Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກິຣິຈາກຳລັງເດີນທາງ ນາງໄດ້ເຫັນເພື່ອນສະໜິດຂອງແມ່ຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງ—ເທວະດາປະຈຳພູນັ້ນ ຊື່ “ກຸສຸມາໂມດິນີ”।

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

ເມື່ອນາງເທວີເຫັນທິດາແຫ່ງພູ ໃຈກໍອ່ອນລະລາຍດ້ວຍຄວາມຮັກ; ນາງກອດໄວ້ ແລະຖາມດັງໆວ່າ «ເຈົ້າຈະໄປອີກແລ້ວບໍ?»

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ນາງໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ນາງຟັງ—ເຫດແຫ່ງຄວາມໂກດທີ່ເກີດຈາກພຣະສັງກະຣະ. ແລ້ວອີກຄັ້ງ ກິຣິຈາໄດ້ກ່າວກັບເທວີຜູ້ທີ່ແມ່ຂອງນາງໄວ້ວາງໃຈ.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

«ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເຈົ້າເປັນເທວະດາຂອງຈອມເຂົາເຈົ້າແຫ່ງພູຕະຫຼອດການ; ເຈົ້າຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຢູ່ໃກ້ຊິດສະເໝີ, ແລະຮັກຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ»

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

«ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ບັດນີ້ເຈົ້າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ. ແຕ່ສໍາລັບການເຂົ້າມາຂອງຍິງອື່ນ ໃນຄວາມໃກ້ຊິດຂອງພຣະປິນາກິນ (ພຣະສິວະ)…»

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

«ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ເຈົ້າຄວນບອກຂ້າພະເຈົ້າສິ່ງທີ່ຕ້ອງຖ່າຍທອດ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມທີ່ຄວນ» ເມື່ອເທວີກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງເທວີ (ປາຣະວະຕີ) ກໍອອກເດີນທາງໄປຫາພູ.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ທີ່ນັ້ນ ເທິງຍອດພູສູງອັນງາມ ປະດັບດ້ວຍອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ ນາງໄດ້ວາງເຄື່ອງປະດັບທັງປວງ ແລະນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ ເຂົ້າສູ່ທາງຕະປະສະຍາ।

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

ທິດາແຫ່ງພູໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາ ໂດຍມີລູກຊາຍຄຸ້ມຄອງແລະປະຄອງ. ໃນລະດູຮ້ອນ ນາງອົດທົນຄວາມຮ້ອນຈາກໄຟຫ້າ; ໃນລະດູຝົນ ນາງຢູ່ຈົມນ້ຳ.

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

“ຈົ່ງເບິ່ງແຍງ ຢ່າໃຫ້ແມ່ຍິງຜູ້ໃດເຂົ້າມາທີ່ນີ້ ໃກ້ພຣະຮະຣະ. ແລະຖ້າເຈົ້າເຫັນແມ່ຍິງອື່ນໃດໆຢູ່ນີ້ ຈົ່ງບອກແມ່ທັນທີ ລູກເອີຍ.”

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

“ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ທັນທີ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ສິ່ງທີ່ຄວນເປັນຈະຕາມມາໂດຍບໍ່ຊ້າ.” ເວົ້າວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ວີຣະກະຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະເທວີ.

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

ຕາມຄຳສັ່ງຂອງແມ່ ລູກຊາຍມີກາຍຖືກຄວາມປິຕິຊຸກຊື້ນຊອກຊອນ ແລະໄຂ້ກໍຫາຍ. ລາວກໍກາບນົບແມ່ ແລ້ວໄປເພື່ອເບິ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ.

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

ແລ້ວພຣະນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບ ກະຊະວັກຕຣະ (ຜູ້ມີໜ້າດັ່ງຊ້າງ) ຜູ້ກໍ່ກົດກາບແລ້ວຢືນຢູ່—ຄໍອັດອັ້ນດ້ວຍນ້ຳຕາ ພ້ອມອ້ອນວອນວ່າ: «ໂອ ພາຣະວະຕີ, ຂໍນຳຂ້ອຍໄປດ້ວຍ»។

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

«ເດັກນ້ອຍເອີຍ, ກະຊະວັກຕຣະຈະເຢາະເຢີ້ຍເຈົ້າແນ່ນອນ ເຫມືອນທີ່ເຂົາເຢາະເຢີ້ຍຂ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງມາກັບຂ້ອຍ; ຊະຕາທາງຂອງຂ້ອຍເປັນແນວໃດ ຂອງເຈົ້າກໍເປັນແນວນັ້ນ»।

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

«ແທ້ຈິງ ສຳລັບຄົນຫລອກລວງ ຄວາມຕາຍເກີດຈາກຄວາມອັບອາຍ; ດີແລ້ວ ລູກເອີຍ»। ເວົ້າແລ້ວນາງພາເຂົາໄປດ້ວຍ ແລະເດີນທາງໄປຫາ ຫິມາດຣີ (ພູຫິມາລະຍະ)។