Adhyaya 48

Verse 1

नारद उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि सोमनाथमहिं स्फुटम् । शृण्वन्यां कीर्त यिष्यामि पापमोक्षमवाप्नुयात्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂ້າຈະອະທິບາຍຢ່າງແຈ້ງຊັດ ມະຫິມາຂອງໂສມະນາຖ. ຂ້າຈະປະກາດສັນລະເສີນ; ຜູ້ໃດຟັງ ຈະໄດ້ຮັບການພົ້ນຈາກບາບ.

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे पार्थ चौडदेशसमुद्भवौ । ऊर्जयंतश्च प्रालेयो विप्रावास्तां महाद्युती

ໃນການກ່ອນ ໃນຍຸກເຕຣຕາ ໂອ ພາຣະຖະ, ມີພຣາຫມັນຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງສອງຄົນ ເກີດໃນແດນເຈົາດາ: ອູຣະຊະຍັນຕະ ແລະ ປຣາເລຍະ.

Verse 3

तावेकदा पुराणार्थे श्लोकमेकमपश्यताम् । तं दृष्ट्वा सर्वशास्त्रज्ञावास्तां कंटकितत्वचौ

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງກຳລັງພິຈາລະນາຄວາມໝາຍແຫ່ງປຸຣານະ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຄາຖາໜຶ່ງ. ເມື່ອເຫັນນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣາທັງປວງກໍເກີດຄວາມປິຕິ ຂົນລຸກທົ່ວກາຍ.

Verse 4

प्रभासाद्यानि तीर्थानि पुलस्त्यायाह पद्मभूः । न यैस्तत्राप्लुतं चैव किं तैस्तीर्थमुपासितम्

ປັດມະພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ກ່າວແກ່ ປຸລັສຕະຍະ ເຖິງຕີຣຖະອັນສັກສິດເລີ່ມຈາກ ປຣະພາສະ ວ່າ: “ຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົນອັນໃດແທ້ຈາກການໄປພຶງຕີຣຖະອື່ນ?”

Verse 5

इति श्लोकं पठित्वा तौ पुनःपुनरभिष्टुतम् । तर्ह्येव च प्रभासाय निःसृतौ स्नातुमुत्तमौ

ເມື່ອອ່ານຄາຖານັ້ນແລ້ວ ທັງສອງກໍສັນລະເສີນຊ້ຳໆ. ໃນທັນທີນັ້ນ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດທັງສອງກໍອອກເດີນທາງໄປປຣະພາສະ ເພື່ອອາບນ້ຳ.

Verse 6

तौ वनानि नदीश्चैव व्यतिक्रम्य शनैःशनैः । महर्षिगणसंकीर्णामुत्तीणौ नर्मदां शिवाम्

ທັງສອງໄດ້ຜ່ານປ່າໄມ້ແລະແມ່ນ້ຳຕ່າງໆ ຢ່າງຊ້າໆ. ແລ້ວກໍຂ້າມແມ່ນ້ຳນັຣມະດາອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ເນື່ອງແນ່ນດ້ວຍຫມູ່ມະຫາຣິສີ.

Verse 7

गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं महीसागरसंगमम् । तत्र स्नात्वा प्रभासाय तन्मध्येन प्रतस्थतुः

ພວກເຂົາໄດ້ຟັງເຖິງມະຫັດສະຈັນແຫ່ງ ກຸບຕະເຂດ ແລະຈຸດສັງຄົມທີ່ແຜ່ນດິນພົບທະເລ. ເມື່ອອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍອອກເດີນທາງໄປປຣະພາສະ ໂດຍໄປຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນເອງ.

Verse 8

ततो मार्गस्य शून्यत्वात्तृट्क्षुधापीडितौ भृशम् । आस्तां विचेतनौ विप्रौ सिद्धलिंगसमीपतः

ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກທາງເປົ່າຫວ່າງ ພຣາຫມັນສອງອົງຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວນ້ຳແລະຫິວເຂົ້າຢ່າງໜັກ. ໃກ້ສິດທະລິງຄະ ພວກເຂົານອນສະຫຼົບ ແລະອ່ອນແຮງ.

Verse 9

सिद्धनाथं नमस्कृत्य संप्रयातौ सुधैर्यतः । क्षुधावेगेन तीव्रेण तृषा मध्यार्कतापितौ

ເມື່ອນົບນ້ອມສິດທະນາຖແລ້ວ ພວກເຂົາກໍອອກເດີນຕໍ່ດ້ວຍໃຈກ້າຫານມັ່ນຄົງ. ແຕ່ຖືກແດດກາງວັນເຜົາໄໝ້ ແລະຖືກຂັບດັນໂດຍຄວາມຫິວເຂົ້າກັບຫິວນ້ຳອັນຮຸນແຮງ.

Verse 10

सहसा पतितौ भूमौ स्थूणपादौ विमूर्छितौ । ततो मुहूर्तात्प्रालेय ऊर्जयंतमभाषत

ທັນໃດນັ້ນ ພວກເຂົາລົ້ມລົງກັບພື້ນ ຂາແຂງດັ່ງເສົາ ແລະສະຫຼົບໄປ. ຕໍ່ມາບໍ່ດົນ ພຣາເລຍາ ໄດ້ເວົ້າກັບ ອູຣຊະຍັນຕະ.

Verse 11

किंचिद्विश्वस्य धैर्याच्च सखे किं न श्रुतं त्वया । यथा यथा विवर्णांगो जायते तीर्थयात्रया

ເພື່ອນເອີຍ ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບຄວາມອົດທົນອັນໝັ້ນຄົງທີ່ໂລກນີ້ຕ້ອງການບໍ? ເພາະເມື່ອເຮົາເດີນທາງຈາລິກໄປຫາຕີຣຖະ ກາຍອາດຈະຊີດເຊົາ ແລະຊຳຮຸດຊ້ຳໆ.

Verse 12

तथातथा भवेद्दानैर्दीनः सोमेश्वरो हरः । तथाऽस्तां लुंठमानौ तावेवमुक्ते श्रुतेऽपि च

«ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ ໂດຍທານແລະການບໍລິຈາກ ພຣະຫະຣະ ສົມເມສະວະຣະ ຈະເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ທຸກຍາກ». ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກ່າວແລະໄດ້ຍິນແລ້ວ ພຣາຫມັນສອງອົງນັ້ນກໍຍັງນອນກິ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມອ່ອນແຮງ.

Verse 13

लुंठमानो जगामैव प्रालेयः किंचिदंतरे । उत्थितं सहसा लिंगं भूमिं भित्त्वा सुदुर्दृशम्

ຍັງຄົງບິດບຽນຢູ່ ປຣາເລຍາ ໄດ້ເຄື່ອນໄປອີກນ້ອຍໜຶ່ງ. ທັນໃດນັ້ນ ລິງຄະໄດ້ຜຸດຂຶ້ນ ແຕກພື້ນດິນ ນ່າຢ້ານແລະນ່າເກງຂາມໃນການເບິ່ງ.

Verse 14

खे वाणी चाभवत्तत्र पुष्पवर्षपुरःसरा । प्रालेय तव हेतोस्तु सोमनाथसमं फलम् । उत्थितं सागरतटे लिंगं तिष्ठात्र सुव्रत

ແລ້ວມີສຽງດັງຂຶ້ນໃນຟ້າ ນຳໜ້າໂດຍຝົນດອກໄມ້ວ່າ: “ປຣາເລຍາ, ເນື່ອງດ້ວຍເຈົ້າ ຜົນບຸນທີ່ນີ້ຈະເທົ່າກັບ ໂສມະນາຖ. ລິງຄະນີ້ໄດ້ຜຸດຂຶ້ນທີ່ຝັ່ງທະເລ—ຂໍໃຫ້ມັນຢູ່ທີ່ນີ້, ໂອ ຜູ້ມີພຣະວິນັຍດີ.”

Verse 15

प्रालेय उवाच । यद्येवं सत्यमेतच्च तथाप्यात्मा प्रकल्पितः

ປຣາເລຍາ ກ່າວວ່າ: “ຖ້າເປັນຄວາມຈິງດັ່ງນັ້ນແທ້ ແຕ່ກໍຕາມ ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກກຳນົດແນ່ນອນແລ້ວ.”

Verse 16

प्रभासाय प्रयातव्यं यदाऽमृत्योर्मया स्फुटम् । ततश्चैवोर्ज्जयंतोऽपि मूर्छाभावाल्लुठन्पुरः

“ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງໄປປຣະພາສາ—ຂ້ອຍຕັ້ງໃຈແນ່ຊັດ ແມ່ນແຕ່ຈະເສຍຊີວິດກໍຕາມ.” ແລ້ວ ອູຣຊະຍັນຕະ ກໍຖືກຄວາມມືດມົນຄອບງຳ ຄືຈະສະຫຼົບ ແລະຍັງຄືບຄານ ກິ້ງໄປຂ້າງໜ້າ.

Verse 17

अपश्यदुत्थितं लिंगं स चैवं प्रत्यपद्यत । ततः प्रत्यक्षतां प्राप्तो भवश्चक्रे तयोर्दृढे

ເຂົາໄດ້ເຫັນລິງຄະທີ່ຜຸດຂຶ້ນ ແລະຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງມັນ. ຈາກນັ້ນ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ປາກົດຕໍ່ໜ້າໂດຍກົງ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງທັງສອງ ໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 18

दृष्ट्या तनू ततो यातौ प्रभासं शिवसद्म च । तावेतौ सोमनाथौ द्वौ सिद्धेश्वरसमीपतः

ຕໍ່ມາ ແຕ່ພຽງແຕ່ການເບິ່ງເຫັນ ກາຍຂອງພວກເຂົາຖືກນໍາໄປສູ່ ປຣະພາສາ (Prabhāsa) ແລະ ສະຖານພຣະສິວະ. ທັງສອງນັ້ນກາຍເປັນ ໂສມນາຖະ ຄູ່ ຢູ່ໃກ້ ສິດເທສະວະຣະ.

Verse 19

ऊर्जयंतः प्रतीच्यां च प्रालेयस्येश्वरोऽपरः । सोमकुडांभसि शनैः स्नात्वार्णवमहीजले

ໃນທິດຕາເວັນຕົກ ຍັງມີພຣະເຈົ້າອີກອົງໜຶ່ງ—ປຣາເລເຢສະວະຣະ (Prāleyeśvara)—ຜູ້ປະທານພະລັງ. ຄວນອາບນ້ໍາຢ່າງຄ່ອຍໆໃນນ້ໍາໂສມະກຸດະ (Soma-kuḍa) ໃນນ້ໍາທະເລທີ່ປົນກັບນ້ໍາແຜ່ນດິນ.

Verse 20

सोमनाथद्वयं पश्येज्जन्मपापात्प्रमुच्यते । ब्रह्मात्र स्थापयित्वा तु हाटकेश्वर संज्ञितम्

ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນ ໂສມນາຖະ ທັງສອງ ຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາແຕ່ເກີດ. ທີ່ນີ້ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຮາຕະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara).

Verse 21

महीनगरके लिंगं पातालात्सुमनोहरम् । तुष्टाव देवं प्रयतः स्तुतिं तां शृणु पांडव

ໃນ ມະຫີ-ນະຄະຣະ (Mahī-nagara) ມີລິງຄະອັນງາມຍິ່ງ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກ ປາຕາລະ (Pātāla). ແລ້ວດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນໃນພັກຕິ ລາວໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ຈົ່ງຟັງບົດສັນລະເສີນນັ້ນ ໂອ ປານດະວະ (Pāṇḍava).

Verse 22

नमस्ते भगवन्रुद्र भास्करामिततेजसे । नमो भवाय रुद्राय रसायांबुमयाय ते

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຣຸດຣະ (Rudra) ຜູ້ມີລັດສະຫມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ດຸດດັ່ງພຣະອາທິດ. ນະໂມແດ່ ພະວະ-ຣຸດຣະ (Bhava-Rudra) ແດ່ພຣະອົງຜູ້ປະກອບດ້ວຍແກ່ນສານແຫ່ງດິນ ແລະ ນ້ໍາ.

Verse 23

शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः । ईशाय वायवे तुभ्यं संस्पर्शाय नमोनमः

ນະໂມແດ່ ຊາຣະວາ (Śarva) ຜູ້ມີຮູບເປັນແຜ່ນດິນ ຫອມຫວານຢູ່ເສມອ ແລະໃຫ້ຊີວິດ. ນະໂມ ອີຊາ (Īśa) ຜູ້ເປັນລົມ ແລະເປັນຫຼັກແຫ່ງການສຳຜັດ—ນະໂມນະໂມ.

Verse 24

पशूनां पतये चापि पावकायातितेजसे । भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः

ນະໂມແດ່ ປະຊຸປະຕິ (Paśupati) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ; ແລະນະໂມແດ່ ພາວະກະ ໄຟອັນສະຫວ່າງໄສເຫນືອກວ່າ. ນະໂມແດ່ ພີມະ (Bhīma) ຜູ້ມີຮູບເປັນຟ້າ ແລະເປັນແກ່ນອັນລະອຽດຂອງສຽງ.

Verse 25

महादेवाय सोमाय अमृताय नमोऽस्तु ते । उग्राय यजमानाय नमस्ते कर्मयोगिने

ນະໂມແດ່ ມະຫາເທວະ (Mahādeva)—ໂສມະ (Soma)—ຜູ້ເປັນອະມຣິຕະ ນ້ຳທິບອະມະຕະເອງ. ຂໍຄຳນົບນ້ອມແດ່ ອຸກຣະ (Ugra) ຜູ້ບູຊາຍັດ ແລະຈອມເຈົ້າຜູ້ສະຫມັກສົມກັບທາງແຫ່ງກຳມະໂຍກ.

Verse 26

इत्येवं नामभिर्दिव्यैः स्तव एष उदीरितः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि पितामहकृतं स्तवम्

ດັ່ງນີ້ ບົດສັນລະເສີນນີ້ ໄດ້ຖືກປະກາດດ້ວຍນາມທິບອັນປະເສີດ. ຜູ້ໃດກໍຕາມ ອ່ານສະດຸດຫຼືຟັງກໍຕາມ ບົດສັນລະເສີນທີ່ ປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ແຕ່ງໄວ້ນີ້…

Verse 27

हाटकेश्वरलिंगस्य नित्यं च प्रयतो नरः । अष्टमूर्तेः स सायुज्यं लभते नात्र संशयः

ຊາຍຜູ້ມີວິໄນ ແລະປະພຶດບໍລິສຸດ ຜູ້ບູຊາ ຮາຕະເກສະວະຣະ-ລິງກະ (Hāṭakeśvara-liṅga) ທຸກມື້ ຈະໄດ້ຮັບ ສາຍຸຊະຍະ (sāyujya) ຄວາມຮ່ວມເປັນໜຶ່ງຢ່າງໃກ້ຊິດ ກັບພຣະອົງຜູ້ມີຮູບແປດ (Aṣṭamūrti). ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 28

हाटकेश्वरलिंगं च प्रयतो यः स्मरेदपि । तस्य स्याद्वरदो ब्रह्मा तेनेदं स्थापितं जय

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ສຳລວມຕົນ ແລະພຽງແຕ່ລະນຶກເຖິງ ລິງຄະຮາຕະເກສະວະຣະ ກໍຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ; ພຣະພຣະຫມາຈະເປັນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ເຂົາ, ເພາະລິງຄະນີ້ພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ສະຖາປະນາ, ໂອ ຈະຍາ.

Verse 29

एवंविधानि तीर्थानि महीसागरसंगमे । बहूनि संति पुण्यानि संक्षेपाद्वर्णितानि मे

ທີ່ຈຸດບັນຈົບກັນຂອງແຜ່ນດິນແລະທະເລ ມີຕີຣຖະອັນສັກສິດແບບນີ້ຫຼາຍຫຼາຍ—ຫຼາຍຢ່າງ ແລະໃຫ້ຜົນບຸນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພັນລະນາແຕ່ໂດຍຫຍໍ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तांतवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 48 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາເລື່ອງລາວຂອງໂສມນາຖະ» ໃນ ສະຕັມພະຕີຣຖະ-ມາຫາຕະມະ, ພາຍໃນ ກົວມາຣິກາຂັນດະ ຂອງ ມາເຫສະວະຣະຂັນດະ ພາກທຳອິດ ໃນ ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ (ສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ).