Adhyaya 12

Verse 1

नारद उवाच । अथ ते ददृशुः पार्थ संयमस्थं महामुनिम् । कूर्माख्यानंनामैकादशोऽध्यायः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ມາ ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣຶຖາ, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນມະຫາມຸນີຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນການສໍາລວມຕົນ»। (ນີ້ແມ່ນຈົບບົດທີ 11 ຊື່ ‘ເລື່ອງລາວຂອງກູຣະມະ’.)

Verse 2

जटास्त्रिषवणस्नानकपिलाः शिरसा तदा । धारयन्तं लोमशाख्यमाज्यसिक्तमिवानलम्

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາເຫັນ ໂລມະສະ—ຜົມຈະຕາທີ່ອອກສີນ້ໍາຕານອ່ອນເນື່ອງຈາກອາບນ້ໍາສາມເທື່ອຕໍ່ວັນ—ສວມຢູ່ເທິງສີສະ, ສະຫວ່າງໄສດັ່ງໄຟທີ່ຖືກຫລອຍດ້ວຍນ້ໍາມັນເກີ (ghee).

Verse 3

सव्यहस्ते तृणौघं च च्छायार्थे विप्रसत्तमम् । दक्षिणे चाक्षमालां च बिभ्रतं मैत्रमार्गगम्

ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ຖືກອງຫຍ້າໄວ້ໃນມືຊ້າຍເພື່ອເຮັດເປັນຮົ່ມ, ແລະໃນມືຂວາຖືອັກສະມາລາ (ສາຍລູກປັດສວດມົນ), ເດີນໄປຕາມທາງແຫ່ງມິດຕະພາບແລະເມດຕາກຸສົນ.

Verse 4

अहिंसयन्दुरुक्ताद्यैः प्राणिनो भूमिचारिणः । यः सिद्धिमेति जप्येन स मैत्रो मुनिरुच्यते

ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດທີ່ເດີນຢູ່ເທິງດິນ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄໍາຫຍາບຄາຍແລະອື່ນໆ, ແລະບັນລຸຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານດ້ວຍການສວດມົນ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ‘ມຸນີແຫ່ງມິດຕະພາບ (maitra)’.

Verse 5

बकभूपद्विजोलूकगृध्रकूर्मा विलोक्य च । नेमुः कलापग्रामे तं चिरंतनतपोनिधिम्

ເມື່ອເຫັນທ່ານແລ້ວ ນົກກະສາ, ລາຊາແຫ່ງສັດປ່າ, ນົກ, ນົກຮູກ, ນົກແຮ້ ແລະ ເຕົ່າ ໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ຄັງຕະປະອັນເກົ່າແກ່ ໃນບ້ານກະລາປາ।

Verse 6

स्वागतासनसत्कारेणामुना तेऽति सत्कृताः । यथोचितं प्रतीतास्तमाहुः कार्यं हृदि स्थितम्

ດ້ວຍການຕ້ອນຮັບ ການຈັດອາສນະ ແລະ ການບໍລິການຕາມຄວນ ທ່ານນັ້ນໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ເຂົາເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງພໍໃຈຕາມຄວນ ແລະ ໄດ້ກ່າວເລື່ອງທີ່ຢູ່ໃນໃຈແກ່ທ່ານ।

Verse 7

कूर्म उवाच । इन्द्रद्युम्नोऽयमवनीपतिः सत्रिजनाग्रणीः । कीर्तिलोपान्निरस्तोऽयं वेधसा नाकपृष्ठतः

ເຕົ່າກ່າວວ່າ: «ຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະຣາຊາອິນດຣະດຸມນະ ຈອມກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ເປັນຜູ້ນຳອັນເລີດໃນຫມູ່ມະນຸດ. ເນື່ອງຈາກກຽດຊື່ຂອງພຣະອົງລົດຖອຍ ພຣະເວທະສ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຂັບພຣະອົງລົງຈາກຍອດສະຫວັນ»។

Verse 8

मार्कंडेयादिभिः प्राप्य कीर्त्युद्धारंच सत्तम । नायं कामयते स्वर्गं पुनःपातादिभीषणम्

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຄົນດີ, ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະມາຣກັນເດຍ ແລະ ທ່ານອື່ນໆ ແລ້ວໄດ້ຮັບການກູ້ຄືນກຽດຊື່, ພຣະອົງບໍ່ປາຖະໜາສະຫວັນ ອັນນ່າຢ້ານເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານການຕົກລົງອີກ.

Verse 9

भवतानुगृहीतोऽयमिहेच्छति महोदयम् । प्रणोद्यस्तदयं भूपः शिष्यस्ते भगवन्मया । त्वत्सकाशमिहानीतो ब्रूहि साध्वस्य वांछितम्

«ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ພຣະອົງນີ້ປາຖະໜາຄວາມເຈີຣິນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຊີວິດນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊັກຊວນກະສັດນີ້—ສິດຂອງທ່ານ—ແລະນຳມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ. ຂໍທ່ານຈົ່ງກ່າວຕາມທຳ ວ່າພຣະອົງຄວນປາຖະໜາສິ່ງໃດ»।

Verse 10

परोपकरणं नाम साधूनां व्रतमाहितम् । विशेषतः प्रणोद्यानां शिष्यवृत्तिमुपेयुषाम्

ການອຸປະການແກ່ຜູ້ອື່ນ ແມ່ນວຣະຕະ (ວິໄນປະຕິບັດ) ທີ່ສາທຸຊົນຖືປະຈໍາ; ໂດຍພິເສດ ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການນໍາພາ ແລະຜູ້ທີ່ຮັບເອົາຈັນຍາຂອງສິດສະຍາ (ສິດສະຍະ) ແລ້ວ।

Verse 11

अप्रणोद्येषु पापेषु साधु प्रोक्तमसंशयम् । विद्वेषं मरणं चापि कुरुतेऽन्यतरस्य च

ກ່ຽວກັບຄົນບາບທີ່ບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບການນໍາພາ ບັນດາຄົນດີໄດ້ກ່າວໄວ້ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າ ການຄົບຄ້າສົມາຄົມກັບເຂົາ ນໍາໄປສູ່ຄວາມຊັງ ແລະກະທັ້ງຄວາມຕາຍ ຕໍ່ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງ।

Verse 12

अप्रमत्तः प्रणोद्येषु मुनिरेष प्रयच्छति । तदेवेति भवानेवं धर्मं वेत्ति कुतो वयम्

ມຸນີຜູ້ນີ້ ຕື່ນຕົວບໍ່ປະມາດ ແລະຍື່ນມືຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ຜູ້ທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການນໍາພາ. ແທ້ຈິງ ທ່ານຮູ້ທັນທຳມະແບບນີ້—ພວກເຮົາຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງອື່ນແນວໃດ?

Verse 13

लोमश उवाच । कूर्म युक्तमिदं सर्वं त्वयाभिहितमद्य नः । धर्मशास्त्रोपनतं तत्स्मारिताः स्म पुरातनम्

ໂລມະສະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ເອີຍ, ທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ ຖືກຕ້ອງເໝາະສົມທັງສິ້ນ. ມັນສອດຄ່ອງກັບທຳມະສາດຕຣະ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາລະລຶກເຖິງຄໍາສອນໂບຮານ.”

Verse 14

ब्रूहि राजन्सुविश्रब्धं सन्देहं हृदयस्थितम् । कस्ते किमब्रवीच्छेषं वक्ष्याम्यहं न संशयः

ຂໍໃຫ້ທ່ານເວົ້າເຖີດ ໂອ ພະຣາຊາ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈຢ່າງເຕັມທີ່—ຈົ່ງເຜີຍຄວາມສົງໄສທີ່ຢູ່ໃນໃຈ. ໃຜໄດ້ກ່າວຫຍັງແກ່ທ່ານ? ຈົ່ງເວົ້າສ່ວນທີ່ເຫຼືອ; ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍໃຫ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຄລາງແຄງໃດໆ।

Verse 15

इन्द्रद्युम्न उवाच । भगवन्प्रथमः प्रश्रस्तावदेव ममोच्यताम् । ग्रीष्मकालेऽपि मध्यस्थै रवौ किं न तवाश्रमः

ອິນດຣະດຍຸມນະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະຄຸນ ຂໍໃຫ້ຕອບຄໍາຖາມທໍາອິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ. ແມ່ນແຕ່ໃນລະດູຮ້ອນ ເມື່ອຕາເວັນຢູ່ເທິງສະຫວ່າງ ເປັນຫຍັງອາສຣົມຂອງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ມີຮົ່ມເຢັນ?

Verse 16

कुटीमात्रोऽपि यच्छाया तृणैः शिरसि पाणिगैः

ແມ່ນແຕ່ຮົ່ມນ້ອຍໆ ພຽງເທົ່າກະຕິນ້ອຍໜຶ່ງ—ເຮັດດ້ວຍຫຍ້າ ແລະຖືໄວ້ດ້ວຍມືຂອງຕົນເທິງສີສະ—ກໍນັບວ່າພໍພຽງແລ້ວ.

Verse 17

लोमश उवाच । मर्तव्यमस्त्यवश्यं च काय एष पतिष्यति । कस्यार्थे क्रियते गेहमनित्यभवमध्यगैः

ໂລມະສະ ກ່າວວ່າ: ຄວາມຕາຍເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ແລະກາຍນີ້ຈະຕ້ອງລົ້ມລົງແນ່. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຢືນຢູ່ກາງຄວາມບໍ່ຖາວອນ ຈຶ່ງສ້າງເຮືອນເພື່ອໃຜ?

Verse 18

यस्य मृत्युर्भवेन्मित्रं पीतं वाऽमृतमुत्तमम् । तस्यैतदुचितं वक्तुमिदं मे श्वो भविष्यति

ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຄວາມຕາຍກາຍເປັນມິດ—ຫຼືຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມນ້ໍາອະມຣິຕະອັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມອະມະຕະ—ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຄວນກ່າວວ່າ “ນີ້ຈະເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນມື້ອື່ນ”.

Verse 19

इदं युगसहस्रेषु भविष्यमभविद्दिनम् । तदप्यद्यत्वमापन्नं का कथामरणावधेः

ມື້ນີ້ ເຄີຍດູເຫມືອນຈະຢູ່ໃນອະນາຄົດອັນໄກ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານພັນຍຸກ; ແຕ່ບັດນີ້ມັນກາຍເປັນ “ມື້ນີ້”. ແລ້ວຈະກ່າວຫຍັງໄດ້ເຖິງຂອບເຂດທີ່ຄວາມຕາຍກໍານົດ?

Verse 20

कारणानुगतं कार्यमिदं शुक्रादभूद्वपुः । कथं विशुद्धिमायाति क्षालितांगारवद्वद

ຜົນນີ້ຕາມເຫດຂອງມັນ: ກາຍນີ້ເກີດຈາກນ້ຳກາມ. ຂໍທ່ານບອກ—ມັນຈະເຖິງຄວາມບໍລິສຸດໄດ້ແນວໃດ, ເຫມືອນຖ່ານທີ່ລ້າງແລ້ວກໍຍັງດຳ?

Verse 21

तदस्यापि कृते पापं शत्रुषड्वर्गनिर्जिताः । कथंकारं न लज्जन्ते कुर्वाणा नृपसत्तम

ແລະເພາະມັນນັ້ນເອງ ບາບກໍຖືກກໍ່ຂຶ້ນ—ໂດຍຜູ້ທີ່ຖືກສັດຕູພາຍໃນຫົກປະການຊະນະ. ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ເຂົາເຈົ້າບໍ່ອາຍໃຈບໍ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເຮັດຢ່າງນັ້ນ?

Verse 22

तद्ब्रह्मण इहोत्पन्नः सिकताद्वयसम्भवः । निगमोक्तं पठञ्छृण्वन्निदं जीविष्यते कथम्

ເກີດຢູ່ນີ້ຈາກພຣະພຣະຫມັນນັ້ນ, ແລະເກີດຈາກການປະສົມຂອງ “ຊາຍ-ຍິງ” ດັ່ງສອງຊາຍຊາຍ. ແມ່ນແຕ່ອ່ານ ແລະຟັງຕາມທີ່ວີດາກ່າວ—ຊີວິດນີ້ຈະດຳລົງຢ່າງຮູ້ທັນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 23

तथापि वैष्णवी माया मोहयत्यविवेकिनम् । हृदयस्थं न जानंति ह्यपि मृत्यु शतायुषः

ແຕ່ກໍຍັງຢ່າງນັ້ນ, ມາຍາວາຍສະນະວີ ກໍຫຼອກລວງຜູ້ບໍ່ມີວິເວກ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີອາຍຸຮ້ອຍປີ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຕາຍສະຖິດຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຕົນ.

Verse 24

दन्ताश्चलाश्चला लक्ष्मीर्यौवनं जीवितं नृप । चलाचलमतीवेदं दानमेवं गृहं नृणाम्

ໂອ ກະສັດ, ແຂ້ວກໍບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ລັກສະມີ(ໂຊກລາບ) ກໍບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ວັຍໜຸ່ມ ແລະຊີວິດກໍບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ຮູ້ຊັດວ່າທຸກຢ່າງໃນນີ້ສັ່ນໄຫວ ແລະອະນິດຈັງ, ຄົນຄວນປະພຶດທານ; ແມ່ນແຕ່ເຮືອນເຮືອນຂອງມະນຸດກໍບໍ່ໝັ້ນຄົງ.

Verse 25

इति विज्ञाय संसारसारं च चलाचलम् । कस्यार्थे क्रियते राजन्कुटजादि परिग्रहः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງວ່າ ສານະສຳຄັນແຫ່ງສັງສານີ້ ບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ຜັນຜວນຢູ່ເທື່ອ ໂອ ພະຣາຊາ—ການກອບກຳຊັບສິນ ແມ່ນເຮັດເພື່ອໃຜ ແມ່ນແຕ່ຂອງນ້ອຍໆ ເຊັ່ນ kuṭaja ກໍຕາມ?

Verse 26

इन्द्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्भगवानेव श्रूयते भुवनत्रये । तदर्थमहमायातस्तत्किमेवं वचस्तव

ອິນດຣະດຍຸມນະ ກ່າວວ່າ: “ໃນສາມໂລກ ເຂົາເລົ່າກັນວ່າ ມີແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ ເທົ່ານັ້ນທີ່ຍືນຍາວ (ນິລັນດອນ). ເພາະເຫດນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງມາ—ເປັນຫຍັງຄຳຂອງທ່ານຈຶ່ງເວົ້າແບບນີ້?”

Verse 27

लोमश उवाच । प्रतिकल्पं मच्छरीरादेकरोमपरिक्षयः । जायते सर्वनाशे च मम भावि प्रमापणम्

ໂລມະສະ ກ່າວວ່າ: “ໃນແຕ່ລະກັລປະ ຂົນຈາກກາຍຂ້ອຍຈະຫຼຸດໄປພຽງໜຶ່ງເສັ້ນ. ເມື່ອຂົນທັງໝົດຫມົດສິ້ນ ຄວາມພິນາດ—ຄວາມຕາຍ—ຂອງຂ້ອຍຈະເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 28

पश्य जानुप्रदेशं मे द्व्यंगुलं रोमवर्जितम् । जातं वपुस्तद्बिभेमि मर्तव्ये सति किं गृहैः

“ເບິ່ງບ່ອນໃກ້ຫົວເຂົ່າຂອງຂ້ອຍ: ກວ້າງສອງນິ້ວ ກາຍເປັນບໍ່ມີຂົນ. ເຫັນການປ່ຽນແປງໃນກາຍນີ້ ຂ້ອຍກໍຢ້ານ. ເມື່ອຄວາມຕາຍແນ່ນອນ ເຮືອນແລະຊັບສິນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?”

Verse 29

नारद उवाच । इत्थं निशम्य तद्वाक्यं स प्रहस्यातिविस्मितः । भूपालस्तस्य पप्रच्छ कारणं तादृशायुषः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນດັ່ງນີ້ ພະຣາຊາກໍຫົວເຮາະ ແລະ ປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລ້ວຖາມເຂົາເຖິງເຫດປັດໃຈແຫ່ງອາຍຸອັນຍືນຍາວເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 30

इन्द्रद्युम्न उवाच । पृच्छामि त्वामहं ब्रह्मन्यदायुरिदमीदृशम् । तव दीर्घं प्रभावोऽसौ दानस्य तपसोऽथवा

ອິນດຣະດຸມນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມທ່ານ—ເຫດໃດອາຍຸຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນເຊັ່ນນີ້? ອຳນາດອັນໃຫຍ່ແລະຍືນຍາວນີ້ ເກີດຈາກທານ ຫຼື ຈາກຕະປະ?»

Verse 31

लोमश उवाच । श्रृणु भूप प्रवक्ष्यामि पूर्वजन्मसमुद्भवाम् । शिवधर्मयुतां पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम्

ໂລມະຊະ ກ່າວວ່າ: «ຟັງເຖີດ ໂອ ພຣະຣາຊາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນບຸນບໍລິສຸດ ອັນເກີດຈາກຊາດກ່ອນ ເຕັມໄປດ້ວຍທຳຂອງພຣະສິວະ ແລະສາມາດທຳລາຍບາບໄດ້»

Verse 32

अहमासं पुरा शूद्रो दरिद्रोऽतीवभूतले । भ्रमामि वसुधापृष्ठे ह्यशनपीडितो भृशम्

«ໃນກ່ອນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເປັນຊູດຣະ ທຸກຍາກຢ່າງຫນັກໃນແຜ່ນດິນ. ຂ້າພະເຈົ້າພະເດີນພາຍໃນໜ້າດິນ ຖືກຄວາມຫິວໂຫຍຫນັກໜ່ວງທຳທຸກ»

Verse 33

ततो मया महल्लिंगं जालिमध्यगतं तदा । मध्याह्नेऽस्य जलाधारो दृष्टश्चैवा विदूरतः

«ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນລິງຄະອັນໃຫຍ່ ຢູ່ກາງຮົ້ວຕາຂ່າຍ. ໃນເວລາທ່ຽງ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເຫັນຈາກໄກ ອ່າງນ້ຳ/ຖານນ້ຳສຳລັບການບູຊາຂອງມັນ»

Verse 34

ततः प्रविश्य तद्वारि पीत्वा स्नात्वा च शांभवम् । तल्लिंगं स्नापितं पूजा विहिता कमलैः शुभैः

«ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປ ດື່ມນ້ຳອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະອາບນ້ຳຕາມວິທີໄສວະ (ຊາມພະວະ). ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອາບລິງຄະນັ້ນ ແລະບູຊາດ້ວຍດອກບົວອັນເປັນມົງຄຸນ»

Verse 35

अथ क्षुत्क्षामकंठोऽहं श्रीकंठं तं नमस्य च । पुनः प्रचलितो मार्गे प्रमीतो नृपसत्तम

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍມີຄໍແຫ້ງເນື່ອງຈາກຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະ ຄວາມເມື່ອຍລ້າ ໄດ້ກ້ມນົບພຣະສຣີກັນຖະ (Śrīkaṇṭha). ແລ້ວເມື່ອອອກເດີນທາງອີກຄັ້ງ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຂ້ອຍກໍໄດ້ຕາຍຢູ່ກາງທາງ.

Verse 36

ततोऽहं ब्राह्मणगृहे जातो जातिस्मरः सुतः । स्नापनाच्छिवलिंगस्य सकृत्कमलपूजनात्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເກີດໃນເຮືອນພຣາຫມັນ ເປັນລູກຊາຍຜູ້ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນໄດ້—ເນື່ອງຈາກຄັ້ງໜຶ່ງເຄີຍອາບນ້ຳໃຫ້ສິວະລິງຄະ (Śiva-liṅga) ແລະ ບູຊາດ້ວຍດອກບົວ.

Verse 37

स्मरन्विलसितं मिथ्या सत्याभासमिदं जगत् । अविद्यामयमित्येवं ज्ञात्वा मूकत्वमास्थितः

ເມື່ອລະລຶກເຖິງປະສົບການເກົ່າ ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ໂລກນີ້ເປັນພຽງການຫຼິ້ນ—ບໍ່ແທ້ ເປັນແຕ່ເງົາຄວາມຈິງ ແລະ ຖືກຖັກທໍດ້ວຍອະວິດຍາ; ຮູ້ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຂ້ອຍຈຶ່ງຢູ່ໃນຄວາມງຽບ.

Verse 38

तेन विप्रेण वार्धक्ये समाराध्य महेश्वरम् । प्राप्तोऽहमिति मे नाम ईशान इति कल्पितम्

ເມື່ອພຣາຫມັນນັ້ນເຖົ້າແກ່ ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຂ້ອຍໄດ້ບັນລຸແລ້ວ”; ດັ່ງນັ້ນ ນາມຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກຕັ້ງວ່າ “ອີສານ (Īśāna)”.

Verse 39

ततः स विप्रो वात्सल्यादगदान्सुबहून्मम । चकार व्यपनेष्यामि मूकत्वमिति निश्चयः

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຮັກໃຄ່ ໄດ້ຈັດເຮັດຢາຫຼາຍຢ່າງໃຫ້ຂ້ອຍ ໂດຍຕັ້ງໃຈວ່າ “ຂ້ອຍຈະກຳຈັດຄວາມເປັນຄົນບໍ່ເວົ້ານີ້”.

Verse 40

मंत्रवादान्बहून्वैद्यानुपायानपरानपि । पित्रोस्तथा महामायासंबद्धमनसोस्तथा

ລາວໄດ້ໃຊ້ຜູ້ສວດມົນຕຣາຫຼາຍຄົນ, ໝໍ ແລະວິທີແກ້ໄຂອື່ນໆອີກດ້ວຍ; ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍກໍມີໃຈຖືກມະຫາມາຍາຜູກມັດ ແລະເຮັດດັ່ງດຽວກັນ।

Verse 41

निरीक्ष्य मूढतां हास्यमासीन्मनसि मे तदा । तथा यौवनमासाद्य निशि हित्वा निजं गृहम्

ເມື່ອຂ້ອຍເຫັນຄວາມຫຼົງງົດຂອງເຂົາເຈົ້າ ໃນເວລານັ້ນຄວາມຂັນຂຳກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍ। ຕໍ່ມາເມື່ອບັນລຸວັຍໜຸ່ມ ຂ້ອຍໄດ້ລະທິ້ງເຮືອນຂອງຕົນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ।

Verse 42

संपूज्य कमलैः शंभुं ततः शयनमभ्यगाम् । ततः प्रमीते पितरि मूढैत्यहमुज्झितः

ຂ້ອຍໄດ້ບູຊາພຣະສັມພູ (Śambhu) ດ້ວຍດອກບົວຢ່າງຄວນແກ່ພິທີ ແລ້ວຈຶ່ງໄປນອນພັກ। ຕໍ່ມາເມື່ອພໍ່ຂອຍສິ້ນຊີວິດ ຂ້ອຍຜູ້ຖືກເຂົາເອີ້ນວ່າ “ຄົນຫຼົງ” ກໍຖືກທອດທິ້ງ।

Verse 43

संबंधिभिः प्रतीतोऽथ फलाहारमवस्थितः । प्रतीतः पूजयामीशमब्जैर्बहुविधैस्तथा

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການກິນແຕ່ໝາກໄມ້ເທົ່ານັ້ນ। ດ້ວຍໃຈພໍໃຈ ຂ້ອຍບູຊາພຣະເຈົ້າດ້ວຍດອກບົວຫຼາຍຊະນິດຢູ່ເລື້ອຍໆ।

Verse 44

अथ वर्षशतस्यांते वरदः शशिशेखरः । प्रत्यक्षो याचितो देहि जरामरणसंक्षयम्

ແລ້ວເມື່ອຄົບຮ້ອຍປີ ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະທານພອນ—ສະສິເສຂະຣະ (Śaśiśekhara) ພຣະສິວະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ—ປາກົດຕໍ່ໜ້າໂດຍກົງ ແລະຖືກຂ້ອຍອ້ອນວອນວ່າ: “ຂໍປະທານໃຫ້ຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ ສິ້ນສຸດໄປ.”

Verse 45

ईश्वर उवाच । अजरामरता नास्ति नामरूपभृतोयतः । ममापि देहपातः स्यादवधिं कुरु जीविते

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ສັດຜູ້ມີກາຍ ແລະຖືນາມກັບຮູບ ບໍ່ມີພາວະອະມະຕະທີ່ພົ້ນຈາກແກ່ແລະຕາຍ. ແມ່ນແຕ່ເຮົາກໍມີການວາງກາຍ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງກຳນົດຂອບເຂດແຫ່ງອາຍຸຂອງເຈົ້າເຖີດ.

Verse 46

इति शंभोर्वचः श्रुत्वा मया वृतिमिदं तदा । कल्पांते रोमपातोऽस्तु मरणं सर्वसंक्षये

ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະສັມພູ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງທູນຂໍດັ່ງນີ້: «ຂໍໃຫ້ຄວາມຕາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າເກີດແຕ່ໃນທ້າຍກັລປະ—ເມື່ອການສະລາຍຂອງສິ່ງທັງປວງເກີດຂຶ້ນ; ກ່ອນນັ້ນຂໍໃຫ້ມີແຕ່ຜົມຮ່ວງເທົ່ານັ້ນ»

Verse 47

ततस्तव गणो भूयामिति मेऽभीप्सितो वरः । तथेत्युक्त्वा स भगवान्हरश्चादर्शनं गतः

ແລ້ວພອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຄື: «ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນໜຶ່ງໃນຄະນະ gaṇa ຂອງພຣະອົງ—ໝູ່ບໍລິວານຜູ້ຮັບໃຊ້»। ພຣະຮະຣະຜູ້ມີພຣະພາກກ່າວວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.

Verse 48

अहं तपसिनिष्ठश्च ततः प्रभृति चाभवम् । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते शिवपूजनात्

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຕະປະ (tapas) ຢ່າງແນ່ວແນ່. ໂດຍການບູຊາພຣະສິວະ ຍ່ອມພົ້ນໄດ້ແມ່ນແຕ່ບາບເຊັ່ນ ບຣະຫມະຫັດຕະຍາ ແລະອື່ນໆ.

Verse 49

ब्रध्नाब्जैरितरैर्वपि कमलैर्नात्र संशयः । एवं कुरु महाराज त्वमप्याप्स्यसि वांछितम्

ດ້ວຍດອກບົວ bradhnābja ຫຼືດອກບົວອື່ນໆກໍໄດ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຈົ່ງເຮັດດັ່ງນີ້ ໂອ ມະຫາຣາຊາ; ເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ.

Verse 50

हरभक्तस्य लोकस्य त्रिलोक्यां नास्ति दुर्लभम् । बहिःप्रवृत्तिं सगृह्य ज्ञानकर्मेन्द्रियादि च

ສໍາລັບຜູ້ຄົນຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຫາຍາກຈະບັນລຸ. ແຕ່ເມື່ອຮັບເອົາການກະທໍາພາຍນອກ ແລະອິນທຣີຍ໌ແຫ່ງຄວາມຮູ້ ແລະການກະທໍາ ພຶງເຂົ້າໃຈບົດບາດອັນຖືກຕ້ອງໃນວິໄນ.

Verse 51

लयः सदाशिवे नित्यमतर्यो गोऽयमुच्यते । दुष्करत्वाद्वहिर्योगं शिव एव स्वयं जगौ

ການລະລາຍເຂົ້າສູ່ ສະດາສິວະ ເປັນນິດ; ນີ້ເອີ້ນວ່າ “ທາງອະມະຕະ” ອັນບໍ່ຕາຍ. ເນື່ອງຈາກຍົກພາຍນອກເປັນສິ່ງຍາກ, ພຣະສິວະເອງໄດ້ກ່າວສອນໂດຍກົງ.

Verse 52

पंचभिश्चार्चनं भूतैर्विशिष्टफलदं ध्रुवम् । क्लेशकर्मविपाकाद्यैराशयैश्चाप्य संयुतम्

ການບູຊາດ້ວຍທາດທັງຫ້າ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນອັນພິເສດແນ່ນອນ. ແຕ່ກໍຍັງຜູກພັນກັບອາໄສຍະທີ່ຊ່ອນເຊື່ອງ ເຊັ່ນ ກິເລດ, ກຳ, ແລະວິປາກແຫ່ງກຳ ແລະອື່ນໆ.

Verse 53

ईशानमाराध्य जपन्प्रणवं मुक्तिपाप्नुयात् । सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

ເມື່ອບູຊາ ອີຊານະ ແລະສວດຈົບພຣະນະວະ (ໂອມ) ຜູ້ນັ້ນອາດບັນລຸມຸກຕິ. ເມື່ອບາບທັງປວງຖືກຊໍາລະສິ້ນ ການພິຈາລະນາຈິດຈະຕັ້ງມັ່ນໃນ ພຣະສິວະ.

Verse 54

पापोपहतबुद्धीनां शिवे वार्तापि दुर्लभा । दुर्लभं भारते जन्म दुर्लभं शिवपूजनम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ປັນຍາຖືກບາບທໍາລາຍ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າໜຶ່ງກ່ຽວກັບ ພຣະສິວະ ກໍຍາກຈະໄດ້. ການເກີດໃນ ພາຣະຕະ ກໍຫາຍາກ ແລະການບູຊາພຣະສິວະ ກໍຫາຍາກເຊັ່ນກັນ.

Verse 55

दुर्लभं जाह्नवीस्नानं शिवे भक्तिः सुदुर्लभा । दुर्लभं ब्राह्मणे दानं दुर्लभं वह्निपूजनम्

ການອາບນ້ຳໃນ ຈາຫນະວີ (ຄື ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ) ເປັນສິ່ງຫາຍາກ; ຄວາມສັດທາພັກດີຕໍ່ ພຣະສິວະ ຍິ່ງຫາຍາກກວ່າ. ການໃຫ້ທານແກ່ ພຣາຫມັນ ກໍຫາຍາກ ແລະ ການບູຊາໄຟສັກສິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍຫາຍາກເຊັ່ນກັນ.

Verse 56

अल्पपुण्यैश्च दुष्प्रापं पुरुषोत्तमपूजनम्

ສຳລັບຜູ້ມີບຸນນ້ອຍ ການບູຊາ ພຸຣຸໂສຕະມະ ເປັນສິ່ງທີ່ບັນລຸໄດ້ຍາກ.

Verse 57

लक्षेण धनुषां योगस्तदर्धेन हुताशनः । पात्रं शतसहस्रेण रेवा रुद्रश्च षष्टिभिः

ຄຳວ່າ “ໂຍກະ” ນັ້ນ ນັບໂດຍຄັນທະນູໜຶ່ງແສນ; ຄື່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນ ແມ່ນ ຫຸຕາຊະນະ—ໄຟສັກສິດ. ຜູ້ຄວນແກ່ການຮັບທານ (ປາຕຣະ) ພົບໄດ້ພຽງໜຶ່ງໃນແສນ; ແລະ ເຣວາ (ນັມມະດາ) ກັບ ຣຸດຣະ ຍິ່ງຫາຍາກກວ່າ—ຕາມການນັບແບບເກົ່າ ກ່າວໄວ້ດ້ວຍ “ຫົກສິບ”.

Verse 58

इति दमुक्तमखिलं मया तव महीपते । यथायुरभवद्दीर्घं समाराध्य महेश्वरम्

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແຈ້ງທຸກສິ່ງແກ່ພຣະອົງ. ໂດຍການບຳເນົາບູຊາ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ອາຍຸຈະຍືນຍາວ—ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ແລ້ວ.

Verse 59

न दुर्लभं न दुष्प्रापं न चासाध्यं महात्मनाम् । शिवभक्तिकृतां पुंसां त्रिलोक्यामिति निश्चितम्

ສຳລັບຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຫາຍາກ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ມາຍາກ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ບັນລຸບໍ່ໄດ້. ສຳລັບຜູ້ທີ່ບຳເນົາພັກດີຕໍ່ ພຣະສິວະ ນີ້ແມ່ນຄວາມແນ່ນອນໃນສາມໂລກ.

Verse 60

नंदीश्वरस्य तेनैव वपुषा शिवपूजनात् । सिद्धिमालोक्य को राजञ्छंकरं न नमस्यति

ເມື່ອເຫັນຄວາມສຳເລັດ (ສິດທິ) ທີ່ນັນດີອີສະວະຣະ ໄດ້ຮັບ ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະ ດ້ວຍກາຍນັ້ນເອງ—ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ນົບນ້ອມຕໍ່ ສັງກະຣະ?

Verse 61

श्वेतस्य च महीपस्य श्रीकंठं च नमस्यतः । कालोपि प्रलयं यातः कस्तमीशं न पूजयेत्

ແລະສຳລັບພຣະຣາຊາ ສະເວຕະ ຜູ້ນົບນ້ອມຕໍ່ ສຣີກັນຖະ—ແມ່ນແຕ່ “ເວລາ” ກໍຍັງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດຈະບໍ່ບູຊາພຣະອົງນັ້ນ?

Verse 62

यदिच्छया विश्वमिदं जायते व्यवतिष्ठते । तथा संलीयते चांते कस्तं न शरणं व्रजेत्

ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຈັກກະວານນີ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະດຳລົງຢູ່; ແລະດ້ວຍພຣະປະສົງນັ້ນເອງ ມັນລະລາຍໃນທ້າຍສຸດ—ຜູ້ໃດຈະບໍ່ໄປພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງພຣະອົງ?

Verse 63

एतद्रहस्यमिदमेव नृणां प्रधानं कर्तव्यमत्र शिवपूजनमेव भूप । यस्यांतरायपदवीमुपयांति लोकाः सद्योः नरः शिवनतः शिवमेव सत्यम्

ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມລັບ ແລະໜ້າທີ່ສູງສຸດຂອງມະນຸດໃນໂລກນີ້, ໂອ ພຣະຣາຊາ: ການບູຊາພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄົນຈະເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງອຸປະສັກ, ຜູ້ທີ່ນົບນ້ອມພຣະສິວະ ຍ່ອມໄດ້ຮອດພຣະສິວະໃນທັນທີ—ພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນສັດຈະທຳ.