Adhyaya 35
ບົດນີ້ເລົ່າເຫດການທາງພິທີກຳແລະເທວະວິທະຍາ ໂດຍໃຫ້ນາຣະດະເປັນຜູ້ຖາມນຳ. ບັນດາເທວະດາເຂົ້າໄປຫາສະກັນດະ (ກຸຫາ) ດ້ວຍການພັບມືຂໍຮ້ອງ ແລະກ່າວເຖິງຈະລິດຂອງຜູ້ຊະນະສົງຄາມວ່າ ຄວນຕັ້ງເສົາໄຊຊະນະ (stambha-cihna) ເປັນເຄື່ອງໝາຍ. ເພື່ອລະລຶກໄຊຊະນະຂອງສະກັນດະ ພວກເຂົາເສີນໃຫ້ວາງເສົາອັນປະເສີດ ທີ່ວິສະວະກັມມັນສ້າງ ແລະຜູກພັນກັບປະເພນີລິງຄະອັນສູງສົ່ງ. ສະກັນດະຍອມຮັບ ແລະເທວະດານຳໂດຍອິນດຣະ ຕັ້ງເສົາສີຄຳສະຫວ່າງ (jāmbūnada) ໃນສະໜາມຮົບ; ພື້ນທີ່ພິທີຖືກປະດັບດ້ວຍຮູບພາບດັ່ງເພັດນິລະມິດ. ອັບສະຣາ ແລະຫມູ່ເທວະດາຮ້ອງເພງຟ້ອນລຳ; ວິສະນຸຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍບັນເທີງດ້ວຍດົນຕີ ແລະດອກໄມ້ຕົກຈາກຟ້າເປັນໝາຍແຫ່ງການອະນຸໂມທະນາຂອງເທວະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນຈາກອະນຸສອນໄປສູ່ພຣະເທວະ: ສະກັນດະ—ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ—ສະຖາປະນາ “ສະຕັມເບຊະວະຣະ” (Stambheśvara) ລິງຄະຮູບຂອງພຣະສິວະ. ໃກ້ໆນັ້ນ ທ່ານສ້າງບໍ່ນ້ຳ (kūpa) ແລະກ່າວວ່າແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ຜຸດຂຶ້ນຈາກຄວາມເລິກ ເພື່ອປະສານຄວາມສັກສິດຂອງນ້ຳກັບຄວາມສັກສິດຂອງລິງຄະ. ບົດນີ້ກຳນົດພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ: ໃນວັນທີ 14 ຂອງຄື່ງເດືອນມືດໃນເດືອນມາຄະ ຜູ້ອາບນ້ຳໃນບໍ່ ແລະຖວາຍ pitṛ-tarpaṇa ຈະໄດ້ບຸນເທົ່າກັບ Gayā-śrāddha. ການນະມັດສະການສະຕັມເບຊະວະຣະດ້ວຍກິ່ນຫອມແລະດອກໄມ້ ໃຫ້ຜົນບຸນສູງດັ່ງພິທີ Vājapeya; ແລະການເຮັດ śrāddha ໃນວັນດວງຈັນດັບ/ເຕັມດວງ—ໂດຍເນັ້ນພາບການບັນຈົບຂອງດິນແລະທະເລ—ຄູ່ກັບການບູຊາສະຕັມເບຊະວະຣະ ຈະເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ ທຳລາຍບາບ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກຂອງຣຸດຣະ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ຄຳສອນນີ້ມາຈາກຣຸດຣະເພື່ອຄວາມປິຕິຂອງສະກັນດະ ແລະການສະຖາປະນາສຳເລັດໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກເທວະທັງປວງ.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । कुमारेण स्थापितोऽत्र कुमारेशस्ततः सुराः । प्रणम्य गुहमूचुश्च प्रबद्धकरसंपुटाः
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ທີ່ນີ້ ກຸມາຣະ (ສະກັນດະ) ໄດ້ສະຖາປະນາກຸມາເຣສະ. ແລ້ວບັນດາເທວະດາກໍກ້ົມກາບ ປະນົມມື ແລະກ່າວຕໍ່ກຸຫາ (ສະກັນດະ).
Verse 2
किंचिद्विज्ञापयष्यामो वयं त्वां श्रृणु तत्त्वतः । पूर्वप्रसिद्ध आचारः प्रोच्यते जयिनामयम्
ພວກເຮົາປາດຖະໜາຈະທູນບອກບາງຢ່າງແກ່ທ່ານ—ຂໍໃຫ້ຟັງຕາມຄວາມຈິງ. ນີ້ແມ່ນຈາຣີດປະເພນີເກົ່າແກ່ທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີ ຖືກປະກາດເພື່ອຜູ້ປາດຖະໜາໄຊຊະນະ।
Verse 3
जयंति ये रणे शत्रूंस्तैः कार्यः स्तंभचिह्नकः । तस्मात्तव जयोद्द्योतनिमित्तं स्तंममुत्तमम्
ຜູ້ໃດຊະນະສັດຕູໃນສົງຄາມ ຄວນຕັ້ງເສົາເປັນເຄື່ອງໝາຍໄຊຊະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອປະກາດໄຊຊະນະຂອງທ່ານ ຂໍໃຫ້ຍົກຕັ້ງເສົາໄຊອັນປະເສີດ.
Verse 4
नक्षिपाम वयं यावत्त्मनुज्ञातुमर्हसि । विश्वकर्मकृतं यच्च तृतीयं लिंगमुत्तमम्
ພວກເຮົາຈະວາງມັນໄວ້ທີ່ນີ້ທັນທີ ເມື່ອທ່ານອະນຸຍາດ—ພ້ອມກັບລິງຄະອັນປະເສີດອັນທີສາມ ທີ່ວິສະວະກັມມະນສ້າງໄວ້।
Verse 5
तस्य स्तंभाग्रतसतं च संस्थापय शिवात्मज । एवमुक्ते सुरैः स्कन्दस्ततेत्याह महामनाः
ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະສິວະ ຈົ່ງສະຖາປະນາເຄື່ອງໝາຍຮ້ອຍປະການໄວ້ຕໍ່ໜ້າເສົານັ້ນ. ເມື່ອເທວະດາກ່າວດັ່ງນີ້ ສະກັນດະຜູ້ໃຈໃຫຍ່ກໍຕອບວ່າ “ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ”.
Verse 6
ततो हृष्टाः सुरगणाः शक्राद्याः स्तंभमुत्तमम् । जांबूनदमयं शुभ्रं रणभूमौ विनिक्षिपुः
ແລ້ວບັນດາເທວະດາ—ອິນທຣະແລະອື່ນໆ—ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ນຳເສົາອັນປະເສີດ ສະຫວ່າງໄສ ເຮັດດ້ວຍຄຳຈາມບູນະດະ ວາງລົງໃນສະໜາມຮົບ।
Verse 7
परितः स्थंडिलं दिक्षु सर्वरत्नमयं तु ते । तत्र हृष्टाश्चाप्सरसो ननृतुर्दशधा शुभाः
ຮອບດ້ານທັງປວງ ຕາມທິດທັງຫຼາຍ ພວກເຂົາໄດ້ຈັດເຮັດສະຖັນດິນອັນສັກສິດ ປະດັບດ້ວຍຮັດຖະນະທຸກຊະນິດ. ທີ່ນັ້ນ ອັບສະຣາຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ຟ້ອນເປັນສິບຊຸດ.
Verse 8
मातरो मंगलान्यस्य जगुः स्कन्दस्य नंदिताः । इंद्राद्या ननृतुस्तत्र स्वयं विष्णुश्च वादकः
ບັນດາແມ່ພຣະ (ມາຕາ) ດ້ວຍຄວາມປິຕິເພື່ອສະກັນດະ ໄດ້ຂັບຮ້ອງບົດມົງຄຸນ. ອິນທຣະແລະອື່ນໆ ຟ້ອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະພຣະວິສນຸເອງເປັນຜູ້ບັນເລງດົນຕີ.
Verse 9
पेतुः खात्पुष्पवर्षाणि देववाद्यानि सस्वनुः । एवं स्तंभं समारोप्य जयाख्यं विश्वनंदकः
ດອກໄມ້ຕົກລົງເປັນຝົນຈາກຟ້າ ແລະສຽງດົນຕີຂອງເທວະດາກໍກັງວານດັງຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສະກັນດະ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແກ່ໂລກ ໄດ້ຕັ້ງເສົາຊື່ «ຊະຍາ» (ໄຊຊະນະ) ແລ້ວດໍາເນີນຕໍ່ໄປ.
Verse 10
स्तम्भेश्वरस्ततो देवः स्थापितस्त्र्यक्षसूनुना । विरिंचिप्रमुखैर्देवैर्जातानन्दैः समं तदा
ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າສະຕັມເບສະວະຣະ ໄດ້ຖືກປະດິດສະຖາປະນາໂດຍພຣະບຸດຂອງພຣະຜູ້ມີສາມຕາ (ສິວະ). ໃນເວລານັ້ນ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ນໍາໂດຍ ວິຣິນຈິ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍຊື່ນບານພ້ອມກັນ.
Verse 11
हरिहरादित्युक्तैस्तैः सेन्द्रैर्मुनिगणैरपि । तस्यैव पश्चिमे भागे शक्त्यग्रेण महात्मना
ພ້ອມກັບເທວະດາທີ່ເອີ້ນວ່າ ຮະຣິ (ວິສະນຸ), ຮະຣະ (ສິວະ), ແລະ ອາທິດຕະ (ສຸຣະຍະ) ພ້ອມທັງ ອິນທຣະ ແລະຫມູ່ມຸນີທັງຫຼາຍ; ຢູ່ດ້ານຕາເວັນຕົກຂອງສະຖານສັກສິດນັ້ນ, ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ໄດ້ນໍາໜ້າດ້ວຍສັກຕິ (ຫອກ) ແລະກະທໍາຕໍ່ໄປ.
Verse 12
गुहेन निर्मितः कूपो गंगा तत्र तलोद्भवा । माघस्य च चतुर्दश्यां कृष्णायां पितृतर्पणम्
ທີ່ນັ້ນ ກຸຫະ (ສະກັນດະ) ໄດ້ສ້າງບໍ່ນ້ໍາໜຶ່ງ ແລະຈາກຄວາມເລິກຂອງມັນ ແມ່ນ້ໍາຄັງຄາ (ຄັງຄາ) ກໍຜຸດຂຶ້ນ. ແລະໃນວັນຈັນທຣະທີ 14 ຂອງຂ້າງແຮມ (ກຣິສນະປັກສະ) ໃນເດືອນມາຄະ, ຄວນກະທໍາການຖວາຍນ້ໍາຕັຣປະນະແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Verse 13
कूपे स्नानं नरः कृत्वा भक्त्या यः पांडुनंदन । गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं तत्फलं लभते स्फुटम्
ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອາບນ້ໍາໃນບໍ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາແລະຄວາມເຄົາລົບ, ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນຢ່າງແນ່ຊັດ ເທົ່າກັບບຸນທີ່ໄດ້ຈາກການປະກອບພິທີ śrāddha ທີ່ຄະຍາ (Gayā).
Verse 14
स्तंभेश्वरं ततो देवं गन्धपुष्पैः प्रपूजयेत् । वाजपेयफलं प्राप्य मोदते रुद्रसद्मानि
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະສະຕັມເພສະວະຣະ ດ້ວຍຂອງຫອມແລະດອກໄມ້; ໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງພິທີວາຊະເປຍ ແລ້ວຍິນດີໃນວິຫານຂອງຣຸດຣະ.
Verse 15
पौर्णमास्याममावास्यां महीसागरसंगमे । श्राद्धं कृत्वा च योऽभ्यर्च्चेंत्स्तंभेश्वरमकल्मषः
ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳມະຫີກັບທະເລ ໃນວັນເຕັມດວງຈັນ ຫຼືວັນດວງຈັນດັບ ຜູ້ໃດເຮັດພິທີສຣາດທະ ແລ້ວບູຊາສະຕັມເພສະວະຣະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນມົນທິນ.
Verse 16
पितरस्तस्य तृप्यंति तृप्ता यच्छंति चाशिषः । स भित्त्वा सर्वपापानि रुद्रलोके महीयते
ບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພໍໃຈ; ເມື່ອພໍໃຈແລ້ວ ກໍປະທານພອນ. ລາວທຳລາຍບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນໂລກຂອງຣຸດຣະ.
Verse 17
इत्याह भगवान्रुद्रः स्कन्दस्य प्रीतये पुरा । एवमेव चतुर्थं च स्थापितं लिंगमुत्तमम्
ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໃນການກ່ອນ ພຣະຣຸດຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ໄດ້ກ່າວເພື່ອໃຫ້ສະກັນດະປິຕິຍິນດີ. ແລະໃນທຳນອງນີ້ເອງ ລິງຄະອັນປະເສີດອັນທີສີ່ກໍຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.
Verse 18
प्रणेमुर्देवताः सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः
ເທວະດາທັງປວງກໍກົດກົ້ມນົບນ້ອມ ແລະຮ້ອງວ່າ «ດີແທ້! ດີແທ້!»