Adhyaya 46

Verse 1

नारद उवाच । बहूदकस्य कुंडस्य तीरस्थं लिंगमुत्तमम् । कपिलेश्वरमभ्यर्च्य नंदभद्रस्ततः सुधी

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ນັນທະພັດຣະ ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ບູຊາລິງຄະອັນປະເສີດ ນາມກະປິເລສະວະຣະ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ຊາຍຝັ່ງຂອງກຸນດະບະຫູດະກະ ແລ້ວຈຶ່ງ (ດໍາເນີນຕໍ່).

Verse 2

प्रणम्य चाग्रतस्तस्थौ प्रबद्धकरसंपुटः । संसारचरितैः किंचिद्द्रुःखी गाथां व्यगायत

ເມື່ອໄດ້ກາບນົບແລ້ວ ລາວຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ (ພຣະອົງ) ດ້ວຍຝາມືປະນົມຢ່າງເຄົາລົບ. ດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈເລັກນ້ອຍຕໍ່ວິຖີແຫ່ງສັງສານ ລາວໄດ້ຂັບຮ້ອງຄາຖາອ້ອນວອນ.

Verse 3

स्रष्टारमस्य जगतश्चेत्पश्यामि सदाशिवम् । नानापृच्छाभिरथ तं कुर्यां नाथं विलज्जितम्

ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ເຫັນ ສະດາຊິວະ ຜູ້ສ້າງໂລກນີ້ ຂ້ອຍຈະຖາມພຣະອົງດ້ວຍຄໍາຖາມຫຼາຍປະການ ຈົນອາດເຮັດໃຫ້ພຣະນາຖນັ້ນຮູ້ສຶກອາຍ.

Verse 4

अपूर्यमाणं तव किं जगत्संसृजनं विना । निरीह बहुधा यत्ते सृष्टं भार्गववज्जगत्

ຖ້າໂລກຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຂາດ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເຕີມໃຫ້ເຕັມ ແລ້ວຈະມີຄວາມຈໍາເປັນຫຍັງໃນການສ້າງໂລກ? ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງປັ້ນແຕ່ງໂລກນີ້ໃຫ້ຫຼາຍຮູບແບບ—ດັ່ງການສ້າງທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າຂອງ ພາຣຄະວະ?

Verse 5

सचेतनेन शुद्धेन रागादिरहितेन च । अथ कस्मादात्मसदृशं न सृष्टं निर्मितं जडम्

ພຣະອົງເປັນຜູ້ມີຈິດຮູ້ ບໍລິສຸດ ແລະປາສະຈາກຕັນຫາກິເລດ. ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ສ້າງສິ່ງທີ່ຄ້າຍພຣະອົງ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງປັ້ນແຕ່ງໂລກທີ່ເຢັນຊາ ບໍ່ມີຈິດຮູ້ນີ້?

Verse 6

निर्वैरेण समेनाथ सुखदुःखभवाभवैः । ब्रह्मादिकीटपर्यन्तं किमेव क्लिश्यते जगत्

ໂອ ພຣະອົງເຈົ້າ, ພຣະອົງບໍ່ມີຄວາມພະຍາດພະຍາບາດ ແລະເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຜູ້. ແຕ່ໂດຍສຸກແລະທຸກ ໂດຍການເກີດແລະບໍ່ເກີດ ເປັນຫຍັງໂລກຈຶ່ງຖືກທໍລະມານ—ຈາກພຣະພຣະຫມາ ຫາແມງນ້ອຍທີ່ສຸດ?

Verse 7

कांश्चित्स्वर्गेथ नरके पातयंस्त्वं सदाशिव । किं फलं समवाप्नोषि किमेवं कुरुषे वद

ໂອ ສະດາຊີວະ, ພຣະອົງໂຍນບາງຄົນໄປສະຫວັນ ແລະບາງຄົນໄປນະລົກ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບຜົນອັນໃດ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງກະທໍາແບບນີ້, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 8

इष्टैः पुत्रादिभिर्नाथ वियुक्ता मानवा ह्यमी । क्रंदंति करुणासार किं घृणापि भवेन्न ते

ໂອ ພຣະອົງ—ແກ່ນແທ້ແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາ—ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ຖືກພາກຈາກຜູ້ຮັກ ເຊັ່ນ ລູກແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງທຸກທໍລະມານ. ຈະບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ປະກາຍໜຶ່ງຂອງຄວາມສົງສານເກີດຂຶ້ນໃນພຣະອົງບໍ?

Verse 9

अतीव नोचितं सर्वमेतदीश्वर सर्वथा । यत्ते भक्ताः समं पापैर्मज्जंते दुःखसागरे

ໂອ ພຣະອີສະວະຣາ, ນີ້ບໍ່ຄວນເລີຍທຸກປະການ—ທີ່ຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ ຈະຈົມລົງພ້ອມຄົນບາບ ໃນທະເລແຫ່ງຄວາມທຸກ.

Verse 10

एवंविधेन संसारचारित्रेण विमोहिताः । स्थानां तरं न यास्यामि भोक्ष्ये पास्यामि नोदकम्

ເພາະຖືກຫຼອກລວງໃຈໂດຍຄວາມເປັນໄປຂອງສັງສານແບບນີ້, ຂ້ອຍຈະບໍ່ໄປບ່ອນອື່ນ; ຂ້ອຍຈະບໍ່ກິນ ແລະບໍ່ດື່ມນ້ຳ.

Verse 11

मरणांतमेव यास्यामि स्थास्ये संचिंतयन्नदः । स एवं विमृशन्नेव नंदभद्रः स्वयं स्थितः

«ຂ້ອຍຈະໄປເຖິງແຕ່ຄວາມຕາຍເທົ່ານັ້ນ; ຂ້ອຍຈະຢູ່ທີ່ນີ້» ຄິດດັ່ງນັ້ນ. ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງນີ້ ນັນທະພັດຣະ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 12

ततश्चतुर्थे दिवसे बहूकतटे शुभे । कश्चिद्बालः सप्तवर्षः पीडापीडित आययौ

ຕໍ່ມາໃນວັນທີສີ່ ທີ່ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງບາຮູກາ, ມີເດັກນ້ອຍອາຍຸເຈັດປີຄົນໜຶ່ງ ມາຮອດ ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງໜັກ.

Verse 13

कृशोतीव गलत्कुष्ठी प्रमुह्यंश्च पदेपेद । नंदभद्रमुवाचेदं कृच्छ्रात्संस्तभ्य बालकः

ເດັກນ້ອຍນັ້ນຜອມຫຼາຍ, ໂລກກຸດຖະເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະຈະເປັນລົມທຸກກ້າວ. ລາວຝືນຕົນຢ່າງຫຍຸ້ງຍາກ ແລ້ວເວົ້າຄຳນີ້ກັບນັນທະພັດຣະ.

Verse 14

अहो सुरूपसर्वांग कस्माद्दुःखी भवानपि । ततोस्य कारणं सर्वं व्याचष्ट नंदभद्रकः

«ໂອ້! ຜູ້ມີອະວະຍະວະງາມ ແລະຮູບຮ່າງສົມບູນ—ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເສົ້າໂສກດ້ວຍ?» ແລ້ວນັນດະພັດຣະໄດ້ອະທິບາຍເຫດທັງປວງໃຫ້ຟັງ។

Verse 15

श्रुत्वा तत्कारणं सर्वं बालो दीनमना ब्रवीत् । अहो हा कष्टमत्युग्रं बुधानां यदबुद्धिता

ເມື່ອໄດ້ຟັງເຫດທັງໝົດ ເດັກນ້ອຍມີໃຈເສົ້າໜັກ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ອະນິດຈາ! ມັນເຈັບປວດຮ້າຍແຮງເຫຼືອເກີນ—ທັ້ງຜູ້ຮູ້ກໍຍັງຕົກໃນຄວາມໂງ່ໄດ້!»

Verse 16

संपूर्णोद्रियगात्रा यन्मर्तुमिच्छंति वै वृथा । मुहूर्ताद्ध्यत्र खट्वांगो मोक्षमार्गमुपागतः

ແມ່ນແຕ່ອິນທຣີ ແລະອະວະຍະວະຍັງຄົບຖ້ວນ ຄົນກໍຍັງຢາກຕາຍ—ແທ້ໆແລ້ວເປັນການເປົ່າປະໂຫຍດ. ເພາະຢູ່ນີ້ ຂັດວາງຄະ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງໂມກສະ ໃນພຽງຊົ່ວຂະນະດຽວ।

Verse 17

तदहो भारतं खंडं सत्यायुषि त्यजेद्धि कः । अहमेव दृढो मन्ये पितृभ्यां यो विवर्जितः

ໂອ້! ດັ່ງນັ້ນ—ໃນເວລາທີ່ອາຍຸຍັງມີຢູ່ແທ້ ໃຜຈະລະທິ້ງແຜ່ນດິນພາຣະຕະໄດ້? ຂ້ອຍຄົນດຽວນີ້ ຄິດວ່າເປັນຜູ້ໝັ້ນຄົງ—ຜູ້ຖືກພຣະບິດາມານດາລະທິ້ງທັງສອງ।

Verse 18

अशक्तश्चलितुं वापि मर्तुमिच्छामि नापि च । सर्वे लाभाः सातिमाना इति सत्या बतश्रुतिः

«ຂ້ອຍບໍ່ມີແຮງແມ່ນແຕ່ຈະເຄື່ອນໄຫວ; ແຕ່ຂ້ອຍກໍບໍ່ຢາກຕາຍເຊັ່ນກັນ. ອະນິດຈາ—ຄໍາເວົ້າເກົ່າແກ່ນັ້ນຈິງແທ້: ກໍາໄລທຸກຢ່າງມີພາລະຂອງຄວາມຖືຕົນ ແລະຄວາມເຈັບປວດປົນຢູ່»។

Verse 19

संतोषोऽप्युचितस्तुभ्यं देहं यस्य दृढं त्विदम् । शरीरं नीरुजं चेन्मे भवेदपि कथंचन

ຄວາມພໍໃຈນັ້ນຍ່ອມເໝາະສົມແກ່ທ່ານ ຜູ້ມີກາຍແຂງແຮງໝັ້ນຄົງ. ຂໍໃຫ້ກາຍຂ້ອຍພົ້ນໂລກາພະຍາດໄດ້ບໍ່ວ່າຈະດ້ວຍວິທີໃດກໍຕາມ!

Verse 20

क्षणेक्षणे च तत्कुर्यां भुज्यते यद्युगेयुगे । इंद्रियाणि वशे यस्य शरीरं च दृढं भवेत्

ທຸກຂະນະທຸກຂະນະ ຂ້ອຍຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນ ທີ່ໃຫ້ຜູ້ຄົນເພີດເພີນໄດ້ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ—ຖ້າແຕ່ອິນທຣີຍະຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃນອຳນາດ ແລະກາຍຂ້ອຍແຂງແຮງໝັ້ນຄົງ.

Verse 21

सोऽप्यन्यदिच्छते चेच्च कोऽन्यस्तस्मादचेतनः । शोकस्थानसहस्राणि हर्षस्थानशतानि च

ແມ່ນແຕ່ຄົນແບບນັ້ນຍັງປາດຖະໜາສິ່ງອື່ນອີກ ຈະມີໃຜທີ່ຂາດສະຕິຍິ່ງກວ່າເຂົາ? ສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມໂສກມີເປັນພັນ ແຕ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມຍິນດີມີແຕ່ເປັນຮ້ອຍ.

Verse 22

दिवसे दिवसे मूढमावशंति न पंडितम् । न हि ज्ञानविरुद्धेषु बह्वबपायेषु कर्मसु

ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ຄວາມພິບັດຄອບງຳຄົນໂງ່ ບໍ່ແມ່ນຄົນຮູ້—ເພາະຄົນຮູ້ບໍ່ເຮັດກຳທີ່ຂັດກັບປັນຍາ ແລະມີອັນຕະລາຍຫຼາຍ.

Verse 23

मूलघातिषु सज्जंते बुद्धिमंतो भवद्विधाः । अष्टांगां बुद्धिमाहुर्यां सर्वाश्रेयोविघातिनीम

ຜູ້ມີປັນຍາ—ຄົນເຊັ່ນທ່ານ—ຍ່ອມພາກພຽນຕີທີ່ຮາກເຫງົ້າ (ແຫ່ງທຸກຂ໌). ພວກເຂົາກ່າວເຖິງປັນຍາແຍກແຍະ 8 ປະການ ທີ່ປົກປ້ອງຄວາມດີອັນແທ້ທັງປວງບໍ່ໃຫ້ຖືກທຳລາຍ.

Verse 24

श्रुतिस्मृत्यविरुद्धा सा बुद्धिस्त्वय्यस्ति निर्मला । अथ कृच्छ्रेषु दुर्गेषु व्यापत्सु स्वजनस्य च

ປັນຍາອັນບໍລິສຸດນັ້ນມີຢູ່ໃນທ່ານ ບໍ່ຂັດກັບ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ. ແລະມັນຍັງມັ່ນຄົງໃນຄວາມລໍາບາກ ໃນພາວະອັນຕະລາຍ ແລະໃນວິບັດທີ່ຕົກໃສ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ.

Verse 25

शारीरमानसैर्दुःखैर्न सीदंति भवद्विधाः । नाप्राप्यमभिवांछंति नष्टं नेच्छंति शोचितुम्

ຄົນເຊັ່ນທ່ານບໍ່ຈົ່ມຈົນຕໍ່ທຸກຂ໌ທາງກາຍ ແລະ ທາງໃຈ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດໄດ້ມາ ແລະບໍ່ເລືອກຈະໂສກເສົ້າຕໍ່ສິ່ງທີ່ສູນເສຍໄປ.

Verse 26

आपत्सु च न मुह्यंति नराः पंडितबुद्धयः । मनोदेहसमुत्थाभ्यां दुःखाब्यामर्पितं जगत्

ໃນຍາມວິບັດ ຄົນທີ່ມີປັນຍາຮູ້ທັນບໍ່ຫຼົງງົດ. ໂລກນີ້ຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນດ້ວຍສອງຢ່າງ—ທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກໃຈ ແລະ ທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກກາຍ.

Verse 27

तयोर्व्याससमासाभ्यां शमोपायमिमं श्रृणु । व्याधेरनिष्टसंस्पर्शाच्छ्रमादिष्टविसर्जनात्

ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງວິທີສະງົບລົງຂອງທຸກຂ໌ທັງສອງນັ້ນ ທີ່ອະທິບາຍທັງລະອຽດແລະສັ້ນ: ໂດຍຫຼີກເວັ້ນການສຳຜັດອັນບໍ່ດີທີ່ນຳໃຫ້ເກີດໂລກ ແລະໂດຍລະທິ້ງຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ ແລະສິ່ງອື່ນໆທີ່ເພີ່ມພູນຕາມຄຳແນະນຳ.

Verse 28

चतुर्भिः कारणैर्दुःखं शीरिरं मानसं च यत् । मानसं चाप्यप्रियस्य संयोगः प्रियवर्जनम्

ທຸກຂ໌ມີສອງຢ່າງ—ທຸກຂ໌ທາງກາຍ ແລະ ທຸກຂ໌ທາງໃຈ—ແລະມັນເກີດຈາກສາເຫດສີ່ປະການ. ທຸກຂ໌ທາງໃຈເກີດຈາກການໄດ້ພົບກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈ ແລະຈາກການພັດພາກຈາກສິ່ງທີ່ຮັກແພງ.

Verse 29

द्विप्रकारं महाकष्टं द्वयोरेतदुदाहृतम् । मानसेन हि दुःखैन शरीरमुपतप्यते

ຄວາມທຸກຍາກອັນໃຫຍ່ນີ້ ຖືກກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ. ເພາະທຸກໃນໃຈ ຮ່າງກາຍເອງກໍຖືກເຜົາຮ້ອນ ແລະຖືກທໍລະມານ.

Verse 30

अयःपिंडेन तप्तेन कुंभसंस्थमिवोदकम् । तदाशु प्रति काराच्च सततं च विवर्जनात्

ເຫມືອນນ້ຳໃນໝໍ້ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້ອນໂດຍກ້ອນເຫຼັກແດງຮ້ອນ, ມັນຈະທຸ່ມທຸກໄດ້ໄວ ໂດຍການໃຊ້ຢາແກ້ໄຂທັນທີ ແລະການຫຼີກເວັ້ນເຫດນັ້ນຢ່າງສະເໝີ.

Verse 31

व्याधेराधेश्च प्रशमः क्रियायोगद्वयेन तु । मानसं शमयेत्तस्माज्ज्ञानेनाग्निमिवांबुना

ການສະຫງົບລົງຂອງໂລກພະຍາດ ແລະຄວາມທຸກໃນໃຈ ສໍາເລັດໄດ້ດ້ວຍວິນັຍການປະຕິບັດສອງປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນປະລະສະຫງົບໃຈດ້ວຍປັນຍາ ເຫມືອນດັບໄຟດ້ວຍນ້ຳ.

Verse 32

प्रशांते मानसे ह्यस्य शारीरमुपशाम्ति । मनसो दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते

ເມື່ອໃຈຂອງຜູ້ນັ້ນສະຫງົບ ຄວາມທຸກທາງກາຍກໍສົງບົບລົງ. ແລະຮູ້ວ່າ ຮາກເຫດຂອງທຸກໃນໃຈ ແມ່ນຄວາມຍຶດຕິດ (sneha).

Verse 33

स्नेहाच्च सज्जनो नित्यं जन्तुर्दुःखमुपैति च । स्नेहमूलानि दुःखानि स्नेहजानि भायानि च

ແລະເພາະຄວາມຍຶດຕິດ ແມ່ນແຕ່ຄົນດີກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງສະເໝີ. ຄວາມທຸກທັງຫຼາຍມີຮາກຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ແລະຄວາມຢ້ານກົວກໍເກີດຈາກຄວາມຍຶດຕິດເຊັ່ນກັນ.

Verse 34

शोकहर्षौ तथायासः सर्वं स्नेहात्प्रवर्तते

ຄວາມໂສກ ແລະ ຄວາມຍິນດີ, ພ້ອມທັງຄວາມເມື່ອຍລ້າ ແລະ ການພາກເພັຍ—ທຸກຢ່າງເກີດຈາກຄວາມຍຶດຕິດສະເນຫາ।

Verse 35

स्नेहात्करणरागश्च प्रजज्ञे वैषयस्तथा । अश्रेयस्कावुभावतौ पूर्वस्तत्र गुरुः स्मृतः

ຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ເກີດການຫຼົງຮັກຂອງອິນທຣີ ແລະ ຄວາມຢາກໃນອາລົມສຳຜັດດ້ວຍ. ທັງສອງເປັນເຫດໃຫ້ເກີດອະກຸສົນ; ແລະໃນເລື່ອງນີ້ ຄວາມຍຶດຕິດຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຕົ້ນເຫດຫຼັກ।

Verse 36

त्यागी तस्मान्न दुःखी स्यान्नर्वैरो निरवग्रहः । अत्यागी जन्ममरणे प्राप्नोतीह पुनःपुनः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ສະລະລະທິ້ງຈຶ່ງບໍ່ເສົ້າໂສກ—ປາສະຈາກຄວາມພະຍາດພາຍ ແລະ ບໍ່ຍຶດກຸມ. ແຕ່ຜູ້ບໍ່ສະລະ ຈະພົບການເກີດແລະການຕາຍຢູ່ນີ້ ຊ້ຳໆອີກເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ।

Verse 37

तस्मात्स्नेहं न लिप्सेन मित्रेभ्यो धनसंचयात् । स्वशरीरसमुत्थं च ज्ञानेन विनिर्वतयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນໄຂວ່ຄວ້າຄວາມຍຶດຕິດ—ຈະເກີດຈາກມິດສະຫາຍ ຫຼື ຈາກການສະສົມຊັບສິນກໍຕາມ. ແລະສິ່ງໃດທີ່ເກີດຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ຄວນກຳຈັດດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງຄວາມຮູ້।

Verse 38

ज्ञानान्वितेषु सिद्धेषु शास्त्रूज्ञेषु कृतात्मसु । न तेषु सज्जते स्नेहः पद्मपत्रेष्विवोदकम्

ຕໍ່ບັນດາຜູ້ສຳເລັດ (ສິດທະ) ຜູ້ປະກອບດ້ວຍປັນຍາແທ້, ຊຳນານໃນຄຳພີ (ຊາສະຕຣະ), ແລະຝຶກຕົນດີ—ຄວາມຍຶດຕິດບໍ່ເກາະຕິດ; ມັນໄຫຼລື່ນໄປເຫມືອນນ້ຳເທິງໃບບົວ।

Verse 39

रागाभिभूतः पुरुषः कामेन परिकृष्यते । इच्छा संजायते चास्य ततस्तृष्णा प्रवर्धते

ເມື່ອບຸກຄົນຖືກຣາກະຄອບງຳ ກາມະຈະລາກດຶງເຂົາໄປ. ຈາກນັ້ນເກີດອິດສາ (icchā) ແລະຕໍ່ມາ ຕຣິສນາ (tṛṣṇā) ຄ່ອຍໆເພີ່ມພູນ.

Verse 40

तृष्णा हि सर्वपापिष्ठा नित्योद्वेगकरी मता । अधर्मबहुला चैव घोररूपानुबंधिनी

ຕຣິສນາ (tṛṣṇā) ຖືກນັບວ່າເປັນບາບຮ້າຍທີ່ສຸດ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກະວົນກະວາຍຢູ່ເສມອ. ມັນເຕັມໄປດ້ວຍອະທັມມະ ແລະຕາມມາດ້ວຍຜົນອັນນ່າຢ້ານ.

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यतः । यासौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

ຕຣິສນານັ້ນ ຜູ້ມີທິດທາງຜິດລະທິ້ງຍາກ ບໍ່ເຄີຍແກ່ ແລະເປັນໂລກທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ; ຜູ້ໃດລະທິ້ງຕຣິສນານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ.

Verse 42

अनाद्यंता तु सा तृष्णा ह्यंतर्देहगता नृणाम् । विनाशयति संभूता लोहं लोहमलो यथा

ຕຣິສນານັ້ນ ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນກາຍຂອງມະນຸດ. ເມື່ອເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ມັນທຳລາຍເຂົາ ເຫມືອນສະໝິດກິນເຫຼັກ.

Verse 43

यथैवैधः समुत्थेन वह्निना नाशमृच्छति । तथाऽकृतात्मा लोबेन स्वोत्पन्नेन विनश्यति

ເຫມືອນຟືນຖືກໄຟທີ່ເກີດຈາກຟືນນັ້ນເອງເຜົາຈົນພິນາດ; ສັນນັ້ນແຫຼະ ຜູ້ບໍ່ຝຶກຕົນ ຍ່ອມພິນາດໂດຍລົບ (lobha) ທີ່ເກີດຈາກພາຍໃນ.

Verse 44

तस्माल्लोभो न कर्तव्यः शरीरे चात्मबंधुषु । प्राप्तेषु व न हृष्येत नाशो वापि न शोचयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຄວນປູກຝັງຄວາມໂລບ ທັງຕໍ່ຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ແລະຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ. ໄດ້ມາຢ່າຫຼົງຍິນດີ, ເສຍໄປຢ່າໂສກເສົ້າ.

Verse 45

नंदभद्र उवाच । अहो बाल न बालस्त्वं मतो मे त्वां नमाम्यहम् । त्वद्वाक्यैरतितृप्तोऽहं त्वां तु प्रक्ष्यामि किंचन

ນັນທະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເດັກນ້ອຍເອີຍ—ແຕ່ຕາມທີ່ຂ້ອຍເຫັນ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເດັກ. ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມແດ່ເຈົ້າ. ອິ່ມໃຈເກີນປະມານດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງເຈົ້າ, ແລະຂ້ອຍຈະຖາມອີກນິດໜຶ່ງ.”

Verse 46

कामक्रोधावहंकारमिंद्रियाणि च मानवाः । निंदंति तत्र मे नित्यं विवक्षेयं प्रजायते

ມະນຸດທັງຫຼາຍ ຕໍານິກາມ, ໂກຣດ, ອະຫັງກາຣ ແລະ ອິນທຣີຍ. ແຕ່ໃນຂ້ອຍ ກ່ຽວກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຄວາມຢາກເວົ້າເກີດຂຶ້ນຢູ່ເສມອ.

Verse 47

अहमेष ममेदं च कार्यमीदृशकस्त्वहम् । इत्यादि चात्मविज्ञानमहंकार इति स्मृतः

“ຂ້ອຍແມ່ນນີ້; ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ; ວຽກນີ້ຄວນເຮັດ; ຂ້ອຍເປັນຄົນແບບນີ້” — ຄວາມຮູ້ສຶກອ້າງອີງຕົນເອງແບບນີ້ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນ ອະຫັງກາຣ (ahaṃkāra).

Verse 48

परिहार्यः य चेत्तं च विनोन्मत्तः प्रकीर्यते । कामोऽभिलाष इत्युक्तः सं चेत्पुंसा विवर्ज्यते

ຄວາມກະຕຸ້ນໃນໃຈອັນໃດ ເມື່ອເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ກະຈາຍໃຈໃຫ້ຟຸ້ງຊ່ານບໍ່ຢຸດ ຄວນຫຼີກເວັ້ນ. ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ກາມ—ຄວາມປາຖະໜາ ຫຼື ຄວາມໂຫຍຫາ—ແລະຜູ້ປາຖະໜາຄຸນຄ່າຄວນລະມັນ.

Verse 49

कथं स्वर्गो मुमुक्षा वा साध्यते दृषदा यथा । क्रोधो वा यदि संत्याज्यस्ततः शत्रुक्षयः कथम्

ສະຫວັນ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ມົກສະ ຈະສໍາເລັດໄດ້ດັ່ງກັບໃຊ້ກ້ອນຫີນນ້ອຍໆບໍ? ແລະຖ້າຄວາມໂກດຕ້ອງຖືກປະຖິ້ມແທ້ ແລ້ວການທໍາລາຍສັດຕູຈະເຮັດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 50

बाह्यानामांतराणां वा विना तं तृणवद्विदुः । इंद्रियाणि निगृह्यैव दुष्टानीति निपीडयेत्

ຖ້າບໍ່ອາດຄອບຄອງ “ຫຼັກພາຍໃນ” ນັ້ນໄດ້ ສິ່ງພາຍນອກແລະພາຍໃນທັງຫມົດ ຖືກຮູ້ວ່າໄຮ້ຄ່າດັ່ງຟາງ. ດັ່ງນັ້ນຄວນຂັບຄຸມອິນທຣີຍະ ແລະກົດທັບພວກຊົ່ວ (ອໍານາດອາລົມທີ່ດື້) ໃຫ້ສົງບ.

Verse 51

कथं स्याद्धर्मश्रवणं कथं वा जीवनं भवेत् । एतस्मिन्मे मनो विद्धंखिद्यतेऽज्ञानसंकटे

ຈະມີການຟັງທຳໄດ້ແນວໃດ ແລະຊີວິດຈະດໍາລົງຢູ່ໄດ້ແນວໃດ. ໃນເລື່ອງນີ້ ໃຈຂ້ອຍດັ່ງຖືກບາດເຈັບ ກໍທຸກທໍລະມານຢູ່ໃນປ່າອັນອັນຕະລາຍແຫ່ງອະວິຊາ.

Verse 52

तथा कस्मादिदं सृष्टं जडं विश्वं चिदात्मना । एवं यद्बहुधा क्लेशः पीड्यते हा कुतस्त्विदम्

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ—ເປັນຫຍັງຈັກກະວານອັນເຉື່ອນຊານີ້ ຈຶ່ງຖືກສ້າງໂດຍອາດຕະມາຜູ້ຮູ້ຕື່ນ? ເປັນຫຍັງຄວາມທຸກຈຶ່ງຖືກບີບຄັ້ນເປັນຫຼາຍຮູບແບບ—ໂອ້! ທັງໝົດນີ້ເກີດມາຈາກໃສ?

Verse 53

बाल उवाच । सम्यगेतद्यथा पृष्टं यत्र मुह्यंति जंतवः । श्रृण्वेकाग्रमना भूत्वा ज्ञातं द्वैपायनान्मया

ບາລາ ກ່າວວ່າ: ເຈົ້າຖາມໄດ້ຖືກຕ້ອງ—ໃນຈຸດນີ້ແຫຼະ ສັດທັງຫຼາຍຈຶ່ງຫຼົງ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຈົດຈໍ່ພຽງອັນດຽວ; ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງນີ້ຈາກ ດວຍປາຍະນະ (ວຽສາ).

Verse 54

प्रकृतिः पुरुषश्चैव अनादी श्रृणुमः पुरा । साधर्म्येणावतिष्ठेते सृष्टेः प्रागजरामरौ

ປຣະກຣິຕິ ແລະ ປຸຣຸສະ ແທ້ຈິງແມ່ນບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ—ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນມາແຕ່ໂບຮານ. ກ່ອນການສ້າງ ທັງສອງຢູ່ຮ່ວມກັນໃນສະພາບສອດຄ່ອງ ບໍ່ແກ່ ແລະ ບໍ່ຕາຍ.

Verse 55

ततः कालस्वबावाभ्यां प्रेरिता प्रकृतिः पुरा । पुंसः संयोगमैच्छत्सा तदभावात्प्रकुप्यत

ຕໍ່ມາ ໃນການເກົ່າແກ່ ປຣະກຣິຕິຖືກກະຕຸ້ນໂດຍ ການເວລາ ແລະ ສະວະພາວະ. ນາງປາຖະໜາການສົມຍົກກັບປຸຣຸສະ; ແຕ່ເມື່ອບໍ່ມີການຮ່ວມນັ້ນ ນາງກໍ່ກະວົນກະວາຍ.

Verse 56

ततस्तमोमयी सा च लीलया देववीक्षिता । राजसी समभूद्दूष्टा सात्त्विकी समजायत

ຕໍ່ມາ ນາງຜູ້ເປັນຕະໂມມະຍີ ຖືກພຣະເທວະຈ້ອງມອງດ້ວຍລີລາ. ນາງກາຍເປັນຣາຊະສິ ວຸ່ນວາຍ ແລະ ມີມົນທິນ; ແລະ ສັດຕະວິກະ ກໍ່ປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 57

एवं त्रिगुणतां याता प्रकृतिर्देवदर्शनात् । तां समास्थाय परमस्त्रिमूर्तिः समजायत

ດັ່ງນັ້ນ ປຣະກຣິຕິໄດ້ເຖິງສະພາບຕຣິກຸນ ໂດຍການເຫັນ(ສາຍຕາ)ຂອງພຣະເທວະ. ໂດຍອາໄສນາງເປັນຖານ ຕຣິມູຣຕິອັນສູງສຸດກໍ່ປາກົດ.

Verse 58

तस्याः प्रोच्चारणार्थं च प्रवृत्तः स्वांशतस्ततः । असूयत महत्तत्त्वं त्रिगुणं तद्विदुर्बुधाः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ອອກຈາກສ່ວນຂອງພຣະອົງເອງ ເພື່ອໃຫ້ນາງມີການປາກົດອອກຢ່າງຊັດ. ຈາກນັ້ນເກີດຂຶ້ນ “ມະຫັດຕັດຕະວະ” (Mahat) ອັນປະກອບດ້ວຍຕຣິກຸນ—ດັ່ງທີ່ນັກປັນຍາກ່າວໄວ້.

Verse 59

अहंकार स्ततो जातः सत्त्वराजसतामसः । तमो रजस्त्वमापद्य रजः सत्त्वगुणं नयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອະຫັງກາຣ (ຫົວໃຈແຫ່ງອັດຕາ) ເກີດຂຶ້ນ ມີສະພາບເປັນ ສັດຕະວະ, ຣາຊະ, ຕາມະ. ຕາມະເອົາໃຈໄປຫາຣາຊະ ແລະ ຣາຊະນຳໄປສູ່ຄຸນສັດຕະວະ.

Verse 60

शुद्धसत्त्वे ततो मोक्षं प्रवदंति मनीषिणः । तमसो रजसस्त स्मात्संशुद्ध्यर्थं च सर्वशः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ມົກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ເກີດຈາກສັດຕະວະທີ່ບໍລິສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມະ ແລະ ຣາຊະ ຄວນຖືກຊຳລະອອກທຸກວິທີ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດສົມບູນ.

Verse 61

जीवात्मसंज्ञान्स्वीयांशान्व्यभजत्परमेश्वरः । तावंतस्ते च क्षेत्र्ज्ञा देहा यावंत एव हि

ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ແບ່ງສ່ວນຂອງພຣະອົງເອງ ເປັນສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ຊີວາຕະມັນ (ອັດຕາປະຈຳຕົວ). ມີວິນຍານຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ (kṣetrajña) ຈຳນວນເທົ່າໃດ ກາຍທັງຫຼາຍກໍມີເທົ່ານັ້ນແທ້.

Verse 62

निःसरंति यथा लोहात्तप्तल्लिंगात्स्फुलिंगकाः । तन्मात्रभूतसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्

ເຫມືອນປະກາຍໄຟພຸ່ງອອກຈາກເຫຼັກທີ່ຮ້ອນແດງ, ສັນດານການເກີດຂອງຕັນມາຕຣະ ແລະ ມະຫາພູດ ກໍເກີດຈາກອະຫັງກາຣຝ່າຍຕາມະ.

Verse 63

इंद्रियाणां सात्त्विकाच्च त्रिगुणानि च तान्यपि । एतैः संसिद्धयंत्रेण सच्चिदानन्दवीक्षणात्

ແລະຈາກຝ່າຍສັດຕະວະ ເກີດຂຶ້ນເປັນອິນທຣິຍະ (ອະວັຍະຮັບຮູ້ແລະການກະທຳ); ພວກມັນກໍດຳເນີນຢູ່ໃນສາມຄຸນ. ໂດຍເຄື່ອງມືແຫ່ງວິນັຍອັນສຳເລັດນີ້, ດ້ວຍການເບິ່ງເຫັນ Sat–Cit–Ānanda (ສັດ–ຈິດ–ອານັນທະ) ຈຶ່ງບັນລຸຄວາມສົມບູນ.

Verse 64

रजस्तमश्च शोध्यंते सत्त्वेनैव मुमुक्षुभिः । तस्मात्कामं च क्रोधं च इंद्रियाणां प्रवर्तनम्

ຜູ້ໃຝ່ຫາໂມກຂະ ຊໍາລະລ້າງ ຣາຈັສ ແລະ ຕາມັສ ໄດ້ດ້ວຍ ສັດຕະວະ ເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຂັດເກົາ ແລະ ຄວບຄຸມ ການກະຕຸ້ນອິນທຣີຍໃຫ້ເກີດ ກາມ ແລະ ໂກຣດ.

Verse 65

अहंकारं च संसेव्य सात्त्विकीं सिद्धिमश्नुते । राजसास्तामसाश्चैव त्याज्याः कामादयस्त्वमी

ຜູ້ບໍລິບູນອະຫັງກາຣະໃນທາງສັດຕະວະ ຈະບັນລຸສິດທິອັນເປັນສັດຕະວະ. ແຕ່ກຳລັງແຫ່ງຣາຈັສ ແລະ ຕາມັສ—ເລີ່ມຈາກກາມເປັນຕົ້ນ—ຄວນລະທິ້ງ.

Verse 66

सात्त्विकाः सर्वदा सेव्याः संसारविजिगीषुभिः । गुणत्रयस्य वक्ष्यामि संक्षेपाल्लक्षणं तव

ຜູ້ປາດຖະນາຈະຊະນະສັງສາຣະ ຄວນບໍລິບູນສິ່ງທີ່ເປັນສັດຕະວະຢູ່ເສມອ. ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຟັງໂດຍຫຍໍ້ ຖຶງລັກສະນະຈໍາແນກຂອງກຸນະທັງສາມ.

Verse 67

सास्त्राभ्यासस्ततो ज्ञानं शौचमिंद्रियनिग्रहः । धर्मक्रियात्मचिंता च सात्त्विकं गुण लक्षणम्

ການຝຶກຝົນສາດສະຕຣາ, ຈາກນັ້ນເກີດປັນຍາ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ການຂັບຄຸມອິນທຣີຍ, ການປະຕິບັດກິດແຫ່ງທຳມະ, ແລະ ການພິຈາລະນາອາດຕະມາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລັກສະນະຂອງກຸນະສັດຕະວະ.

Verse 68

अन्यायेन धनादानं तंद्री नास्तिक्यमेव च । क्रौर्यं च याचकाद्यं च तामसं गुणलक्षणम्

ການໃຫ້ທານຊັບສິນດ້ວຍທາງອະຍຸດຕິທຳ, ຄວາມເກີດຄວາມຂີ້ຄ້ານງ່ວງຊຶມ, ຄວາມບໍ່ເຄົາລົບທາງທຳມະ, ຄວາມໂຫດຮ້າຍ, ແລະ ນິໄສຂໍທານເປັນຕົ້ນ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລັກສະນະຂອງກຸນະຕາມັສ.

Verse 69

तस्माद्बुद्धिमुकैस्त्वतैः सात्त्विकैर्देवतां भजेत् । राजसैर्मानवत्वं च तामसैः स्थाणुयोनिता

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີຈິດສະພາບສັດຕະວິກ ອັນນໍາໂດຍປັນຍາຕື່ນຮູ້ ຄວນນະມັດສະການເທວະ ແລະໄດ້ສະຖານະເທວະ; ດ້ວຍຣາຊະສະ ໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດ; ດ້ວຍຕາມະສະ ຕົກສູ່ຍົນິຂອງສັດອະຈົນ—ຜູ້ຢູ່ນິ່ງ.

Verse 70

बुद्ध्याद्यैरेव मुक्तिः स्यादेतैरेव च यातना

ໂດຍປັດໃຈເຫຼົ່ານີ້ເອງ—ເລີ່ມຈາກປັນຍາ—ຄວາມຫຼຸດພົ້ນເກີດຂຶ້ນ; ແລະໂດຍປັດໃຈເຫຼົ່ານີ້ເອງ ຄວາມທຸກທໍລະມານກໍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 71

अमीषां चाप्य भावे वै न किंचिदुपपद्यते । कलादो हि कलादीनां सुवर्णं शोधयेद्यथा

ແລະຖ້າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຂາດໄປ ກໍບໍ່ມີຫຍັງສໍາເລັດໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເຫມືອນການທົດສອບແລະການກັ່ນກອງທີ່ຊໍາລະຄໍາແລະໂລຫະປົນຂອງມັນ, ສະພາບທີ່ສູງກວ່າກໍຊໍາລະປັດໃຈທີ່ຕໍ່າກວ່າເຊັ່ນກັນ.

Verse 72

तथा रजस्तमश्चैव संशोध्ये सात्त्विकैर्गुणैः । अस्मादेव गुणानां च समवायादनादिजात्

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຣາຊະສະ ແລະ ຕາມະສະ ຄວນຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຄຸນສັດຕະວິກ. ເພາະຈາກການປະສານອັນບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດນີ້ເອງ ການປົນປະສົມຂອງຄຸນ (guṇa) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 73

सुखिनो दुःखिनश्चैव प्राणिनः शास्त्रदर्शिनः । अष्टाविंशतिलक्षैश्च गुणमेकैकमीश्वरः

ສັດທັງຫຼາຍຖືກເຫັນວ່າ ມີທັງຜູ້ສຸກ ແລະຜູ້ທຸກ ແລະມີຜູ້ທີ່ເຫັນທາງຄໍາສອນໃນຄຳພີ (śāstra). ແລະພຣະເຈົ້າ (Īśvara) ໄດ້ແບ່ງສັນຄຸນ (guṇa) ແຕ່ລະຢ່າງ ໃນປະມານທີ່ນັບໄດ້ເຖິງຊາວແປດລ້ານ (28 lakhs) ຢ່າງກວ້າງໃຫຍ່ໃນສັດທັງຫຼາຍ.

Verse 74

व्यभजच्चतुरा शीतिलक्षास्ता जीवयोनयः । सकाशान्मनसस्तद्वदात्मनः प्रभवंति हि

ພຣະອົງຍັງໄດ້ແບ່ງຢູ່ນີ້ຂອງສັດມີຊີວິດເປັນ 84 ລ້ານ. ມັນເກີດຈາກຄວາມໃກ້ຊິດຂອງໃຈ ແລະດັ່ງນັ້ນແທ້ໆ ກໍເກີດຈາກອາດຕະມັນ (ອາດຕະ).

Verse 75

ईश्वरांशाश्च ते सर्वे मोहिताः प्राकृतैर्गुणैः । क्लेशानासादयंत्येव यथैवाधिकृता विभोः

ສັດທັງຫມົດນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອີສະວະຣະ ແຕ່ຖືກຫຼອກລວງໂດຍຄຸນະຂອງປຣະກຣິຕິ. ພວກເຂົາຍ່ອມປະສົບຄວາມທຸກຂ໌ຄລີເສະ ຕາມທີ່ພຣະຜູ້ມີລິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກຳກັບນຳພາ.

Verse 76

अन्नानां पयसां चापि जीवानां चाथ श्रेयसे । मानुष्यमाहुस्तत्त्वज्ञाः शिवभावेन भावितम्

ເພື່ອຄວາມເຈຣິນດີຂອງເຂົ້າທັນຍາຫານ, ນ້ຳນົມ, ແລະສັດມີຊີວິດທັງຫມົດ ນັກຮູ້ຄວາມຈິງກ່າວວ່າ ການເກີດເປັນມະນຸດເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດ—ເມື່ອຖືກຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍພາວະແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 77

नंदभद्र उवाच । एवमेतत्किं तु भूयः प्रक्ष्याम्येतन्महामते । ईश्वराः सर्वदातारः पूज्यंते यैश्च देवताः

ນັນທະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: “ເປັນດັ່ງນັ້ນແທ້; ແຕ່ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖາມຕໍ່. ພຣະອີສະວະຣະທັງຫມົດເປັນຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ; ແລ້ວເທວະດາຖືກບູຊາໂດຍໃຜ?”

Verse 78

स्वभक्तांस्तान्न दुःखेभ्यः कस्माद्रक्षंति मानवान् । विशेषात्केपि दृश्यंते दुःखमग्नाः सुरान्रताः

ເປັນຫຍັງເທວະດາຈຶ່ງບໍ່ປົກປ້ອງມະນຸດຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ສັດທາຂອງພວກເຂົາ ຈາກຄວາມທຸກຂ໌? ແທ້ຈິງ ຍັງເຫັນບາງຄົນ—ຜູ້ອຸທິດຕົນແກ່ເທວະດາ ແລະຖືວຣະຕະ—ຈົມຢູ່ໃນຄວາມທຸກຂ໌.

Verse 79

इति मे मुह्यते बुद्धिस्त्वं वा किं बाल मन्यसे

ດັ່ງນັ້ນ ປັນຍາຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງຫຼົງງົດສັບສົນ; ເດັກນ້ອຍເອີຍ ເຈົ້າຄິດຢ່າງໃດກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້?

Verse 80

बाल उवाच । अशुचिश्च शुचिश्चापि देवभक्तो द्विधा स्मृतः । कर्मणा मनसा वाचा तद्रतो भक्त उच्यते

ເດັກນ້ອຍເວົ້າວ່າ: ຜູ້ອຸທິດບູຊາແດ່ພຣະເທວະ ຖືກຈື່ຈຳວ່າມີສອງປະເພດ—ບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະ ບໍລິສຸດ. ຜູ້ທີ່ອຸທິດດ້ວຍກາຍ ໃຈ ແລະ ວາຈາ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຜູ້ພັກຕິທີ່ແທ້.

Verse 81

अशुचिर्देवताश्चैव यदा पुजयते नरः । तदा भूतान्या विशंति स च मुह्यति तत्क्षणात्

ເມື່ອຄົນບໍ່ບໍລິສຸດບູຊາເທວະທັງຫຼາຍ ໃນເວລານັ້ນ ວິນຍານຮ້າຍຈະເຂົ້າສິງເຂົາ ແລະເຂົາຈະຫຼົງງົດໃນທັນທີ.

Verse 82

विमूढश्चाप्टयकार्याणि तानि तानि निषेवते । ततो विनश्यति क्षिप्रं नाशुचिः पूजयेत्ततः । शुचिर्वाभ्यर्चयेद्यश्च तस्य चेदशुभं भवेत्

ເມື່ອຫຼົງງົດແລ້ວ ເຂົາຈະເຮັດການງານທີ່ບໍ່ຄວນຫຼາຍຢ່າງ; ຈາກນັ້ນເຂົາຈະພິນາດໄວ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ບໍ່ບໍລິສຸດບໍ່ຄວນບູຊາ. ແຕ່ຖ້າຜູ້ບໍລິສຸດບູຊາ ແລ້ວຍັງເກີດອະສຸພະມົງຄຸນແກ່ເຂົາ—

Verse 83

तस्य पूर्वकृतं व्यक्तं कर्मणां कोटि मुच्यते । महेश्वरो ब्रह्महत्याभयाद्यत्र ततस्ततः

ສຳລັບເຂົາ ຜົນທີ່ປາກົດຊັດຂອງກຳທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ກ່ອນ—ຫຼາຍເຖິງໂກຕິກຳ—ຖືກຊຳລະໝົດ. ແລະພຣະມະເຫສະວະຣ (ພຣະສິວະ) ໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນ ປົດປ່ອຍເຂົາຈາກຄວາມຢ້ານກົວ ເຊັ່ນບາບຂ້າພຣາຫມັນ ແລະອື່ນໆ.

Verse 84

सस्नौ तीर्थेषु कस्माच्च इतरो मुच्यते कथम् । अम्बरीषसुतां हृत्वा पर्वतान्नारदात्तथा

ອາບນ້ຳໃນທີ່ທິດສັກສິດຫຼາຍໆ—ເປັນຫຍັງທຸກຂ໌ຍັງຄົງຢູ່? ແລ້ວຄົນອື່ນຈຶ່ງພົ້ນໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອໄດ້ລັກພາລູກສາວຂອງອຳບະຣີສະຈາກພູ, ແລະດັ່ງທີ່ໄດ້ຍິນຈາກນາຣະດະ—

Verse 85

सीतापहारमापेदे रामोऽन्यो मुच्यते कथम् । ब्रह्मापि शिरसश्छेदं कामयित्वा सुतामगात्

ຣາມະໄດ້ປະສົບວິບັດອັນເນື່ອງຈາກການລັກພາສີຕາ—ແລ້ວຄົນອື່ນຈະພົ້ນໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ຍັງປາຖະນາໃຫ້ມີການຕັດຫົວໜຶ່ງ ແລະໄດ້ໄລ່ຕາມລູກສາວຂອງຕົນເອງ.

Verse 86

इंद्रचंद्ररविविष्णुप्रमुखाः प्राप्नुयुः कृतम् । तस्मादवश्यं च कृतं भोज्यमेव नरैः सदा

ອິນທຣະ, ຈັນທຣະ, ຣະວິ(ພຣະອາທິດ), ວິສນຸ ແລະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ອື່ນໆ ລ້ວນໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເຮັດໄວ້ ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ປະສົບ—ເສມອ—ໂດຍມະນຸດ.

Verse 87

मुच्यते कोऽपि स्वकृतान्नैवेति श्रुतिनिर्णयः । किं तु देवप्रसादेन लभ्यमेकं सुरव्रतैः

ບໍ່ມີໃຜພົ້ນຈາກກຳທີ່ຕົນເຮັດໄວ້ໄດ້—ນີ້ແມ່ນຄຳຕັດສິນຂອງສຣຸຕິ. ແຕ່ຍັງມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ພຶງໄດ້ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງເທວະ ສຳລັບຜູ້ຍຶດມັ່ນໃນວຣະຕະອັນທິບພະ.

Verse 88

बहुभिर्जन्मभिर्भोज्यं भुज्येतैकेन जन्मना । तच्च भुक्त्वात तस्त्वर्थो भवेदिति विनिश्चयः

ສິ່ງທີ່ຄວນຈະຕ້ອງປະສົບຫຼາຍຊາດ ອາດຈະຖືກຮັບໄວ້ໃນຊາດດຽວ; ແລະເມື່ອໄດ້ຊົມໃຊ້ຜົນນັ້ນຈົນໝົດ ຈຸດປະສົງແທ້ (ແຫ່ງການເດີນທາງຂອງວິນຍານ) ຈະປາກົດຊັດ—ນີ້ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບອັນແນ່ນອນ.

Verse 89

ये तप्यंते गतैः पापैः शुचयो देवताव्रताः । इह ते पुत्रपौत्रैश्च मोदंतेऽमुत्र चेह च

ຜູ້ໃດປະພຶດຕະປະສະຍາ ຫຼັງຈາກບາບໄດ້ຖືກຊຳລະ—ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືວຣະຕະຕໍ່ເທວະດາ—ຍ່ອມຊື່ນບານໃນໂລກນີ້ກັບລູກຫຼານ ແລະໃນໂລກໜ້າກໍຊື່ນບານເຊັ່ນກັນ ທັງທີ່ນັ້ນແລະທີ່ນີ້.

Verse 90

तस्माद्देवाः सदा पूज्याः शुचिभिः श्रद्धयान्वितैः । प्रकृतिः शोधनीया च स्ववर्णोदितकर्मभिः

ດັ່ງນັ້ນ ເທວະດາທັງຫຼາຍຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາເສມອ ໂດຍຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ມີສັດທາ; ແລະຄວນຊຳລະທຳມະຊາດຂອງຕົນ ດ້ວຍໜ້າທີ່ທີ່ຖືກກຳນົດຕາມວັນນະຂອງຕົນ.

Verse 91

स्वनुष्ठितोऽपि धर्मः स्यात्क्लेशायैव विनाशिवम् । दुराचारस्य देवोपि प्राहेति भगवान्हरः

ແມ່ນແຕ່ທຳມະທີ່ປະພຶດດີແລ້ວ ກໍກາຍເປັນແຕ່ເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກ ແລະບໍ່ນຳມົງຄຸນ ເມື່ອຜູ້ນັ້ນມີຄວາມປະພຶດຊົ່ວ—ພຣະພິເສດຮະຣະໄດ້ຕັດໄວ້ດັ່ງນີ້.

Verse 92

भोक्तव्यं स्वकृतं तस्मात्पूजनीयः सदाशिवः । स्वाचारेण परित्याज्यौ रागद्वेषाविदं परम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຄົນຕ້ອງເສບຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ແລະຄວນບູຊາພຣະສະດາຊິວະ. ໂດຍຄວາມປະພຶດມີວິໄນຂອງຕົນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຕິດພັນແລະຄວາມຊັງ—ນີ້ແມ່ນຄຳສອນສູງສຸດ.

Verse 93

नन्दभद्र उवाच । शुद्धप्रज्ञ किमेतच्च पापिनोऽपि नरा यदा । मोदमानाः प्रदृश्यन्ते दारैरपि धनैरपि

ນັນທະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາບໍລິສຸດ, ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເປັນເພາະຫຍັງບາງຄັ້ງ ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບ ກໍຍັງຖືກເຫັນວ່າຊື່ນບານ ມີທັງເມຍ ແລະທັງຊັບສິນ?

Verse 94

बाल उवाच । व्यक्तं तैस्तमसा दत्तं दानं पूर्वेषु जन्मसु । रजसा पूजितः शंभुस्तत्प्राप्तं स्वकृतं च तैः

ບາລາ ກ່າວວ່າ: ຢ່າງແນ່ຊັດ ໃນຊາດກ່ອນໆ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ທານ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງ ຕະມະ; ແລະໄດ້ບູຊາ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ດ້ວຍອິດທິພົນຂອງ ຣະຊະ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນເອງ.

Verse 95

किं तु यत्तमसा कर्म कृतं तस्य प्रभावतः । धर्माय न रतिर्भूयात्ततस्तेषां विदांवर

ແຕ່ເນື່ອງຈາກກຳນັ້ນເຮັດດ້ວຍອຳນາດຂອງ ຕະມະ, ດ້ວຍຜົນອິດທິພົນນັ້ນ ໃຈຂອງພວກເຂົາບໍ່ເກີດຄວາມຍິນດີໃນທຳມະ—ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດ.

Verse 96

भुक्त्वा पुण्यफलं याति नरकं संशयः । अस्मिंश्च संशये प्रोक्तं मार्कंडेयेन श्रूयते

ເມື່ອໄດ້ເສບສົມຜົນແຫ່ງບຸນແລ້ວ ກໍຈະໄປສູ່ນະລົກ—ນີ້ແມ່ນຂໍ້ສົງໄສ. ແລະໃນຂໍ້ສົງໄສນີ້ເອງ ຖ້ອຍຄຳທີ່ ມາຣະກັນເດຍ (Mārkaṇḍeya) ໄດ້ກ່າວ ຖືກຟັງເປັນຄຳສອນອັນເຊື່ອຖືໄດ້.

Verse 97

इहैवैकस्य नामुत्र अमुत्रैकस्य नो इह । इह चामुत्र चैकस्य नामुत्रैकस्य नो इह

ສຳລັບຄົນໜຶ່ງ ຜົນມີແຕ່ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃນໂລກໜ້າ; ສຳລັບຄົນອື່ນ ຜົນມີແຕ່ໃນໂລກໜ້າ ບໍ່ມີໃນໂລກນີ້. ສຳລັບຄົນໜຶ່ງ ມີທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ; ສຳລັບຄົນອື່ນ ບໍ່ມີທັງທີ່ນັ້ນແລະທີ່ນີ້.

Verse 98

पूर्वोपात्तं भवेत्पुण्यं भुक्तिर्नैवार्जयन्त्यपि । इह भोगः स वै प्रोक्तो दुर्भगस्याल्पमेधसः

ບຸນທີ່ສະສົມໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນເຮົາ “ເສບສົມ” ຜົນ; ການເສບສົມຢ່າງດຽວ ບໍ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນໃໝ່. ການເສບສົມໃນໂລກນີ້ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຂອງຜູ້ອັບໂຊກ ແລະຜູ້ປັນຍານ້ອຍ.

Verse 99

पूर्वोपात्तं यस्य नास्ति तपोभिश्चार्जयत्यपि । परलोके तस्य भोगो धीमतः स क्रियात्स्फुटम्

ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ມີບຸນທີ່ສະສົມມາແຕ່ກ່ອນ ແຕ່ສ້າງບຸນໄດ້ດ້ວຍຕະປະ ຄວາມສຸກຂອງຜູ້ມີປັນຍານັ້ນຈະປາກົດໃນໂລກໜ້າ ຢ່າງແນ່ຊັດ ເປັນຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ.

Verse 100

पूर्वोपात्तं यस्य नास्ति पुण्यं चेहापि नार्जयेत् । ततश्चोहामुत्र वापि भो धिक्तं च नराधमम्

ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ມີບຸນທີ່ໄດ້ສະສົມມາແຕ່ກ່ອນ ແລະໃນຊາດນີ້ກໍບໍ່ສ້າງບຸນອີກ ແລ້ວບໍ່ວ່າໃນໂລກນີ້ຫຼືໂລກໜ້າ ຜູ້ນັ້ນຄວນຖືກຕຳໜິຢ່າງແທ້ຈິງ ເປັນຄົນຕ່ຳສຸດໃນມະນຸດ.

Verse 101

इति ज्ञात्वा महाभागत्यक्त्वा शल्यानि कृत्स्नशः । भज रुद्रं वर्णधर्मं पालयास्मात्परं न हि

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ ຈົ່ງຖອນໜາມໃນໃຈອອກໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ຈົ່ງນະມັດສະການຣຸດຣະ ແລະຮັກສາທຳມະຕາມວັນນະຂອງຕົນ—ເພາະບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່ານີ້.

Verse 102

योहि नष्टेष्वभीष्टेषु प्राप्तेष्वपि च शोचति । तृप्येत वा भवेद्बन्धो निश्चितं सोऽन्यजन्मनः

ຜູ້ໃດເສົ້າໃຈເມື່ອສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາສູນເສຍ ແລະເສົ້າໃຈອີກເມື່ອໄດ້ມາ—ຈະພໍໃຈຫຼືຈະຖືກຜູກມັດກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຖືກຜູກໄວ້ກັບການເກີດໃໝ່ອີກຊາດ.

Verse 103

नन्दभद्र उवाच । नमस्तुभ्यमबालाय बालरूपाय धीमते । को भवांस्तत्त्वतो वेत्तुमिच्छामि त्वां शुचिस्मितम्

ນັນທະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ—ບໍ່ແມ່ນເດັກແທ້ ແຕ່ປາກົດເປັນຮູບເດັກ ແລະເປັນຜູ້ມີປັນຍາ. ທ່ານແມ່ນໃຜໂດຍຄວາມຈິງ? ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາຈະຮູ້ຈັກທ່ານ ໂອ ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມບໍລິສຸດ.

Verse 104

बहवोऽपि मया वृद्धा दृष्टाश्चोपासिताः सदा । तेषामीदृशका बुद्धिर्न दृष्टा न श्रुतामया

ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຜູ້ເຖົ້າຫຼາຍຄົນ ແລະໄດ້ຮັບໃຊ້ພວກເຂົາເປັນນິດ; ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນປັນຍາແບບນີ້ໃນພວກເຂົາເລີຍ।

Verse 105

येन मे जन्मसंदेहा नाशिता लीलयैव च । तस्मात्सामान्यरूपस्त्वं निश्चितं न मतं मम

ເນື່ອງຈາກທ່ານໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສຂອງຂ້ອຍເກືອບຈະໂດຍງ່າຍດາຍ ກ່ຽວກັບການເກີດ, ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າທ່ານບໍ່ແມ່ນຜູ້ທຳມະດາ—ນີ້ແມ່ນຄວາມເຫັນອັນໝັ້ນຄົງຂອງຂ້ອຍ।

Verse 106

बाल उवाच । महदेतत्समाख्येयमेकाग्रः श्रृणु तत्त्वतः । इतः सप्ताधिके चापि सप्तमे जन्मनि त्वहम्

ເດັກນ້ອຍກ່າວວ່າ: ເລື່ອງນີ້ເປັນເລື່ອງໃຫຍ່ທີ່ຈະເລົ່າ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຈົດຈໍ່ ແລະຕາມຄວາມຈິງ. ນັບຕໍ່ໄປ ໃນການເກີດຄັ້ງທີເຈັດ ຂ້ອຍໄດ້…

Verse 107

वैदिशे नगरे विप्रो नाम्नाऽसं धर्मजालिकः । वेदवेदांगतत्त्वत्रः स्मृतिशास्त्रार्थविद्वरः

ໃນນະຄອນໄວດີຊະ ຂ້ອຍເຄີຍເປັນພຣາຫມັນ ຊື່ ທັມມະຊາລິກະ; ເປັນຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະເວດ ແລະ ເວດາງຄະ, ແລະເປັນຜູ້ຊໍານານໃນອັດຖະຂອງສະມຣິຕິ ແລະ ສາສະຕຣະ।

Verse 108

व्याख्याता धर्मशास्त्राणां यथा साक्षाद्बृहस्पतिः । किं त्वहं विविधान्धर्माल्लोंकानां वर्णये भृशम्

ຂ້ອຍສະແດງຕົນເປັນຜູ້ອະທິບາຍທັມມະສາສະຕຣະ ດັ່ງກັບພຣະບຣິຫັດສະປະຕິມາປາກົດດ້ວຍຕົນເອງ; ແຕ່ຂ້ອຍກັບຮ້ອງປະກາດດັງໆ ເຖິງ «ໜ້າທີ່ທາງທັມມະ» ຫຼາຍຮູບແບບໃຫ້ຊາວໂລກຟັງ।

Verse 109

स्वयं चातिदुराचारः पापिनामपि पापराट् । मंसाशी मद्यसेवी च परदाररतः सदा

ແທ້ຈິງ ຂ້ອຍເອງມີຄວາມປະພຶດຊົ່ວຢ່າງຫນັກ ເປັນດັ່ງກະສັດໃນຫມູ່ຄົນບາບ. ຂ້ອຍກິນເນື້ອ ດື່ມເຫຼົ້າ ແລະຫມົດໃຈຕິດພັນກັບເມຍຂອງຄົນອື່ນເສມອ.

Verse 110

असत्यभाषी दम्भीच सदा धर्मध्वजी खलः । लोभी दुरात्मा कथको न कर्ता कर्हिचित्क्वचित्

ຂ້ອຍເປັນຄົນເວົ້າບໍ່ຈິງ ແລະຄົນຫລອກລວງ—ເປັນຄົນຊົ່ວທີ່ຊູທຸງ “ທຳມະ” ຢູ່ເສມອ. ໂລບຫນັກ ໃຈຊົ່ວ ເປັນແຕ່ຜູ້ເວົ້າສອນ ບໍ່ເຄີຍເຮັດຈິງ—ບໍ່ວ່າເວລາໃດ ບໍ່ວ່າບ່ອນໃດ.

Verse 111

यस्माज्जालिकवज्जालं लोकेभ्योऽहं क्षिपामि च । तत्त्वज्ञा मां ततः प्राहुर्धर्मजालिक इत्युत

ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍເຫມືອນຄົນຫວ່າງຕາຂ່າຍ ໄດ້ຫວ່າງຕາຂ່າຍຄຸມຜູ້ຄົນໃນໂລກ, ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງຈຶ່ງເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ “ທຳມະ-ຊາລິກ” —ຜູ້ຖັກຕາຂ່າຍໃນນາມທຳມະ.

Verse 112

सोऽहं तैर्बहुभिश्चीर्णैः पातकैरंत आगते । मृतो गतो यमस्थानं पातितः कूटशाल्मलीम्

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກກໍ່ບາບຫຼາຍປະການ ເມື່ອວາລະສຸດທ້າຍມາຮອດ ຂ້ອຍຕາຍ ໄປຮອດສະຖານຂອງພຣະຍົມ ແລະຖືກຖິ້ມລົງໃນນະລົກຊື່ “ກູຕະຊາລະມະລີ”.

Verse 113

यमदुतैस्ततः कृष्टः स्मार्यमामः स्वचेष्टितम् । खड्गैश्च कृत्यमानोऽहं जीवामि प्रमियामि च

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍຖືກທູດຂອງພຣະຍົມລາກດຶງໄປ ແລະຖືກບັງຄັບໃຫ້ລະລຶກເຖິງການກະທຳຂອງຕົນ. ຖືກຟັນດ້ວຍດາບ ຂ້ອຍຕາຍແລ້ວກໍກັບມາມີຊີວິດ—ຊ້ຳໆອີກ.

Verse 114

आत्मानं बहुधा निंदञ्छाश्वतीर्न्यवसं समाः । नरके या मतिर्भूयाद्धर्मं प्रति प्रपीडतः

ຂ້ອຍຕຳນິຕົນເອງຫຼາຍປະການ ແລະຢູ່ໃນນະລົກຕະຫຼອດປີອັນບໍ່ມີທ້າຍ—ນີ້ແມ່ນຊະຕາກຳທີ່ຫວນກັບມາຊ້ຳໆ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ທຳມະ.

Verse 115

सा चेन्मुहूर्तमात्रं स्यादपि धन्यस्ततः पुमान् । नमोनमः कर्मभूम्यै सुकृतं दुष्कृतं च वा

ຖ້າການຕື່ນຮູ້ໄປສູ່ທຳມະເກີດຂຶ້ນແມ່ນແຕ່ພຽງມຸຫູຣຕະດຽວ ຄົນນັ້ນກໍເປັນຜູ້ມີພອນແທ້. ນະໂມນະໂມ ແດ່ກັມມະພູມິ (ໂລກມະນຸດ) ທີ່ກະທຳໄດ້ທັງບຸນແລະບາບ.

Verse 116

यस्यां मुहूर्तमात्रेण युगैरपि न नश्यति । ततो विपश्चिज्जनको मोक्षयामास नारकात्

ໃນກັມມະພູມິນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເຮັດແມ່ນແຕ່ໃນມຸຫູຣຕະດຽວ ກໍບໍ່ສູນຫາຍແມ່ນແຕ່ຜ່ານຫຼາຍຍຸກ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຊະນະກະ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ຈຶ່ງນຳໃຫ້ເກີດການພົ້ນຈາກນະລົກ.

Verse 117

तैः सहाहं प्रमुक्तश्च कथंचिदवपीडितः । स्थाणुत्वमनुभूयाथ क्लेशानासाद्य भूरिशः

ຂ້ອຍຖືກປົດປ່ອຍພ້ອມກັບເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ແຕ່ຂ້ອຍກໍ—ບໍ່ຮູ້ເປັນແນວໃດ—ຍັງຖືກບີບຄັ້ນ. ແລ້ວຂ້ອຍໄດ້ປະສົບສະພາບຢືນນິ່ງບໍ່ໄຫວ ແລະພົບຄວາມທຸກຫຼາຍປະການ.

Verse 118

कीटोहमभवं पश्चात्तीरे सारस्वते शुभे । तत्र मार्गे सुखमिव संसुप्तोहं यदृच्छया

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍໄດ້ເກີດເປັນແມງໄມ້ ຢູ່ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ຳສາຣັສວະຕີ. ທີ່ນັ້ນ ໂດຍບັງເອີນ ຂ້ອຍນອນຢູ່ກາງທາງ ດັ່ງຄົນຫຼັບຢ່າງສະຫງົບ.

Verse 119

आगच्छतो रथस्यास्य शब्दमश्रौषमुन्नतम् । तं मेघनिनदं श्रुत्वा भीतोहं सहसा जवात्

ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງລົດສົງຄາມທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ ດັງສູງຂຶ້ນ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຄືຟ້າຮ້ອງນັ້ນ ຂ້ອຍກໍຕົກໃຈຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະຫນີໄປຢ່າງໄວ.

Verse 120

मार्गमुत्सृज्य दूरेण प्रपलायनमाचरम् । एतस्मिन्नंतरे व्यासस्तत्र प्राप्तो यदृच्छया

ຂ້ອຍລະທິ້ງເສັ້ນທາງ ແລະຫນີໄປໄກ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພະມຸນີວະຍາສະ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນໂດຍບັງເອີນ.

Verse 121

स मामपश्यत्त्रस्तं च कृपया संयुतो मुनिः । यन्मया सर्वलोकानां नानाधर्माः प्रकीर्तिताः

ພະມຸນີນັ້ນເຫັນຂ້ອຍທີ່ຕົກໃຈຫວາດກົວ ແລະມີໃຈເມດຕາກະລຸນາ. ທ່ານແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດທຳຫຼາຍປະການ ຂອງສັບພະໂລກທັງປວງ.

Verse 122

विप्रजन्मनि तस्यैव प्रभावाद्व्याससंगमः । ततः सर्वरुतज्ञो मां प्राहार्च्यः कीटभाषया

ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນກຸສົນດຽວນັ້ນ ທີ່ເຄີຍສັ່ງສົມໃນກຳເນີດເປັນພຣາຫມັນ ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ພົບພາກັບວະຍາສະ. ແລ້ວທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ຜູ້ຮູ້ທຸກສຽງແລະທຸກພາສາ—ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍໃນພາສາຂອງແມງ.

Verse 123

किमेवं नश्यसे कीट कस्मान्मृत्योर्बिभेषि च । अहो समुचिता भीतिर्मनुष्यस्य कुतस्तव

«ເຈົ້າແມງເອີຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈະພິນາດແບບນີ້ ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງຢ້ານຄວາມຕາຍ? ໂອ້! ຄວາມຢ້ານນີ້ເໝາະກັບມະນຸດ—ແຕ່ຈະເປັນຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 124

इत्युक्तो मतिमान्पूर्वपुण्याद्व्यासं तदोचिवान् । न मे भयं जगद्वंद्य मृत्योरस्मात्कथंचन

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍ—ຜູ້ມີປັນຍາເນື່ອງຈາກບຸນເກົ່າ—ໄດ້ຕອບພຣະວຽສະວ່າ: “ໂອ ຜູ້ທີ່ໂລກທັງປວງນົບນ້ອມ, ຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍນີ້ເລີຍ”។

Verse 125

एतदेव भयं मान्य गच्छेयमधमां गतिम् । अस्या अपि कुयोनेश्च संत्यन्याः कोटिशोऽधमाः

“ນີ້ແຫຼະແຕ່ຢ່າງດຽວທີ່ຂ້ອຍຢ້ານ, ໂອ ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ: ກົວວ່າຂ້ອຍຈະໄປສູ່ຄວາມຕົກຕ່ຳທີ່ອະນາດກວ່ານີ້. ເພາະຍັງມີການເກີດອັນຕ່ຳຊ້າອີກນັບລ້ານ ຢູ່ຕ່ຳກວ່າຄັນອັນຊົ່ວນີ້”។

Verse 126

तासु गर्भादिकक्लेशभीतस्त्रस्तोऽस्मि नान्यथा

“ໃນການເກີດເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍຢ້ານກົວ ແລະ ສັ່ນສະທ້ານ ເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເລີ່ມຈາກການຢູ່ໃນຄັນ—ບໍ່ມີເຫດອື່ນ”។

Verse 127

व्यास उवाच । मा भयं कुरु सर्वाभ्यो योनिभ्यश्च चिरादिव । मोक्षयिष्यामि ब्राह्मण्यं प्रापयिष्यामि निश्चितम्

ພຣະວຽສະກ່າວວ່າ: “ຢ່າໄດ້ຢ້ານເລີຍ—ຈາກຍົນີທັງປວງ (ການເກີດທັງຫມົດ) ແມ່ນແຕ່ດັ່ງວ່າຜ່ານການເວລາຍາວນານ. ຂ້ອຍຈະປົດປ່ອຍເຈົ້າ ແລະ ຈະນຳເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ສະຖານະພຣາຫມະນະແນ່ນອນ.”

Verse 128

इत्युक्तोहं कालियेन तं प्रणम्य जगद्गुरुम् । मार्गमागत्य चक्रेण पीडितो मृत्युमागमम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳຈາກກາລິຍະ ຂ້ອຍໄດ້ນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ພຣະຄູໂລກ. ແຕ່ເມື່ອກັບຄືນຕາມທາງ ຂ້ອຍຖືກລໍ້ກົດທັບ ທົນທຸກທໍລະມານ ແລະ ໄດ້ພົບຄວາມຕາຍ.

Verse 129

ततः काकश्रृगालादियोनिष्वस्मि यदाऽभवम् । तदातदा समागम्य व्यासो मां स्मारयच्च तत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ເກີດໃນຍົນີດັ່ງນົກກາ ໝາປ່າ ແລະອື່ນໆ ພຣະວະຍາສະກໍ່ມາພົບຂ້ອຍຊ້ຳໆ ແລະເຕືອນໃຫ້ລະລຶກຖຶງສັດຈະອັນຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນນັ້ນ।

Verse 130

ततो बहुविधा योनीः परिक्रम्यास्मि कर्षितः । ब्राह्मणस्य च गेहेस्यां योनौ जातोऽतिदुःखितः

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍໄດ້ພາລະເດີນວຽນຜ່ານຍົນີຫຼາຍປະເພດ ຈົນຖືກຄວາມທຸກຂ໌ຂັດຂື້ນໃຫ້ອ່ອນແຮງ; ແລະຂ້ອຍໄດ້ເກີດໃນເຮືອນຂອງພຣາຫມະນະ ແຕ່ໃນຊາດນັ້ນເອງ ຂ້ອຍກໍທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ.

Verse 131

ततो जन्मप्रभृत्यस्मि पितृभ्यां परिवर्जितः । गलत्कुष्ठी महापीडामेतां योऽनुभवामि च

ນັບແຕ່ເກີດມາ ຂ້ອຍຖືກພໍ່ແມ່ລະທິ້ງ; ແລະດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດທີ່ກັດກິນຮ່າງກາຍ ຂ້ອຍຈຶ່ງອົດທົນຄວາມທໍລະມານອັນໃຫຍ່ນີ້.

Verse 132

ततो मां पंचमे वर्षे व्यास आगत्य जप्तवान् । कर्णे सारस्वतं मंत्रं तेनाहं संस्मरामि च

ຕໍ່ມາ ໃນປີທີ່ຫ້າຂອງຂ້ອຍ ພຣະວະຍາສະໄດ້ມາ ແລະສວດມົນສາຣັສວະຕະໃສ່ຫູຂອງຂ້ອຍ; ໂດຍມົນນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງລະລຶກຄຳສອນອັນສັກສິດໄດ້.

Verse 133

अनधीतानि शास्त्राणि वेदान्धर्मांश्च कृत्स्नशः । उक्तं व्यासेन चेदं मे गच्छ क्षेत्रं गुहस्य च । तत्र त्वं नंदभद्रं च आश्वासयमहामतिम्

ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຮຽນຊາສະຕຣາ ແລະບໍ່ຮູ້ເວທະກັບທັມມະໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ພຣະວະຍາສະກໍ່ກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ: “ຈົ່ງໄປຍັງກະເສດຕຣະອັນສັກສິດຂອງພຣະຄຸຫະ; ແລະທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງປອບໃຈນັນທະພັດຣະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ.”

Verse 134

त्यत्क्वा बहूदके प्राणानस्थिक्षेपं महीजले । काराय्य त्वं ततो भावी मैत्रेय इति सन्मुनिः

«ສະຫຼະຊີວິດໃນນ້ຳເລິກ ແລະໃຫ້ກະດູກຖືກປ່ອຍລົງໃນນ້ຳເທິງແຜ່ນດິນ—ແລ້ວເຈົ້າຈະເປັນ ໄມເຕຣຍ» ດັ່ງນັ້ນມຸນີຜູ້ສັດຈິງໄດ້ປະກາດ।

Verse 135

गमिष्यसि ततो मोक्षमिति मां व्यास उक्तवान् । आगतश्च ततश्चात्र वाहीकेभ्योऽयोऽतिक्लेशतः

«ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮອດ ໂມກະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)» ດັ່ງນັ້ນ ວຽາສະໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍ। ແລ້ວຕໍ່ມາ ຂ້ອຍມາຮອດທີ່ນີ້ ໂດຍທົນທຸກຢ່າງໜັກຈາກພວກ ວາຮີກະ।

Verse 136

इति ते कथितं सर्वमात्मनश्चरितं मया । पापमेवंविधं कष्टं नंदभद्र सदा त्यज

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດເຖິງຊີວິດຂອງຂ້ອຍ। ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ນັນດະພັດຣະ, ຈົ່ງລະທິ້ງບາບເສຍເທີດ—ເພາະຄວາມທຸກອັນໜັກແບບນີ້ເກີດຈາກມັນ।

Verse 137

नंदभद्र उवाच । अहो महाद्भुतं तुभ्यं चरितं येन मे हृदि । भूयः शतगुणं जातं धर्मायदृढमानसम्

ນັນດະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ຊີວິດຂອງທ່ານຊ່າງອັດສະຈັນຍິ່ງ; ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຟັງ ໃຈຂອງຂ້ອຍກໍແນ່ນອນຕໍ່ທຳມະ ແຂງກ້າຂຶ້ນຮ້ອຍເທົ່າ»।

Verse 138

किं तु त्वयोक्तधर्मस्य कर्तुकामोस्मि निष्कृतिम् । धर्मं स्मर भवांस्तस्मात्किंचिदादिश निश्चितम्

ແຕ່ຂ້ອຍປາດຖະໜາຈະເຮັດການແກ້ບາບ (ນິສກຣິຕິ) ຕາມທຳມະທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ। ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານລະລຶກທຳມະ ແລະຊີ້ນຳຂ້ອຍຢ່າງແນ່ນອນ—ໃຫ້ມີແນວທາງທີ່ຊັດເຈນໃຫ້ປະຕິບັດ।

Verse 139

बाल उवाच । अत्र तीर्थे च सप्ताहं निराहारस्त्वहं स्थितः । सूर्यमंत्राञ्जमिष्यामि त्यक्ष्यामि च ततस्त्वसून्

ບາລາກ່າວວ່າ: ຢູ່ທີ່ທີຣະທີ່ສັກສິດນີ້ ຂ້ອຍຈະຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດໂດຍບໍ່ກິນອາຫານ. ຂ້ອຍຈະສວດມົນຕຣາແຫ່ງພຣະອາທິດ ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈຊີວິດ.

Verse 140

ततो बर्करिकातीर्थे दग्धव्योहं त्वया तटे । अस्थीनि सागरे चापि मम क्षेप्याणि चात्र हि

ຈາກນັ້ນ ຢູ່ຝັ່ງທີ່ບາຣກະຣິກາ-ທີຣະ ເຈົ້າພຶງເຜົາສົບຂ້ອຍ. ແລະກະດູກຂອງຂ້ອຍກໍຈົ່ງໂຍນລົງສູ່ທະເລ—ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດ.

Verse 141

यदि सापह्नवं चित्तं मय्यतीव तवास्ति चेत् । ततस्त्वां गुरुकार्यार्थमादेक्ष्यामि श्रृणुष्व तत्

ຖ້າໃຈຂອງເຈົ້າມີຄວາມເຄົາລົບສັດຊື່ຕໍ່ຂ້ອຍຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລ້ວຂ້ອຍຈະມອບໝາຍເຈົ້າໃຫ້ເຮັດກິດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຄູບາ—ຈົ່ງຟັງນັ້ນ.

Verse 142

अस्मिन्बहूदके तीर्थे यत्र प्राणांस्त्यजाम्यहम् । तत्र मन्नामचिह्नस्ते संस्थाप्यो भास्करो विभुः

ໃນບະຫູດະກະ-ທີຣະນີ້ ບ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈ, ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈົ່ງສ້າງຕັ້ງພຣະພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນເຄື່ອງໝາຍມີນາມຂອງຂ້ອຍ.

Verse 143

आरोग्यं धनधान्यं च पुत्रदारादिसंपदः । भास्करो भगवांस्तुष्टो दद्यादेतच्छ्रुतेर्वचः

ສຸຂະພາບ, ຊັບສິນແລະເຂົ້າຂອງ, ພ້ອມທັງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເຊັ່ນ ລູກຊາຍ, ພັນລະຍາ ແລະອື່ນໆ—ເມື່ອພຣະພາສະກະຣະຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ຈະເລີນພໍໃຈ ກໍຈະປະທານທັງໝົດນີ້ ຕາມພຣະວາຈາສັກສິດນີ້.

Verse 144

सविता परमो देवः सर्वस्वं वा द्विजन्मनाम् । वेदवेदांगगीतश्च त्वमप्येनं सदा भज

ສະວິຕຣະ (ພຣະອາທິດ) ແມ່ນເທວະສູງສຸດ ເປັນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ຖືກສັນລະເສີນໃນເວດ ແລະ ເວດາງຄະ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າກໍຄວນບູຊາພຣະອົງເສມອ້າຍ.

Verse 145

बहूदकमिदं कुंडं संसेव्यं च सदा त्वया । माहात्म्यमस्य वक्ष्यामि संक्षेपाद्व्यास सूचितम्

ນີ້ແມ່ນສະລະບາບຫະຫູດະກະ; ເຈົ້າຄວນໄປພຶງພາ ແລະ ສະເຫຼີມສະເຫຼີຍຢູ່ເສມອ້າຍ. ຂ້ອຍຈະກ່າວມະຫາຕະມະຂອງມັນໂດຍຫຍໍ້ ຕາມທີ່ວະຍາສະໄດ້ຊີ້ແນະ.

Verse 146

बहूदके कुंडवरे स्नाति यो विधिवन्नरः । आरोग्यं धनधान्याद्यं तस्य स्यात्सर्वजन्मसु

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນສະລະບາບອັນປະເສີດຂອງບະຫູດະກະ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສຸຂະພາບ ຊັບສິນ ເຂົ້າຂ້າວ ແລະ ພອນອື່ນໆ ໃນທຸກຊາດ.

Verse 147

बहूदके च यः स्नात्वा सप्तम्यां माघमासके । दद्यात्पिंडं पितॄणां च तेऽक्ष्यां तृप्तिमाप्नुयुः

ແລະຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ບະຫູດະກະ ໃນວັນສັບຕະມີ ແຫ່ງເດືອນມາຄະ ແລ້ວຖວາຍປິນດະແກ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ບັນພະບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 148

बहूदकस्य तीरे यः शुचिर्यजति वै क्रतुम् । शतक्रतुफलं तस्य नास्ति काचिद्विचारणा

ຜູ້ໃດຢູ່ຢ່າງບໍລິສຸດ ແລ້ວປະກອບກຣະຕຸ (ຍັດຍະ) ຕາມເວດ ຢູ່ຝັ່ງບະຫູດະກະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນເທົ່າກັບຍັດຍະຮ້ອຍຄັ້ງ (ສະຕະກຣະຕຸ) ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ.

Verse 149

अत्र यस्त्यजति प्राणान्बहूदकतटे नरः । मोदते सूर्यलोकेऽसौ धर्मिणां च सुतो भवेत्

ຜູ້ຊາຍໃດທີ່ສະຫຼະຊີວິດຢູ່ທີ່ນີ້ ທີ່ຝັ່ງບາຮູດະກະ ຈະຊື່ນບານໃນໂລກຂອງພຣະອາທິດ ແລະເກີດເປັນບຸດຂອງຜູ້ຖືທຳມະ.

Verse 150

बहूदकस्य तीरे च यः कुर्य्याज्जपसाधनम् । सर्वं लक्षगुणं प्रोक्तं जपो होमश्च पूजनम्

ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະຕິບັດສາທະນະຈະປະ (japa) ຢູ່ຝັ່ງບາຮູດະກະ—ຈະປະ, ໂຮມະ (homa) ແລະປູຊາ (pūjā) ທີ່ເຮັດທີ່ນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ບຸນເພີ່ມຂຶ້ນໜຶ່ງແສນເທົ່າ.

Verse 151

बहूदकस्य तीरे च द्विजमेकं च भोजयेत् । यो मिष्टान्नेन तस्य स्याद्विप्रकोटिश्च भोजिता

ແລະຖ້າຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະ (brāhmaṇa) ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ ຢູ່ຝັ່ງບາຮູດະກະ—ການເລີ້ຍງດ້ວຍອາຫານຫວານ ນັບເປັນບຸນເທົ່າກັບໄດ້ເລີ້ຍງພຣາຫມະນະໜຶ່ງໂກດິ.

Verse 152

बहूदकस्य तीरे या नारी गौरिणिकाः शुभाः । संभोजयति तस्याश्च कुर्यात्सुस्वागतं ह्युमा

ແລະຍິງຜູ້ໃດທີ່ເປັນມງຄົນ ແລະອຸທິດໃຈແດ່ພຣະນາງເກົາຣີ ຢູ່ຝັ່ງບາຮູດະກະ ຈັດຕ້ອນຮັບແລະອາຫານ—ພຣະອຸມາເອງຈະປະທານການຕ້ອນຮັບອັນດີງາມແກ່ນາງ.

Verse 153

बहूदकस्य तीरे च यः कुर्याद्योगसाधनम् । षण्मासाभ्यन्तरे सिद्धिर्भवेत्तस्य न संशयः

ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະຕິບັດໂຢກະສາທະນະ ຢູ່ຝັ່ງບາຮູດະກະ—ພາຍໃນຫົກເດືອນ ສິດທິ (siddhi) ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ລາວ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 154

बहूदकस्य तीरे च प्रेतानुद्दिश्य दीयते । यत्किंचिदक्षयं तेषामुपतिष्ठेन्न चान्यथा

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ໃຫ້ທານຢູ່ຝັ່ງບະຫູດະກະ ໂດຍອຸທິດແດ່ປເຣຕາ (ວິນຍານຜູ້ລ່ວງລັບ) ຈະເປັນອະຄົງທົນສໍາລັບເຂົາ—ຍ່ອມເຖິງເຂົາແນ່ນອນ ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນ.

Verse 155

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायः पितृतर्पणम् । कृतं बहूदकतटे सर्वं स्यात्सुमहात्फलम्

ການອາບນ້ໍາ, ການໃຫ້ທານ, ການຈະປະ (ສວດມັນຕຣາ), ການໂຮມະ (ບູຊາໄຟ), ການສຶກສາພຣະເວດ, ແລະການທຳຕັຣປະນະແດ່ບັນພະບຸລຸດ—ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດຢູ່ຝັ່ງບະຫູດະກະ ລ້ວນໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 156

त्वयैतद्धृदि संधार्य फलं व्यासेन सूचितम् । बहूदकस्य कुंडस्य नंदभद्र महामते

ໂອ້ ນັນທະພັດຣະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງຈື່ຈໍາໄວ້ໃນໃຈ: ພຣະວະຍາສະໄດ້ຊີ້ແຈງຜົນຂອງສະຣະບໍ່ນ້ໍາສັກສິດບະຫູດະກະແລ້ວ.

Verse 157

इत्युक्त्वा सोऽभवन्मौनी स्नात्वा कुंडे ततः शुचिः । तीरे प्रस्तरमाश्रित्य स्वयं मंत्राञ्जाप ह

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທ່ານກໍເປັນຜູ້ນິ່ງງຽບ; ຕໍ່ມາໄດ້ອາບນ້ໍາໃນສະຣະສັກສິດ ແລະກາຍເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ. ທ່ານນັ່ງພິງກ້ອນຫີນຢູ່ຝັ່ງ ແລ້ວເລີ່ມສວດມັນຕຣາດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 158

श्रीनारद उवाच । ततः स सप्तरात्रांते जहौ बालो निजानसून् । संस्कारितो यथोक्तं च नंदभद्रेण ब्राह्मणैः

ພຣະນາຣະດາຜູ້ສິຣີກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄົບເຈັດຄືນ ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ລະທິ້ງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ນັນທະພັດຣະ ພ້ອມດ້ວຍພຣາຫມັນ ໄດ້ປະກອບພິທີສົບຂອງເຂົາຕາມທີ່ຄໍາພີກໍານົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 159

यत्र बालः स च प्राणाञ्जहौ जपपरायणः । बालादित्यमिति ख्यातं तत्रास्थापयत प्रभुम्

ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ເດັກນ້ອຍຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນການຈະປະ (ສວດມົນ) ໄດ້ປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຊີວິດ; ທີ່ນັ້ນລາວໄດ້ສະຖາປະນາພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງນັ້ນຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ບາລາດິຕະຍະ»។

Verse 160

बहूदके च यः स्नात्वा बालादित्यं प्रपूजयेत् । तस्य स्याद्भास्करस्तुष्टो मोक्षोपायं च विंदति

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ ບາຮູດາກະ ແລ້ວບູຊາ «ບາລາດິຕະຍະ» ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຈາກ ພຣະພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ແລະຈະພົບວິທີເຖິງໂມກສະ (ຫຼຸດພົ້ນ)។

Verse 161

नंदभद्रो ऽप्यथान्यस्यां भार्यायामपरान्सुतान् । उत्पाद्यात्मसमन्धीमाञ्छिवसूर्यपरायणः

ນັນທະພັດຣະ ກໍເຊັ່ນກັນ ໃນພັນລະຍາອື່ນ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດອື່ນໆ—ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງໃນສາຍເລືອດຂອງຕົນ—ໂດຍອຸທິດໃຈແກ່ ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສູຣະຍະ (ພຣະອາທິດ)។

Verse 162

रुद्रदेहं ययौ पार्थ पुनरावृत्तिदुर्लभम् । एवमेतन्महाकुंडं बहूदकमिति स्मृतम्

ໂອ ປາຣຖະ, ລາວໄດ້ໄປຮອດກາຍອັນດຸດດັ່ງ ຣຸດຣະ, ຈາກທີ່ນັ້ນການກັບຄືນ (ສູ່ສັງສາຣະ) ເປັນສິ່ງຫາຍາກ. ດັ່ງນັ້ນ ສະລະນ້ຳສັກສິດໃຫຍ່ນີ້ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ບາຮູດາກະ»។

Verse 163

अस्य तीरे स्वमंशं च वल्लीनाथः प्रमेक्ष्यति । दत्तात्रेयस्य यो योगी ह्यवतारो भविष्यति

ຢູ່ຝັ່ງຂອງຕີຣຖະນີ້ ວັນລີນາຖະ ຈະປະກົດສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອົງ; ໂຢຄີນັ້ນຈະເປັນອະວະຕາຣຂອງ ດັດຕາເຕຣຍະ.

Verse 164

अर्चयित्वा च तं देवं योगसिद्धि मवाप्नुयात् । पशूनामृद्धिमाप्नोति गोशरण्यो ह्यसौ प्रभुः

ເມື່ອບູຊາພຣະເທວະນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນອາດໄດ້ຮັບສິດທິໂຍຄະ; ແລະໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງຝູງງົວ ເພາະພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງພາແທ້ຂອງງົວທັງຫຼາຍ।

Verse 165

पश्चिमायां बुधसुतस्तथा क्षेत्रं स भारत । पुरूरवादित्यमिति स्थापयामास पार्थिवः

ໂອ ພາຣະຕະ, ທາງທິດຕາເວັນຕົກ ກະສັດຜູ້ເປັນບຸດຂອງພຸດະ ກໍໄດ້ສ້າງຕັ້ງກະເສດຕະອັນສັກສິດ ແລະປະດິດສະຖານພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນໃນນາມ «ປຸຣູຣະວາດິຕະຍະ».

Verse 166

सर्वकामप्रदश्चासौ भट्टदित्यसमो रिवः । बहूदकक्षेत्रसमं तस्य क्षेत्रं च भारत

ພຣະ «ປຸຣູຣະວາດິຕະຍະ» ນັ້ນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການ ສະເໝີດັ່ງ «ພັດຕາດິຕະຍະ»; ແລະກະເສດຕະຂອງພຣະອົງ ໂອ ພາຣະຕະ ກໍສະເໝີກັບກະເສດຕະແຫ່ງ «ພະຫູດະກະ».

Verse 167

अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं जप्तव्यं कर्णमूलके । पुत्रस्य वापि शिष्यस्य न कथंचन नास्तिकः

ມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະນີ້ ຄວນສວດກ່າວເບົາໆ ໃກ້ຮາກຫູ. ຈະບອກແກ່ບຸດ ຫຼື ສິດສະຍານກໍໄດ້; ແຕ່ບໍ່ຄວນບອກແກ່ນາສະຕິກະ (ຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ) ໂດຍປະການໃດໆ.

Verse 168

श्रृणोतीदं श्रद्धया यस्तस्य तुष्येश्च भास्करः । धारयन्हृदये मोक्षंमुच्यते भवसागरात्

ຜູ້ໃດຟັງສິ່ງນີ້ດ້ວຍສັດທາ ພຣະອາທິດ (ພາສະກະຣະ) ຈະພໍໃຈຕໍ່ຜູ້ນັ້ນ. ເມື່ອຖືຮັກສາຄໍາສອນແຫ່ງໂມກສະນີ້ໄວ້ໃນໃຈ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກມະຫາສະມຸດແຫ່ງສັງສາຣະ.