Adhyaya 29

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອ ກິຣິຈາ ກຳລັງເດີນທາງ ນາງໄດ້ເຫັນເພື່ອນສະໜິດຂອງແມ່ ຜູ້ມີຣັດສະມີຍິ່ງ—ເປັນເທວະດາປະຈຳພູນັ້ນ ຊື່ ກຸສຸມາໂມດິນີ।

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

ເມື່ອເທວະດານັ້ນເຫັນ ບຸດຣີແຫ່ງພູ ຈິດໃຈກໍສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຮັກ. ນາງກອດໄວ້ແລ້ວຮ້ອງດັງວ່າ: «ເຈົ້າຈະໄປໃສອີກ?»

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ນາງໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເທວີນັ້ນຟັງທັງໝົດ—ເຫດທີ່ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ກໍ່ໂກດ. ແລ້ວພຣະນາງກິຣິຈາ ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງກັບເທວີຜູ້ຖືກນັບຖືເປັນແມ່.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເຈົ້າເປັນເທວະດາຂອງພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາຢູ່ເປັນນິດ. ເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃກ້ພຣະອົງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້ອຍຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະບອກເຈົ້າວ່າ ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າຄວນເຮັດ. ແຕ່ສໍາລັບການທີ່ຍິງອື່ນໃດໆ ເຂົ້າມາໃກ້ພຣະປິນາກິນ (Śiva) ນັ້ນ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुभे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງບອກຂ້ອຍວ່າ ສິ່ງໃດຈຶ່ງເໝາະສົມ; ຫຼັງຈາກນັ້ນຂ້ອຍຈະເຮັດຕາມ.” ເມື່ອເທວີນັ້ນຕອບວ່າ “ເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ” ພຣະເທວີກໍ່ເດີນທາງໄປສູ່ພູ.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि संन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ທີ່ນັ້ນ ເທິງຍອດພູໃຫຍ່ອັນງາມ ທີ່ປະດັບດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນນານາ, ນາງໄດ້ລະທິ້ງເຄື່ອງປະດັບແລະອື່ນໆ ແລ້ວນຸ່ງຫົ່ມຜ້າເປືອກໄມ້.

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

ທິດາແຫ່ງພູໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະ ໂດຍມີບຸດຂອງນາງຄຸ້ມຄອງ. ໃນລະດູຮ້ອນນາງອົດທົນຄວາມຮ້ອນຈາກໄຟຫ້າ; ໃນລະດູຝົນນາງຢູ່ຊຸ່ມນ້ໍາຕະຫຼອດ.

Verse 9

स्थंडिलस्था च हेमंते निराहारा तताप सा । एतस्मिन्नंतरे दैत्यो ह्यंधकस्य सुतो बली

ໃນລະດູໜາວ ນາງນັ່ງຢູ່ເທິງດິນໂລ່ງ ແລະບໍາເນັດຕະປະສະໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ. ໃນຂະນະນັ້ນ ດາຍຕະຜູ້ກ້າແຂງ—ບຸດຂອງອັນທະກະ—ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 10

ज्ञात्वा गतां गिरिसुतां पितुर्वैरमनुस्मरन् । आडिर्नाम बकभ्राता रहस्यांतरप्रेक्षकः

ເມື່ອຮູ້ວ່າທິດາແຫ່ງພູໄດ້ໄປແລ້ວ ແລະລະລຶກເຖິງຄວາມອາຄາດຂອງບິດາ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ອາດິ—ນ້ອງຊາຍຂອງ ບະກະ—ເປັນຜູ້ສອດແນມຄວາມລັບຈາກພາຍໃນ.

Verse 11

जिते किलांधके दैत्ये गिरिशेनामरद्विषि । आडिश्चकार विपुलं तपो हरजिगीषया

ເມື່ອອັນທະກະ ດາຍຕະ—ຜູ້ເກລີຍດຊັງເທວະ—ຖືກ ກິຣີສະ (ພຣະສິວະ) ປະຫານຊະນະແລ້ວ, ອາດິໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ໂດຍປາຖະໜາຈະຊະນະ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 12

तमागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः । ब्रूहि किं वासुरश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ພໍໃຈໃນຕະປະສະຂອງເຂົາ ໄດ້ເຂົ້າມາແລະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງບອກມາ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ອະສຸຣະ, ເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຫຍັງດ້ວຍຕະປະສະນີ້?”

Verse 13

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे । ब्रह्मोवाच । न कश्चिच्च विना मृत्युं जंतुरासुर विद्यते

ໄດຕະຍະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະພຣະຫມາວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເລືອກຄວາມພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ». ພຣະພຣະຫມາຕອບວ່າ: «ໂອ ອະສຸຣາ, ສັດມີກາຍບໍ່ມີໃຜຢູ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຕາຍ».

Verse 14

यतस्ततोऽपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यः शरीरिणा । इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवम्

«ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດກໍຕາມ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຄວາມຕາຍເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນສໍາລັບຜູ້ມີຮ່າງກາຍ». ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ລາວກ່າວຕໍ່ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວວ່າ «ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ» ດ້ວຍໃຈພໍໃຈ.

Verse 15

रूपस्य परिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव । तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरो ह्यहम्

«ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ, ເມື່ອໃດຮູບຮ່າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າປ່ຽນແປງ ເມື່ອນັ້ນຄວາມຕາຍຈຶ່ງຈະມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ; ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ບໍ່ຕາຍແທ້».

Verse 16

इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवः । इत्युक्तोऽमरतां मेने दैत्यराज्यस्थितोऽसुरः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວກໍພໍໃຈ ແລະຕອບວ່າ «ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ». ໄດ້ຮັບຄໍານັ້ນແລ້ວ ອະສຸຣາຜູ້ຕັ້ງຫມັ້ນໃນອານາຈັກໄດຕະຍະ ກໍເຊື່ອວ່າຕົນໄດ້ຄວາມອະມະຕະ.

Verse 17

आजगाम स च स्थानं तदा त्रिपुरघातिनः । आगतो ददृशे तं च वीरकं द्वार्यवस्थितम्

ໃນເວລານັ້ນ ລາວໄດ້ໄປຮອດສະຖານທີ່ປະທັບຂອງຜູ້ປະຫານຕຣິປຸຣະ (ພຣະສິວະ). ເມື່ອມາຮອດ ລາວເຫັນວີຣະກະຢືນປະຈໍາຢູ່ທີ່ປະຕູ.

Verse 18

तं चासौ वंचयित्वा च आडिः सर्पशरीरभृत् । अवारितो वीरकेण प्रविवेश हरांतिकम्

ເຂົາໄດ້ຫລອກລວງຜູ້ນັ້ນ ແລ້ວ ອາດິ ຜູ້ມີກາຍເປັນງູ ບໍ່ຖືກວີຣະກະຂັດຂວາງ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ພຣະພັກຂອງຮະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 19

भुजंगरूपं संत्यज्य बभूवाथ महासुरः । उमारूपी छलयितुं गिरिशं मूढचेतनः

ເມື່ອລະທິ້ງຮູບງູແລ້ວ ມະຫາອະສຸຣະນັ້ນກໍເກີດເປັນຮູບໃໝ່ ເອົາຮູບຂອງອຸມາ ເພື່ອຫລອກລວງກິຣິສະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍໃຈທີ່ຫຼົງມົວ.

Verse 20

कृत्वोमायास्ततो रूपमप्रतर्क्यमनोहरम् । सर्वावयवसंपूर्णं सर्वाभिज्ञानसंवृतम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ດ້ວຍມາຍາ ເຂົາໄດ້ປັ້ນຮູບໜຶ່ງ ທີ່ງາມຈົນຊວນໃຫ້ຫຼົງ ເກີນຈະຄາດຄິດ ຄົບຖ້ວນທຸກອະວະຍະວະ ແລະປົກຄຸມດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຮູ້ຈັກທຸກປະການ ດັ່ງຈິງແທ້.

Verse 21

चक्रे भगांतरे दैत्यो दंतान्वज्रोपमान्दृढान् । तीक्ष्णाग्रान्बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः

ດ້ວຍປັນຍາທີ່ຖືກຫຼົງມົວ ໄດ້ຕະຍະນັ້ນປັ້ນຟັນແຂງດັ່ງວັຊຣະ ປາຍແຫຼມ ໃນອະໄວຍະວະລັບຂອງນາງ ເພື່ອມຸ່ງຂ້າກິຣິສະ (ພຣະສິວະ).

Verse 22

कृत्वोमारूपमेवं स स्थितो दैत्यो हरांतिके । तां दृष्ट्वा गिरिशस्तुषुटः समालिंग्य महासुरम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບຮູບອຸມາແລ້ວ ໄດ້ຕະຍະນັ້ນຢືນຢູ່ໃກ້ພຣະຮະຣະ (ພຣະສິວະ). ເມື່ອກິຣິສະເຫັນນາງ ກໍປິຕິຍິນດີ ແລະໄດ້ກອດອຸ້ມມະຫາອະສຸຣະນັ້ນ.

Verse 23

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वै रवयवांतरैः । अपृच्छत्साधु ते भावो गिरिपुत्री ह्यकृत्रिमा

ເຂົາເຫັນວ່າຜູ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້ານັ້ນເປັນ ກິຣິສຸຕາ (ພາຣະວະຕີ) ທຸກອວັຍວະແລະລັກສະນະ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມນາງວ່າ: «ອຸປະນິໄສຂອງເຈົ້າຊ່າງເໝາະສົມ—ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ, ແທ້ຈິງບໍ່ປອມ»។

Verse 24

या त्वं मदशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनि । त्वया विरहितः शून्यं मन्योस्मिन्भुवनत्रये

«ໂອ ນາງຜິວພັນງາມ, ເຈົ້າໄດ້ຮູ້ໃຈຂອງຂ້າ ແລະມາຮອດທີ່ນີ້; ຖ້າຂາດເຈົ້າ ຂ້າຈະເຫັນວ່າສາມໂລກນີ້ວ່າງເປົ່າທັງສິ້ນ»។

Verse 25

प्राप्ता प्रसन्ना या त्वं मां युक्तमेवंविधं त्वयि । इत्युक्ते गूहयंश्चेष्टामुमारूप्यसुरोऽब्रवीत्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ອະສຸຣະຜູ້ແປງຮູບເປັນອຸມາ ແລະປິດບັງເຈດຈຳນົງແທ້ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຈົ້າມາຫາຂ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາແລະຄວາມພໍໃຈ, ການປະພຶດແບບນີ້ຍ່ອມເໝາະສົມກັບເຈົ້າ.»

Verse 26

यातास्मि तपसश्चर्तुं कालीवाक्यात्तवातुलम् । रतिश्च तत्र मे नाभूत्ततः प्राप्ता तवांतिकम्

«ຂ້າໄດ້ໄປປະພຶດຕະປະສະຍາອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ຕາມຄຳຂອງກາລີ. ແຕ່ທີ່ນັ້ນຂ້າບໍ່ພົບຄວາມຍິນດີ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈຶ່ງກັບມາຫາເຈົ້າ.»

Verse 27

इत्युक्तः शंकरः शंकां किंचित्प्राप्यवधारयत् । कुपिता मयि तन्वंगी प्रत्यक्षा च दृढव्रता

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ຊັງກະຣະເກີດຄວາມສົງໄສເລັກນ້ອຍ ແລະພິຈາລະນາວ່າ: «ນາງຮ່າງບາງນັ້ນໂກດຂ້າຢ່າງແຈ້ງໆ ແລະນາງມີວຣະຕະ (ປະຕິຍານ) ໝັ້ນຄົງ.»

Verse 28

अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संशयो मम । रहसीति विचिंत्याथ अभिज्ञानाद्विचारयन्

ນາງຜູ້ຍັງບໍ່ໄດ້ສົມປາດຖະນາ ບັດນີ້ກໍມາຮອດແລ້ວ—ເປັນຫຍັງຂ້າຈຶ່ງຍັງສົງໄສ? ຄິດວ່າ «ເລື່ອງນີ້ເປັນຄວາມລັບ» ແລ້ວຈຶ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍການຈື່ຈຳແລະໝາຍສັນຍານ।

Verse 29

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तस्यांकं पद्मलक्षणम् । लोम्नामावर्तचरितं ततो देवः पिनाकधृक्

ລາວບໍ່ເຫັນທີ່ຂ້າງຊ້າຍຂອງນາງ ຮອຍໝາຍດອກບົວຢູ່ທີ່ຕັກ ແລະບໍ່ເຫັນລວດລາຍວົງວຽນຂອງຂົນອັນໂດດເດັ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກະ ຈຶ່ງຮູ້ຄວາມຈິງ.

Verse 30

बुद्धा तां दानवीं मायां किंचित्प्रहसिताननः । मेढ्रे रौद्रास्त्रमाधाय चक्रे दैत्यमनोरथम्

ເມື່ອຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນມາຍາຂອງນາງອະສຸຣີ ພຣະອົງຍິ້ມເບົາໆ. ແລ້ວຈຶ່ງວາງອາວຸດ «ຣາວດຣະ» ລົງເທິງອະວັຍະວະເພດຂອງດາຍຕະ ໃຫ້ຄວາມປາດຖະນາຂອງມັນສິ້ນສຸດຢ່າງຂົມຂື່ນ.

Verse 31

स रुदन्भैरवाज्रावानवसादं गतोऽसुरः । अबुध्यद्वीरको नैतदसुरेंद्रनिषूदनम्

ອະສຸຣນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ພ້ອມສຽງກຣີດຮ້າຍນ່າຢ້ານ ແລ້ວຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫມົດຫວັງ. ວີຣະກະບໍ່ຮູ້ວ່າ ພະລັງນີ້ແມ່ນຜູ້ປະຫານເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣທັງຫຼາຍ.

Verse 32

हते च मारुतेनाशुगामिना नगदेवता । अपरिच्छिन्नतत्त्वार्था शैलपुत्र्यां न्यवेदयत्

ເມື່ອເຂົາຖືກລົມອັນໄວວ່ອງ (ມາຣຸຕະ) ປະຫານແລ້ວ ເທວະດາແຫ່ງພູເຂົາ—ບໍ່ອາດຮູ້ແຈ້ງເນື້ອແທ້ຂອງເຫດການ—ໄດ້ໄປກາບທູນແກ່ ໄສລະປຸດຣີ (ປາຣະວະຕີ).

Verse 33

श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्तातिलोचना । अपस्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेन विदूयता

ເມື່ອໄດ້ຍິນຈາກປາກຂອງພະວາຍຸ ພຣະເທວີຜູ້ມີດວງຕາແດງດ້ວຍໂກດ ໄດ້ເຫັນລູກຊາຍ ວີຣະກະ ດ້ວຍໃຈໄໝ້ທຸກທ້ອນ।

Verse 34

मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविह्वलाम् । विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າລະທິ້ງຂ້າ—ແມ່ຂອງເຈົ້າ—ໃນຍາມທີ່ຂ້າຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເວລາບໍ່ຄວນ ໃນພິທີລັບຂອງພະສັງກະຣະ…»

Verse 35

तस्मात्ते परुषा रूक्षा जडा हृदय वर्जिता । गणेशाक्षरसदृशा शिला माता भविष्यति

«ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບເຈົ້າ ແມ່ຈະກາຍເປັນຫີນ—ແຂງກະດ້າງ ແຫ້ງກະດ້າງ ບໍ່ຮູ້ສຶກ ແລະປາດຈາກຄວາມອ່ອນໂຍນ—ດຸດດັ່ງພະອັກສອນຂອງພະຄະເນຊະ»

Verse 36

एवमुत्सृष्टशापाया गिरिपुत्र्यास्त्वनंतरम् । निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກພຣະນາງກິຣິປຸດຣີໄດ້ປ່ອຍຄໍາສາບແຊ່ງແລ້ວໃນທັນທີ ຄວາມໂກດຂອງນາງກໍ່ພຸ່ງອອກຈາກປາກ ກາຍເປັນສິງໂຕຮູບອັນມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 37

पश्चात्तापं समश्रित्य तया देव्या विसर्जितः । स तु सिंहः करालास्यो महाकेसरकंधरः

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມສໍານຶກຜິດ ພຣະເທວີໄດ້ປ່ອຍມັນໄປ; ສິງໂຕນັ້ນມີປາກນ່າຢ້ານ ແລະມີແຜງຄໍໃຫຍ່ຫນາຮອບຄໍ।

Verse 38

प्रोद्धूतबललांगूलदंष्ट्रोत्कट गुहामुखः । व्यावृतास्यो ललज्जिह्वः क्षामकुक्षिश्चिखादिषुः

ຫາງອັນແຂງແຮງຂອງມັນຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ; ຂາກັບແຂ້ວຄົມນ່າຢ້ານ ດັ່ງປາກຖ້ຳ; ປາກອ້າກວ້າງ ລີ້ນສັ່ນໄຫວ ແລະທ້ອງຜອມ—ຫິວຫາເຫຍື່ອຢູ່ເສມອ.

Verse 39

तस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्यत सती तदा । ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເທວີສະຕີ ຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງມັນ. ເມື່ອຮູ້ເຖິງຄວາມຄິດໃນໃຈຂອງນາງ ພຣະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ) …

Verse 40

आजगामाश्रमपंद संपदामाश्रयं ततः । आगम्योवाच तां ब्रह्मा गिरिजां मृष्टया गिरा

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ມາຮອດອາສຣົມນັ້ນ—ອັນເປັນທີ່ພັກພິງແຫ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ເມື່ອມາຮອດ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບກິຣິຈາ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະງາມສົມ.

Verse 41

किं देवी प्राप्तुकामासि किमलभ्यं ददामि ते । तच्छ्रुत्वोवाच गिरिजा गुरुगौरवगर्भितम्

“ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຫຍັງ? ມີຫຍັງທີ່ບໍ່ອາດໄດ້ບໍ? ຂ້າຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ກິຣິຈາ ຕອບກັບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນໜັກແນ່ນ ແລະສົມກຽດ.

Verse 42

तपसा दुष्करेणाप्तः पतित्वे शंकरो मया । स मां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्भवः

“ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນຫນັກໜ່ວງ ແລະຍາກລຳບາກ ຂ້າໄດ້ຮັບພຣະສັງກະຣະເປັນສາມີ. ແຕ່ພຣະພະວະ ກໍເອີ້ນຂ້າວ່າ ‘ຜິວຄ່ຳ’ ຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອ.”

Verse 43

स्यामहं कांचनाकारा वाल्लभ्येन च संयुता । भर्तुर्भूतपतेरंगे ह्येकतो निर्विशंकिता

ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າມີສີຄ່ຳ ແຕ່ກໍມີປະກາຍດັ່ງຄຳ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເປັນທີ່ຮັກ; ແຕ່ໃນອົງກາຍຂອງພຣະສະມີ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ—ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຂ້າງໜຶ່ງ ດ້ວຍຄວາມບໍ່ໝັ້ນໃຈ।

Verse 44

तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा प्रोवाच जलजासनः । एवं भवतु भूयस्त्वं भर्तुर्देहार्धधारिणी

ເມື່ອພຣະຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນາງ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກັບຄືນເປັນຜູ້ຖືຄອງຄື່ງໜຶ່ງແຫ່ງອົງກາຍຂອງພຣະສະມີ»។

Verse 45

ततस्तस्याः शरीरात्तु स्त्री सुनीलांबुजत्विषा । निर्गता साभवद्भीमा घंटाहस्ता त्रिलोचना

ຕໍ່ມາ ຈາກຮ່າງກາຍນາງ ມີຍິງຜູ້ໜຶ່ງປາກົດອອກມາ ມີປະກາຍດັ່ງດອກບົວສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມ; ນາງດູນ່າຢ້ານ—ມີຕາສາມ ແລະຖືກະດິ່ງໃນມື।

Verse 46

नानाभरणपूर्णांगी पीतकौशेयवासिनी । तामब्रवीत्ततो ब्रह्मा देवीं नीलांबुजत्विषम्

ນາງມີອົງກາຍປະດັບເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນານາ ແລະນຸ່ງໄໝສີເຫຼືອງ; ແລ້ວພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວກັບເທວີຜູ້ມີປະກາຍດັ່ງດອກບົວສີນ້ຳເງິນນັ້ນ।

Verse 47

अस्माद्भूधरजा रदेहसंपर्कात्त्वं ममाज्ञया । संप्राप्ता कृतकृत्यत्वमेकानंशा पुराकृतिः

«ດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍການສຳຜັດກັບຮ່າງກາຍທີ່ເກີດຈາກພູນີ້ ເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດແຫ່ງພະກິດ—ເປັນສ່ວນດຽວອັນໂບຮານ (ແຫ່ງເທວີ) ທີ່ປາກົດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ»។

Verse 48

य एष सिंहः प्रोद्भूतो देव्याः क्रोधाद्वरानने । स तेस्तु वाहनो देवी केतौ चास्तु महाबलः

ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ສິງໂຕນີ້ທີ່ບັງເກີດຈາກພຣະເທວີດ້ວຍຄວາມພິໂລດ—ຂໍໃຫ້ມັນເປັນພາຫະນະຂອງພຣະເທວີ ແລະເປັນເຄຕຸ (ທຸງສັນຍາ) ອັນມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍເທີດ.

Verse 49

गच्छ विंध्याचले तत्र सुरकार्यं करिष्यति । अत्र शुंभनिशुंभौ च हत्वा तारकसैन्यपौ

ຈົ່ງໄປຫາພູວິນທະຍາ; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະສຳເລັດພະກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ຢູ່ນີ້ ຫຼັງຈາກປະຫານ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ ຜູ້ນຳກອງທັບຂອງຕາຣະກ…

Verse 50

पांचालोनाम यक्षोऽयं यक्षलक्षपदानुगः । दत्तस्ते किंकरो देवी महामायाशतैर्युतः

ຍັກສະນີ້ຊື່ ປານຈາລາ ແລະມີຍັກສະນັບແສນນັບພັນຕິດຕາມ. ມັນຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພຣະເທວີເປັນຄົນຮັບໃຊ້, ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດມະຫາມາຍານັບຮ້ອຍ.

Verse 51

इत्युक्ता कौशिकी देवी ततेत्याह पितामहम् । निर्गतायां च कौशिक्यां जाता स्वैराश्रिता गुणैः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວີ ເກົາຊິກີ ໄດ້ຕອບຕໍ່ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ວ່າ “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ.” ແລະເມື່ອເກົາຊິກີໄດ້ຈາກໄປ ກໍເກີດຮູບອື່ນຂຶ້ນ ດຳເນີນດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຄຸນຂອງຕົນ.

Verse 52

सर्वैः पूर्वभवोपात्तैस्तदा स्वयमुपस्तितैः । उमापि प्राप्तसंकल्पा पश्चात्तापपरायणा

ໃນເວລານັ້ນ ຜົນກຳທັງຫມົດທີ່ໄດ້ສະສົມຈາກຊາດກ່ອນໆ ກໍປາກົດຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ອຸມາກໍໄດ້ຕັ້ງປະສົງແນ່ນອນ ໝົດຈິດໃຈຢູ່ໃນຄວາມສຳນຶກຜິດ ແລະການກັບໃຈ.

Verse 53

मुहुः स्वं परिनिंदंती जगाम गिरिशांतिकम् । संप्रयांतीं च तां द्वारी अपवार्य समाहितः

ນາງຕຳນິຕົນເອງຊ້ຳໆ ແລ້ວໄປຫາພຣະຄິຣີຊະ. ເມື່ອນາງກຳລັງເຂົ້າໄປ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູຜູ້ມີສະຕິໄດ້ກ້າວອອກທີ່ປາກປະຕູ ແລະກັ້ນນາງໄວ້.

Verse 54

रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः । तामुवाच च कोपेन तिष्ठ तिष्ठ क्व यासि च

ວີຣະກະ ຜູ້ຖືໄມ້ຄ້ານຄືເຄືອທອງ ໄດ້ກັ້ນພຣະເທວີ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມໂກດວ່າ “ຢຸດ! ຢຸດ! ເຈົ້າຈະໄປໃສ?”

Verse 55

प्रयोजनं न तेऽस्तीह गच्छ यावन्न भर्त्स्यसे । देव्या रूपधरो दैत्यो देवं वंचयितुं त्विह

“ເຈົ້າບໍ່ມີທຸລະຢູ່ນີ້—ຈົ່ງໄປເສຍ ກ່ອນຈະຖືກຕຳໜິ. ເພາະທີ່ນີ້ມີອະສູຣະຜູ້ແປງຮູບເປັນພຣະເທວີ ເພື່ອຫລອກລວງພຣະເທວະ”

Verse 56

प्रविष्टो न च दृष्टोऽसौ स च देवेन घातितः । घातिते चाहमाक्षिप्तो नीलकण्ठेन धीमता

“ມັນລອດເຂົ້າໄປແລະບໍ່ມີໃຜເຫັນ; ແລ້ວພຣະເທວະໄດ້ຟັນສັງຫານມັນ. ແລະເມື່ອມັນຖືກສັງຫານແລ້ວ ຂ້ອຍຖືກນີລະກັນຖະຜູ້ມີປັນຍາຕຳໜິ”

Verse 57

कापि स्त्री नापि मोक्तव्या त्वया पुत्रेति सादरम् । तस्मात्त्वमत्र द्वारिस्था वर्षपूगान्यनेकशः

“ແມ່ນແຕ່ແມ່ຍິງຜູ້ໃດກໍບໍ່ຄວນໃຫ້ເຂົ້າໂດຍເຈົ້າ—ແມ່ນຈະເອີ້ນດ້ວຍຄວາມເອັນດູວ່າ ‘ລູກ’ ກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຢືນເຝົ້າຢູ່ປະຕູນີ້ ຕະຫຼອດຫຼາຍພັນປີ”

Verse 58

भविष्यसि न चाप्यत्र प्रवेशं लप्स्यसे व्रज । एका मे प्रविशेदत्र माता या स्नेहवत्सला

«ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ—ທີ່ນີ້ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າ. ໄປເຖີດ. ຜູ້ດຽວທີ່ເຂົ້າໄດ້ແມ່ນ ແມ່ຂອງຂ້າ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ»។

Verse 59

नगाधिराजतनया पार्वती रुद्रवल्लभा । इत्युक्ता तु ततो देवी चिंतयामास चेतसा

ເມື່ອຖືກເອີ້ນວ່າ «ປາຣະວະຕີ ທິດາແຫ່ງຈອມພູ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຣຸດຣະ» ແລ້ວ ພຣະເທວີກໍໄດ້ຄິດພິຈາລະນາໃນດວງໃຈ।

Verse 60

न सा नारी तु दैत्योऽसौ वायोर्नैवावबासत । वृथैव वीरकः शप्तो मया क्रोधपरीतया

«ນາງບໍ່ແມ່ນຍິງ—ແທ້ຈິງແລ້ວເຂົາແມ່ນອະສຸຣ. ແມ່ນແຕ່ວາຍຸກໍບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ. ດ້ວຍໂທສະຄອບງຳ ຂ້າໄດ້ສາບແຊ່ງວີຣະກະໂດຍບໍ່ມີເຫດ»।

Verse 61

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थिरां श्रियम्

ຄົນໂງ່ທີ່ຖືກໂທສະຄອບງຳ ມັກເຮັດການທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ. ໂດຍໂທສະ ກຽດຕິຍົດພິນາດ; ໂທສະຍັງຂ້າຄວາມຮັ່ງມີອັນໝັ້ນຄົງໄດ້ອີກ.

Verse 62

अपरिच्छिन्नसर्वार्था पुत्रं शापितवत्यहम् । विपरीतार्थबोद्धॄणां सुलभा विपदो यतः

ໂອ ລູກເອີຍ, ເນື່ອງຈາກຂ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງທຸກສິ່ງຢ່າງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຂ້າຈຶ່ງໄດ້ສາບແຊ່ງເຈົ້າ. ເພາະຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຜິດຫຼືກັບຄວາມ ວິບັດຍ່ອມມາງ່າຍ.

Verse 63

संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । अधो लज्जाविकारेण वदनेनांबुजत्विषा

ເມື່ອໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງດັ່ງນັ້ນ ພຣະນາງໄສລະຈາ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ ວີຣະກະ; ໃບໜ້າສະຫວ່າງດັ່ງດອກບົວ ກໍ່ກົດລົງດ້ວຍຄວາມອາຍອ່ອນໂຍນ।

Verse 64

अहं वीरक ते माता मा तेऽस्तु मनसो भ्रमः । शंकरस्यास्मि दयिता सुता तु हिमभूभृतः

ວີຣະກະ ເອີຍ, ຂ້າເປັນແມ່ຂອງເຈົ້າ—ຢ່າໃຫ້ໃຈເຈົ້າຫຼົງສັບສົນ. ຂ້າເປັນຜູ້ອັນພຣະສັງກະຣະຮັກ, ແລະເປັນທິດາຂອງ ຮິມະພູພຣຶດ (ເຈົ້າແຫ່ງພູຫິມະ).

Verse 65

मम गात्रस्थितिभ्रांत्या मा शंकां पुत्र भावय । तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मयोनिना

ລູກເອີຍ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງຜິດໃນສະພາບກາຍຂອງແມ່. ຄວາມຜ່ອງພອນຂາວນີ້ ພຣະປັດມະໂຍນີ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ປະທານໃຫ້ແມ່ ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈ.

Verse 66

मया शप्तोऽस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते । ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्तिते

ຂ້າໄດ້ສາບແຊ່ງເຂົາ ໂດຍບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງຂອງເຫດການ—ເປັນເລື່ອງທີ່ໄດ້ຖືກດາຍຕະຍະສ້າງຂຶ້ນ. ແຕ່ເມື່ອຮູ້ວ່າມີການເຂົ້າມາຂອງນາງຜູ້ຍິງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະສັງກະຣະຢືນຢູ່ຢ່າງລັບໆ—

Verse 67

न निवर्तयितुं शक्यः शापः किं तु ब्रवीमि ते । मानुष्यां तु शिलायां त्वं शिलादात्संभविष्यसि

ຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນ ບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້; ແຕ່ຂ້າຈະບອກເຈົ້າວ່າ: ເຈົ້າຈະເກີດເປັນມະນຸດ ຈາກຫີນ—ເກີດຈາກ ສິລາດ (Śilāda).

Verse 68

पुण्ये चाप्यर्बुदारण्ये स्वर्गमोक्षप्रदे नृणाम् । अचलेश्वरलिंगं तु वर्तते यत्र वीरक

ໃນປ່າອັນສັກສິດ ອາຣບຸດາຣັນຍະ (Arbudāraṇya) ຜູ້ປະທານສະຫວັນ ແລະ ໂມກສະແກ່ມະນຸດ ມີລິງຄະຂອງ ອະຈະເລສະວະຣະ (Acaleśvara) ຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂອ ວີຣະກະ.

Verse 69

वाराणस्यां विश्वनाथसमं तत्फलदं नृणाम् । प्रभासस्य च यात्राभिर्दशभिर्यत्फलं नृणाम्

ສໍາລັບມະນຸດ ຜົນບຸນຂອງມັນເທົ່າກັບການນະມັດສະການ ວິສະວະນາຖະ (Viśvanātha) ໃນ ວາຣານາສີ; ແລະໃຫ້ບຸນເທົ່າກັບການເດີນທາງຈາລິກໄປ ປຣະພາສະ (Prabhāsa) ສິບຄັ້ງ.

Verse 70

तदेकयात्रया प्रोक्तमर्बुदस्य महागिरेः । यत्र तप्त्वा तपो मर्त्या देहधातून्विहाय च

ບຸນນັ້ນໄດ້ຖືກກ່າວວ່າ ເກີດຈາກການເດີນທາງຈາລິກພຽງຄັ້ງດຽວໄປຫາພູໃຫຍ່ ອາຣບຸດາ (Arbuda); ທີ່ນັ້ນມະນຸດໄດ້ບໍາເນັດຕະປະ ແລ້ວຈຶ່ງລະທິ້ງທາດແຫ່ງກາຍ.

Verse 71

संसारी न पुनर्भूयान्महेश्वरवचो यथा । अर्बुदो यदि लभ्येत सेवितुं जन्मदुःखितैः

ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ກັບໄປເປັນຜູ້ພະເນຈອນໃນສັງສານອີກ—ດັ່ງພຣະມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ໄດ້ກ່າວ—ຖ້າພູ ອາຣບຸດາ (Arbuda) ຈະພຶງໄດ້ພົບເພື່ອໄປຮັບໃຊ້ນະມັດສະການ ໂດຍຜູ້ທຸກທ້ອນຈາກການເກີດຊ້ໍາໆ.

Verse 72

वाराणसीं च केदारं किं स्मरंति वृथैव ते । तत्राराध्य भवं देवं भवान्नन्दीति नामभृत्

ເຂົາເຈົ້າຈະລະລຶກເຖິງ ວາຣານາສີ ແລະ ເກດາຣະ (Kedāra) ໄປເປົ່າໆເພາະຫຍັງ? ທີ່ນັ້ນໄດ້ນະມັດສະການພຣະພະວະ (Bhava/Śiva) ແລ້ວ ທ່ານຈຶ່ງໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ພະວານ-ນັນດີ” (Bhavān-nandī).

Verse 73

शीघ्रमेष्यसि चात्रैव प्रतीहारत्वमाप्स्यसि । एवमुक्ते हृष्टरोमा वीरकः प्रणिपत्य ताम्

“ເຈົ້າຈະກັບມາໄວໆ ແລະໃນທີ່ນີ້ເອງ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງຜູ້ເຝົ້າປະຕູ (ປຣະຕີຫາຣ)” ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ວີຣະກະ—ຂົນລຸກດ້ວຍຄວາມປິຕິ—ໄດ້ກາບນົບນາງ។

Verse 74

संस्तूय विविधैर्वाक्यैर्मातरं समभाषत । धन्योऽहं देवि यो लप्स्ये मानुष्यमतिदुर्लभम्

ເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະແມ່ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫຼາກຫຼາຍ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ເພາະຈະໄດ້ຮັບການເກີດເປັນມະນຸດ—ຊຶ່ງຫາໄດ້ຍາກຫຼາຍ.”

Verse 75

शापोऽनुग्रहरूपोऽयं विशेषादर्बुदाचले । समीपे यस्य पुण्योऽस्ति महीसागरसंगमः

“ຄຳສາບ” ນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນຮູບແຫ່ງພຣະອະນຸຄຣາະ—ໂດຍພິເສດໃນພູອັຣບຸດະ—ໃກ້ນັ້ນມີຈຸດບັນຈົບອັນສັກສິດ ທີ່ດິນແລະທະເລມາພົບກັນ।

Verse 76

ऊधः पृथिव्या देशोऽयं यो गिरेश्चार्णवांतरे । तत्र गत्वा महत्पुण्यमवाप्य भवभक्तितः

ດິນແດນນີ້ເປັນດັ່ງ “ເຕົ້ານົມຂອງແຜ່ນດິນ” ຢູ່ລະຫວ່າງພູແລະທະເລ. ໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍຄວາມພັກດີຕໍ່ ພະພາວະ (ພຣະສິວະ).

Verse 77

पुनरेष्यामि भो मातरित्युक्त्वाभूच्छिलासुतः । देवी च प्रविवेशाथ भवनं शशिमौलिनः

ເຂົາກ່າວວ່າ “ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບມາອີກ” ແລ້ວບຸດແຫ່ງຫີນກໍຈາກໄປ. ສ່ວນພຣະເທວີນັ້ນ ກໍເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ).

Verse 78

इत्यार्बुदाख्यानम् । ततो दृष्ट्वा च तां प्राह धिग्नार्य इति त्र्यंबकः

ດັ່ງນັ້ນ ຕຳນານອາຣບຸດາ (Arbuda) ກໍສິ້ນສຸດ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຕຣຽມບະກະ (ພຣະສິວະ) ເຫັນນາງ ກໍຕັດວ່າ: «ຊິບຫາຍ! ໂອ ນາງເອີຍ!»

Verse 79

सा च प्रण्म्य तं प्राह सत्यमेतन्न मिथ्यया । जडः प्रकृतिभागोयं नार्यश्चार्हंति निन्दनाम्

ນາງກໍກົດກະບົດນົບນ້ອມພຣະອົງ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ແມ່ນຄຳມຸສາ. ຄວາມທຶບທື່ນນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti); ແລະນາງທັງຫຼາຍ ຍ່ອມຄວນຮັບຄຳຕຳນິ»

Verse 80

पुरुषाणां प्रसादेन मुच्यंते भवसागरात् । ततः प्रहृष्टस्तामाह हरो योग्याऽधुना शुभे

ໂດຍພຣະກຸສົນແຫ່ງບຸລຸດ ນາງທັງຫຼາຍຈຶ່ງພົ້ນຈາກມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງສັງສານ. ແລ້ວພຣະຫຣະ (Hara) ຊື່ນບານໃຈ ກ່າວກັບນາງວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີມົງຄຸນ, ບັດນີ້ເຈົ້າສົມຄວນແລ້ວ»

Verse 81

पुत्रं दास्यामि येन त्वं ख्यातिमाप्स्यसि शोभने । ततो रेम हि देव्या स नानाश्चर्यालयो हरः

«ເຮົາຈະປະທານບຸດໃຫ້ເຈົ້າ ໂດຍບຸດນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຊື່ສຽງ, ໂອ ຜູ້ງາມ» ແລ້ວພຣະຫຣະ—ຜູ້ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ—ກໍຊື່ນບານກັບພຣະເທວີແທ້ໆ.

Verse 82

ततो वर्षसहस्रेषु देवास्त्वरितमानसाः । ज्वलनं नोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຜ່ານໄປຫຼາຍພັນປີ ບັນດາເທວະດາມີໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະຮີບຮ້ອນ ໄດ້ກະຕຸ້ນພຣະອັກນິ (Jvalana) ໃຫ້ອອກໄປ ເພື່ອຮູ້ເຈດຈຳນົງ ແລະການກະທຳອັນລຶກລັບຂອງ ສັງກະຣະ (Śaṅkara).

Verse 83

द्वारि स्थितं प्रतिहारं वंचयित्वा च पावकः । पारावतस्य रूपेण प्रविवेश हरांतिकम्

ພະອັກຄີ (Pāvaka) ໄດ້ຫຼອກລວງຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ແລະ ແປງກາຍເປັນນົກເຂົາ ບິນເຂົ້າໄປຫາພະຫະຣະ (Hara) ເຖິງເຂດຊັ້ນໃນ.

Verse 84

ददृशे तं च देवेशो विनतां प्रेक्ष्य पार्वतीम् । ततस्तां ज्वलनं प्राह नैतद्योग्यं त्वया कृतम्

ຈອມເທບໄດ້ເຫັນລາວ ແລະ ເມື່ອເຫັນພະນາງປາຣວະຕີ ກົ້ມຂາບລົງ, ພະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບພະອັກຄີວ່າ: “ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດນີ້ ບໍ່ເໝາະສົມເລີຍ”.

Verse 85

यदिदं भुक्षुतं स्थानान्मम तेजो ह्यनुत्तमम् । गृहाण त्वं सुदुर्बुद्धे नो वा धक्ष्यामि त्वां रुषा

“ໃນເມື່ອເຈົ້າໄດ້ກືນກິນພະລັງອັນສັກສິດທີ່ສຸດຂອງຂ້າ ຈາກສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ຈົ່ງຮັບມັນໄປເຖີດ ເຈົ້າຄົນໂງ່, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະເຜົາເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ.”

Verse 86

भीतस्ततोऽसौ जग्राह सर्वदेवमुखं च सः । तेन ते वह्निसहिता विह्वलाश्च सुराः कृताः

ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງເທວະດາທັງຫຼາຍ; ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຫຼົ່າເທວະດາ ພ້ອມດ້ວຍພະອັກຄີ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ສັບສົນວຸ້ນວາຍ.

Verse 87

विपाट्य जठराण्येषां वीर्यं माहेश्वरं ततः । निष्क्रांतं तत्सरो जातं पारदं शतयोजनम्

ເມື່ອທ້ອງຂອງພວກເຂົາແຕກອອກ, ພະລັງແຫ່ງພະມະເຫສວນ ກໍໄຫຼອອກມາ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເກີດເປັນທະເລສາບທາດບາຫຼອດ (pārada) ກວ້າງຮ້ອຍໂຍດ.

Verse 88

वह्निश्च व्याकुलीभूतो गंगायां मुमुचे सकृत् । दह्यमाना च सा देवी तरंगैर्वहिरुत्सृजत्

ອັກນິກໍຖືກກະທົບໃຈ ແລ້ວປ່ອຍມັນລົງໃນແມ່ນ້ຳຄັງຄາເພີງຄັ້ງດຽວ. ເທວີນັ້ນຖືກໄຟເຜົາ ຈຶ່ງຂັບໄຟອອກນອກຜ່ານຄື້ນນ້ຳຂອງນາງ।

Verse 89

जातस्त्रिभुवनक्यातस्तेन च श्वेतपर्वतः । एतस्मिन्नंतरे वह्निराहूतश्च हिमालये

ຈາກນັ້ນເກີດເປັນພູເຂົາສເວຕະປະຣະວະຕະ (ພູຂາວ) ອັນໂດງດັງໃນສາມໂລກ. ໃນຂະນະນັ້ນ ອັກນິກໍຖືກເຊີນໄປຫາພູຫິມາລະຍະ.

Verse 90

सप्तर्षिभिर्वह्निहोमं कुर्वद्भिर्मंत्रवीर्यतः । आगत्य तत्र जग्राह वह्निर्भागं च तं हुतम्

ເມື່ອພຣະຣິສິທັງເຈັດ ມີພະລັງມົນຕຣາ ກຳລັງທຳພິທີໂຮມບູຊາໄຟ, ອັກນິໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະຮັບເອົາສ່ວນຂອງຕົນໃນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍ.

Verse 91

गतेऽह्न्यत्वस्मिंश्च तत्रस्थः पत्नी स्तेषामपश्यत । सुवर्णकदलीस्तंभनिभास्ताश्चंद्रलेखया

ເມື່ອວັນນັ້ນຜ່ານໄປ ພັນລະຍາຂອງພຣະຣິສິເຫຼົ່ານັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ເຫັນ(ພວກເຂົາ) ຄ້າຍເສົາກ້ວຍຄຳ ແລະມີເສັ້ນຮູບຈັນທຣເລກາປານດວງເດືອນ.

Verse 92

पश्यमानः प्रफुल्लाक्षो वह्निः कामवशं गतः । स भूयश्चिंतयामास न न्याय्यं क्षुभितोऽस्मि यत्

ເມື່ອອັກນິເບິ່ງຢູ່ດ້ວຍດວງຕາທີ່ເບີກບານ ທ່ານກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງກາມະ. ແລ້ວທ່ານຄິດຊ້ຳໆວ່າ: “ບໍ່ຄວນເລີຍ ທີ່ຂ້ອຍຈະຖືກກະທົບໃຈຈົນຫວັ່ນໄຫວເຊັ່ນນີ້.”

Verse 93

साध्वीः पत्नीर्द्विजेंद्राणामकामाः कामयाम्यहम् । पापमेतत्कर्म चोग्रं नश्यामि तृमवत्स्फुटम्

«ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງປາຖະນາພັນລະຍາຜູ້ຮັກສາສິນຂອງດວິເຈນທຣາ—ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ—ຜູ້ບໍ່ປາຖະນາຂ້າພະເຈົ້າ. ການກະທໍານີ້ເປັນບາບຮ້າຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະພິນາດສິ້ນເຊີງ ເຫມືອນໃບຫຍ້າ»។

Verse 94

कृत्वैतन्नश्यते कीर्तिर्यावदाचंद्रतारकम् । एवं संचिंत्य बहुधा गत्वा चैव वनांतरम्

«ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເຮັດສິ່ງນີ້ ຊື່ສຽງອັນດີ—ທີ່ຄວນຢູ່ຍືນຍາວເທົ່າດວງຈັນແລະດາວ—ຈະຖືກທໍາລາຍ»។ ຄິດຢ່າງນີ້ຊໍ້າໆ ແລ້ວເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າລຶກ.

Verse 95

संयन्तुं नाभवच्छक्त उपायैर्बहुभिर्मनः । ततः स कामसंतप्तो मूर्छितः समपद्यत

ແຕ່ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍບໍ່ອາດຄວບຄຸມໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃຊ້ວິທີຫຼາຍປະການ. ແລ້ວເຂົາຜູ້ຖືກໄຟແຫ່ງກາມເຜົາ ກໍລົ້ມລົງເປັນລົມ.

Verse 96

ततः स्वाहा च भार्यास्य बुबुधे तद्विचेष्टितम् । ज्ञात्वा च चिंतयामास प्रहृष्टा मनसि स्वयम्

ຕໍ່ມາ ສະວາຫາ ພັນລະຍາຂອງເຂົາ ໄດ້ຮູ້ເຫັນການກະທໍານັ້ນ. ເມື່ອຮູ້ແລ້ວ ນາງກໍຄິດໃນໃຈ—ແອບຍິນດີຢູ່ໃນມະນະຂອງນາງ.

Verse 97

स्वां भार्यामथ मां त्यक्त्वा बहुवासादवज्ञया । भार्याः कामयते नूनं सप्तर्षीणां महात्मनाम्

«ເຂົາໄດ້ດູໝິ່ນພັນລະຍາຂອງຕົນ—ຄືຂ້າພະເຈົ້າ—ເນື່ອງຈາກຄວາມຄຸ້ນເຄີຍດົນນານ; ບັດນີ້ເຂົາແນ່ນອນປາຖະນາພັນລະຍາຂອງສັບຕະຣິສີ ມະຫາອາດມາ ທັງເຈັດ»។

Verse 98

तदासां रूपमाश्रित्य रमिष्ये तेन चाप्यहम् । ततस्त्वंगिरसो भार्या शिवानामेति शोभना

«ເອົາຮູບຮ່າງຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະຫຼິ້ນຮັກກັບທ່ານນັ້ນ»។ ຕໍ່ມາ ພັນລະຍາອັນງາມຂອງອັງກິຣະ ຊື່ «ສິວາ» ກ້າວອອກມາ។

Verse 99

तस्या रूपं समाधाय पावकं प्राप्य साब्रवीत् । मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि

ສວາຫາ ເອົາຮູບຂອງນາງນັ້ນ ເຂົ້າໄປຫາ ພາວະກະ (ອັກນິ) ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ອັກນິ, ຂ້າພະເຈົ້າລຸກໄໝ້ດ້ວຍກາມ; ທ່ານຄວນປາຖະໜາຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 100

न चेत्करिष्यसे देव मृतां मामुपधारय । अहमंगिरसो भार्या शिवानाम हुताशन

«ຖ້າທ່ານບໍ່ເຮັດ ໂອ ທ່ານເທວະ, ຈົ່ງນັບຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນຕາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນພັນລະຍາຂອງອັງກິຣະ ຊື່ «ສິວາ», ໂອ ຮຸຕາສະນະ (ອັກນິ)»।

Verse 101

सर्वाभिः सहिता प्राप्ता ताश्च यास्यंत्यनुक्रमात् । अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं त्वच्चित्ताश्च वयं तथा

«ຂ້າພະເຈົ້າມາພ້ອມກັບນາງທັງໝົດ ແລະນາງເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະມາຕາມລຳດັບ. ທ່ານເປັນທີ່ຮັກຂອງພວກເຮົາເສມອ, ແລະໃຈຂອງພວກເຮົາກໍຜູກພັນຢູ່ກັບທ່ານເຊັ່ນກັນ»។

Verse 102

ततः स कामसंतप्तः संबभूव तया सह । प्रीते प्रीता च सा देवी निर्जगाम वनांतरात्

ຕໍ່ມາ ທ່ານນັ້ນຜູ້ຖືກກາມເຜົາໄໝ້ ໄດ້ຮ່ວມສະຫມັກກັບນາງ. ເມື່ອທ່ານພໍໃຈແລ້ວ ນາງເທວີນັ້ນກໍພໍໃຈ ແລະອອກມາຈາກກາງປ່າລຶກ.

Verse 103

चिंतयंती ममेदं चेद्रूपं द्रक्ष्यंति कानने । ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यंति पावकात्

ນາງຄິດວ່າ: “ຖ້າເຂົາເຫັນຮູບຂອງຂ້ອຍນີ້ໃນປ່າ ເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພະເທວະໄຟ ປາວະກະ ໄດ້ຮັບໂທດແຫ່ງຄຳບໍ່ຈິງ ເນື່ອງຈາກພັນລະຍາຂອງພຣາຫມະນະ” ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 104

तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् । सुपर्णा सा ततो भूत्वा ददृशे श्वेतपर्वतम्

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງເລື່ອງນີ້ “ຂ້ອຍຈະເປັນ ກະຣຸດີ” ເທົ່ານັ້ນ. ແລ້ວນາງກາຍເປັນນົກສຸປັນນາ ປີກໃຫຍ່ ແລະໄດ້ເຫັນພູຂາວ (ເສວະຕະປະຣະວະຕະ).

Verse 105

शरस्तंबैः सुसंपृक्तं रक्षोभिश्च पिशाचकैः । सा तत्र सहसा गत्वा शैलपूष्ठं सुदुर्गमम्

ບ່ອນນັ້ນມີຫຍ້າອໍ້ (ຊະຣະ) ຂຶ້ນໜາແໜ້ນ ແລະມີຣາກຊະສະ ກັບ ປິສາຈະ ຊຸມຊົນ. ນາງໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວ ເຖິງສັນພູທີ່ເຂົ້າເຖິງຍາກຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 106

प्राक्षिपत्कांचने कुंडे शुक्रं तद्धारणेऽक्षमा । शिष्टानामपि देवीनां सप्तर्षीणां महात्मनाम्

ນາງທົນຮັບບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງໂຍນນ້ຳສຸກຣະນັ້ນລົງໃນພາຊະນະຄຳ—ເປັນພາລະທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວີຜູ້ປະເສີດ ແລະ ສັບຕະຣິສີ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ກໍຍັງຍາກຈະຮັບໄວ້.

Verse 107

पत्नीसरूपतां कृत्वा कामयामास पावकम् । दिव्यं रूपमरूंधत्याः कर्तुं न शकितं तया

ນາງເຮັດຕົນໃຫ້ຄ້າຍພັນລະຍາ ແລະດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ ໄດ້ເຂົ້າຫາ ປາວະກະ (ອັກນິ). ແຕ່ນາງບໍ່ອາດສ້າງຮູບອັນທິບຂອງ ອະຣຸນທະຕີ ໃຫ້ເປັນໄດ້.

Verse 108

तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तुः शुश्रूषणेन च । षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्निरेतः कुरुद्वह

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງຕະປະຂອງນາງ ແລະດ້ວຍການຮັບໃຊ້ສາມີດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກ ເມັດແຫ່ງອັກນິນັ້ນ ຖືກຝາກໄວ້ຫົກຄັ້ງ ໂອ້ ຜູ້ທົນທານແຫ່ງກຸຣຸ.

Verse 109

कुंडेऽस्मिंश्चैत्रबहुले प्रतिपद्येव स्वाहया । ततश्च पावको दुःखाच्छुशोच च मुमोह च

ໃນພາຊະນະນີ້—ໃນວັນປະຕິປະດາ (ວັນທີ 1) ຂອງຄື່ງເດືອນສວ່າງເດືອນໄຈຕຣະ—ໂດຍສະວາຫາ. ແລ້ວພາວະກະຖືກທຸກຂ໌ກົດທັບ ກໍໂສກເສົ້າ ແລະຫຼົງມົວໄປ.

Verse 110

आः पापं कृतमित्येव देहन्यासेऽकरोन्मतिम् । ततस्तं खेचरी वाणी प्राह मा मरणं कुरु

“ອ້າ! ຂ້າໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ!” ຄິດດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະລະທິ້ງຮ່າງກາຍ. ແລ້ວສຽງທິບຈາກຟ້າກ່າວວ່າ: “ຢ່າກໍ່ຄວາມຕາຍເລີຍ.”

Verse 111

भाव्यमेतच्च भाव्यर्थात्को हि पावक मुच्यते । भाव्यर्थेनापि यत्ते च परदारोप सेवनम्

“ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ແລະເພື່ອສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ—ໃຜເລົ່າ ໂອ້ ພາວະກະ ຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກຊະຕາກຳ? ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ການເຂົ້າໄປຫາເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ ກໍເປັນຄວາມຜິດ.”

Verse 112

कृतं तच्चेतसा तेन त्वामजीर्णं प्रवेक्ष्यति । श्वेतकेतोर्महायज्ञे घृतधाराभितर्पितम्

ເນື່ອງຈາກລາວໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນຈິດ ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນຍ່ອຍ—ເຈົ້າຜູ້ເຄີຍຖືກຫຼໍ້ລ້ຽງດ້ວຍສາຍນ້ຳເນີຍໃສ (ຄຣິຕະ) ໃນມະຫາຍັດຂອງສະເວຕະເກຕຸ.

Verse 113

शोकं च त्यज नैतास्ताः स्वाहै वेयं तव प्रिया । श्वेतपर्वतकुंडस्थं पुत्रं त्वं द्रष्टुमर्हसि । ततो वह्निस्तत्र गत्वा ददृशे तनयं प्रभुम्

“ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກ—ນາງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນເມຍຂອງເຈົ້າ; ນີ້ແມ່ນ ສະວາຫາ (Svāhā) ຜູ້ຮັກຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າຄວນໄປເບິ່ງລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຢູ່ໃນສະລອຍນ້ຳແຫ່ງ Śvetaparvata.” ແລ້ວ ອັກນິ (Agni) ໄປທີ່ນັ້ນ ແລະເຫັນລູກຊາຍ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 114

अर्जुन उवाच । कस्मात्स्वाहा करोद्रूपं षण्णां तासां महामुने

ອາຣຈຸນ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເປັນຫຍັງ ສະວາຫາ (Svāhā) ຈຶ່ງແປງຮູບເປັນຮູບຂອງນາງທັງຫົກນັ້ນ?”

Verse 115

यत्ता भर्तृपराः साध्व्यस्तपस्विन्योग्निसंनिभाः । न बिभेति च किं ताभ्यः षड्भ्यः स्वाहाऽपराधिनी । भर्तृभक्त्या जगद्दग्धुं यतः शक्ताश्च ता मुने

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນອຸທິດຕົນແດ່ສາມີ—ເປັນສະຕີຜູ້ດີ ນັກຕະປະ ແຈ້ງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ. ໂອ ມຸນີ, ເປັນຫຍັງ ສະວາຫາ (Svāhā) ຜູ້ກະທຳຜິດ ຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານນາງທັງຫົກ—ເພາະດ້ວຍພັກດີຕໍ່ສາມີ ພວກນາງສາມາດເຜົາໂລກໄດ້?

Verse 116

नारद उवाच । सत्यमेतत्कुरुश्रेष्ठ श्रृणु तच्चापि कारणम् । येन तासां कृतं रूपं न वा शापं ददुश्च ताः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: “ແທ້ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນອີກດ້ວຍ—ເຫດໃດ ສະວາຫາ (Svāhā) ຈຶ່ງເອົາຮູບຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະເຫດໃດນາງເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງບໍ່ກ່າວຄຳສາບ.”

Verse 117

यत्र तद्वह्निना क्षिप्तं रुद्रतेजः सकृत्पुरा । गंगायां तत्र सस्नुस्ताः षटत्न्योऽज्ञनाभावतः

ທີ່ໃດທີ່ ອັກນິ (Agni) ເຄີຍໂຍນພະລັງສະຫວ່າງແຫ່ງຣຸດຣະ (Rudra-tejas) ໄວ້ແຕ່ກ່ອນ, ທີ່ນັ້ນເອງ ເມຍທັງຫົກໄດ້ອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 118

ततस्ता विह्वलीभूतास्तेजसा तेन मोहिताः । लज्जया च स्वभर्तॄणां गंगातीरस्थिता रहः

ແລ້ວນາງເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກຄວາມສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນທຳໃຫ້ມືດມົນ ແລະຫວັ່ນໄຫວ; ເນື່ອງຈາກຄວາມອາຍຕໍ່ສາມີ ຈຶ່ງຢູ່ຢ່າງລັບໆທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ।

Verse 119

एतदंतमालोक्य चिकीर्षंती मनीषितम् । स्वाहा शरीरमाविश्यतासां तेजो जहार तत्

ເມື່ອເຫັນວ່າເລື່ອງລາວເປັນໄປຢ່າງໃດ ແລະປາດຖະນາຈະສຳເລັດເຈດຈຳນົງຂອງນາງ ສະວາຫາ (Svāhā) ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຮ່າງຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະນຳເອົາຕະເຈະ (tejas) ນັ້ນອອກໄປຈາກພວກນາງ।

Verse 120

चिक्रीड वह्निजायापि यथा ते कथितं मया

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ພັນລະຍາຂອງອັກນີ (Agni) ກໍໄດ້ກະທຳຢ່າງເລີ່ນລະບຽບ ດັ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ।

Verse 121

उपकारमिमं ताभिः स्मरंतीभिश्च भारत । न शप्ता सा यतः शापो न देयश्चोपकारिणि

ໂອ ພາຣະຕະ (Bhārata) ເມື່ອນາງເຫຼົ່ານັ້ນລະລຶກເຖິງອຸປະການນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສາບແຊ່ງນາງ; ເພາະຄຳສາບແຊ່ງບໍ່ຄວນມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄຸນອຸປະການ।

Verse 122

ततः सप्तर्षयो ज्ञात्वा ज्ञानेनासुचितां गताः । तत्यजुः षट् तदा पत्नीर्विना देवीमरुंधतीम्

ຕໍ່ມາ ສັບຕະຣິສີ (ເຈັດ຤ິສີ) ເມື່ອຮູ້ຄວາມຈິງດ້ວຍຍານະປັນຍາ ກໍຮູ້ວ່າຕົນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ; ແລ້ວຈຶ່ງລະທິ້ງພັນລະຍາຫົກນາງ ເວັ້ນແຕ່ເທວີ ອະຣຸນທະຕີ (Arundhatī).

Verse 123

विश्वामित्रस्तु भगवान्कुमारं शरणं गतः । स्तवं दिव्यं संप्रचक्रे महासेनस्य चापि सः

ພຣະວິສະວາມິດຕະ ຜູ້ຄວນບູຊາ ໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະກຸມາຣ ແລະທ່ານໄດ້ປະພັນບົດສັນລະເສີນອັນທິບພະ ຖວາຍແດ່ພຣະມະຫາເສນາດ້ວຍ।

Verse 124

अष्टोत्तरशतं नाम्नां श्रृणु त्वं तानि फाल्गुन । जपेन येषां पापानि यांति ज्ञानमवाप्नुयात्

ໂອ ຟາລກຸນາ ເຈົ້າຈົ່ງຟັງນາມ 108 ປະການນັ້ນ; ດ້ວຍການສວດຈົບ ບາບທັງຫຼາຍຈະສິ້ນໄປ ແລະຈະໄດ້ຮັບປັນຍາທາງທຳ।

Verse 125

त्वं ब्रह्मवादी त्वं ब्रह्मा ब्राह्मणवत्सलः । ब्रह्मण्यो ब्रह्मदेवश्च ब्रह्मदो ब्रह्मसंग्रहः

ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ; ເຈົ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມາ; ເຈົ້າເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ພຣາຫມະນ. ເຈົ້າຄຸ້ມຄອງລະບຽບພຣະຫມັນ; ເຈົ້າແມ່ນອົງເທວະເຈົ້າແຫ່ງພຣະຫມັນ; ເຈົ້າປະທານປັນຍາພຣະຫມັນ; ເຈົ້າແມ່ນຄັງຮວບຮວມພຣະຫມັນ।

Verse 126

त्वं परं परमं तेजो मंगलानां च मंगलम् । अप्रमेयगुणश्चैव मंत्राणां मंत्रगो भवान्

ເຈົ້າແມ່ນຮັດສະມີອັນສູງສຸດ ແລະເປັນມົງຄຸນໃນມົງຄຸນທັງປວງ. ຄຸນທຳຂອງເຈົ້າຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ ແລະແກ່ນສານຂອງມັນຕຣາທັງຫມົດ।

Verse 127

त्वं सावित्रीमयो देव सर्वत्रैवापराजितः । मंत्र शर्वात्मको देवः षडक्षरवतां वरः

ໂອ ເທວະເຈົ້າ, ເຈົ້າປະກອບດ້ວຍພະລັງສາວິຕຣີ (ກາຍະຕຣີ) ແລະບໍ່ເຄີຍພ່າຍແພ້ທົ່ວທຸກສະຖານ. ໂອ ເທວະເຈົ້າ, ເຈົ້າແມ່ນມັນຕຣາ ແລະເປັນອາດຕະມະຂອງ ສະຣະວະ (ສິວະ), ເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາຜູ້ມີມັນຕຣາຫົກພະຍາງ।

Verse 128

माली मौली पताकी च जटी मुंडी शिखंड्यपि । कुण्डली लांगली बालः कुमारः प्रवरो वरः

ພຣະອົງຊົງປະດັບພວງມາລາ ຊົງມົງກຸດ ແລະຊົງຖືທຸງ; ຜົມມັດ ສະຫຼອດສີສະ ແລະມີຍອດຜົມ. ຊົງສວມຕຸ້ມຫູ ຊົງຖືໄຖ; ພຣະອົງແມ່ນພຣະຍຸວະ—ກຸມາຣ—ຜູ້ປະເສີດ ແລະສູງສຸດ.

Verse 129

गवांपुत्रः सुरारिघ्नः संभवो भवभावनः । पिनाकी शत्रुहा श्वेतो गूढः स्कन्दः कराग्रणीः

ພຣະອົງແມ່ນ “ບຸດແຫ່ງຝູງງົວ” ຜູ້ປະຫານສັດຕູຂອງເທວະ; ຜູ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນ ແລະຜູ້ປຸກໃຫ້ການເກີດເປັນ. ຊົງຖືພິນາກະ ຜູ້ທຳລາຍຄູ່ອິດ; ຜູ້ຂາວຜ່ອງ ແລະຜູ້ເຊື່ອງເຮັດ; ສະກັນດະ ຜູ້ນຳໜ້າໃນການກະທຳ.

Verse 130

द्वादशो भूर्भुवो भावी भुवः पुत्रो नमस्कृतः । नागराजः सुधर्मात्मा नाकपृष्ठः सनातनः

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ມີສິບສອງພາກ; ເປັນພູຣ ແລະພູວະ; ເປັນຜູ້ຈະເກີດເປັນໃນອະນາຄົດ. ເປັນບຸດແຫ່ງພູວະ ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ. ເປັນພຣະຣາຊາແຫ່ງນາກາ ມີທຳມະອັນຖືກຕ້ອງເປັນສະພາບ; ສະຖິດເທິງຫຼັງຟ້າ ເປັນອະມະຕະນິລັນດອນ.

Verse 131

त्वं भर्ता सर्वभूतात्मा त्वं त्राता त्वं सुखावहः । शरदक्षः शिखी जेता षड्वक्त्रो भयनाशनः

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ອຸ້ມຊູ ເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ; ເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ແລະຜູ້ນຳຄວາມສຸກ. ພຣະເນດຄົມຊັດດັ່ງຄວາມໃສໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ; ຊົງມີຍອດ (ທຸງນົກຍູງ) ເປັນຜູ້ຊະນະ; ພຣະອົງຫົກພັກຕຣາ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 132

हेमगर्भो महागर्भो जयश्च विजयेश्वरः । त्वं कर्ता त्वं विधाता च नित्यो नित्यारिमर्दनः

ພຣະອົງແມ່ນ ເຮມະຄັຣພະ ຄັນທອງ; ມະຫາຄັຣພະ ຄັນໃຫຍ່ແຫ່ງພະລັງ. ພຣະອົງແມ່ນ ຊະຍະ ຈິດແຫ່ງຊັຍຊະນະ ແລະ ວິຊະເຍສະວະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຊັຍ. ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກະທຳ ແລະຜູ້ຈັດວາງ; ເປັນນິລັນດອນ ແລະຜູ້ບົດຂີ່ກຳລັງອະຄູ່ອິດຢ່າງບໍ່ຂາດ.

Verse 133

महासेनो महातेज वीरसेनश्च भूपतिः । सिद्धासनः सुराध्यक्षो भीमसेनो निरामयः

ພຣະອົງແມ່ນ ມະຫາເສນາ ຜູ້ນຳກອງທັບໃຫຍ່; ມະຫາເຕຊະ ຜູ້ມີຮັດສະມີອັນຍິ່ງ; ວີຣະເສນາ ຜູ້ນຳວີຣະຊົນ; ແລະ ພູປະຕິ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ພຣະອົງແມ່ນ ສິດທາສະນະ ປະທັບໃນຫມູ່ຜູ້ສຳເລັດ; ສຸຣາທະຍັກສະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງເທວະ; ພີມະເສນາ ພະລັງອັນນ່າຢ້ານ; ແລະ ນິຣາມະຍະ ຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ໄພ.

Verse 134

शौरिर्यदुर्महातेजा वीर्यवान्सत्यविक्रमः । तेजोगर्भोऽसुररिपुः सुरमूर्तिः सुरोर्ज्जितः

ພຣະອົງແມ່ນ ສໍາຣິ ແລະ ຢະດຸ—ຜູ້ສູງສົ່ງດ້ວຍສາຍສະກຸນແລະຄວາມກ້າຫານ—ມີຮັດສະມີກວ້າງໃຫຍ່; ມີພະລັງກ້າແຂງ ແລະວິກຣະມະອັນສັດຈິງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພຣະອົງແມ່ນ ເຕໂຈຄັຣພະ ແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຮັດສະມີ; ສັດຕູຂອງອະສຸຣ; ຮູບອົງແຫ່ງເທວະ; ແລະຜູ້ຖືກເສີມດ້ວຍພະລັງທິບ.

Verse 135

कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຮູ້ຄຸນ ແລະຈື່ຈຳການຮັບໃຊ້; ຜູ້ປະທານພອນ; ຄວາມຈິງແທ້ເອງ; ທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ຂໍພຶ່ງ; ແລະຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຄົນດີ. ພຣະອົງຮັກສາວຣະຕະອັນດີຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ; ມີທາດເກີດຈາກໄຟ; ແລະດຳລົງຢູ່ແມ່ນແຕ່ໃນອະນຸພາກລະອຽດທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວແຜ່ນດິນ.

Verse 136

पिप्पली शीघ्रगो रौद्री गांगेयो रिपुदारणः । कार्त्तिकेयः प्रभुः क्षंता नीलदंष्ट्रो महामनाः

ພຣະອົງແມ່ນ ປິບພະລີ; ຜູ້ໄວດັ່ງລົມ; ຜູ້ນ່າຢ້ານເກງຂັມດ້ວຍອຳນາດ; ຄື ຄາງເກຍ ຜູ້ເກີດຈາກແມ່ນ້ຳຄາງຄາ; ແລະຜູ້ຜ່າທຳລາຍສັດຕູ. ພຣະອົງແມ່ນ ກາຣຕິເກຍ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ອົດທົນ ແລະໃຈກວ້າງ—ມີງາສີນ້ຳເງິນຟ້າ ແລະຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 137

निग्रहो निग्रहाणां च नेता त्वं सुरनंदनः । प्रग्रहः परमानंदः क्रोधघ्नस्तार उच्छ्रितः

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ປາບປະຫານ ແລະເປັນການຄວບຄຸມແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄວບຄຸມທັງຫຼາຍ; ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ນຳ, ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານຂອງເທວະ. ພຣະອົງແມ່ນສາຍບັງຄັບນຳທາງ; ຄວາມສຸກສູງສຸດເອງ; ຜູ້ທຳລາຍຄວາມໂກດ; ແລະເປັນດາວຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ອັນສູງສົ່ງເຫນືອສຸດ.

Verse 138

कुक्कुटी बहुली दिव्यः कामदो भूरिवर्धनः । अमोघोऽमृतदो ह्यग्निः शत्रुघ्नः सर्वमोदनः

ພຣະອົງແມ່ນ ກຸກກຸຕີ ແລະ ບະຫຸລີ; ຜູ້ເປັນທິບ; ຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາອັນຖືກທຳ; ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມອຸດົມ. ບໍ່ຜິດພາດ, ຜູ້ປະທານອະມຣິຕະດັ່ງຊີວິດ; ເປັນໄຟເອງ; ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູ; ແລະຜູ້ໃຫ້ຄວາມຍິນດີແກ່ທຸກຜູ້.

Verse 139

अव्ययो ह्यमरः श्रीमानुन्नतो ह्यग्निसंभवः । पिशाचराजः सूर्याभः शिवात्मा शिवनंदनः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ, ບໍ່ຕາຍ, ແລະສະຫງ່າງາມ; ສູງສົ່ງ ແລະເກີດຈາກໄຟ. ພຣະອົງເປັນກະສັດແຫ່ງປິສາຈ; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ; ເປັນສານະແທ້ຂອງພຣະສິວະ; ແລະເປັນພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ນຳຄວາມຍິນດີແກ່ພຣະສິວະ.

Verse 140

अपारपारो दुर्ज्ञेयः सर्वभूतहिते रतः । अग्राह्यः कारणं कर्ता परमेष्ठी परं पदम्

ພຣະອົງບໍ່ມີຝັ່ງໃກ້ ຫຼືຝັ່ງໄກ—ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະຍາກຈະເຂົ້າໃຈ—ຊົງອຸທິດຕົນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ບໍ່ອາດຈັບຕ້ອງ; ເປັນເຫດ ແລະເປັນຜູ້ກະທຳ; ເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ ແລະເປັນຈຸດໝາຍສູງສຸດ.

Verse 141

अचिंत्यः सर्वभूतात्मा सर्वात्मा त्वं सनातनः । एवं स सर्वभूतानां संस्तुतः परमेश्वरः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ຄິດບໍ່ຖືກ—ເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ, ເປັນອາດຕະຂອງທຸກສິ່ງ, ເປັນນິລັນດອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກສັດທັງປວງສັນລະເສີນ.

Verse 142

नाम्नामष्टशतेनायं विश्वामित्रमहर्षिणा । प्रसन्नमूर्तिराहेदं मुनींद्रं व्रियतामिति

ພຣະອົງຜູ້ມີພຣະພັກຜ່ອງໃສ ຕັດວ່າ: “ບົດສັນລະເສີນນາມ 800 ນີ້ ຖືກຮຽບຮຽງໂດຍມະຫາຣິສິ ວິສະວາມິຕຣະ. ຂໍໃຫ້ມຸນີຜູ້ປະເສີດນີ້ ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ ແລະການເຄົາລົບ.”

Verse 143

मम त्वया द्विजश्रेष्ठ स्तुतिरेषा निरूपिता । भविष्यति मनोऽभीष्टप्राप्तये प्राणिनां भुवि

ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ບົດສັນລະເສີນຂອງຂ້ານີ້ ທ່ານໄດ້ຈັດວາງແລ້ວ; ໃນໂລກນີ້ ມັນຈະເປັນທາງໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍ ໄດ້ສົມປາດຖະນາຕາມໃຈ.

Verse 144

विवर्धते कुले लक्ष्मीस्तस्य यः प्रपठेदिमम् । न राक्षसाः पिशाचा वा न भूतानि न चापदः

ຜູ້ໃດສວດບົດນີ້, ພຣະລັກສະມີໃນຕະກູນຂອງຜູ້ນັ້ນຈະເພີ່ມພູນ; ບໍ່ມີຣາກສະສາ ຫຼື ປິສາຈາ, ບໍ່ມີພູດ ແລະບໍ່ມີໄພພິບັດໃດໆຈະລົບກວນ.

Verse 145

विघ्नकारीणि तद्गेहे यत्रैव संस्तुवंति माम् । दुःस्वप्नं च न पश्येत्स बद्धो मुच्यते बंधनात्

ໃນເຮືອນທີ່ຜູ້ຄົນສັນລະເສີນຂ້າ, ອຸປະສັກບໍ່ເກີດຂຶ້ນ; ບໍ່ເຫັນຄວາມຝັນຮ້າຍ, ແລະຜູ້ຖືກຜູກມັດຈະພົ້ນຈາກພັນທະ.

Verse 146

स्तवस्यास्य प्रभावेण दिव्यभावः पुमान्भवेत् । त्वं च मां श्रुतिसंस्कारैः सर्वैः संस्कर्तुमर्हसि

ດ້ວຍອຳນາດຂອງບົດສັນລະເສີນນີ້, ມະນຸດຈະມີຈິດໃຈແຫ່ງເທວະ; ແລະທ່ານກໍສົມຄວນປະກອບພິທີສັງສະກາຣະທັງປວງຕາມຄຳສອນແຫ່ງສຣຸຕິ (ເວດ) ເພື່ອອະພິເສກໃຫ້ຂ້າ.

Verse 147

संस्काररहितं जन्म यतश्च पशुवत्स्मृतम् । त्वं च मद्वरदानेन ब्रह्मर्षिश्च भविष्यसि

ການເກີດທີ່ຂາດພິທີສັງສະກາຣະ ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເຫມືອນການເກີດຂອງສັດ; ແຕ່ໂດຍພອນທີ່ຂ້າປະທານ, ທ່ານກໍຈະເປັນພຣະຣິຊີພຣະຫມັນ (Brahmarṣi).

Verse 148

ततो मुनिस्तस्य चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । पौरोहित्यं तथा भेजे स्कंदस्यैवाज्ञया प्रभुः

ຕໍ່ມາ ມຸນີໄດ້ປະກອບພິທີກຳຕາມຈະຕະກັມ (jātakarma) ແລະພິທີອື່ນໆ ໃຫ້ແກ່ທ່ານນັ້ນ. ແລະດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະສະກັນດະ ຜູ້ນ່າເຄົາລົບນັ້ນກໍໄດ້ຮັບໜ້າທີ່ປຸໂຣຫິດດ້ວຍ.

Verse 149

ततस्तं वह्निरभ्यागाद्ददर्श च सुतं गुहम् । षट्छीर्षं द्विगुणश्रोत्रं द्वादशाक्षिभुजक्रमम्

ຕໍ່ມາ ໄຟ (ອັກນິ) ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະໄດ້ເຫັນ ຄຸຫະ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງຕົນ—ມີຫົວຫົກ, ຫູສອງຊັ້ນ, ແລະມີກະບວນຕາກັບແຂນສິບສອງ.

Verse 150

एकग्रीवं चैककायं कुमारं स व्यलोकयत् । कलिलं प्रथमे चाह्नि द्वितीये व्यक्तितां गतम्

ທ່ານໄດ້ເບິ່ງເຫັນ ກຸມາຣະ ວ່າມີຄໍພຽງອັນດຽວ ແລະກາຍພຽງອັນດຽວ. ໃນມື້ທຳອິດ ທ່ານເປັນກ້ອນຄລຸມໆບໍ່ມີຮູບ; ໃນມື້ທີສອງ ຈຶ່ງປາກົດເປັນຮູບຊັດເຈນ.

Verse 151

दृतीयायां शिशुर्जातश्चतुर्थ्यां पूर्ण एवच । पंचम्यां संस्कृतः सोऽभूत्पावकं चाप्यपश्यत

ໃນມື້ທີສາມ ທ່ານເກີດເປັນທາຣົກ; ໃນມື້ທີສີ່ ກໍສົມບູນແທ້. ໃນມື້ທີຫ້າ ທ່ານໄດ້ຮັບພິທີສັງສະກາຣະ (saṃskāra) ແລະຍັງໄດ້ເຫັນໄຟ (ອັກນິ) ດ້ວຍ.

Verse 152

ततस्तं पावकः पार्थ आलिलिंग चुचुंब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शक्त्यस्त्रम ददात्स्वयम्

ຕໍ່ມາ ພາວະກະ (ອັກນິ) ໄດ້ກອດລັດ ແລະຈູບທ່ານ. ພ້ອມເອີ້ນວ່າ «ລູກຂ້າ» ແລະໄດ້ປະທານອາວຸດພຸ່ງຊື່ «ສັກຕິ» (Śakti) ໃຫ້ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 153

स च शक्तिं समादाय नमस्कृत्य च पावकम् । श्वेतश्रृंगं समारूढो मुखैः पश्यन्दिशो दश

ແລ້ວທ່ານໄດ້ຖື «ສັກຕິ» ນັ້ນ ແລະນົບນ້ອມບູຊາພາວະກະ (ອັກນິ) ຈາກນັ້ນຂຶ້ນຂີ່ «ເສວຕະສຣຶງກະ»; ດ້ວຍໃບໜ້າທັງຫຼາຍ ທ່ານເບິ່ງໄປຫາທິດທັງສິບ।

Verse 154

व्यनदद्भैरवं नादं त्रास यन्सासुरं जगत् । ततः श्वेतगिरेः श्रृंगं रक्षः पद्मदशावृतम्

ທ່ານຮ້ອງຄຳຮ້ອງອັນນ່າຢ້ານດຸດັ່ງໄພຣະວະ (Bhairava) ເຮັດໃຫ້ໂລກພ້ອມອະສຸຣະທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ। ຈາກນັ້ນທ່ານເຫັນຍອດ «ເສວຕະກິຣິ» ຖືກລ້ອມດ້ວຍຮູບດອກບົວສິບຊັ້ນ ແລະມີຣາກສະສະປະຈຳຢູ່ຮອບໆ।

Verse 155

बिभेद तरसा शक्त्या शतयोजनविस्तृतम् । तदेकेन प्रहारेण खंडशः पतितं भुवि

ດ້ວຍພະລັງອັນແຮງກ້າ ທ່ານໃຊ້ «ສັກຕິ» ຜ່າແຍກມວນໃຫຍ່ອັນກວ້າງໄກ ກິນເນື້ອທີ່ຮ້ອຍໂຢຊະນະ; ດ້ວຍການຟັນພຽງຄັ້ງດຽວ ມັນຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນເປັນຊິ້ນໆ।

Verse 156

चूर्णीकृता राक्षसास्ते सततं धर्मशत्रवः । ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समंततः

ຣາກສະສະເຫຼົ່ານັ້ນ—ເປັນສັດຕູແຫ່ງທຳມະຢູ່ເສມອ—ຖືກບົດຂີ້ຝຸ່ນໄປ. ຈາກນັ້ນແຜ່ນດິນທີ່ຖືກສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜັກ ກໍເລີ່ມແຕກອອກທົ່ວທຸກດ້ານ।

Verse 157

भीताश्च पर्वताः सर्वे चुक्रुशुः प्रलयाद्यथा । भूतानि तत्र सुभृशं त्राहित्राहीति चोज्जगुः

ພູເຂົາທັງຫມົດຕົກໃຈຢ້ານກົວ ຮ້ອງຄຳຮ້ອງດັ່ງເວລາປຣະລະຍະ. ບັນດາສັດທັງຫຼາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍຮ້ອງຄາງດັງໆວ່າ “ຊ່ວຍດ້ວຍ! ຊ່ວຍດ້ວຍ!”

Verse 158

एवं श्रुत्वा ततो देवा वासवं सह तेऽब्रुवन् । येनैकेन प्रहारेण त्रैलोक्यं व्याकुली कृतम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງດັ່ງນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງກ່າວພ້ອມກັນຕໍ່ ວາສະວະ (ອິນທຣາ) ວ່າ: «ຜູ້ໃດກັນ ທີ່ດ້ວຍການຟາດພຽງຄັ້ງດຽວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກວຸ້ນວາຍ?»

Verse 159

स संक्रुद्धः क्षणाद्विश्वं संहरिष्यति वासव । वयं च पालनार्थाय सृष्टा देवेन वेधसा

«ຖ້າລາວໂກດຂຶ້ນ ໂອ ວາສະວະ ລາວຈະທຳລາຍຈັກກະວານໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ. ແລະພວກເຮົາຖືກພຣະເທວະ ເວທະສະ (ພຣະພຣະຫມາ) ສ້າງຂຶ້ນເພື່ອການປົກປ້ອງມັນ»

Verse 160

तच्च त्राणं सदा कार्यं प्राणैः कंठगतैरपि । अस्माकं पश्यतामेवं यदि संक्षोभ्यते जगत्

«ດັ່ງນັ້ນ ການຊ່ວຍກູ້ນັ້ນຕ້ອງເຮັດເສມອ ແມ້ລົມຫາຍໃຈຈະຂຶ້ນຄໍກໍຕາມ. ເພາະຖ້າໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາເບິ່ງຢູ່ ໂລກຖືກກະເທືອນຢ່າງນີ້…»

Verse 161

धिक्ततो जन्म वीराणां श्लाघ्यं हि मरणं क्षणात् । तदस्माभिः सहैनं त्वं क्षतुमर्हसि वासव

«ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ຊີວິດຂອງວິລະຊົນ ຖ້າຫາກຫຼີກໜີໜ້າທີ່; ແທ້ຈິງ ການຕາຍໃນພິບຕາເດີຍວກໍນ່າສັນລະເສີນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ວາສະວະ ເຈົ້າຄວນຮ່ວມກັບພວກເຮົາ ຂັດຂວາງເຂົາ»

Verse 162

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा देवैः सार्धं तमभ्ययात् । विधित्सुस्तस्य वीर्यं स शक्रस्तूर्णतरं तदा

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ອິນທຣາກໍຕອບວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວກ້າວເຂົ້າໄປຫາເຂົາທັນທີ ພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ; ໃນຂະນະນັ້ນ ຊັກຣະ (ອິນທຣາ) ກໍເຄື່ອນໄຫວໄວຍິ່ງຂຶ້ນ ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາຈະທົດລອງພະລັງຂອງວິລະຊົນນັ້ນ.

Verse 163

उग्रं तच्च महावेगं देवानीकं दुरासदम् । नर्दमानं गुहऋ प्रेक्ष्य ननाद जलधिर्यथा

ເມື່ອເຫັນກອງທັບເທວະອັນນ່າຢ້ານ ໄວດຸດັນ ແລະເຂົ້າຖຶງຍາກ ຮ້ອງກັມກ້ອງ—ກຸຫາ (ສະກັນດະ) ກໍຮ້ອງຕອບ ດັ່ງມະຫາສະໝຸດເອງ।

Verse 164

तस्य नादेन महता समुद्धूतोदधिप्रभम् । बभ्राम तत्रतत्रैव देव सैन्यमचेतनम्

ດ້ວຍສຽງຮ້ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ກອງທັບເທວະຖືກສັ່ນສະເທືອນ ດັ່ງມະຫາສະໝຸດຖືກກະພື້ນຂຶ້ນ ແລະຫຼົງສະຕິ ລ້ອມໄປມາຢູ່ນັ້ນນີ້।

Verse 165

जिघांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा स पावकिः । विससर्ज्ज मुखात्तत्र प्रवृद्धाः पावकार्चिषः

ເມື່ອເຫັນເທວະທັງຫຼາຍເຂົ້າມາດ້ວຍໃຈຈະຂ້າ ພາວະກິ (ບຸດແຫ່ງໄຟ) ກໍພົ່ນອອກຈາກປາກໃນທັນທີ ເປັນລິ້ນໄຟອັນແຜ່ລາມແຮງກ້າ।

Verse 166

अदहद्देवसैन्यानि चेष्ट मानानि भूतले । ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः

ລາວໄດ້ເຜົາກອງທັບເທວະ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາດິ້ນຮົນຢູ່ເທິງພື້ນດິນ; ຫົວແລະກາຍຂອງພວກເຂົາລຸກໄຟ ແລະອາວຸດກັບພາຫະນະກໍລຸກໄຟດ້ວຍ।

Verse 167

प्रच्युताः सहसा भांति दिवस्तारागणा इव । दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्

ພວກເຂົາຕົກລົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະສ່ອງປະກາຍດັ່ງກຸ່ມດາວຕົກຈາກຟ້າ; ໃນຂະນະທີ່ຖືກເຜົາ ພວກເຂົາກໍຍອມຈໍານົນ ແລະໄປຂໍພຶ່ງພາບຸດແຫ່ງໄຟ (ພາວະກາດມະຈະ)។

Verse 168

देवा वज्रधरं प्रोचुस्त्यज वज्रं शतक्रतो । उक्तो देवैस्तदा शक्रः स्कंदे वज्रवासृजत्

ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ກ່າວຕໍ່ຜູ້ຖືວັດຊຣະວ່າ «ໂອ ສະຕະກຣະຕຸ ຈົ່ງຂວ້າງວັດຊຣະ!» ເມື່ອຖືກເທວະຊັກຊວນ ອິນທຣະຈຶ່ງຂວ້າງວັດຊຣະໃສ່ພຣະສະກັນດະ।

Verse 169

तद्विसृष्टं जघानाशु पार्श्व स्कंदस्य दक्षिणम् । बिभेद च कुरुश्रेष्ठ तदा तस्य महात्मनः

ວັດຊຣະທີ່ຖືກຂວ້າງນັ້ນ ໄດ້ຟາດຖືກຂ້າງຂວາຂອງພຣະສະກັນດະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະທະລຸຈົນແຕກອອກ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ—ໃນຂ້າງຂອງມະຫາອາດມະນັ້ນແທ້ໆ।

Verse 170

वज्रप्रहारात्स्कंदस्य संजातः पुरुषोऽपरः । युवा कांचनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्य कुंडलः

ດ້ວຍການຟາດຂອງວັດຊຣະໃສ່ພຣະສະກັນດະ ບຸກຄົນອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ: ເປັນນັກຮົບໜຸ່ມ ສວມເກາະຄຳ ຖືຫອກ (ຊັກຕິ) ແລະປະດັບຕຸ້ມຫູທິບຍະ।

Verse 171

शाख इत्यभिविख्यातः सोपि व्यनददद्भुतम् । ततश्चेंद्रः पुनः क्रुद्धो हृदि स्कंदं व्यदारयत्

ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮູ້ຈັກກັນວ່າ «ສາຂະ» ແລະເຂົາກໍຮ້ອງຄຳຮາມອັນອັດສະຈັນ. ຕໍ່ມາ ອິນທຣະໂກດອີກ ແລະຟາດຈົນຜ່າເຂົ້າໃນອົກຂອງພຣະສະກັນດະ।

Verse 172

तत्रापि तादृशो जज्ञे नैगमेय इति श्रुतः । ततो विनद्य स्कंदाद्याश्चत्वारस्तं तदाभ्ययुः

ທີ່ນັ້ນເອງ ຜູ້ທີ່ມີລັກສະນະເຊັ່ນດຽວກັນກໍເກີດຂຶ້ນ ເປັນທີ່ຮູ້ກັນຕາມຄຳເລົ່າວ່າ «ໄນກະເມຍ» (Naigameya). ແລ້ວພຣະສະກັນດະ ແລະອີກສາມຜູ້ນຳ ໄດ້ຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງ ແລະພຸ້ນເຂົ້າໄປຫາເຂົາພ້ອມກັນ।

Verse 173

तदेंद्रो वज्रमुत्सृज्य प्रांजलिः शरणं ययौ । तस्याभयं ददौ स्कंदः सहसैन्यस्य सत्तमः

ແລ້ວພຣະອິນທຣາ ປ່ອຍວັຊຣະອອກ ແລະປະນົມມື ໄປຂໍພຶ່ງພາ. ພຣະສະກັນດະ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ແມ່ທັບ ໄດ້ປະທານອະພັຍ (ຄວາມປອດໄພ) ໃຫ້ແກ່ພຣະອິນທຣາ.

Verse 174

ततः प्रहृष्टास्त्रभिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन् । वज्रप्रहारात्कन्याश्च जज्ञिरेऽस्य महाबलाः

ຕໍ່ມາ ພວກເທວະດາຜູ້ຖືອາວຸດ ມີໃຈຍິນດີ ໃຫ້ດົນຕີແລະກອງປະໂຫມດັງກ້ອງ. ແລະຈາກການຟາດຂອງວັຊຣະ ກໍເກີດກັນຍາຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ອອກຈາກພຣະອົງດ້ວຍ.

Verse 175

या हरं ति शिशूञ्जातान्गर्भस्थांश्चैव दारुणाः । काकी च हिलिमा चैव रुद्रा च वृषभा तथा

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ນ່າຢ້ານ ຜູ້ຊິງເອົາເດັກນ້ອຍທີ່ເພິ່ງເກີດ ແລະກະທັ້ງຜູ້ຢູ່ໃນຄັນ. ໃນພວກນັ້ນມີ ກາກີ, ຮິລິມາ, ຣຸດຣາ ແລະ ວຶຣສະພາ ດ້ວຍ.

Verse 176

आया पलाला मित्रा च सप्तैताः शिशुमातरः । एतासांवीर्यसंपन्नः शिशुश्चाभूत्सुदारुणः

ອາຍາ, ປະລາລາ, ແລະ ມິດຣາ—ຮວມເປັນເຈັດນາງ—ເອີ້ນວ່າ «ແມ່ຂອງເດັກ». ດ້ວຍພະລັງອັນເຕັມປຽມຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍເກີດເດັກນ້ອຍອີກຜູ້ໜຶ່ງ—ດຸຮ້າຍຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 177

स्कंदप्रसादजः पुत्रो लोहिताक्षो भयंकरः । एष वीराष्टकः प्रोक्तः स्कंदमातृगणोऽद्भुतः

ດ້ວຍພຣະປະສາດຂອງພຣະສະກັນດະ ກໍເກີດບຸດຜູ້ໜຶ່ງ—ໂລຫິຕາກສະ—ມີຮູບພັນນ່າຢ້ານ. ນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «ວີຣະອັດຖະກະ» ຄືກຸ່ມວີຣະຊົນແປດ ແລະເປັນຫມູ່ມາຕຣິກາຂອງພຣະສະກັນດະອັນອັດສະຈັນ.

Verse 178

पूजनीयः सदा भक्त्या सर्वापस्मारशांतिदः । उपातिष्ठत्ततः स्कंदं हिरण्यकवचस्रजम्

ຄວນບູຊາພຣະອົງເສມອດ້ວຍພັກຕິ ເພາະພຣະອົງປະທານຄວາມສະງົບຈາກອາປັສມາຣະ ແລະທຸກພະຍາດ. ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປປະຄອງຮັບໃຊ້ພຣະສະກັນດະ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍເກາະຄຳ ແລະພວງມາລາຄຳ.

Verse 179

लोहितांबरसंवीतं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रभम् । युवानं श्रीः स्वयं भेजे तं प्रणम्य शरीरिणी

ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າສີແດງ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອສາມໂລກ. ພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ເອງໄດ້ເລືອກຍຸວະນັ້ນ; ແລະເມື່ອປາກົດເປັນຮ່າງກາຍ ນາງກໍໄດ້ກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 180

श्रिया जुष्टं च तं प्राहुः सर्वे देवाः प्रणम्य वै । हिरण्यवर्ण्ण भद्रं ते लोकानां शंकरो भव

ເທວະທັງປວງກົ້ມກາບ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະສຣີວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີສີທອງ, ຂໍຄວາມສຸກສະຫວັດດີແດ່ທ່ານ; ຂໍໃຫ້ເປັນຜູ້ອຸປະກາລະ ແລະນຳຄວາມສະຫງົບສຸກແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ.”

Verse 181

भवानिंद्रोऽस्तु नो नाथ त्रैलोक्यस्य हिताय वै

ໂອ ພຣະນາຖຂອງພວກເຮົາ, ຂໍໃຫ້ທ່ານເປັນອິນທຣະຂອງພວກເຮົາແທ້ໆ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສາມໂລກ.

Verse 182

स्कंद उवाच । किमिंद्रः सर्वलोकानां करोतीह सुरोत्तमाः । कथं देवगणांश्चैव पाति नित्यं सुरेश्वरः

ພຣະສະກັນດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ, ອິນທຣະໄດ້ເຮັດອັນໃດໃນນີ້ເພື່ອໂລກທັງປວງ? ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ປົກປ້ອງຫມູ່ເທວະເປັນນິດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 183

देवा ऊचुः । इंद्रो दिशति भूतानां बलं तेजः प्रजाः सुखम् । प्रज्ञां प्रयच्छति तथा सर्वान्दायान्सुरेश्वरः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ພຣະອິນທຣະແບ່ງປັນໃຫ້ສັດທັງປວງ ພະລັງແລະສະຫງ່າງາມ, ລູກຫຼານແລະຄວາມສຸກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຈອມເທວະປະທານປັນຍາ ແລະສ່ວນອັນຊອບທຳທັງປວງ»

Verse 184

दुर्वृत्तानां स हरति वृत्तस्थानां प्रयच्छति । अनुशास्ति च भूतानि कार्येषु बलवत्तरः

«ພຣະອົງຍຶດເອົາຈາກຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ (ພະລັງແລະວາສະນາ) ແລະປະທານໃຫ້ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມປະພຶດດີ (ສ່ວນທີ່ຄວນໄດ້). ພຣະອົງຍັງຊີ້ນຳອົບຮົມສັດທັງປວງໃຫ້ຮັບຜິດຊອບໃນໜ້າທີ່»

Verse 185

असूर्ये च भवेत्सूर्यस्तथाऽचंद्रे च चंद्रमाः । भवत्यग्निश्च वायुश्च पृथिव्यां जीवकारणम्

«ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີຕາເວັນ ພຣະອົງເປັນຕາເວັນ; ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີຈັນທຣາ ພຣະອົງເປັນຈັນທຣາ. ພຣະອົງເປັນໄຟແລະລົມດ້ວຍ—ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຊີວິດໃນແຜ່ນດິນ»

Verse 186

एतदिंद्रेण कर्तव्यमिंद्रो हि विपुलं बलम् । त्वं चेंद्रो भव नो वीर तारकं जहि ते नमः

«ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະອິນທຣະຄວນເຮັດ ເພາະພຣະອິນທຣະແມ່ນພະລັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ແລະທ່ານເອງ ໂອ້ວີຣະບຸລຸດ ຈົ່ງເປັນອິນທຣະແທນເຮົາ—ຈົ່ງປາບຕາຣະກະ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ!»

Verse 187

इंद्र उवाच । त्वं भवेंद्रो महाबाहो सर्वेषां नः सुखावहः । प्रणम्य प्रार्थये स्कंद तारकं जहि रक्ष नः

ພຣະອິນທຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ຈົ່ງເປັນອິນທຣະ ເພື່ອນຳຄວາມສຸກມາໃຫ້ພວກເຮົາທັງປວງ. ຂ້າພະເຈົ້າກ້ົມກາບອ້ອນວອນ, ໂອ້ສະກັນທະ, ຈົ່ງປາບຕາຣະກະ ແລະປົກປ້ອງພວກເຮົາ»

Verse 188

स्कंद उवाच । शाधि त्वमेव त्रैलोक्यं भवानिंद्रोस्तु सर्वदा । करिष्ये चेंद्रकर्माणि न ममेंद्रत्वमीप्सितम्

ສະກັນດາກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ທ່ານເອງປົກຄອງສາມໂລກ; ຂໍໃຫ້ທ່ານເປັນພຣະອິນທຣາຕະຫຼອດໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດກິດຂອງພຣະອິນທຣາ ແຕ່ຄວາມເປັນອິນທຣາບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາ»។

Verse 189

त्वमेव राजा भद्रं ते त्रैलोक्यस्य ममैव च । करोमि किं च ते शक्रशासनं ब्रूहि तन्मम

«ທ່ານເທົ່ານັ້ນແມ່ນກະສັດ—ຂໍຄວາມສຸກສະຫວັດດີແດ່ທ່ານ—ເຫນືອສາມໂລກ ແລະເຫນືອຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຫຍັງ? ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກພຣະບັນຊາ, ໂອ ສັກຣະ; ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດ»។

Verse 190

इंद्र उवाच । यदि सत्यमिदं वाक्यं निश्चयाद्भाषितं त्वया । अभिषिच्छस्व देवानां सैनापत्ये महाबल । अहमिंद्रो भविष्यामि तव वाक्याद्यशोऽस्तु ते

ພຣະອິນທຣາກ່າວວ່າ: «ຖ້າຖ້ອຍຄໍານີ້ເປັນຄວາມຈິງ ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ, ໂອ ຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ, ຈົ່ງຮັບການອະພິເສກເປັນແມ່ທັບໃຫຍ່ແຫ່ງກອງທັບເທວະ. ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນອິນທຣາຕໍ່ໄປ—ຂໍໃຫ້ກຽດສັກສີແດ່ທ່ານ»។

Verse 191

स्कंद उवाच । दानवानां विनाशाय देवानामर्थसिद्धये । गोब्राह्मणस्य चार्थाय एवमस्तु वचस्तव

ສະກັນດາກ່າວວ່າ: «ເພື່ອທໍາລາຍພວກດານະວະ, ເພື່ອໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງເທວະສໍາເລັດ, ແລະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ງົວແລະພຣາຫມັນ—ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ»។

Verse 192

इत्युक्ते सुमहानादः सुराणामभ्यजायत । भूतानां चापि सर्वेषां त्रैलोक्यांकपकारकः

ເມື່ອຖ້ອຍຄໍານັ້ນຖືກກ່າວຈົບ ກໍເກີດສຽງຮ້ອງກັບກ້ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຫມູ່ເທວະ ແລະໃນຫມູ່ສັດທັງປວງດ້ວຍ; ມັນກັບກ້ອງທົ່ວສາມໂລກ ແລະເຮັດໃຫ້ສັ່ນສະເທືອນເຖິງຂອບເຂດທີ່ສຸດ.

Verse 193

जयेति तुष्टुवुश्चैनं वादित्राण्यभ्यवादयन् । ननृस्तष्टुवुश्चैवं कराघातांश्च चक्रिरे

ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ «ໄຊຊະນະ!» ແລ້ວສັນລະເສີນພຣະອົງ; ເຄື່ອງດົນຕີຖືກຕີໃຫ້ດັງ. ພວກເຂົາເຕັ້ນ ແລະຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະກຽດ, ພ້ອມຕົບມືດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 194

तेन शब्देन महता विस्मिता नगनंदिनी । शंकरं प्राह को देव नादोऽयमतिवर्तते

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ທິດາແຫ່ງພູເຂົາກໍຕົກຕະລຶງ ແລ້ວກ່າວກັບພຣະສັງກະຣະວ່າ: «ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ສຽງຮ້ອງອັນພິເສດນີ້ແມ່ນຫຍັງ ທີ່ເກີນກວ່າທຸກສຽງ?»

Verse 195

रुद्र उवाच । अद्य नुनं प्रहृष्टानां सुराणां विविधा गिरः । श्रूयंते च तथा देवी यथा जातः सुतस्तव

ຣຸດຣະກ່າວວ່າ: «ມື້ນີ້ ໂອ ເທວີ, ສຽງຮ້ອງຫຼາກຫຼາຍຂອງເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ປິຕິຍິນດີ ຍ່ອມໄດ້ຍິນຢ່າງແທ້ຈິງ—ເພາະບຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ປະສູດແລ້ວ.»

Verse 196

गवां च ब्राह्मणानां च साध्वीनां च दिवौकसाम् । मार्जयिष्यति चाश्रूणि पुत्रस्ते पुण्यवत्यपि

ໂອ ນາງຜູ້ມີບຸນຄຸນ, ບຸດຂອງເຈົ້າຈະເຊັດນ້ຳຕາຂອງຝູງງົວ, ຂອງພຣາຫມະນະ, ຂອງນາງຜູ້ບໍລິສຸດ, ແລະຂອງຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນດ້ວຍ.

Verse 197

एवं वदति सा देवी द्रष्टुं तमुत्सुकाऽभवत् । शंकरश्च महातेजाः पुत्रस्नेहाधिको यतः

ເມື່ອພຣະອົງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ເທວີກໍເກີດຄວາມປາຖະໜາຢາກເຫັນພຣະກຸມານນັ້ນຢ່າງແຮງກ້າ. ແລະພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍຍິ່ງຖືກຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ບຸດຂອງພຣະອົງ.

Verse 198

वृषभं तत आरुह्य देव्या सह समुत्सुकः । सगणो भव आगच्छत्पुत्र दर्शनलालसः

ແລ້ວພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຂຶ້ນຂີ່ງົວວຣິສະພະ ພ້ອມດ້ວຍເທວີ ແລະຫມູ່ຄະນະ ມາດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ ປາຖະນາເຫັນພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 199

ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिरथाब्रवीत् । अभिगच्छ महादेवं पितरं मातरं प्रभो

ແລ້ວພຣະພຣະມາ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ ກ່າວແກ່ມະຫາເສນະວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີລິດອຳນາດ, ຈົ່ງໄປຫາມະຫາເທວະ—ພໍ່ຂອງເຈົ້າ—ແລະແມ່ຂອງເຈົ້າ.”

Verse 200

अनयोर्वीर्यसंयोगात्तवोत्पत्तिस्तु प्राथमी । एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा महासेनो महेश्वरम्

“ການເກີດຄັ້ງປະຖົມຂອງເຈົ້າ ເກີດຈາກການປະສານພະລັງອຳນາດຂອງທັງສອງນີ້” ແລ້ວກ່າວວ່າ “ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ” ມະຫາເສນະຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາມະເຫສວະຣະ।