Adhyaya 24

Verse 1

नारद उवाच । एवं श्रुत्वा सभार्यः स प्रमोदप्लुतमानसः । प्रणम्य मामिति प्राह यद्येवं पुण्यवानहम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ລາວພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາ ຈິດໃຈຖືກທ່ວມທົ່ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ລາວນົບນ້ອມຂ້ອຍ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຖ້າແທ້ວ່າຂ້ອຍເປັນຜູ້ມີບຸນ (puṇyavān)…”

Verse 2

पुनः किंचित्प्रवक्ष्यामि पुत्र्या मे दक्षिणः करः । उत्तानः कारणं किं तच्छ्रोतुमिच्छामि नारद

«ອີກຄັ້ງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເພີ່ມອີກນ້ອຍໜຶ່ງ: ມືຂວາຂອງລູກສາວຂ້າພະເຈົ້າຍົກຂຶ້ນສູງ—ເປັນເພາະຫຍັງ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຟັງ, ໂອ ນາຣະດະ.»

Verse 3

इति पृष्टोऽस्मि शैलेन प्रावोचं कारणं तदा । सर्वदैव करो ह्यस्याः सर्वेषां प्राणिनां प्रति

«ເມື່ອພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ຖາມຂ້າພະເຈົ້າດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອະທິບາຍເຫດຜົນໃນເວລານັ້ນ: ມືຂອງນາງແຜ່ອອກໄປຫາສັດມີຊີວິດທັງປວງຢູ່ເສມອ. »

Verse 4

अभयस्य प्रदाताऽसावुत्तानस्तु करस्ततः । एषा भार्या जगद्भर्तुर्वृषांकस्य महीधर

«ດັ່ງນັ້ນ ມືທີ່ຍົກຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນຜູ້ປະທານ “ອະພະຍະ” ຄືຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວ. ໂອ ພູເຂົາຜູ້ຮັບແຜ່ນດິນ, ນາງແມ່ນພຣະມະເຫສີຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ວຶສາງກະ (ພຣະສິວະ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍໂຄ).»

Verse 5

जननी सर्वलोकस्य भाविनी भूतभाविनी । तद्यथा शीघ्रमेवैषा योगं यातु पिनाकिना

«ນາງແມ່ນແມ່ຂອງໂລກທັງປວງ, ຜູ້ນຳຄວາມສຸກສະຫງົບ, ຜູ້ເປັນພະລັງອັນເກື້ອກູນແກ່ສັດທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ນາງໄດ້ບັນລຸການຮ່ວມຢູ່ໃນໂຍກະກັບ ພິນາກິນ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກະ) ໂດຍໄວ.»

Verse 6

त्वया विधेयं विधिवत्तथा शैलेन्द्रसत्तम । अस्त्यत्र सुमहतकार्यं देवानां हिमभूधर

«ເຈົ້າຈົ່ງກະທຳໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ. ເພາະຢູ່ນີ້ມີກິດຈະການໃຫຍ່ຫຼວງຂອງເທວະດາທີ່ຈະຕ້ອງສຳເລັດ, ໂອ ພູຫິມະ.»

Verse 7

इति प्रोच्य तमापृच्छ्य प्रावोचं वासवाय तत् । मम भूयस्तु कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ແລະລາຈາກທ່ານນັ້ນແລ້ວ ຂ້ອຍໄດ້ແຈ້ງເລື່ອງນັ້ນແກ່ ວາສະວະ (ອິນທຣາ)។ ສ່ວນສິ່ງໃດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດເພີ່ມ—ນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ເຮັດສຳເລັດແລ້ວແທ້ໆ។

Verse 8

किं तु पंचशरः प्रेर्यः कार्यशेषेऽत्र वासव । इत्यादिश्य गतश्चाहं तारकं प्रति फाल्गुन

“ແຕ່ວ່າ ປັນຈະຊະຣະ (ກາມະເທວະ ຜູ້ມີລູກສອນຫ້າ) ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກະຕຸ້ນ ເພື່ອສ່ວນງານທີ່ຍັງເຫຼືອ, ໂອ ວາສະວະ.” ເມື່ອສັ່ງສອນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຂ້ອຍກໍໄດ້ໄປຕໍ່ ມຸ່ງຫາ ຕາຣະກະ, ໂອ ຟາລກຸນາ।

Verse 9

कलिप्रियत्वात्तस्यैनमर्थं कथयितुं स्फुटम् । हिमाद्रिरपि मे वाक्यप्रेरितः पार्वतीं प्रति

ເນື່ອງຈາກເຂົາມັກຄວາມຂັດແຍ້ງ (ກະລິ) ຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະບອກເປົ້າໝາຍນີ້ໃຫ້ຊັດເຈນ. ແລະ ຫິມາດຣິ (ພູຫິມາລະຍະ) ກໍຖືກຄຳຂອງຂ້ອຍກະຕຸ້ນ ໃຫ້ຫັນໄປຫາ ປາຣະວະຕີ.

Verse 10

भवस्याराधनां कर्तुं ससखीमादिशत्तदा । सा तं परिचचारेशं तस्या दृष्ट्वा सुशीलताम्

ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານໄດ້ສັ່ງນາງ—ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ສະຫາຍຂອງນາງ—ໃຫ້ປະກອບການບູຊາອາຣາທະນາ ແດ່ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ). ນາງໄດ້ປະຄົບປະຄອງຮັບໃຊ້ພຣະອົງ; ແລະເມື່ອພຣະອົງເຫັນຄວາມສຸພາບແລະຄຸນຄ່າອັນດີຂອງນາງ…

Verse 11

पुष्पतोयफलाद्यानि नियुक्ता पार्वती व्यधात् । महेन्द्रोपि च मद्वाक्यात्स्मरं सस्मार भारत

ເມື່ອຖືກມອບໝາຍ ປາຣະວະຕີໄດ້ຈັດຕຽມດອກໄມ້, ນ້ຳ, ໝາກໄມ້ ແລະອື່ນໆ. ແລະ ມະເຫນທຣະ (ອິນທຣາ) ກໍຕາມຄຳຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ລະລຶກເຖິງ (ເອີ້ນຫາ) ສະມະຣະ (ກາມະເທວະ), ໂອ ພາຣະຕະ.

Verse 12

स च तत्स्मरणं ज्ञात्वा वसंतरतिसंयुतः । चूतांकुरास्त्रःऋ सहसा प्रादुरासीन्मनोभवः

ເມື່ອກາມເທວະຮູ້ວ່າຖືກລະນຶກເຖິງ ກໍປາກົດຂຶ້ນທັນທີ ພ້ອມວະສັນ (ລະດູໃບໄມ້ຜຸດ) ແລະ ຣະຕິ ຖືອາວຸດເປັນຍອດດອກມ່ວງ—ຜູ້ເກີດຈາກໃຈ ຈອມແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ।

Verse 13

तमाह च वचो धीमान्स्मरन्निव च तं स्पृशन् । उपदेशेन बहुना किं त्वां प्रति रतिप्रिय

ແລ້ວຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ເວົ້າກັບລາວ ດັ່ງກຳລັງລະນຶກເຕືອນ ແລະແຕະຢ່າງອ່ອນໂຍນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຣະຕິ, ຈະຕ້ອງມີຄຳສອນຫຼາຍເທົ່າໃດກັນ?”

Verse 14

चित्ते वससि तेन त्वं वेत्सि भूतमनोगतम् । तथापि त्वां वदिष्यामि स्वकार्यपरतां स्मरन्

ເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນໃຈ ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຍ່ອມຮູ້ທັງສິ່ງທີ່ເກີດແລ້ວ ແລະສິ່ງທີ່ຄິດໝາຍ. ແຕ່ກະນັ້ນກໍຕາມ ຂ້າຈະກ່າວກັບເຈົ້າ ໂດຍລະນຶກເຖິງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຂອງເຈົ້າຕໍ່ວຽກຂອງຕົນ।

Verse 15

ममैकं सुमहत्कार्यं कर्तुमर्हसि मन्मथ । महेश्वरं कृपानाथं सतीभार्यावियोजितम्

“ໂອ ມັນມະຖະ, ຂ້າມີວຽກໃຫຍ່ຍິ່ງອັນໜຶ່ງ ທີ່ເຈົ້າຄວນກະທຳ. ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ຖືກແຍກອອກຈາກພຣະມະເທວີ ສະຕີ ຜູ້ເປັນມະເຫສີ.”

Verse 16

संयोजय पुनर्देव्या हिमाद्रिगृहजातया । देवी देवश्च तुष्टौ ते करिष्यत इहेप्सितम्

“ຈົ່ງເຊື່ອມພຣະອົງຄືນອີກຄັ້ງກັບພຣະເທວີ ຜູ້ເກີດໃນເຮືອນຂອງຫິມາດຣິ (ປາຣະວະຕີ). ເມື່ອພຣະເທວີແລະພຣະເທວະພໍໃຈ ພວກພຣະອົງຈະປະທານສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາໃນນີ້.”

Verse 17

मदन उवाच । अलीकमेतद्देवेन्द्र स हि देवस्य पोरतिः । नान्यासादयितव्यानि तेजांसि मुनरब्रवीत्

ມະດະນະກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວິນທຣາ, ນີ້ເປັນການເສຍເປົ່າ. ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນເປັນຄູ່ຄອງເກົ່າຂອງພຣະເທວະ (ພຣະສິວະ). ມຸນີໄດ້ກ່າວວ່າ ເຕຊະອັນເປັນໄຟທິບແບບນີ້ ບໍ່ຄວນເຂົ້າໄປໃກ້ ຫຼືຍຸຍົງດ້ວຍວິທີອື່ນ»។

Verse 18

वेदान्तेषु च मां विप्रा गर्हसंयति पुनःपुनः । महाशनो महापाप्मा कामोऽयम नलो गहान्

«ແລະໃນວິດານຕະ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍກໍຕຳນິຂ້ອຍຊ້ຳໆວ່າ: ‘ກາມະນີ້ເປັນຜູ້ກິນກວ້າງ, ເປັນບາບຫນັກ—ເຫມືອນໄຟທີ່ກິນເຮືອນ’»។

Verse 19

आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनां नित्यवैरिणा । तस्मादयं सदा त्याज्यः कामऽहिरिव सत्तमैः

«ດ້ວຍຕັນຫານີ້—ສັດຕູອັນຖາວອນຂອງຜູ້ຮູ້—ປັນຍາຖືກປົກຄຸມ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນດີຍິ່ງຄວນລະທິ້ງກາມະເສຍເທື່ອ—ເຫມືອນລະທິ້ງງູ»។

Verse 20

एवं शीलस्य मे कस्मात्प्रतुष्यति महेश्वरः । मद्यपस्येव पापस्य वासुदेवो जगद्गुरः

«ເມື່ອຂ້ອຍມີນິໄສແບບນີ້ ພຣະມະເຫສະວະຣະຈະພໍໃຈຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ? ເຫມືອນວ່າ ວາສຸເທວະ ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ ຈະບໍ່ພໍໃຈຄົນຂີ້ບາບຜູ້ເມົາເຫຼົ້າ»។

Verse 21

इंद्र उवाच । मैवं ब्रूहि महाभाग त्वां विनाकः पुमान्भुवि । धर्ममर्थं तथा कामं मोक्षं वा प्राप्तुमीश्वरः

ອິນທຣາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຢ່າເວົ້າແບບນັ້ນ. ຖ້າບໍ່ມີເຈົ້າ ໃນໂລກນີ້ຈະມີໃຜສາມາດບັນລຸ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ຫຼືແມ່ນແຕ່ ໂມກສະ?»

Verse 22

यत्किंचित्साध्यते लोके मूलं तस्य च कामना । कथं कामं विनिंदति तस्मात्ते मोक्षसाधकाः

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ສຳເລັດໃນໂລກ—ຮາກເຫງົ້າຂອງມັນຄື «ກາມນາ» (ຄວາມປາຖະໜາ)។ ດັ່ງນັ້ນ ຈະຕຳນິ «ກາມ» ໄດ້ແນວໃດ? ເພາະສະນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ສະແຫວງຫາ «ໂມກສະ» ກໍຍັງໃຊ້ມັນ (ໃນຮູບທີ່ລະອຽດບໍລິສຸດ) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 23

सत्यं चापि श्रुतेर्वाक्यं तव रूपं त्रिधागतम् । तामसं राजसं चैव सात्त्विकं चापि मन्मथ

ຖ້ອຍຄຳໃນ «ສຣຸຕິ» ກໍແທ້ຈິງ: ໂອ້ ມັນມະຖະ, ຮູບຂອງເຈົ້າມີສາມປະການ—ຕາມະສະ, ຣາຈະສະ, ແລະ ສາຕະວິກະ.

Verse 24

अमुक्तितः कामनया रूपं तत्तामसं तव । सुखबुद्ध्या स्पृहा या च रूपं तद्राजसं तव

ເມື່ອຄວາມປາຖະໜາເກີດຈາກຈິດທີ່ບໍ່ມຸ່ງຫາການພົ້ນ (ຈິດຜູກມັດ) ນັ້ນແມ່ນຮູບ «ຕາມະສະ» ຂອງເຈົ້າ. ແລະຄວາມຢາກທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ «ສຸກ» ນັ້ນແມ່ນຮູບ «ຣາຈະສະ» ຂອງເຈົ້າ.

Verse 25

केवलं यावदर्थार्थं तद्रूपं सात्त्विकं तव । तत्ते रूपत्रयमिदं ब्रूहि नोपासते हि के

ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາທີ່ມີພຽງແຕ່ເທົ່າທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ເປົ້າໝາຍ—ນັ້ນແມ່ນຮູບ «ສາຕະວິກະ» ຂອງເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກ່າວເຖິງຮູບສາມປະການນີ້: ຜູ້ໃດຈະບໍ່ນະມັດສະການເຈົ້າໄດ້?

Verse 26

त्वं साक्षात्परमः पूज्यः कुरु कार्यमिदं हि नः । अथ वा पीडितान्दृष्ट्वा सामान्यानपि पंडिताः । स्वप्राणैरपि त्रायांति परमेतन्महाफलम्

ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການສູງສຸດໂດຍກົງ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າສຳເລັດກິດນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາ. ແທ້ຈິງ ບັນດານັກປັນຍາ ເມື່ອເຫັນສັດທົ່ວໄປຖືກທຸກທໍລະມານ ກໍຊ່ວຍປົກປ້ອງແມ່ນແຕ່ຍອມເສຍຊີວິດ; ນີ້ແມ່ນຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດ.

Verse 27

इति संचिंत्य कार्यं त्वं सर्वथा कुरु तत्स्फुटम्

ເມື່ອໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າຈົ່ງປະຕິບັດວຽກນັ້ນໃຫ້ຊັດເຈນ ແລະຢ່າໃຫ້ຂາດຕົກເດັດຂາດ।

Verse 28

इत्या कर्ण्य तथेत्युक्त्वा वसंतरतिसंयुतः । पिकादिसैन्यसंपन्नो हिमाद्रिं प्रययौ स्मरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ສະມະຣະ (ກາມ) ກ່າວຕອບວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວ—ມີວະສັນຕະ ແລະ ຣະຕິ ຄຽງຂ້າງ, ພ້ອມກອງທັບເຊັ່ນນົກກຸກກູ (ປິກາ) ແລະອື່ນໆ—ກໍອອກເດີນທາງໄປຫາຫິມາດຣິ (ຫິມາລະຍະ)។

Verse 29

तत्रापश्यत शंभोः स पुण्यमाश्रममंडलम् । नानावृक्षसमाकीर्णं शांतसत्त्वसमाकुलम्

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນຂອບເຂດອາສຣົມອັນບໍລິສຸດຂອງ ສັມພູ (ພຣະສິວະ) ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາພັນ ແລະອຸດົມດ້ວຍສັດທີ່ສະງົບສັນຕິ ມີຈິດໃຈອ່ອນໂຍນ।

Verse 30

तत्रापश्यत्त्रिनेत्रस्य वीरकंनाम द्वारपम् । यथा साक्षान्महेशानं गणआंश्चायुतशोऽस्य च

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນ ວີຣະກະ ນາມວ່າ ເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຂອງພຣະຜູ້ມີສາມພະເນດ; ແລະຍັງເຫັນຫມູ່ຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະອົງນັບບໍ່ຖ້ວນ ດຸດດັ່ງໄດ້ເຫັນ ມະເຫສານ ດ້ວຍຕາຕົນເອງ।

Verse 31

ददर्श च महेशानं नासाग्रकृतलोचनम् । देवदारुद्रुमच्छायावेदिका मध्यमाश्रितम् । समाकायं सुखासीनं समाधिस्थं महेश्वरम्

ແລະລາວໄດ້ເຫັນ ມະເຫສານ—ພຣະເນດຈ້ອງຢູ່ທີ່ປາຍດັ່ງ—ປະທັບນັ່ງຢ່າງສະບາຍ ດ້ວຍກາຍອັນສົມບູນ; ມະເຫສວະຣະ (ມະຫາເທວະ) ສະຖິດໃນສະມາທິ ຢູ່ກາງເວທີທີ່ມີຮົ່ມເງົາຕົ້ນເທວະດາຣະ।

Verse 32

निस्तरंगं विनिर्गृह्य स्थितमिंद्रियगोचरान् । आत्मानमात्मना देवं प्रविष्टं तपसो निधिम्

ເມື່ອກັ້ນອາລົມທີ່ອິນທຣີຍຮັບຮູ້ ແລະເຮັດໃຈໃຫ້ນິ່ງດັ່ງບໍ່ມີຄື້ນ ພຣະອົງຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນຕົນ—ໂດຍອາດຕະ ເຂົ້າສູ່ເທວະ ຜູ້ເປັນຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະສະຍາ।

Verse 33

तं तथाविधमालोक्य सोंतर्भेदाय यत्नवान् । भ्रमरध्वनिव्याजेन विवेश मदनो मनः

ເຫັນພຣະອົງຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ກາມະເທວະ ຜູ້ພະຍາຍາມຈະທຳລາຍຄວາມຕັ້ງມັ່ນພາຍໃນ ໄດ້ເຂົ້າມາທາງໃຈ ໂດຍອ້າງເປັນສຽງຜຶ້ງຮ້ອງຮືມ।

Verse 34

एतस्मिन्नंतरे देवो विकासितविलोचनः । सस्मार नगराजस्य तनयां रक्तमानसः

ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວະໄດ້ເປີດດວງຕາ; ແລະໃຈທີ່ຖືກຍ້ອມດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ໄດ້ລະລຶກເຖິງທິດາຂອງພະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາ।

Verse 35

निवेदिता वीरकेण विवेश च गिरेः सुता । तस्मिन्काले महाभागा सदा यद्वदुपैति सा

ເມື່ອວີຣະກະໄດ້ແຈ້ງຂ່າວ ທິດາແຫ່ງພູເຂົາກໍເຂົ້າມາ. ໃນເວລານັ້ນ ນາງຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ ໄດ້ກ້າວເຂົ້າມາຂ້າງໜ້າ ດັ່ງທີ່ນາງເຄີຍເຮັດເປັນປະຈຳ ຕາມທໍານຽມຂອງນາງ।

Verse 36

ततस्तस्यां मनः स्वीयमनुरक्तमवेक्ष्य च । निगृह्य लीलया देवः स्वकं पृष्ठमवैक्षत । तावदापूर्णधनुषमपश्यत रतिप्रियम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະອົງເຫັນວ່າໃຈຂອງພຣະອົງເອງໄດ້ເກີດຄວາມຮັກພັນຕໍ່ນາງ ກໍກົດຂື້ນດ້ວຍຄວາມຫຼິ້ນເບົາໆ ແລະຫັນໄປເບິ່ງຂ້າງຫຼັງ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະອົງເຫັນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຣະຕີ (ກາມະເທວະ) ຖືຄັນທະນູທີ່ງ້າງເຕັມທີ່।

Verse 37

तन्नाशकृपया देवो नानास्थानेषु सोऽगमत् । तावत्पस्यति पृष्ठस्तमाकृष्य धनुषः शरम्

ດ້ວຍພຣະເມດຕາ ບໍ່ປາດປະລາຍເຂົາ ພຣະເທວະໄດ້ເຄື່ອນໄປຫຼາຍສະຖານທີ່. ແຕ່ກໍຍັງເຫັນເຂົາຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ກຳລັງດຶງລູກສອນອອກຈາກຄັນທະນູ.

Verse 38

स नदीः पर्वताश्चैव आश्रमान्सरसीस्तथा । परिभ्रमन्महादेवः पृष्ठस्थं तमवैक्षत

ພຣະອົງເດີນວຽນຜ່ານແມ່ນ້ຳ ພູເຂົາ ອາສຣົມ ແລະ ສະຫຼອງນ້ຳ. ເມື່ອພຣະມະຫາເທວະເຄື່ອນໄປ ກໍຍັງເຫັນເຂົາຢືນຢູ່ຂ້າງຫຼັງເສມອ.

Verse 39

जगत्त्रयं परिभ्रम्य पुनरागात्स्वमाश्रमम् । पृष्ठस्थमेव तं वीक्ष्य निःश्वासं मुमुचे हरः

ເມື່ອວຽນວົງທົ່ວສາມໂລກແລ້ວ ພຣະອົງກໍກັບຄືນສູ່ອາສຣົມຂອງພຣະອົງ. ເຫັນເຂົາຢູ່ຂ້າງຫຼັງດັ່ງເກົ່າ ພຣະຫຣະຈຶ່ງປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຍາວ.

Verse 40

ततस्तृतीयनेत्रोत्थवह्निना नाकवासिनाम् । क्रोशतां गमितः कामो भस्मत्वं पांडुनंदन

ແລ້ວດ້ວຍໄຟທີ່ຜຸດອອກຈາກພຣະເນດຕາທີສາມ ກາມະເທວະຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າ; ໃນຂະນະທີ່ຊາວສະຫວັນຮ້ອງໄຫ້ຄຳນວນ—ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ.

Verse 41

सस तु तं भस्मसात्कृत्वा हरनेत्रोद्भवोऽनलः । व्यजृंभत जगद्दग्धुं ज्वालापूरितदिङ्मुखः

ໄຟທີ່ເກີດຈາກພຣະເນດຕາຂອງພຣະຫຣະ ຫຼັງຈາກເຜົາເຂົາເປັນຂີ້ເທົ່າແລ້ວ ກໍລຸກໂຊນຂຶ້ນ ດັ່ງຈະເຜົາໂລກທັງປວງ ໂດຍແປວໄຟເຕັມທຸກທິດ.

Verse 42

ततो भवो जगद्धेतोर्व्यभजज्जातवेदसम् । साहंकारे जने चंद्रे सुमनस्सु च गीतके

ຕໍ່ມາ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງໂລກ ໄດ້ແບ່ງໄຟນັ້ນ (ຊາຕະເວດະ) ເຂົ້າໃນອະຫັງກາຣະ, ໃນມະນຸດ, ໃນດວງຈັນ, ໃນດອກໄມ້, ແລະໃນບົດເພງ।

Verse 43

भृंगेषु कोकिलास्येषु विहारेषु स्मरानलम् । तत्प्राप्तौ स्नेहसंयुक्तं कामिनां हृदयं किल

ໄຟແຫ່ງສະມະຣະ (ໄຟຮັກອັນເຜົາໃຈ) ສະຖິດຢູ່ໃນເຜິ້ງ, ໃນສຽງຄໍຂອງນົກກຸກກິລາ, ແລະໃນສວນພັກຜ່ອນ; ເມື່ອມັນບັງເກີດ ຫົວໃຈຂອງຜູ້ຮັກກໍຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມເສນ່ຫາ.

Verse 44

ज्वालयत्यनिशं सोऽग्निर्दुश्चिकित्स्योऽसुखावहः । विलोक्य हरनिःश्वासज्वालाभस्मीकृतं स्मरम्

ໄຟນັ້ນເຜົາຢູ່ບໍ່ຂາດ—ຮັກສາຍາກ ແລະນຳທຸກຂ໌ມາ—ໂດຍສະເພາະເມື່ອເຫັນສະມະຣະຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າ ດ້ວຍໄຟລົມຫາຍໃຈຂອງພະຫະຣະ (ສິວະ).

Verse 45

विललाप रतिर्द्दीना मधुना बंधुना सह । विलपंती सुबहुशो मधुना परिसांत्विता

ຣະຕີ ຜູ້ເສົ້າໂສກອ່ອນແອ ໄດ້ຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ພ້ອມກັບ ມະທຸ ຜູ້ເປັນຍາດ; ນາງຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ ແລະຖືກມະທຸປອບໂຍນ.

Verse 46

रत्याः प्रलापमाकर्ण्य देवदेवो वृषध्वजः । कृपया परया प्राह कामपत्नीं निरीक्ष्य च

ເມື່ອຟັງຄຳຄ່ຳຄວນຂອງຣະຕີ ພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ສິວະ) ໄດ້ເບິ່ງໄປຫາພັນລະຍາຂອງກາມະ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍກະຣຸນາອັນສູງສຸດ.

Verse 47

अमूर्तोऽपि ह्ययं भद्रे कार्यं सर्वं पतिस्तव । रतिकाले ध्रुवं बाले करिष्यति न संशयः

ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້ທ່ານຈະບໍ່ມີຮູບຮ່າງກໍຕາມ, ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ, ສາມີຂອງເຈົ້າຈະສຳເລັດການທັງປວງ. ໃນເວລາອັນເໝາະສົມແຫ່ງການຮ່ວມຮັກ, ໂອ ນາງນ້ອຍ, ທ່ານຈະກະທຳແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 48

यदा विष्णुश्च भविता वसुदेवात्मजो विभुः । तदै तस्य सुतो यः स्यात्सपतिस्ते भविष्यति

ເມື່ອພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນອົງຈອມພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເກີດເປັນພຣະບຸດຂອງວະສຸເທວ, ໃນເວລານັ້ນ ບຸດຊາຍທີ່ເກີດແກ່ພຣະອົງ ຈະເປັນສາມີຂອງເຈົ້າ.

Verse 49

सा प्रणम्य ततो रुद्रमिति प्रोक्ता रतिस्ततः । जगाम स्वेच्छया गत्या वसंतादिभिरन्विता

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳສອນແລ້ວ, ຣະຕິໄດ້ກົ່ມກາບພຣະຣຸດຣະ; ແລ້ວນາງກໍອອກເດີນທາງຕາມໃຈປາຖະໜາ, ມີລະດູໃບໄມ້ຜຸດ (ວະສັນຕະ) ແລະອື່ນໆ ຕິດຕາມໄປດ້ວຍ.