ ພາຣະຕະ…

Verse 44

कश्चित्तो यभृतं कुम्भं गृहीत्वा नर आव्रजत् । सतं प्रणम्य प्राहेदं कालभीतिं प्रहर्षतः

ຕໍ່ມາ ຊາຍຄົນໜຶ່ງຖືໝໍ້ນ້ຳທີ່ເຕັມມາເຖິງ। ລາວກໍ່ກາບນົບຕໍ່ພະຕະປະສີຜູ້ສັນຕິ ແລະເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີແກ່ ກາລະພີຕິ।

Verse 45

अद्य ते नियमः पूर्णस्तोयमेतन्महामते । गृहाण सफलं मह्यं श्रमं कर्तुमिहार्हसि

ມື້ນີ້ ນິຍະມະຂອງທ່ານສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງໃຫຍ່; ນີ້ແມ່ນນ້ຳ. ຂໍທ່ານຮັບໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມພາກພຽນຂອງຂ້ອຍໃນທີ່ນີ້ເກີດຜົນສຳເລັດ।

Verse 46

कालभीतिरुवाच । को भवान्वर्णतो ब्रूहि किमाचारश्च तत्त्वतः । जन्माचारौ विदित्वा ते ग्रहीष्याम्यन्यथा न हि

ກາລະພີຕິ ກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງບອກວັນນະ (varṇa) ຂອງເຈົ້າ. ແລະໂດຍຄວາມຈິງ ຈັນຍາບັນ/ການປະພຶດຂອງເຈົ້າເປັນແນວໃດ? ຂ້ອຍຈະຮັບເອົາຈາກເຈົ້າ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຮູ້ກໍາເນີດແລະການປະພຶດ; ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ບໍ່ຮັບ»។

Verse 47

नर उवाच । न जाने पितरौ स्वीयौ नष्टौ वा सर्वथा न हि । एवमेवापि पश्यामि सर्वदाऽहं स एव च

ຊາຍນັ້ນກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ; ແລະກໍບໍ່ຮູ້ວ່າທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນສູນຫາຍໄປທັງໝົດຫຼືບໍ່. ຂ້ອຍເຫັນແຕ່ຢ່າງນີ້: ຂ້ອຍເປັນຢ່າງເກົ່າສະເໝີ ແລະສະພາບນັ້ນກໍເປັນຢ່າງເກົ່າເຊັ່ນກັນ»។

Verse 48

आचारैश्चापि धर्मैश्च न कार्यं मम किंचन । तस्माद्वक्ष्यामि नाप्येतन्न चाप्यस्मि समाचरे

«ສໍາລັບຈາຣິດປະເພນີ ແລະ ໜ້າທີ່ທາງທຳ (dharma) ນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ມີສິ່ງໃດຕ້ອງເຮັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ: ຂ້ອຍບໍ່ມີຄຸນສົມບັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະກໍບໍ່ປະພຶດຕາມຈາຣິດອັນຖືກຕ້ອງ»។

Verse 49

कालभीतिरुवाच । यद्येवं नोदकं तुभ्यं ग्रहीष्याम्यस्मि कर्हिचित् । श्रृणुष्वात्र वचो यन्मे गुरुराह श्रुतीरितम्

ກາລະພີຕິ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນແບບນັ້ນ ຂ້ອຍຈະບໍ່ຮັບນ້ໍາຈາກເຈົ້າເລີຍ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ. ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ຄູບາ (guru) ຂອງຂ້ອຍສອນໄວ້ ຕາມທີ່ສຣຸຕິ (Śruti) ໄດ້ປະກາດ»។

Verse 50

न ज्ञायते कुलं यस्य बीजशुद्धिं विना ततः । तस्य खादन्पिबन्वापि साधुः सीदति तत्क्षणात्

ຖ້າບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ວ່າຜູ້ໃດມີຕະກູນວົງສານແນວໃດ—ໂດຍບໍ່ໄດ້ກວດສອບຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຕົ້ນກໍາເນີດ (bīja-śuddhi) ກ່ອນ—ແມ່ນແຕ່ຄົນດີຜູ້ກິນຫຼືດື່ມຂອງທີ່ເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ ກໍຕົກສູ່ເຄາະຮ້າຍໃນທັນທີ.

Verse 51

यश्च रुद्रं न जानाति रुद्रभक्तश्च यो नहि । अन्नोदकं तस्य भुञ्जन्पातकी स्यान्न संशयः

ຜູ້ໃດບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຣຸດຣະ ແລະບໍ່ເປັນຜູ້ສັດທາບູຊາພຣະຣຸດຣະ ຖ້າໄປກິນອາຫານແລະນ້ຳຂອງຄົນນັ້ນ ຈະເປັນຜູ້ມີບາບ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 52

अज्ञात्वा यः शिवं भुक्ते कथ्यते सोऽत्र ब्रह्महा । मार्ष्टि च ब्रह्महान्नादे तस्मात्तस्य न भक्षयेत्

ຜູ້ໃດກິນໂດຍບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະສິວະ (ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນ) ຖືກກ່າວໃນນີ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ຂ້າພຣະພຣະມັນ”। ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຜູ້ກິນອາຫານຂອງຜູ້ຂ້າພຣະພຣະມັນກໍຖືກມົນທິນ; ດັ່ງນັ້ນບໍ່ຄວນກິນອາຫານນັ້ນ।

Verse 53

गंगोदकुम्भः स्याद्यद्वत्तन्मध्ये मद्य बिंदुना । अशिवज्ञस्य यो भुंक्ते शिवज्ञोऽपि तथैव सः

ເຫມືອນຫມໍ້ນ້ຳຄົງຄາ ຖືກເສື່ອມເສຍໄດ້ເພາະຢອດເຫຼົ້າພຽງຢອດດຽວປົນຢູ່ຂ້າງໃນ; ສັນນັ້ນແຫຼະ ຜູ້ໃດກິນອາຫານຂອງຜູ້ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະສິວະ ກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະສິວະກໍຕາມ।

Verse 54

हीनवर्णश्च यः स्याद्धि शिवभक्तोऽपि नैव सः । प्रतिगृह्यौ गुणौ तस्माद्विलोक्यौ द्वौ प्रतिग्रहे

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມປະພຶດ/ສະຖານະຕ່ຳ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ສັດທາພຣະສິວະຢ່າງແທ້ ແມ່ນແຕ່ອ້າງວ່າເປັນກໍຕາມ। ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮັບຂອງຂວັນ ຫຼືການຕ້ອນຮັບ ຄວນພິຈາລະນາຄຸນສົມບັດສອງປະການ।

Verse 55

नर उवाच । एतेन तव वाक्येन हास्यं संजायते मम । अहो मुग्धोऽसि मिथ्या त्वमपस्मारी जडोऽपि च

ນຣະ ກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້ານີ້ ຄວາມຫົວເຮາະເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍ. ໂອ້! ເຈົ້າຫຼົງມົວ; ເຈົ້າເວົ້າມຸສາ—ເຈົ້າເປັນຄົນເປັນລົມຊັກ ແລະຍັງໂງ່ທຶບອີກດ້ວຍ.”

Verse 56

सदा सर्वेषु भूतेषु शिवो वसति नित्यशः । साध्वसाधु ततो वाक्यं नैव निन्दा शिवस्य सा

ພຣະສິວະສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງຢ່າງສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາກ່າວວ່າດີຫຼືບໍ່ດີ ບໍ່ແມ່ນການນິນທາພຣະສິວະແທ້ໆ.

Verse 57

आत्मनश्च परस्यापि यः करोत्यंतरो हरम् । तस्य भिन्नदृशो मृत्युर्विदधे भयमुल्बणम्

ຜູ້ໃດສ້າງຄວາມແບ່ງແຍກຕໍ່ພຣະຫຣະ (ຮາຣະ) ລະຫວ່າງຕົນແລະຜູ້ອື່ນ, ມັດຈຸຣາດຈະຈັດໃຫ້ຜູ້ມີທັດສະນະແຕກອອກນັ້ນ ເກີດຄວາມຢ້ານກົວອັນນ່າສະພຶງ.

Verse 58

अथवा का हि पानीये भवेदशुचिता वद । मृत्तिकोद्भवकुम्भोऽयं पावकेनापि पाचितः

ຫຼືອື່ນໃດ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ: ນໍ້າຈະມີຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດໄດ້ແນວໃດ? ໝໍ້ນີ້ເກີດຈາກດິນເຜົາ ແລະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟດ້ວຍ.

Verse 59

पूर्णश्च पयसा कस्मिन्नेषामसुचिता कुतः

ແລະເມື່ອມັນເຕັມດ້ວຍນົມ ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຈະມາຈາກໃສ—ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ—ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້?

Verse 60

अथ चेन्मम संसर्गादशुचित्वं च मीयते । तदस्यां संस्थितः पृथ्व्यामहंत्वं च कुतो वद

ຖ້າວ່າຈາກການສຳຜັດກັບຂ້ອຍ ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເກີດຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ, ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງບອກຂ້ອຍ: ສຳລັບຜູ້ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນນີ້ເອງ ຄວາມເປັນ ‘ຂ້ອຍ’ (ອະຫັງກາຣະ) ຈະມາຈາກໃສ?

Verse 61

कुतः पृथिव्यां चरसि खे त्वं नैव चरस्युत । एवं विचार्यमाणे ते भाषितं मुग्धवद्भवेत्

ເປັນຫຍັງເຈົ້າເດີນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ແຕ່ບໍ່ເດີນໃນຟ້າ? ເມື່ອພິຈາລະນາແບບນີ້ ຄໍາຂອງເຈົ້າຈະຄ້າຍຄໍາຂອງຜູ້ຫຼົງງົດງົງ।

Verse 62

कालभीतिरुवाच । सर्वभूतेषु चेदेवं शिव एवेति चोच्यते । नास्तिकां मृत्तिका कस्माद्भक्षयंति नभस्यके

ກາລະພີຕິ ກ່າວວ່າ: ຖ້າປະກາດວ່າ ໃນສັດທັງປວງມີແຕ່ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ ແລ້ວເປັນຫຍັງດິນເຜົາໃນເດືອນນະພັດສະຍະ (ພາດຣະປະດາ) ຈຶ່ງ ‘ກິນ’ ຫຼືກະທົບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ?

Verse 63

शुद्ध्यर्थं तेन विश्वस्य स्थापिता संस्थितिर्यथा । फलेन पालिता सा च नान्यथा तां श्रृणुष्व च

ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງລະບຽບແຫ່ງການຄ້ຳຈຸນສາກົນໃຫ້ດໍາລົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ແລະມັນຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍ ‘ຜົນ’ ຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ—ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ຈົ່ງຟັງເຖິງນັ້ນ.

Verse 64

ससर्जेति पुरा धाता रूपात्मकमिदं जगत् । तच्च नामप्रपञ्चेन बद्धं दाम्ना च गौर्यथा

ໃນການກ່ອນການ ພຣະທາຕາ (ຜູ້ສ້າງ) ໄດ້ສ້າງໂລກນີ້ໃຫ້ເປັນອານາຈັກແຫ່ງຮູບຮ່າງ; ແລະໂລກນັ້ນຖືກຜູກໄວ້ດ້ວຍການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງນາມ ເຫມືອນງົວຖືກຜູກດ້ວຍເຊືອກ.

Verse 65

स च नामप्रपञ्चस्तु चतुर्द्धा भिद्यते किल । ध्वनिर्वर्णाः पदं वाक्यमित्यास्पदचतुष्टयम्

ແລະການແຜ່ຂະຫຍາຍແຫ່ງນາມນັ້ນ ແທ້ຈິງແບ່ງເປັນສີ່ສ່ວນ: ສຽງ (dhvani), ອັກສອນ/ໂຟນີມ (varṇa), ຄໍາ (pada), ແລະປະໂຫຍກ (vākya) — ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຖານທັງສີ່.

Verse 66

तत्र ध्वनिर्नादमयो वर्णाश्चाकारपूर्वकाः । पदं शा वमि ति प्रोक्तं वाक्यं चेति शिवं भजेत्

ທີ່ນັ້ນ ສຽງ (dhvani) ເປັນທາດແຫ່ງການກ້ອງກັງວານ (nāda) ແລະ ອັກສອນທັງຫມົດເລີ່ມດ້ວຍສະຫຼະ «a». ຄໍາຖືກສອນວ່າ «śā–va–mi» ແລະ ປະໂຫຍກກໍດັ່ງກັນ—ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈວາຈາອັນສັກສິດນີ້ ຄວນນະມັດສະການພຣະສິວະ (Śiva).

Verse 67

तच्चापि वाक्यं त्रिविधं भवेदिति श्रुतेर्मतम् । प्रभुसम्मतमेकं च सुहृत्संमतमेव च

ແລະ ປະໂຫຍກ (vākya) ນັ້ນດ້ວຍ ຕາມຄໍາເຫັນຂອງ Śruti ກ່າວວ່າ ມີສາມປະເພດ: ປະເພດໜຶ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ/ນາຍ (prabhu) ຮັບຮອງ ແລະ ອີກປະເພດໜຶ່ງທີ່ມິດສະຫາຍຜູ້ຫວັງດີ (su-hṛt) ຮັບຮອງ.

Verse 68

कांतासंमतमेवापि वाक्यं हि त्रिविधं विदुः । प्रभुः स्वामी यथा भृत्यमादिशत्येतदाचर

ແລະ ຄໍາເວົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຈາກຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ (kāntā) ກໍຖືກນັບຮວມດ້ວຍ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ວາຈາມີສາມປະເພດ. ເຫມືອນນາຍສັ່ງຂ້າຮັບໃຊ້ວ່າ «ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນີ້» ນັ້ນແຫຼະ ແມ່ນວາຈາທີ່ນາຍຮັບຮອງ.

Verse 69

तथा श्रुतिस्मृती चोभे प्राहतुः प्रभुसंमतम् । इतिहासपुराणादि सुहृत्संमतमुच्यते

ດັ່ງນັ້ນ Śruti ແລະ Smṛti ທັງສອງ ປະກາດເຖິງວາຈາທີ່ «ນາຍ/ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮັບຮອງ». ສ່ວນ Itihāsa, Purāṇa ແລະອື່ນໆ ຖືກເອີ້ນວ່າ ວາຈາທີ່ «ມິດສະຫາຍຮັບຮອງ».

Verse 70

सुहृद्वत्प्रतिबोध्यैनं प्रवर्तयति तत्त्वतः । काव्यालापादिकं यच्च कांतासंमतमुच्यते

ຄວນຕັກເຕືອນແລະສອນເຂົາເຫມືອນມິດສະຫາຍຜູ້ຫວັງດີ ແລະນໍາໃຫ້ເຂົາເດີນໄປສູ່ຄວາມຈິງແທ້. ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຖ້ອຍຄໍາກະວີ ການສົນທະນາ ແລະອື່ນໆ—ເມື່ອໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຈາກຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ (kāntā) ຫຼືຜູ້ມີປັນຍາ—ກໍຖືກເອີ້ນວ່າ ເປັນຄໍາທີ່ຄວນຮັບໄວ້.

Verse 71

प्रभुवाक्यं स्मृतं यच्च सबाह्याभ्यंतरं शुचि । सुहृद्वाक्यं तथा शौचं पालयेत्स्वर्गकांक्षया

ຈົ່ງລະລຶກພຣະວາຈາຂອງນາຍຄູ ແລະຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງຄໍາຂອງມິດດີ ແລະຮັກສາຄວາມສະອາດ ເພື່ອປາຖະໜາສະຫວັນ (ໂລກສູງ)។

Verse 72

तदेतत्पालनीयं स्याद्भूमिजानां श्रुतिर्वदेत् । त्वया नास्तिक्यवाक्येन चेदेतदभिधीयते

ນີ້ແທ້ໆຄວນຮັກສາປະຕິບັດ ດັ່ງຄໍາສອນທີ່ສືບທອດມາໃນບັນດາຜູ້ເກີດໃນໂລກນີ້ໄດ້ກ່າວ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າເວົ້າມັນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ກໍບໍ່ຄວນຮັບເອົາໃນທ່ານັ້ນ.

Verse 73

एतेन श्रुतिशास्त्राणि पुराणं च वृतैव किम् । अग्रे सप्तर्षिपूर्वा ये ब्राह्मणाः क्षत्रिया भवन्

ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ຈະຕ້ອງການເວດະ ຄໍາພີສາດຕ່າງໆ ແລະກະທັ້ງປຸຣານະໄປເພື່ອຫຍັງ? ໃນການກ່ອນ ບັນດາພຣາຫມະນະຜູ້ມີສັບຕະຣິສິເປັນຜູ້ນໍາໜ້າ ໄດ້ກາຍເປັນກະສັດຕຣິຍະຕາມໜ້າທີ່.

Verse 74

मुग्धाः सर्वेऽभवन्दक्षा ये हि वेदं गता ह्यनु । तथा वेदांतवचनं सत्त्वस्था ह्यूर्ध्वगामिनः

ຜູ້ໃດທີ່ຕາມຫຼັງເວດະ ລ້ວນກາຍເປັນຜູ້ສາມາດ ແລະລະອຽດລຶກ ແມ່ນແຕ່ເຄີຍຫຼົງຜິດມາກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາສອນແຫ່ງເວດານຕະ: ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສັດຕະວະ ແມ່ນຜູ້ມຸ່ງຂຶ້ນສູ່ຄວາມສູງ.

Verse 75

तिष्ठंति राजसा मध्ये ह्यधो गच्छंति तामसाः । सत्त्वाहारैः सत्त्ववृत्त्या स्वर्गगामी भवेत्ततः

ຜູ້ຖືກຣາຊະສະຂັບດັນ ຈະຢູ່ກາງໆ; ຜູ້ຖືກຕາມະສະຄອບງໍາ ຈະຕົກລົງຕໍ່າ. ແຕ່ດ້ວຍອາຫານສັດຕະວິກ ແລະວິຖີຊີວິດສັດຕະວິກ ຄົນນັ້ນຈະເປັນຜູ້ເດີນທາງໄປສະຫວັນ (ໂລກສູງ).

Verse 76

न चैतदप्य सूयामो यद्भूतेषु शिवो न हि । अस्त्येव सर्वभूतेषु श्रृण्वत्राप्युपमानकम्

ຢ່າໄດ້ອິດສາຫຼືຂຸ່ນໃຈໃນເລື່ອງນີ້ເລີຍ ເພາະບໍ່ແມ່ນວ່າພຣະສິວະບໍ່ມີຢູ່ໃນສັດທັງຫມົດ. ພຣະອົງມີຢູ່ໃນສັດທຸກຊີວິດ—ຈົ່ງຟັງອຸປະມານຢູ່ນີ້ດ້ວຍ.

Verse 77

यथा सुवर्णजातानि भूषणानि बहूनि च । कानिचिच्छ्रद्धरूपाणि हीनरूपाणि कानिचित्

ເຫມືອນດັ່ງເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮັດຈາກຄໍາ—ບາງຢ່າງຮູບງາມປະເສີດ ແລະບາງຢ່າງຮູບຊົ່ວຕໍ່າ—

Verse 78

स्वर्णं सर्वेषु चास्त्येव तथैव स सदाशिवः । हीनरूपं शोधितं सच्छुद्धिमेति न चैकताम्

ຄໍາມີຢູ່ໃນເຄື່ອງປະດັບທຸກຊິ້ນຢ່າງແນ່ນອນ; ດັ່ງນັ້ນພຣະສະດາສິວະກໍມີຢູ່ໃນສັດທັງຫມົດ. ສິ່ງທີ່ຮູບຕໍ່າເມື່ອຖືກຊໍາລະກໍບັນລຸຄວາມບໍລິສຸດແທ້—ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນຮູບດຽວກັນທັງຫມົດ.

Verse 79

तथेदं शोधितं देहं शुद्धं दिवि व्रजेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना हीनान्न ग्राह्यं बत धीमता

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ກາຍນີ້ເມື່ອຖືກຊໍາລະກໍຈະບໍລິສຸດ ແລະໄປສູ່ແດນສະຫວັນຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນຮັບເອົາສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້າທັງປວງ.

Verse 80

चेदिदं शोधयेद्देहं नैव ग्राह्यं समंततः । सर्वतो यः प्रति ग्राही निहाराहारयोर्न च

ແມ່ນແຕ່ກາຍນີ້ຈະຖືກຊໍາລະກໍຕາມ ກໍບໍ່ຄວນຖືວ່າເໝາະສົມຮອບດ້ານທຸກຢ່າງ. ເພາະຜູ້ທີ່ຮັບເອົາຈາກທຸກຄົນໂດຍບໍ່ເລືອກ ບໍ່ບໍລິສຸດທັງໃນການປະພຶດ ແລະໃນອາຫານ.

Verse 81

शुचिः स्यादल्पदिवसात्पाषाणोऽसौ भवेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना नैव ग्रहीष्येहं जलं स्फुटम्

ແມ່ນແຕ່ວ່າເຂົາຈະເປັນ «ບໍລິສຸດ» ຫຼັງຈາກບໍ່ກີ່ມື້ ແຕ່ນິໄສແຂງດັ່ງຫີນຂອງເຂົາຍັງຄົງຊັດເຈນ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈທັງໝົດ ຂ້ອຍຈະບໍ່ຮັບນ້ຳນີ້ໃນທີ່ນີ້ເດັດຂາດ.

Verse 82

साधुवाप्यथवाऽसाधु प्रमाणं नः श्रुतिः परा । एवमुक्ते स च नरः प्रहसन्दक्षिणेन च

ຈະເບິ່ງວ່າຖືກຄວນ ຫຼື ບໍ່ຄວນກໍຕາມ, ສໍາລັບພວກເຮົາ ອໍານາດສູງສຸດແມ່ນ «ສຣຸຕິ» ພຣະວັດຈະນະອັນສັກສິດ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ ຊາຍນັ້ນກໍຫົວເຮາະ ແລະຍົກມືຂວາເຮັດທ່າດ້ວຍ.

Verse 83

अंगुष्ठेन लिखन्भूमिं चक्रे गर्तं महोत्तमम् । तत्र चिक्षेप तत्तोयं तेन गर्तः स्म पूरितः

ເຂົາໃຊ້ນິ້ວໂປ້ງຂີດດິນ ເຮັດເປັນຫຼຸມອັນດີຍິ່ງ. ແລ້ວເຂົາໂຍນນ້ຳນັ້ນລົງໄປ ເຮັດໃຫ້ຫຼຸມນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳ.

Verse 84

अत्यरिच्यत तोयं च चक्रे पादेन संलिखन् । चक्रे सरः पूरितं चाप्यतिरिक्तजलेन तत्

ນ້ຳນັ້ນໄຫຼລົ້ນອອກມາ. ແລ້ວເຂົາຂີດດິນດ້ວຍຕີນ ເຮັດເປັນສະຫຼະ. ສະຫຼະນັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳທີ່ເກີນມານັ້ນ.

Verse 85

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा नैव विप्रो विसिष्मिये । यतो बहुविधं चित्रं भवेद्भूताद्युपासिषु

ເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ພຣາຫມັນບໍ່ໄດ້ປະຫລາດໃຈເລີຍ. ເພາະໃນພວກຜູ້ນະມັດສະການວິນຍານ ແລະສິ່ງຄ້າຍຄືນັ້ນ ອາດເກີດການອັດສະຈັນແປກປະຫລາດໄດ້ຫຼາຍຢ່າງ.

Verse 86

तच्चित्रेण न जह्याच्च श्रुतिमार्गं सनातनम्

ເນື່ອງຈາກອັດສະຈັນແປກປະຫຼາດເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ຄວນລະທິ້ງເສັ້ນທາງນິລັນດອນທີ່ Śruti ສອນໄວ້।

Verse 87

नर उवाच । अतिमूर्खोसि विप्रत्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे । किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः पुराविद्भिरुदीरितः । कूपोन्यस्य घटोऽन्यस्य रज्जुरन्यस्य भारत

ຊາຍນັ້ນກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າໂງ່ຫຼາຍແທ້ ແມ່ນແຕ່ເວົ້າຄໍາຄ້າຍຜູ້ຮູ້. ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄໍາກະວີທີ່ຜູ້ຮູ້ໃນອະດີດກ່າວບໍ?: ‘ບໍ່ນ້ໍາເປັນຂອງຄົນໜຶ່ງ, ໝໍ້ເປັນຂອງອີກຄົນ, ເຊືອກເປັນຂອງອີກຄົນ, ໂອ ພາຣະຕະ’.”

Verse 88

पायंत्यन्ये पिबंत्यन्ये सर्वे ते समभागिनः । तज्जलं मम कस्मात्त्वं धर्मज्ञो न पिबस्यसि

ບາງຄົນໃຫ້ຄົນອື່ນດື່ມ, ບາງຄົນດື່ມເອງ—ແຕ່ທຸກຄົນລ້ວນແບ່ງສ່ວນເທົ່າກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຜູ້ອ້າງວ່າຮູ້ທຳ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ດື່ມນ້ໍານີ້ອັນເປັນຂອງຂ້ອຍ?

Verse 89

नारद उवाच । ततो विममृशे श्लोको बहुधा समभागिनाम् । अनिश्चयाद्विचार्यासौ घटाद्यैः समभागिता

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຫຼາຍທາງເຖິງຄໍາກະວີນັ້ນວ່າ “ຜູ້ແບ່ງສ່ວນເທົ່າກັນ”. ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈ ລາວຈຶ່ງພິຈາລະນາວ່າ ຄວາມເທົ່າກັນໃນສ່ວນແບ່ງ ຈະໃຊ້ໄດ້ຜ່ານສິ່ງຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ໝໍ້ ແລະອື່ນໆ ຫຼືບໍ່।

Verse 90

बहुपोतद्रव्यक्षेपः सर्वैः सा समभागिता । एवं कर्तुः फलैः सर्वैः समं स्याच्च पुनःपुनः

ຖ້າຫາກຫຼາຍຄົນນໍາວັດຖຸດິບມາຮ່ວມກັນຫຼາຍເທື່ອ ດັ່ງຂົນມາເປັນລໍ້ມເຮືອໆ ກຸສົນແຫ່ງການງານນັ້ນຈະເປັນສ່ວນຮ່ວມເທົ່າກັນຂອງທຸກຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຜົນທີ່ຜູ້ກະທໍາຫຼັກໄດ້ຮັບ ຜູ້ຮ່ວມສົ່ງເສີມທຸກຄົນກໍຈະໄດ້ຮັບເທົ່າກັນ ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ।

Verse 91

यः शुचिश्च शिवं ध्यायन्प्रासादकूपकर्तरि । जलप्रतिग्रहाभावात्पिबतोऽस्य समं फलम्

ຜູ້ໃດມີໃຈບໍລິສຸດ ພ້ອມກັບພິຈາລະນາພຣະສິວະ ແລ້ວດື່ມນ້ຳຈາກບໍ່ນ້ຳທີ່ຜູ້ສ້າງວິຫານແລະບໍ່ນ້ຳໄດ້ຂຸດ—ເນື່ອງຈາກບໍ່ແມ່ນການຮັບນ້ຳເປັນທານ—ຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັບຜູ້ສ້າງນັ້ນ।

Verse 92

इति निश्चित्य प्रोवाच कालभीतिर्नरं च तम् । सत्यमेत्किं तु कुंभपयसा गर्तपूरणे

ເມື່ອຕັດສິນໃຈແລ້ວ ກາລະພີຕິ ໄດ້ກ່າວກັບຊາຍນັ້ນວ່າ: “ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ; ແຕ່ດ້ວຍນ້ຳພຽງແຕ່ໜຶ່ງໝໍ້ ຈະເຕີມຫຼຸມໃຫ້ເຕັມໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 93

दृष्ट्वा प्रत्यक्षतो मादृक्कथं पिबति भो वद । साधु वाप्यथवाऽसाधु न पिबेयं कथंचन

“ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ—ຄົນເຊັ່ນຂ້ອຍ ຈະດື່ມໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອເຫັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຢ່າງຊັດເຈນ? ຈະຖືກຄວນຫຼືບໍ່ຄວນກໍຕາມ ຂ້ອຍຈະບໍ່ດື່ມເລີຍ”

Verse 94

एवं विनिश्चयं दृष्ट्वास्य स्थिरं कुरुनंदन । पुरुषोऽसौ प्रहस्यैव क्षणादंतर्दधे ततः

ເມື່ອເຫັນຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຂົາແນ່ນອນໝັ້ນຄົງ ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງວົງກຸຣຸ, ຊາຍນັ້ນຫົວເຮາະເບົາໆ ແລ້ວໃນພິບຕາກໍຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນ।

Verse 95

कालभीतिश्च परमं विस्मयं समुपागतः । वृत्तांतः कोयमित्येव चिंतयामास भूयसा

ກາລະພີຕິ ຖືກຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳ ແລະຄິດພິຈາລະນາຢ່າງຫນັກວ່າ: “ເລື່ອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເຫດການນີ້ແມ່ນຢ່າງໃດ?”

Verse 96

ततश्चिंतयतस्तस्य बिल्वाधस्तात्सुशोभनम् । उच्छ्रितं सुमहालिंगं पृथिव्या द्योतयद्दिशः

ຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຄິດພິຈາລະນາ ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນບິລວາ ມີມະຫາລິງຄະອັນງາມສະຫງ່າ ສູງສົງ ປາກົດຂຶ້ນ ສ່ອງແສງໄປທົ່ວທິດໃນແຜ່ນດິນ।

Verse 97

प्रादुर्भावे ततस्तस्य महालिंगस्य भारत । ननर्त खेप्सरोवृंदं गधर्वा ललितं जगुः

ໂອ ພາຣະຕະ! ເມື່ອມະຫາລິງຄະນັ້ນປາກົດ ຝູງອັບສະຣາທັງຫຼາຍໄດ້ຟ້ອນຢູ່ໃນຟ້າ ແລະ ພວກຄັນທະຣະວາກໍຂັບຮ້ອງຢ່າງອ່ອນຫວານ।

Verse 98

पारिजातमयीं पुष्पवृष्टिमिंद्रो मुमोच ह । जयेति देवा मुनयस्तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः

ອິນທຣະໄດ້ປ່ອຍຝົນດອກປາຣິຊາຕະລົງມາ; ພວກເທວະ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍຮ້ອງວ່າ “ໄຊຊະນະ!” ແລະ ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນານາປະການ।

Verse 99

तस्मिन्महति कौरव्य वर्तमाने महोत्सवे । कालभीतिः प्रमुदितः प्रणम्य स्तोत्रमैरयत्

ໂອ ກໍຣະວະຍະ! ໃນຂະນະທີ່ມະໂຫດສະວະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນກຳລັງດຳເນີນ ກາລະພີຕິ ປິຕິຍິນດີເຕັມຫົວໃຈ ໄດ້ກົ້ມກາບ ແລະ ເລີ່ມກ່າວບົດສັນລະເສີນ।

Verse 100

पापस्य कालं भवपंककालं कलाकलं कालमार्गस्य कालम् । देवं महाकालमहं प्रपद्ये श्रीकालकंठं भवकालरूपम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາມະຫາກາລ—ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຄວາມຕາຍແຫ່ງບາບ, ຜູ້ທຳລາຍຕົມຕົກແຫ່ງພົບພາວະ, ເປັນກາລະອັນຄອບຄອງເສັ້ນທາງແຫ່ງກາລະ; ພຣະສີກາລະກັນຖະ, ຜູ້ມີຮູບເປັນກາລະທີ່ປິດສິ້ນວົງຈອນແຫ່ງສັງສາຣະ।

Verse 101

ईशानवक्त्रं प्रणमामि त्वाहं स्तौति श्रुतिः सर्वविद्येश्वरस्त्वम् । भूतेश्वरस्त्वं प्रपितामहस्त्वं तस्मै नमस्तेस्तु महेश्वराय

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມກາບພຣະພັກ «ອີສານ» ຂອງພຣະອົງ. ພຣະເວດາເອງກໍສັນລະເສີນພຣະອົງ—ພຣະອົງແມ່ນຈອມເຈົ້າແຫ່ງວິຊາທັງປວງ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງຫມົດ, ແລະປູ່ບັນພະບູຮານ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 102

यं स्तौति वेदस्तमहं प्रपद्ये तत्पुरुषसंज्ञं शरणं द्वितीयम् । त्वां विद्महे तच् नस्त्वं प्रदेहि श्रीरुद्र देवेश नमोनमस्ते

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງຜູ້ທີ່ພຣະເວດາສັນລະເສີນ—ເປັນທີ່ພຶ່ງພາອັນທີສອງ ຊື່ «ຕັດປຸຣຸສະ». ພວກເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງ; ຂໍປະທານພຣະກະລຸນານັ້ນແກ່ພວກເຮົາ. ໂອ ສຣີຣຸດຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ນະໂມນະມັດສະການ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 103

अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະພັກ «ອະໂຄຣະ» ຂອງພຣະອົງ—ເປັນພັກທີສາມ. ບັນດາຮູບພຣະອົງຖືກຖະນອມໃນສາຍອະຖັຣວະ. ຈະອ່ອນໂຍນຫຼືນ່າຢ້ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມນະມັດສະການຢູ່ເສມອ ແດ່ສັດທັງປວງທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງ ແລະເຄື່ອນໄຫວພາຍໃຕ້ອຳນາດພຣະອົງ.

Verse 104

चतुर्थवक्त्रं च सदा प्रपद्ये सद्योभिजाताय नमोनमस्ते । भवेभवेनादिभवो भवस्व भवोद्भवो मां शिव तत्रतत्र

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະພັກທີສີ່ຂອງພຣະອົງ «ສັດໂຍຊາຕະ» ຢູ່ເສມອ—ນະໂມນະມັດສະການ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ໃນທຸກການເກີດ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຕົ້ນກຳເນີດດັ່ງເດີມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ໂອ ພຣະສິວະ ຜູ້ເກີດເຫນືອການເກີດດັບ, ຂໍຄຸ້ມຄອງແລະນຳພາຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ນັ້ນທີ່ນີ້ ທຸກແຫ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່.

Verse 105

नमोस्तु ते वामदेवाय ज्येष्ठरुद्राय कालाय कलाविकारिणे । बलंकरायापि बलप्रमाथिने भूतानि हंत्रे च मनोन्मनाय

ນະໂມນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງໃນນາມ «ວາມະເທວະ», ໃນນາມ «ເຈດຖະຣຸດຣະ»; ແດ່ພຣະອົງໃນນາມ «ກາລະ» ເວລາ ຜູ້ແປປ່ຽນມາດຕາແຫ່ງເວລາ; ແດ່ຜູ້ປະທານພະລັງ ແລະຜູ້ປະລາບພະລັງທັງປວງ; ແດ່ຜູ້ປະຫານສັດຕູອັນຮ້າຍ; ແລະແດ່ «ມະໂນນມະນາ» ຜູ້ຢູ່ເຫນືອຈິດ.

Verse 106

त्रियंबकं त्वां च यजामहे वयं सुपुण्यगंधैः शिवपुष्टिवर्धनम् । उर्वारुकं पक्वमिवोग्रबंधनाद्रक्षस्व मां त्र्यंबक मृत्युमार्गात्

ພວກເຮົາຂໍນະມັດສະການບູຊາພຣະອົງ ໂອ ພຣະຕຣິຍັມບະກະ ຜູ້ມີຕາສາມ ດ້ວຍກິ່ນຫອມອັນບໍລິສຸດຍິ່ງ ຜູ້ເພີ່ມພູນສິຣິມົງຄຸນ. ເຫມືອນໝາກແຕງສຸກຖືກປົດອອກຈາກພັນທະອັນຮຸນແຮງ ຂໍພຣະຕຣິຍັມບະກະ ຊ່ວຍກູ້ແລະປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າຈາກເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

Verse 107

षडक्षरं मंत्रवरं तवेश जपंति ये मुनयो वीतरागाः । तेषां प्रसन्नोऽसि जपामहेतं त्वोंकारपूर्वं च नमः शिवाय

ໂອ ພຣະເຈົ້າອີສະ, ບັນດາມຸນີຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຕັນຫາ ຍ້ຳຈິດສະດຸດສະດີມົນຕຣາຫົກພະຍາງຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ເຂົາເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງເມດຕາປຣະສານ. ພວກເຮົາກໍຍ້ຳຈິດມົນຕຣານັ້ນ ໂດຍມີ “ໂອມ” ນຳໜ້າ: «ນະມະ ຊິວາຍ».

Verse 108

एवं स्तुतो महादेवो लिंगान्निःसृत्य भारत । त्रिजगद्द्योतयन्मभासा प्रत्यक्षः प्राह च द्विजम्

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ໂອ ພາຣະຕະ, ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ປາກົດອອກຈາກລິງຄະ. ພຣະອົງສ່ອງປະກາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ສ່ອງແຈ້ງສາມໂລກ ແລະປາກົດໃຫ້ເຫັນຕໍ່ໜ້າ ຈຶ່ງກ່າວກັບດວິຊະ.

Verse 109

यत्त्वयात्र महातीर्थे भृशमाराधितो द्विज । तेनाति तुष्टस्ते वत्स नेशः कालः कथंचन

ເນື່ອງຈາກຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນມະຫາຕີຣຖະອັນສັກສິດ ເຈົ້າໄດ້ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຍິ່ງ ໂອ ດວິຊະ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈເຈົ້າຢ່າງຫຼາຍ ລູກທີ່ຮັກ; ຈາກນີ້ໄປ ກາລະ (ເວລາ/ມະຣະນະ) ຈະບໍ່ອາດຄອບງຳເຈົ້າໄດ້ເລີຍ.

Verse 110

अहं च नररूपी यो दृष्ट्वा ते धर्मसंस्थितिम् । धन्यस्तद्धर्ममार्गोऽयं पाल्यते यद्भवद्विधैः

“ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ແມ່ນຢູ່ໃນຮູບມະນຸດກໍຕາມ—ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຕັ້ງມັ່ນໃນທັມມະ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍປະກາດວ່າ: ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຊອບທັມນີ້ຊ່າງເປັນມົງຄຸນ ເພາະຖືກປົກປ້ອງແລະຄ້ຳຈຸນໂດຍຜູ້ດີເຊັ່ນເຈົ້າ.”

Verse 111

सर्वतीर्थोदकैर्गरतः पूरितो मे सरस्तथा । जलमेतन्महापुण्यं त्वदर्थं मे समाहृतम्

ສະລະນ້ຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳທີ່ນຳມາຈາກຕີຣະຖະອັນສັກສິດທັງປວງ. ນ້ຳນີ້ມີບຸນຍາທິການຍິ່ງໃຫຍ່ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮວບຮວມມາເພື່ອພຣະອົງ.

Verse 112

सप्तमंत्ररहस्यं च यत्कृतं स्तवनं मम । अनेन पठ्यमानेन सप्तमंत्रफलं भवेत्

ຄວາມລັບແຫ່ງມັນຕຣາທັງເຈັດ ໄດ້ຖືກຮວບຮວມໄວ້ໃນບົດສັນລະເສີນຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້. ເມື່ອສວດອ່ານບົດນີ້ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການປະຕິບັດມັນຕຣາເຈັດປະການ.

Verse 113

अभीष्टं च वरं मत्तो वृणीष्व मनसेप्सितम् । त्वयातितोषितो ह्यस्मिनादेयं विद्यते तव

ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ປາດຖະໜາຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ຕາມທີ່ໃຈປາດຖະໜາ. ເພາະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ນີ້ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຕ້ອງຫ້າມຫຼືປິດບັງຈາກເຈົ້າ.

Verse 114

कालभीतिरुवाच । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं तुष्टोऽसि शंकर । त्वत्तोषात्सफला धर्माः श्रमायैवान्यतामताः

ກາລະພີຕິ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີວາສະນາ ແລະໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາ ເພາະພຣະອົງພໍໃຈ ໂອ ສັງກະຣະ. ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈ ການກະທຳຕາມທຳມະທັງປວງຍ່ອມເກີດຜົນ; ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ກໍຖືກນັບເປັນແຕ່ຄວາມເຫນື່ອຍຍາກເທົ່ານັ້ນ»

Verse 115

यदि तुष्टोऽसि सांनिद्यं लिंगेऽत्र क्रियतां सदा । अक्षयं तत्कृतं चास्तु यल्लिंगे क्रियतेऽत्र च

ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈ ຂໍໃຫ້ພຣະສະນິດທິ (ການສະຖິດຢູ່) ຂອງພຣະອົງ ຖືກສ້າງຕັ້ງໄວ້ຕະຫຼອດໄປໃນລິງຄະນີ້. ແລະຂໍໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ນີ້ເພື່ອລິງຄະນີ້ ເປັນບຸນທີ່ບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 116

जपतो यत्फलं देवपंचमंत्रायुतेन च । तत्फलं जायतां नणामस्य लिंगस्य दर्शने

ຜົນໃດທີ່ເກີດຈາກການຈະປະມັນຕຣາທິບພະ 5 ພະຍາງ ຄົບ 10,000 ເທື່ອ—ຂໍໃຫ້ຜົນນັ້ນເກີດຂຶ້ນແຕ່ພຽງດ້ວຍການໄດ້ດາຣະຊະນາ ແລະນົບນ້ອມບູຊາລິງຄະນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 117

कालमार्गादहं यस्मान्मोचितोऽहं महेश्वर । महाकालमिति ख्यातं लिंगं तस्माद्भवत्विदम्

ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົດປ່ອຍອອກຈາກເສັ້ນທາງແຫ່ງກາລະ (ຄວາມຕາຍ) ໂອ ມະເຫສະວະຣະ—ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ລິງຄະນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ “ມະຫາກາລ”.

Verse 118

अस्मिंश्च कूपे यो मर्त्यः स्नात्वा तर्पयते पितॄन् । सर्वतीर्थफलं चास्तु पितॄणामक्षया गतिः

ແລະຜູ້ໃດໃນມະນຸດທີ່ອາບນ້ຳໃນບໍ່ນີ້ ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະແດ່ປິຕຣະ—ຂໍໃຫ້ໄດ້ຜົນແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ ແລະໃຫ້ປິຕຣະໄດ້ບັນລຸຄວາມສຸກອັນບໍ່ເສື່ອມສິ້ນ.

Verse 119

इति तस्यवचः श्रुत्वा प्रीतस्तं शंकरोऽब्रवीत् । स्वायंभुवं यत्र लिंगं तत्र नित्यं वसाम्यहम्

ເມື່ອຊັງກະຣະໄດ້ຟັງຄຳຂອງເຂົາ ກໍປິຕິຍິນດີ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ບ່ອນໃດທີ່ມີລິງຄະສະວາຍັມພູວະ (ປາກົດເອງ) ບ່ອນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ.”

Verse 120

स्वयंभुबाणरत्नोत्थदातुपाषाणलोहजम् । लिंगं क्रमेण फलदमंत्यात्पूर्वं दशोत्तरम्

ລິງຄະ—ຈະເປັນສະວາຍັມພູ (ປາກົດເອງ), ສ້າງຈາກລູກສອນ, ເກີດຈາກແກ້ວມະນີ, ຫຼືເຮັດຈາກແຮ່, ຫີນ, ຫຼືໂລຫະ—ຍ່ອມປະທານຜົນຕາມລຳດັບ; ແລະບັນດາອັນທີ່ກ່ອນ ກ່າວກັນວ່າໃຫ້ຜົນຫຼາຍກວ່າອັນທີ່ຫຼັງເຖິງສິບເທົ່າ.

Verse 121

आकाशे तारकालिंगं पाताले हाटकेश्वरम् । स्वायंभुवं धारपृष्ठे तदेतत्त्रितयं समम्

ໃນຟ້າມີ ຕາຣະກາ-ລິງຄະ; ໃນບາຕານມີ ຫາຕະເກສະວະຣະ; ແລະເທິງຜິວດິນດາຣາມີ ລິງຄະທີ່ປະກົດດ້ວຍຕົນເອງ. ສາມປະການນີ້ເທົ່າກັນໃນຄວາມສັກສິດແລະອຳນາດ.

Verse 122

विशेषात्प्रार्थितं यच्च तच्च भविष्यति । अत्र पुष्पं फलं पूजा नैवेद्यं स्तवनक्रिया

ສິ່ງໃດທີ່ອະທິຖານດ້ວຍໃຈຈິງໃນທີ່ນີ້ ສິ່ງນັ້ນຈະສຳເລັດແນ່ນອນ. ທີ່ນີ້ ການຖວາຍດອກໄມ້ ໝາກໄມ້, ການບູຊາ, ນາຍເວດຍະ (ອາຫານຖວາຍ) ແລະການສັນລະເສີນ ມີຜົນພິເສດ.

Verse 123

दानं वान्यश्च यत्किंचिदक्षयं तद्भविष्यति । माघासितचतुर्दश्यां शिवयोगे च पुत्रक

ທານ ຫຼືກຸສົນກຳໃດໆກໍຕາມ ຈະກາຍເປັນບຸນທີ່ບໍ່ໝົດສິ້ນ. ໂດຍພິເສດໃນວັນທີ 14 ຂອງຄ່ຳມືດໃນເດືອນມາຄາ, ເມື່ອມີ ສິວະ-ໂຢກະ ອັນເປັນມົງຄຸນ, ລູກເອີຍ.

Verse 124

लिंगाच्च पूर्वतः कूपेस्नात्वा यस्तर्पयेत्पितॄन् । सर्वतीर्थफलावाप्तिः पितॄणां चाक्षया गतिः

ເມື່ອອາບນ້ຳໃນບໍ່ນ້ຳທາງຕາເວັນອອກຂອງລິງຄະແລ້ວ, ຜູ້ໃດຖວາຍຕັຣປະນະ (ນ້ຳອຸທິດ) ແດ່ບັນພະບຸລຸດ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ; ແລະແກ່ປິຕຣຶທັງຫຼາຍຈະມີຄວາມໄປສູ່ພົບພູມອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 125

तस्यां रात्रौ महाकालं यामेयामे प्रपूजयेत् । यः क्षिपेत्सर्वलिंगेषु स जागरफलं लभेत्

ໃນຄືນນັ້ນ ຄວນບູຊາ ມະຫາກາລະ ໃນທຸກຍາມຂອງຄືນ. ຜູ້ໃດຖວາຍບູຊາຕໍ່ລິງຄະທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນເຕັມຂອງການຕື່ນຢູ່ຍາມຄືນ (ຈາກະຣະນະ).

Verse 126

जितेंद्रियश्च यो नित्यं मां लिंगेत्र प्रपूजयेत् । भुक्तिमुक्ती न दूरस्थे तस्य नित्यं द्विजोत्तम

ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ຄວບຄຸມອິນທຣີຍໄດ້ ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າທຸກວັນໃນລິງຄະເຂດນີ້ ຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ມົກຂະ ບໍ່ເຄີຍໄກ ແຕ່ຢູ່ໃກ້ເຂົາເຈົ້າເສມອ້າຍ.

Verse 127

माघे चतुर्दश्यष्टम्यां सोमवारे च पर्वणि । स्नात्वा सरसि योऽभ्यर्च्य लिंगमेतच्छिवं व्रजेत्

ໃນເດືອນມາຆະ ໃນວັນຈັດທຸຣະທັດສີ ຫຼື ອັດຖະມີ ແລະໃນວັນຈັນທີ່ເປັນວັນບຸນ, ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນສະຣະ ແລ້ວບູຊາລິງຄະນີ້ ຈະໄປຮອດພຣະສິວະ (ບັນລຸສະພາບຂອງພຣະສິວະ).

Verse 128

दानं तपो रुद्रजापः सर्वमक्षयमेव च । त्वं च नन्दी द्वितीयो मे प्रतीहारो भविष्यसि

ທານ, ຕະປະ, ແລະການສວດຊື່ພຣະຣຸດຣະ—ທັງໝົດນັ້ນເປັນກຸສົນບໍ່ຮູ້ສິ້ນ. ແລະເຈົ້າ ນັນດີ, ຈະເປັນຜູ້ພິທັກປະຕູຄົນທີສອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 129

कालमार्गजयाद्वत्स महाकाला भिधश्चिरम् । करंधमोऽत्र राजर्षिरचिरादागमिष्यति

ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ເນື່ອງຈາກເຂົາໄດ້ຊະນະເສັ້ນທາງແຫ່ງເວລາ, ເຂົາຈຶ່ງໂດງດັງມາດົນວ່າ ‘ມະຫາກາລ’. ແລະທີ່ນີ້ ຣາຊະຣິສີ ກະຣັນດະມະ ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.

Verse 130

तस्य प्रोच्य भवान्धर्मांस्ततो मल्लोकमाव्रज । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रो लिंगमध्ये न्यलीयत

ເມື່ອສອນທຳອັນສັກສິດໃຫ້ເຂົາແລ້ວ, ພຣະຣຸດຣະຜູ້ມີພຣະພາກກ່າວວ່າ: “ແລ້ວຈົ່ງມາສູ່ໂລກຂອງເຮົາ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະຣຸດຣະໄດ້ຫຼອມຮວມກັບເຂົ້າໄປໃນໃຈກາງຂອງລິງຄະ.

Verse 131

महाकालोऽपि मुदितस्तत्र तेपे महत्तपः

ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຫາກາລະກໍຍິນດີ ແລະໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນແຮງກ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ។

Verse 132

इति महाकालप्रादुर्भावः । नारद उवाच । अथ केनापि कालेन पार्थ राजा करंधमः । विशेषमिच्छुर्धर्मेषु श्रुत्वा तीर्थमहागुणान्

ດັ່ງນີ້ແມ່ນການປາກົດຂອງພຣະມະຫາກາລະ. ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໃນກາລໜຶ່ງ ກະສັດປາຣຖະ ກະຣັນທະມະ ປາດຖະນາຄວາມເລີດໃນທຳ ໄດ້ຍິນຄຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕີຣຖະອັນສັກສິດ.

Verse 133

महाकालचरित्रं च तत्रैव समुपाययौ । महीसागर तोयेऽसौ स्नात्वा लिंगान्यथार्चयत्

ທ່ານໄດ້ໄປຮອດສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ອັນໂດ່ງດັງດ້ວຍພຣະຈະຣິດຂອງພຣະມະຫາກາລະ. ເມື່ອອາບນ້ຳໃນນ້ຳແຫ່ງມະຫາສະໝຸດແຫ່ງແຜ່ນດິນແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາລິງຄະທັງຫຼາຍຕາມລຳດັບອັນຄວນ.

Verse 134

महाकालमनुप्राप्य परमां प्रीतिमागतः । स पश्यन्सुमहालिंगं नातृप्यत जनेस्वरः

ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າເຖິງພຣະມະຫາກາລະ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນສູງສຸດ. ພໍໄດ້ເບິ່ງລິງຄະອັນໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນ ກໍບໍ່ອາດອິ່ມໃຈໄດ້.

Verse 135

यथा दरिद्रः कृपणो निधिकुम्भमवाप्य च । सफलं जीवितं मेने महाकालं निरीक्ष्य सः

ເຫມືອນຄົນທຸກຍາກແລະຕະໜີ່ ເມື່ອໄດ້ຮັບໝໍ້ສົມບັດ ກໍເຫັນວ່າຊີວິດຕົນມີຜົນສຳເລັດ; ດັ່ງນັ້ນເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະມະຫາກາລະ ທ່ານກໍເຫັນວ່າຊີວິດຕົນສົມບູນແລ້ວ.

Verse 136

पंचमंत्रायुतजपफलं यस्येह दर्शनात् । ततः सपर्ययाक्ष्यर्च्य महत्यासौ प्रणम्य च

ພຽງແຕ່ໄດ້ດາຣະຊະນາ (ເຫັນດ້ວຍຕາ) ຢູ່ນີ້ ກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການຈັບຈະປະ «ປັນຈະມັນຕຣະ» ໜຶ່ງໝື່ນຄັ້ງ; ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາອັນຖືກຕ້ອງ ເຮັດອາຣຈະນາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກໍກາບນົບດ້ວຍພັກຕິອັນໃຫຍ່.

Verse 137

श्रुत्वा च लिंगप्रवरं महाकालमुपासदत् । ततो रुद्रवचः स्मृत्वा महाकालः स्मयन्निव

ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ «ມະຫາກາລະ» ເປັນລິງຄະອັນປະເສີດທີ່ສຸດ ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປນະມັດສະການບູຊາ; ແລ້ວເມື່ອລະລຶກຖຶງພຣະວາຈາຂອງຣຸດຣະ ມະຫາກາລະກໍເຫັນຄືຈະຍິ້ມ.

Verse 138

प्रत्युद्गम्य नृपं पूजामर्घं च प्रत्यपादयत् । ततः कुशलप्रश्रादि कृत्वा शांतमुखं नृपः

ລາວອອກໄປຕ້ອນຮັບພຣະຣາຊາ ແລະຖວາຍການບູຊາພ້ອມທັງນ້ຳອາຣຄະຍະ (arghya). ແລ້ວເມື່ອຖາມໄຖ່ຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະທຳຄວາມນອບນ້ອມອື່ນໆ ແລ້ວ ໃບໜ້າຂອງພຣະຣາຊາກໍສະຫງົບສຸກ.

Verse 139

महाकालमुपामंत्र्य कथांते वाक्यमब्रवीत् । भगवन्संशयो मह्यं सदाऽयं परिवर्तते

ເມື່ອການສົນທະນາຈົບລົງ ລາວໄດ້ເອີ້ນນາມມະຫາກາລະ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຄວາມສົງໄສນີ້ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ ມັນຫມຸນວຽນກັບຄືນມາຊ້ຳໆ ບໍ່ເຄີຍຂາດ.”

Verse 140

यदिदं तर्पणंनाम पितॄणां क्रियते नृभिः । जलमध्ये जलं याति कथं तृप्यंति पूर्वजाः

ເມື່ອມະນຸດເຮັດ «ຕັຣປະນະ» (tarpaṇa) ເພື່ອພິຕຣະ (Pitṛ) ນ້ຳທີ່ຖວາຍກໍກັບລວມເຂົ້າໃນນ້ຳອີກ—ດັ່ງນັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຈຶ່ງຈະອິ່ມໃຈແທ້ໆໄດ້ແນວໃດ?

Verse 141

एवं पिंडादिपूजा च सर्वमत्रैव दृश्यते । कथमेवं स्म मन्यामः पित्राद्यैरुपभुज्यते

ດັ່ງນັ້ນ ການບູຊາດ້ວຍປິນດາ (piṇḍa) ແລະສິ່ງອື່ນໆ ທັງໝົດກໍປາກົດຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ—ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງໃດວ່າ ມັນຖືກພິຕຣະ (Pitṛs) ແລະຜູ້ອື່ນໆ ຮັບສະເຫຼີມສົມບູນ?

Verse 142

न चैतदस्ति यत्तेषां नोपतिष्ठति किंचन । स्वप्ने यथाक्रम्य नरं दृश्यंते याचकाश्च ते

ບໍ່ແມ່ນວ່າ ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍທີ່ໄປຮອດພວກເຂົາ; ເພາະພວກເຂົາຍັງປາກົດໃນຄວາມຝັນ—ເຂົ້າມາຫາຄົນຕາມລຳດັບ—ດັ່ງຜູ້ຂໍທີ່ສະແຫວງຫາຂອງທີ່ຖວາຍ.

Verse 143

देवानां चापि दृश्यंते प्रत्यक्षाः प्रत्ययाः सदा । तत्कथं प्रतिगृह्णन्ति मनो मेऽत्र प्रमुह्यति

ແມ່ນແຕ່ສຳລັບເທວະດາ ກໍມີເຄື່ອງໝາຍ ແລະຫຼັກຖານທີ່ເຫັນໄດ້ຕໍ່ໜ້າຢູ່ເສມອ; ແລ້ວພວກເຂົາ “ຮັບ” ຄຳຖວາຍນີ້ແນວໃດ? ໃຈຂ້ອຍສັບສົນຢູ່ນີ້.

Verse 144

महाकाल उवाच । योनिरेवंविदा तेषां पितॄणां च दिवौकसाम् । दूरोक्तं दूरपूजा च दूरस्तुतिरथापि यत्

ມະຫາກາລາ ກ່າວວ່າ: ນີ້ແມ່ນສະພາບການດຳລົງຢູ່ຂອງພິຕຣະ (Pitṛs) ແລະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ; ແມ່ນແຕ່ຄຳທີ່ເວົ້າຈາກໄກ, ການບູຊາຈາກໄກ, ແລະການສັນລະເສີນຈາກໄກ ກໍຮອດເຖິງພວກເຂົາ.

Verse 145

भव्यं भूतं भविष्यच्च सर्वं जानंति यांति च । पंचतन्मात्ररूपं च मनोबुद्धिरहंजडाः

ພວກເຂົາຮູ້ທຸກຢ່າງ—ອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະອະນາຄົດ—ແລະຍັງເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຢ່າງເສລີ. ຮູບຂອງພວກເຂົາເປັນຮູບແຫ່ງທັນມາຕຣາທັງຫ້າ ພ້ອມດ້ວຍໃຈ, ປັນຍາ, ແລະອະຫັງກາຣ (ອັດຕາ-ຫຼັກ).

Verse 146

नवतत्तवमयं देहं दशमः पुरुषो मतः । तस्माद्गंधेन तृप्यंति रसतत्त्वेन ते तथा

ກາຍນີ້ຖືກກ່າວວ່າປະກອບດ້ວຍຕັດຕະວະ 9 ປະການ ແລະ ປຸຣຸສະ (Puruṣa) ຖືກນັບເປັນປະການທີ 10. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງອິ່ມໃຈດ້ວຍກິ່ນ ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນດ້ວຍຕັດຕະວະແຫ່ງລົດຊາດ (ສານລະອຽດ)។

Verse 147

शब्दतत्त्वेन तुष्यंति स्पर्शतत्त्वं च गृह्णते । शुचि दृष्ट्वा त तुष्यंति नात्र राजन्भवेन्मृषा

ພວກເຂົາຍິນດີດ້ວຍຕັດຕະວະແຫ່ງສຽງ ແລະ ຍັງຮັບເອົາຕັດຕະວະແຫ່ງການສຳຜັດ. ເມື່ອເຫັນຄວາມບໍລິສຸດ ພວກເຂົາກໍອິ່ມໃຈ—ໂອ ພະຣາຊາ, ບໍ່ມີຄຳມຸສາໃນນີ້ເລີຍ.

Verse 148

यता तृणं पशूनां च नराणामन्नमुच्यते । एवं दैवतयोनीनामन्नसारस्य भोजनम्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຫຍ້າຖືກເອີ້ນວ່າເປັນອາຫານຂອງສັດ ແລະ ເຂົ້າ/ອາຫານຖືກເອີ້ນວ່າເປັນອາຫານຂອງມະນຸດ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ເກີດໃນພົງພັນເທວະ ການຫຼ້ຽງຊີວິດຂອງເຂົາແມ່ນການບໍລິໂພກສານອັນເປັນແກ່ນຂອງອາຫານ.

Verse 149

शक्तयः सर्वभावानामचिंत्या ज्ञानगोचराः । तस्मात्तत्त्वं प्रगृह्णन्ति शेषमत्रैवदृश्यते

ພະລັງງານ (Śakti) ຂອງສັດທັງປວງແມ່ນຫາຄິດຄາດບໍ່ໄດ້ ແຕ່ກໍຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງປັນຍາຮູ້ເຫັນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍຶດເອົາຕັດຕະວະອັນເປັນແກ່ນສານ ແລະ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຖືກເຫັນວ່າຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 150

करंधम उवाच । पितृभ्यो दीयते श्राद्धं स्वकर्मवशगाश्च ते । स्वर्गस्था नरकस्था वा कथं तैरुपभुज्यते

ກະຣັນທະມະ ກ່າວວ່າ: «ພິທີສຣາດທະ (Śrāddha) ຖືກຖວາຍແດ່ພິຕຣຶ (Pitṛs) ແຕ່ພວກເຂົາຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳຂອງຕົນ. ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼື ຢູ່ໃນນະຣົກ—ພວກເຂົາຈະໄດ້ບໍລິໂພກສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຖວາຍໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 151

अथ स्वर्गेऽथ नरेक स्थिताः कर्माभियंत्रिताः । शक्नुवंति वरानेतान्दातुं ते चेश्वराः कथम्

ແລ້ວຖ້າພວກເຂົາຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼື ໃນນະລົກ ຖືກກຳມະຄອບງຳ—ພວກເຂົາທີ່ເອີ້ນວ່າ «ເຈົ້ານາຍ» ຈະສາມາດປະທານພອນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 152

आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुकानि च । प्रयच्छन्तु तथा राज्यं प्रीता नॄणां पितामहाः

ຂໍໃຫ້ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງມະນຸດ ເມື່ອພໍໃຈ ຈົ່ງປະທານອາຍຸຍືນ, ລູກຫຼານ, ຊັບສິນ, ວິຊາຄວາມຮູ້, ສະຫວັນ, ໂມກສະ, ແລະຄວາມສຸກທັງຫຼາຍ—ພ້ອມທັງອຳນາດການປົກຄອງດ້ວຍເທີດ।

Verse 153

महाकाल उवाच । सत्यमेततस्वकर्मस्थाः पितरो यन्नृपोत्तम । किं तु देवासुराणां च यक्षादीनाममूर्तकाः

ມະຫາກາລ ກ່າວວ່າ: “ແທ້ແລ້ວ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ; ປິຕຣະທັງຫຼາຍດຳລົງຢູ່ຕາມສະພາບທີ່ກຳນົດໂດຍກຳມະຂອງຕົນ. ແຕ່ຍັງມີສັດທີ່ບໍ່ມີຮູບ (ລະອຽດ) ຂອງເທວະ, ອະສຸຣະ, ຍັກສະ ແລະອື່ນໆ.”

Verse 154

मूर्ताश्चतुर्णां वर्णानां पितरः सप्तधा स्मृताः । ते हि सर्वे प्रयच्छंति दातुं सर्वं यतोप्सितम्

ສຳລັບວັນນະທັງສີ່ ປິຕຣະຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຜູ້ມີຮູບກາຍ ແລະແບ່ງເປັນເຈັດພວກ. ແທ້ຈິງ ພວກເຂົາທັງໝົດສາມາດປະທານທຸກສິ່ງຕາມທີ່ປາດຖະໜາໄດ້.

Verse 155

एकत्रिंशद्गणा येषां पितॄणां प्रबला नृप । कृतं च तदिदं श्राद्धं तर्पयेत्तान्परान्पितॄन्

ໂອ ກະສັດ, ປິຕຣະທີ່ມີຫມູ່ຄະນະສາມສິບເອັດນັ້ນ ມີພະລັງອຳນາດຫຼາຍ. ສຣາດທະນີ້ເມື່ອປະກອບແລ້ວ ຄວນໃຫ້ການທາຣະປະນະເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດອັນສູງສຸດເຫຼົ່ານັ້ນອິ່ມໃຈ.

Verse 156

ते तृप्तास्तर्पयन्त्यस्य पूर्वजान्यत्र संस्थितान् । एवं स्वानां चोपतिष्ठेच्छ्राद्धं यच्छंति ते वरान्

ເມື່ອພວກເຂົາອິ່ມໃຈແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຕອບແທນໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຂອງລາວທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນໂລກຂອງຕົນໆໄດ້ອິ່ມໃຈ. ດັ່ງນັ້ນຄວນປະກອບພິທີ Śrāddha ຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອວົງຕະກູນຂອງຕົນ; ແລ້ວພວກເຂົາຈະປະທານພອນ.

Verse 157

राजोवाच । भूतादिभ्यो यथा विप्र नाम्ना वोद्दिश्य दीयते । सुरादीनां कथं चैव संक्षेपेण न दीयते

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຊັ່ນທີ່ການຖວາຍແກ່ພວກພູດະແລະອື່ນໆ ໄດ້ກຳນົດຊື່ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຖວາຍແກ່ເທວະດາແລະອື່ນໆ ແບບສັ້ນໆ ເຊັ່ນດຽວກັນ?”

Verse 158

इदं पितृभ्यो देवेभ्यो द्विजेभ्यः पावकाय च । एवं कस्माद्विस्तराः स्युर्मनः कायादिकष्टदाः

“ນີ້ເພື່ອພິຕຣະ (Pitṛs), ນີ້ເພື່ອເທວະດາ, ນີ້ເພື່ອດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ແລະນີ້ເພື່ອໄຟ (ອັກນິ)” — ຖ້າເວົ້າແບບນີ້ໄດ້, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງມີພິທີການລະອຽດຫຼາຍ ທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຈແລະກາຍລຳບາກ?

Verse 159

महाकाल उवाच । उचिता प्रतिपत्तिश्च कार्या सर्वेषु नित्यशः । प्रतिपत्तिं चोचितां ते विना गृह्णन्ति नैव च

ມະຫາກາລະກ່າວວ່າ: “ໃນທຸກກໍລະນີ ແລະທຸກເວລາ ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມວິທີທີ່ເໝາະສົມເປັນນິດ. ຖ້າບໍ່ມີການປະຕິບັດທີ່ຖືກຕ້ອງ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮັບເອົາເລີຍ.”

Verse 160

यथा श्वा गृहद्वारस्थोबलिं गृह्णाति किं तथा । प्रधानपुरुषो राजन्गृह्णाति च शुना समः

ເຊັ່ນຫມາທີ່ຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູເຮືອນ ແລ້ວຄວ້າເອົາບະລິ (ອາຫານຖວາຍ) ທີ່ວາງໄວ້ນັ້ນຢ່າງໃດ, ໂອ ກະສັດ, “ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ” ຜູ້ຮັບຂອງທີ່ບໍ່ຖືກທຳນອງ ກໍບໍ່ດີໄປກວ່າຫມາເທົ່ານັ້ນ.

Verse 161

एवं ते भूतवद्देवा न हि गृह्णन्ति कर्हिचित् । शुचि कामं जुषंते न हविरश्रद्दधानतः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວະທັງຫຼາຍບໍ່ຮັບເອົາບູຊາແບບນັ້ນໃນເວລາໃດໆ ດຸດດັ່ງວ່າເປັນຂອງສຳລັບພວກຜີວິນຍານ. ແມ່ນແຕ່ຂອງບູຊາບໍລິສຸດ ພຣະອົງກໍບໍ່ເສວຍຮະວິຣ ທີ່ຖວາຍໂດຍບໍ່ມີສັດທາ.

Verse 162

विना मंत्रैश्च यद्दत्तं न तद्गृह्णन्ति तेऽमलाः । श्रुतिरप्यत्र प्राहेदं मंत्राणां विषये नृप

ສິ່ງໃດທີ່ໃຫ້ໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາ ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຮັບ. ແມ່ນແຕ່ສຣຸຕິ (ພຣະເວດ) ກໍໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງນີ້ໃນທີ່ນີ້ ໂອ້ພຣະຣາຊາ ກ່ຽວກັບຂອບເຂດແຫ່ງມັນຕຣາ.

Verse 163

मंत्रा दैवता यद्यद्विद्वान्मन्त्रवत्करोति देवताभिरेव तत्करोति यद्ददानि देवतभिरेव तद्ददाति यत्प्रतिगृह्णाति देवताभिरेव तत्प्रतिगृह्णाति तस्मान्नामन्त्रवत्प्रतिगृह्णीयात् नामन्त्रवत्प्रतिपद्यते इति

«ມັນຕຣາແມ່ນເທວະດາໂດຍຕົວມັນເອງ. ສິ່ງໃດທີ່ນັກຮູ້ກະທຳດ້ວຍມັນຕຣາ ກໍເປັນການກະທຳໂດຍຜ່ານເທວະດາເອງ. ສິ່ງໃດທີ່ເຂົາໃຫ້ ກໍໃຫ້ໂດຍຜ່ານເທວະດາ; ສິ່ງໃດທີ່ເຂົາຮັບ ກໍຮັບໂດຍຜ່ານເທວະດາ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນຮັບໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາ; ບໍ່ຄວນດຳເນີນພິທີໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາ»—ດັ່ງນີ້ໄດ້ປະກາດໄວ້.

Verse 164

तस्मान्मंत्रैः सदा देयं पौराणैर्वैदिकैरपि । अन्यथा ते न गृह्णन्ति भूतानामुपतिष्ठति

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນໃຫ້ທານເສມອດ້ວຍມັນຕຣາ ຈະເປັນມັນຕຣາຕາມປຸຣານະ ຫຼືຕາມພຣະເວດກໍຕາມ. ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະເທວະບໍ່ຮັບ ແລະຂອງບູຊານັ້ນຈະໄປຕົກແກ່ຝູງຜີວິນຍານ.

Verse 165

राजोवाच । दर्भांस्तिलानक्षतांश्च तोयं चैतैः सुसंयुतम् । कस्मात्प्रदीयते दानं ज्ञातुमिच्छामि कारणम्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງການໃຫ້ທານຈຶ່ງໃຫ້ຄຽງຄູ່ກັບຫຍ້າດັບພະ, ເມັດງາ, ເຂົ້າອັກຊະຕະ (ເມັດບໍ່ແຕກ) ແລະນ້ຳ ທີ່ຈັດຮວມກັນຢ່າງດີ? ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຮູ້ເຫດຜົນ»។

Verse 166

महाकाल उवाच । पुरा किल प्रदत्तानि भूमेर्दानानि भूरिशः । प्रत्यगृह्णन्त दैत्याश्च प्रविश्याभ्यंतरं बलात्

ພຣະມະຫາການ ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນກາລ ໂອ ກະສັດຜູ້ກ້າແຂງ, ທານແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ມອບແລ້ວ ຖືກພວກໄດຕະຍະເຂົ້າມາໃນຂອບເຂດພິທີດ້ວຍກໍາລັງ ແລະຍຶດຄືນໂດຍບັງຄັບ.

Verse 167

ततो देवाश्च पितरः प्रत्यूचुः पद्मसंभवम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ພິຕຣະທັງຫຼາຍ ໄດ້ກ່າວຕອບຕໍ່ ພຣະປັດມະສຳພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ).

Verse 168

स्वामिन्नः पश्यतामेव सर्वं दैत्यैः प्रगृह्यते । विधेहि रक्षां तेषां त्वं न नष्टः स्मो यथा वयम्

«ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງເບິ່ງຢູ່ ທຸກສິ່ງຖືກພວກໄດຕະຍະຍຶດໄປ. ຂໍພຣະອົງຈັດຕັ້ງການຄຸ້ມຄອງຕໍ່ຕ້ານພວກນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາບໍ່ພິນາດ»

Verse 169

ततो विमृश्यैव विधी रक्षो पायमचीकरत् । तिलैर्युक्तं पितॄणां च देवानामक्षतैः सह

ແລ້ວ ວິທີ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງລະອຽດ ແລະຈັດວາງວິທີຄຸ້ມຄອງ: ສໍາລັບພິຕຣະ ໃຫ້ປະກອບດ້ວຍງາ; ສໍາລັບພຣະເທວະ ໃຫ້ຮ່ວມກັບເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ (ອັກຊະຕະ).

Verse 170

तोयं दर्भांश्च सर्वत्र एवं गृह्णन्ति नासुराः । एतान्विना प्रदत्तं यत्फलं दैत्यैः प्रगृह्यते

ນ້ໍາ ແລະ ຫຍ້າດັບພະ (darbha) ຖືກຮັບໃນທຸກບ່ອນຕາມວິທີນີ້—ບໍ່ແມ່ນໂດຍອະສຸຣະ. ແຕ່ຜົນບຸນໃດທີ່ຖວາຍໂດຍບໍ່ມີສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຜົນນັ້ນຖືກພວກໄດຕະຍະຍຶດໄປ.

Verse 171

निःश्वस्य पितरो देवा यांति दातुः फलं न हि । तस्माद्युगेषु सर्वेषु दानमेव प्रदीयते

ດ້ວຍການຖອນໃຈ ພິຕຣະ ແລະ ເທວະດາ ຈາກໄປ ເພາະຜົນທີ່ຜູ້ໃຫ້ປາດຖະນາ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທຸກຍຸກ ຄວນໃຫ້ທານເທົ່ານັ້ນ ຢ່າງຖືກທາງ.

Verse 172

करंधम उवाच । चतुर्युगव्यवस्थानं श्रोतुमिच्छमि तत्त्वतः । महतीयं विवित्सा मे सदैव परिवर्तते

ກະຣັນທະມະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຟັງດ້ວຍຄວາມຈິງ ການຈັດລຳດັບຂອງສີ່ຍຸກໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ຄວາມໃຝ່ຮູ້ອັນໃຫຍ່ນີ້ ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ເລື້ອຍໆ.”

Verse 173

महाकाल उवाच । आद्यं कृतयुगं विद्धिततस्त्रेतायुगं स्मृतम् । द्वापरं च कलिश्चेति चत्वारश्च समासतः

ມະຫາການ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຍຸກທຳອິດແມ່ນ ກຣິຕະຍຸກ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ ເຕຣຕາຍຸກ; ແລ້ວ ດວາປະຣະ ແລະ ກະລິ—ສີ່ຍຸກນີ້ ໂດຍຫຍໍ້.”

Verse 174

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं च रजस्तमः । कलिस्तमस्तु विज्ञेयं युगवृत्तं युगेषु च

ກຣິຕະຍຸກແມ່ນ ສັດຕະວະ; ເຕຣຕາແມ່ນ ຣະຈັດ; ດວາປະຣະແມ່ນ ຣະຈັດປົນ ຕະມັດ; ແຕ່ ກະລິ ຄວນຮູ້ວ່າເປັນ ຕະມັດ. ນີ້ແມ່ນລັກສະນະແຫ່ງຄວາມປະພຶດໃນຍຸກທັງຫຼາຍ.

Verse 175

ध्यानं परं कृकयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते । वृत्तं च द्वापरे सत्यं दानमेव कलौ युगे

ໃນກຣິຕະຍຸກ ການພິຈາລະນາສູງສຸດ (ທຽນ/ສະມາທິ) ຖືກປະກາດເປັນທາງອັນປະເສີດ. ໃນເຕຣຕາ ຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ຖືກສອນ. ໃນດວາປະຣະ ຄວາມປະພຶດຕາມສັດຈະແມ່ນເຄື່ອງໝາຍ. ແຕ່ໃນກະລິຍຸກ ທານເທົ່ານັ້ນແມ່ນການປະຕິບັດສູງສຸດ.

Verse 176

कृते तु मानसी सृष्टिर्वृत्तिः साक्षाद्रसोल्लसा । तेजोमय्यः प्रजास्तृप्ताः सदानंदाश्च भोगिनः

ໃນຍຸກກຣິຕະ ການສ້າງສັນເຫມືອນເກີດຈາກໃຈ ແລະວິຖີດຳລົງຊີວິດສ່ອງແສງໂດຍກົງ ອຸດົມດ້ວຍຣະສະ. ສັດທັງຫຼາຍເປັນທີ່ສະຫວ່າງໄສ ອິ່ມໃຈ ມີອານັນດາຕະຫຼອດ ແລະສາມາດເສບສຸກໄດ້ໂດຍບໍ່ຂາດແຄນ.

Verse 177

अधमोत्तमो न तासां ता निर्विशेषाः प्रजाः शुभाः । तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन्कृते युगे

ໃນພວກເຂົາບໍ່ມີ “ຕ່ຳ” ຫຼື “ສູງ”; ສັດຜູ້ເປັນມງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງ. ອາຍຸ ຄວາມສຸກ ແລະຮູບລັກຂອງເຂົາທັງຫມົດເທົ່າກັນໃນຍຸກກຣິຕະນັ້ນ.

Verse 178

न चाप्रीतिर्न च द्वंद्वो न द्वेषो नापि च क्लमः । पर्वतोदधिवासिन्यो ह्यनुक्रोशप्रियास्तु ताः

ບໍ່ມີຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ບໍ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງ ບໍ່ມີຄວາມຊັງ ແລະບໍ່ມີຄວາມເມື່ອຍລ້າ. ອາໄສຢູ່ຕາມພູເຂົາ ແລະຂ້າງທະເລ ເຂົາເປັນຜູ້ຮັກຄວາມເມດຕາກະລຸນາແທ້ໆ.

Verse 179

वर्णाश्रमव्यवस्था च तदासीन्न हि संकरः । एकमन्यं न ध्यायंति परमं ते सदा शिवम्

ໃນເວລານັ້ນ ລະບົບວັນນະ ແລະອາສຣະມະກໍມີຢູ່ ແລະບໍ່ມີການປົນເປື້ອນໜ້າທີ່. ເຂົາບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາສິ່ງອື່ນໃດ—ພວກເຂົາຈົ່ງຈິດຕໍ່ພຣະສິວະຜູ້ສູງສຸດແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ.

Verse 180

चतुर्थे च ततः पादे नष्ट साऽभूद्रसोल्लसा । प्रादुरासंस्ततस्तासां वृक्षाश्वगृहसंज्ञिताः

ຕໍ່ມາ ໃນພາກທີ່ສີ່ຂອງການເວລາ ຄວາມຊື່ນບານອັນອຸດົມດ້ວຍຣະສະນັ້ນໄດ້ສູນຫາຍ. ແລ້ວຈຶ່ງປາກົດຂຶ້ນສຳລັບເຂົາ ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຕົ້ນໄມ້” “ມ້າ” ແລະ “ເຮືອນ”.

Verse 181

वस्त्राणि च प्रसूयंते फलान्याभरणानि च । तेष्वेव जायते तासां गंधवर्णरसान्वितम्

ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ແລະຜົນໄມ້ກໍມີ ພ້ອມທັງເຄື່ອງປະດັບອີກດ້ວຍ. ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ສໍາລັບພວກເຂົາ ກໍເກີດມີສິ່ງທີ່ພ້ອມດ້ວຍກິ່ນຫອມ ສີສັນ ແລະລົດຊາດ.

Verse 182

सुमाक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु । तेन ता वर्तयंति स्म कृतस्यांते प्रजास्तदा

ໃນພາຊະນະແຕ່ລະໃບ ມີນ້ໍາເຜິ້ງ—ດີຍິ່ງ ມາຈາກເຜິ້ງ ແລະມີພະລັງອານຸພາບຫຼາຍ. ໂດຍນ້ໍາເຜິ້ງນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍໃນຍາມທ້າຍຂອງກຣິຕະຍຸກ ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດ.

Verse 183

हृष्टपुष्टास्तथा वृद्धाः प्रजा वै विगतज्वराः । ततः कालेन केनापि तासां वृद्धे रसेंद्रिये

ປະຊາຊົນມີຄວາມຍິນດີ ອຸດົມສົມບູນ ແລະມີອາຍຸຍືນ—ແທ້ຈິງແລ້ວປາດສະຈາກໄຂ້. ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຄວາມຮູ້ສຶກຮັບລົດຂອງເຂົາເຈົ້າກໍເພີ່ມຂຶ້ນ.

Verse 184

युगभावात्तथा ध्याने स्वल्पीभूते शिवस्य च । वृक्षांस्तान्पर्यगृह्णंत मधु वा माक्षिकं बलात्

ເນື່ອງຈາກສະພາບຂອງຍຸກ ແລະເມື່ອພະອົງສິວະຜ່ອນຄວາມສະຫງົບໃນສະມາທິລົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍຶດເອົາຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍກໍາລັງ ເອົານ້ໍາເຜິ້ງຫວານທີ່ເຜິ້ງສ້າງໄປ.

Verse 185

तासां तेनोपचारेण लोभदोषकृतेन वै । प्रनष्टा मधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित्

ເນື່ອງຈາກການປະພຶດນັ້ນ ອັນເກີດຈາກໂທດແຫ່ງຄວາມໂລບ ຕົ້ນກັລປະວຣຶກສະ ຜູ້ບັນດານພອນ ກໍຫາຍໄປບາງແຫ່ງບາງທີ່ ພ້ອມກັບນ້ໍາເຜິ້ງຂອງມັນ.

Verse 186

तस्यां चाप्यल्पशिष्टायां द्वंद्वान्यभ्युत्थितानि वै । शीतातपैर्मनोदुःखैस्ततस्ता दुःखिता भृशम्

ເມື່ອຄວາມອຸດົມນັ້ນເຫຼືອພຽງນ້ອຍ ຄູ່ຕົກກັນຂອງສິ່ງທັງຫຼາຍກໍເກີດຂຶ້ນ. ຖືກລົບກວນໂດຍຄວາມໜາວແລະຄວາມຮ້ອນ ແລະຄວາມເສົ້າໃນໃຈ ພວກເຂົາທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ.

Verse 187

चक्रुरावरणार्थं हि केतनानि ततस्ततः । ततः प्रदुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः

ເພື່ອປ້ອງກັນຕົນ ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງເຮືອນຢູ່ຕາມບ່ອນນັ້ນບ່ອນນີ້. ແລ້ວຕໍ່ມາ ໃນຍຸກເຕຣຕາ ວິທີດຳລົງຊີວິດແລະຄວາມສຳເລັດໃໝ່ຂອງພວກເຂົາກໍປາກົດຂຶ້ນອີກ.

Verse 188

वृष्ट्या बभूवुरौषध्यो ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश । अकृष्टपच्यानूप्तास्तोयभूमिसमागमात्

ໂດຍຝົນຕົກ ພືດຢາໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ສິບສີ່ຊະນິດ ທັງທີ່ຢູ່ໃກ້ບ້ານແລະທີ່ເກີດໃນປ່າ. ມັນສຸກງອມໂດຍບໍ່ຕ້ອງໄຖ ແລະບໍ່ຕ້ອງຫວ່ານ ເນື່ອງຈາກການພົບກັນຂອງນ້ຳແລະດິນ.

Verse 189

ऋतु पुष्पफलैश्चैव वृक्षगुल्माश्च जज्ञिरे । तैश्च वृत्तिरभूत्तासां धान्यैः पुष्पैः फलैस्तथा

ດອກໄມ້ແລະໝາກໄມ້ຕາມລະດູການໄດ້ປາກົດ ແລະຕົ້ນໄມ້ກັບພຸ່ມໄມ້ກໍເກີດຂຶ້ນ. ໂດຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງພວກເຂົາຖືກຫຼ້ຽງດູ—ດ້ວຍເຂົ້າທັນຍາຫານ ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ແລະໝາກໄມ້ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 190

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभश्च सर्वतः । कालवीर्येण वा गृह्य नदीक्षेत्राणि पर्वतान्

ຕໍ່ມາອີກ ຄວາມກຳໜັດແລະຄວາມໂລບໄດ້ເກີດຂຶ້ນທົ່ວໄປໃນພວກເຂົາ. ແລະໂດຍພະລັງຂອງເວລາ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດເອົາແມ່ນ້ຳ ດິນແດນອັນສັກສິດ ແລະພູເຂົາທັງຫຼາຍ.

Verse 191

वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्याशु यथाबलम् । विपर्ययेण चौषध्यः प्रनष्टाश्च चतुर्दश

ຕົ້ນໄມ້, ພຸ່ມໄມ້ ແລະ ພືດຢາທັງຫຼາຍ ຖືກກົດຂີ່ຢ່າງວ່ອງໄວ ຕາມກຳລັງຂອງແຕ່ລະຢ່າງ; ແລະໂດຍຄວາມຜັນຜວນອັນວິປະລິດ ພືດຢາ 14 ປະເພດ ຖືກທຳລາຍສູນໄປ.

Verse 192

नत्वा धरां प्रविष्टास्ता ओषध्यः पीडिताः प्रजाः । दुदोह गां पृथुर्वैन्यः सर्वभूतहिताय वै

ພືດຢາເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກບີບຄັ້ນທຸກທໍລະມານ ໄດ້ນ້ອມນະມັດສະການແດ່ພຣະທຣານີ ແລ້ວເຂົ້າໄປສູ່ພຣະນາງ; ປະຊາຊົນກໍຖືກຄວາມທຸກບີບຄັ້ນ. ແລ້ວພຣະຣາຊາ ປຣຶຖຸ ວ່າຍນະ ໄດ້ “ຮີດນົມ” ພຣະທຣານີ ແທ້ໆ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.

Verse 193

तदाप्रभृति चौषध्यः फालकृष्टाः प्रजास्ततः । वार्त्तया वर्तयंति स्म पाल्यमानाश्च क्षत्रियैः

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພືດຢາແລະພືດຜົນທັງຫຼາຍ ເກີດຂຶ້ນໂດຍການໄຖນາປູກຝັງ; ແລ້ວປະຊາຊົນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍກະສິກຳແລະການຄ້າ ໂດຍມີກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (ກະສັດຕຣິຍະ) ຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງ.

Verse 194

वर्णाश्रमप्रतिष्ठा च यज्ञस्त्रेतासु चोच्यते । सदाशिवध्यानमयं त्यक्त्वा मोक्षमचेतनाः

ໃນຍຸກເຕຣຕາ ກ່າວເຖິງການສະຖາປະນາ ວັນນະ ແລະ ອາສຣະມະ ພ້ອມທັງການປະກອບຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ). ລະທິ້ງຄວາມດຳລົງຢູ່ໃນສະມາທິທີ່ເພັ່ງພິຈາລະນາພຣະສະດາຊິວະ, ຜູ້ຂາດປັນຍາຈຶ່ງແສວງຫາໂມກສະດ້ວຍວິທີອື່ນ.

Verse 195

पुष्पितां वाचमाश्रित्य रागात्स्वर्गमसाधयन् । द्वापरे च प्रवर्तंते मतिभेदास्ततो नृणाम्

ອາໄສຖ້ອຍຄຳອັນຫວານງາມດັ່ງດອກໄມ້ ແລະໂດຍຄວາມຕິດພັນ ມຸ່ງແຕ່ສະຫວັນ ບໍ່ບັນລຸຄວາມສຳເລັດອັນແທ້; ໃນຍຸກດວາປະຣະ ຄວາມເຫັນແຕກຕ່າງຂອງມະນຸດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 196

मनसा कर्मणा वाचा कृच्छ्राद्वार्ता प्रसिध्यति । लोभोऽधृतिः शिवं त्यक्त्वा धर्माणां संकरस्तथा

ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍການກະທຳ ແລະດ້ວຍວາຈາ ການດຳລົງຊີວິດຈຶ່ງສຳເລັດໄດ້ຢ່າງຫຍຸ້ງຍາກ. ຄວາມໂລບ ແລະຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງ—ລະທິ້ງພຣະສິວະ—ນຳໃຫ້ທຳມະທັງຫຼາຍປົນປົວສັບສົນດ້ວຍ.

Verse 197

वर्णाश्रमपरिध्वंसाः प्रवर्तंते च द्वापरे । तदा व्यासैश्चतुर्द्धा च व्यस्यते द्वापरात्ततः

ໃນຍຸກດວາປະ ຄວາມພັງທະລາຍຂອງລະບົບວັນນະ-ອາສຣະມະ ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາພຣະວຽສະ ຈັດວາງພຣະເວດອັນດຽວໃຫ້ເປັນສີ່ພາກ—ດັ່ງນັ້ນຈາກດວາປະເປັນຕົ້ນໄປ.

Verse 198

एको वेदश्चतुष्पादैः क्रियते द्विजहेतवे । इतिहासपुराणानि भिद्यंते लोकगौरवात्

ພຣະເວດອັນດຽວ ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນສີ່ພາກ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກທະວິຊະ. ແລະອິຕິຫາສະກັບປຸຣານະ ກໍຖືກແຍກຈັດໝວດເຊັ່ນກັນ ເພື່ອເກຍດສັກສີ ແລະການນຳທາງແກ່ໂລກ.

Verse 199

ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा । तथान्यन्नारदीय च मार्कंडेयं च सप्तमम

ເຫຼົ່ານີ້ມີນາມວ່າ: ບຣາຫມະ, ປາດມະ, ໄວສະນະວະ, ໄຊວະ, ແລະ ພາຄະວະຕະ. ອີກທັງ ນາຣະດີຍະ ແລະ ມາຣະກັນເດຍະ ເປັນອັນທີເຈັດ.

Verse 200

आग्नेयमष्टमं प्रोक्तं भविष्यं नवमं स्मृतम् । दशमं ब्रह्मवैवर्तं लैंगमेकादशं तथा

ອາກເນຍະ ຖືກກ່າວວ່າເປັນອັນທີແປດ; ພະວິສະຍະ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອັນທີເກົ້າ. ບຣາຫມະໄວວັຣຕະ ເປັນອັນທີສິບ ແລະ ລິງຄະ ເປັນອັນທີສິບເອັດເຊັ່ນກັນ.