Mandala 4
मण्डल 4
The Family Book of Vamadeva
Ang Ṛgveda Mandala 4 ay isang Family Book (gotra-maṇḍala) na iniuugnay pangunahin sa angkan ng Vāmadeva (Gautama), na pinagsasama ang pormal na papuri sa sakripisyo at buhay na larawan ng kalikasan at mapagnilay-nilay na teolohiya. Ang mga himno nito ay gumagalaw sa pagitan ng pampublikong ritwal na mga tagpo, lalo na ang pagsamba sa soma at apoy, at mga pagninilay sa inspirasyon (dhī), katotohanan (ṛta), at ang mga nakatagong gawa ng mga diyos. Si Indra at Agni ang nangingibabaw, ngunit ang mandala ay kilala rin sa sining nito sa paglalarawan ng bukang-liwayway, bagyo, at ang moral-kosmikong kaayusan, kasama ang paminsan-minsang pilosopikal na pananaw. Ang temang anuvāka na binibigyang-diin dito, ang Ṛbhus bilang mga banal na artesano ng pagbabago, ay sumasalamin sa paulit-ulit na interes ng mandala sa perpektong anyo, pagbabago, at kasaganaan na nabubuo sa pamamagitan ng matanggap na sakripisyo. Family Book ng tradisyon ng Vāmadeva (Gautama) na may relatibong nagkakaisang tinig at istilo. Matibay na pagsasama ng bisa ng ritwal (etos ng soma/agnicayana) sa tula ng kalikasan (bukang-liwayway, bagyo, tubig). Madalas na diin sa dhī (inspiradong pananaw), ṛta (kosmikong kaayusan), at ang sining ng paglikha ng himno. Kilalang pagdiriwang ng mga tagumpay ni Indra at pagpapari ng Agni. Kapansin-pansin na presensya ng motibo ng Ṛbhus: mga banal na artesano ng pagbabago na "pinapaperpekto" at pinarami ang kasaganaan kapag pinarangalan sa mga ritwal ng soma.
Suktas in Mandala 4
Sukta 1
Sukta 4.1
Ang RV 4.1 ay isang panawagan kay Agni bilang gabay (arati) na pinagkakaisahan ng mga diyos, at bilang imortal na kapangyarihang gigisingin sa loob ng mortal na buhay. Ang himno ay gumagalaw sa pagitan ng imahen ng kosmikong mito ng kapanganakan, si Agni na nakatago sa lihim na sinapupunan ng kalawang-himpapawid, at ang praktikal na bisyon ng sakripisyo ni Agni bilang unibersal na panauhin na namamagitan ng proteksyon, kaliwanagan, at kabutihang-loob para sa lahat ng sumasamba.
Sukta 2
Sukta 4.2
Ang RV 4.2 ay isang himno ni Vāmadeva kay Agni bilang ang imortal sa mga mortal, hotṛ, seer, at aktibong kapangyarihan sa mga diyos, na nagtatatag ng ṛta (katotohanan-kaayusan) sa buhay ng tao sa pamamagitan ng sakripisyo at inspirasyon. Ito ay humihingi kay Agni na pumukaw ng maliwanag na katalinuhan, paghiwalayin ang tamang pag-unawa sa mga nalilito at pilit na mga impluso, at magkaloob ng malawak, maraming-anyong kasaganaan na sumusuporta sa mga susunod na henerasyon. Ang himno ay nagtatapos sa mga handog ng makata ng pananalita at isang panawagan kay Agni na sumiklab at igawad ang "dakilang yaman" ng isang mas ganap na kabutihan.
Sukta 3
Sukta 4.3
Ang himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang hari ng sakripisyo at tunay na hotṛ na sumasaklaw sa parehong mga mundo, na taglay ang kapangyarihang tulad ni Rudra, mabagsik, nagpapadalisay, at soberano sa ritwal. Pinupuri nito ang kapangyarihan ni Agni na pinapatnubayan ng katotohanan upang baguhin ang hilaw patungo sa hinog (āmā→pakva), gawing nakikita ang nakatago, at akayin ang sumasamba sa pamamagitan ng lihim na "nīthāni" (mga landas na gabay). Nagtatapos ang seer sa pamamagitan ng pag-alay ng mga likhang pananalita na pumapasok sa loob (niṇyā), esoterikong pananalita at inspiradong papuri, na angkop kay Agni na tagaalam.
Sukta 4
Sukta 4.4
Ang RV 4.4 ay isang masiglang panawagan kay Agni na palawakin ang kanyang nagliliyab na kapangyarihan, sumulong tulad ng isang maharlikang puwersa, at lipulin ang mga masasamang Rakṣasas at lahat ng anyo ng nakapipinsalang kadiliman. Paulit-ulit na 'kinikintab' at pinaaalingasawas ng makata-pari na si Vāmadeva si Agni sa pamamagitan ng awit at panggatong, hinihiling na tanggapin niya ang himno, protektahan ang mga sumasamba sa panlilinlang at paninira, at palakasin ang kanilang kṣatra (pagiging maestro, epektibong lakas) sa paglipas ng mga araw.
Sukta 5
Sukta 4.5
Ang himnong ito kay Agni Vaiśvānara ay nagtatanong kung paano makapag-aalay nang wasto ang mga nagsasakripisyo sa Apoy na may malawak na sinag na nagbubukas ng landas sa pamamagitan ng pagtatanggal ng balakid. Pinararangalan si Agni bilang nagpapahayag ng nakabaong "salita" sa yungib at bilang tagapangalaga ng unang hakbang ng mga sinag (pananaw), na nagtatapos sa maliwanag na larawan ng kanyang nagniningning na mukhang nagniningas sa loob ng bahay (ang pook ng ritwal at ang panloob na pagkatao). Sa kabuuan, ang sukta ay gumagalaw mula sa panawagan at papuri patungo sa isang doktrina ng pahayag, si Agni bilang puwersang nagpapakita ng itinatagong katotohanan at liwanag.
Sukta 6
Sukta 4.6
Ang himalang ito ay nananawagan kay Agni bilang matuwid at gising na Hotṛ na nagtatatag sa mga diyos sa rito at nagdadala ng layuning pantao (manman) pasulong na may mapanuring katalinuhan (manīṣā). Pinupuri ni Vāmadeva ang mabuting, sariling-sinag na pananaw ni Agni na tumatagos sa kadiliman at nagpoprotekta sa sumasamba sa karumihan at pagkabulok. Ito ay nagtatapos sa pagbubuo ng brahman (banal na bigkas) habang inaapoy si Agni, na ang mga sumasamba ay nakaupo sa paggalang sa harap ng apoy na saserdotal.
Sukta 7
Sukta 4.7
Ang RV 4.7 ay isang awit kay Agni na naaalala ang sinaunang "pagtatatag" ng Apoy sa sakripisyo at ang kanyang muling pagkatuklas o pagkabuhay ng mga Bhṛgu, upang siya ay maging liwanag para sa bawat angkan. Pinupuri si Agni bilang hotṛ at bilang tagadala ng ṛta (kosmikong katotohanan/kaayusan), na gumagalaw na may kapangyarihan na parang hangin at isang mabilis na kabayo upang dalhin ang mga alay sa mga diyos at ang kasaganaan pabalik sa mga tao.
Sukta 8
Sukta 4.8
Ang himalang ito ay nagpaparangal kay Agni bilang banal na sugo at pangunahing saserdote (Hotṛ) na nagdadala ng mga alay sa mga diyos at nagbubukas ng landas patungo sa langit. Ito ay pumupuri sa kanyang karunungan sa lahat ng bagay, imortalidad, at mabilis na kapangyarihang tumatagos sa mga balakid, na hinihikayat ang inspiradong pananalita na pukain at palamutihan siya para sa sakripisyo.
Sukta 9
Sukta 4.9
Ang himnong ito ay nananalangin kay Agni bilang ang dakila at mapagkalingang presensya na dumarating sa pamayanang naghahanap ng diyos at inuupuan ang banay na damo upang itatag ang tamang pakikipag-isa sa sakripisyo. Pinupuri si Agni bilang mabisang tagapagsalita ng rito, na nagpapalagos sa mga handog ng tao sa mga diyos, at bilang tagapagtanggol na pumapalibot sa mananamba sa lahat ng panig na may hindi masusugatang depensa laban sa pinsala.
Sukta 10
Sukta 4.10
Ang hymn na ito ay pumupuri kay Agni bilang mabilis na kapangyarihan ng tamang kalooban (kratu) na sumasal sa puso at nagpapayaman sa sumasamba sa pamamagitan ng inspiradong pagsisikap at diyosang impluso. Si Agni ay pinarangalan bilang laging naroon na seer, nagniningning sa araw at gabi, na nagdadala ng kagandahan, pagkakasundo, at paglago, at nagtatatag ng mapagkaibigan at kapatirang ugnayan sa pagitan ng mga tao at mga diyos. Ang layunin ng sukta ay tawagin ang maliwanag na patnubot at protektibong kalinga ni Agni upang ang tahanan at panloob na "pusod-sentro" ng nagsasakripisyo ay maging matatag na pinagkukunan ng nutrisyon at lakas.
Sukta 11
Sukta 4.11
Ang hymnong ito na may anim na talata kay Agni ay nagpupuri sa kanyang sinag na presensya, tila araw sa araw at hindi nababawasan kahit sa gabi, at tinatawag siya bilang ang nakikitang kapangyarihang nagpapakain at nagpoprotekta. Ipinapakilala si Agni bilang pinagmulan ng mapagpalang lakas, kasaganaan, at mabilis na enerhiya, at nagtatapos sa isang panalangin ng proteksyon upang palayain ang kasalanan, pinsala, at masamang hangarin, na nakakamit ang kagalingan (svasti).
Sukta 12
Sukta 4.12
Ang hymnong ito na may anim na talata kay Agni Jātavedas ay pumupuri sa prinsipyo ng apoy bilang ang may-kamalayang tagaalam na nagpapalakas sa nagsasakripisyo kapag sinindihan sa tamang ayos at regular na mga alay. Lumiliko ito mula sa papuri patungo sa pag-amin at pagpapakawala: ang makata ay humihingi kay Agni na patawarin ang mga pagkakasala na ginawa sa pamamagitan ng 'hindi gising' na pag-unawa, na kalagan ang mga tanikala ng kamalian, at akayin ang mananamba sa kabila ng pagkakapos patungo sa mas buong buhay at tagumpay.
Sukta 13
Sukta 4.13
Ang maikling himnong ito ay nag-uugnay sa pagsisindi ng apoy kay Agni sa madaling-araw kasabay ng kosmikong paglitaw ng liwanag: si Uṣas ang nagbubukas ng landas, sumisikat si Sūrya, at ang mga Aśvins ay inaanyayahan sa maayos na handog sa tahanan. Ito ay nagmumula sa buhay na larawan ng madaling-araw patungo sa mapagnilay na pagtataka sa hindi nakikitang suporta ng langit, ang ṛta bilang tagong batas kung saan ang mga mundo ay hindi nabubuwal. Ang layunin ay parehong ritwal (upang simulan ang handog sa umaga) at pilosopikal (upang pukawin ang pag-unawa sa kaayusan na nagpapanatili sa kosmos).
Sukta 14
Sukta 4.14
Ang maikling himnong ito ay nag-uugnay sa ningning na sinisindihan ni Agni sa unang pagpapakita ni Uṣas (Siyang Bukang-liwayway), na inilalarawan ang umaga bilang isang magkalahok na pagpapakita ng liwanag, kaayusan, at gising na kilos. Pagkatapos ay nagiging isang direktang paanyaya sa mga Aśvins (Nāsatyā) na dumating nang mabilis sa sakripisyo sa pagsikat ng araw at tamasahin ang pulot na tamis ng Soma. Ang layunin ay makamtan ang napapanahong presensya ng mga diyos, ligtas na paglalakbay (suvitā), at nagpapalakas na lakas para sa mga sumasamba.
Sukta 15
Sukta 4.15
Ang himalayang ito ay nagpapuri kay Agni bilang inspiradong saserdote na "gumagalaw-galaw" sa palibot ng mga handog, nililinis at pinapakinis ang sakripisyo at ginagantimpalaan ang nagkakaloob ng mga kayamanan (ratna). Ipinakikita nito ang araw-araw na pagsisindi at paglilinis kay Agni, tulad ng mabilis na kabayo sa karera at ng maitim na anak ng langit, na nagpapakita kung paano ang apoy ay lumalaki upang maging makintab, may wastong anyong kapangyarihang nagdadala ng mga handog sa mga diyos at nagpapanatili ng ritwal.
Sukta 16
Sukta 4.16
Ang himalay na ito ay isang masiglang panawagan sa Soma na tinatawag si Indra (Maghavan, Harivān) na dumating nang mabilis kasama ang kanyang mga kayumangging kabayo at tanggapin ang siksik na inumin, upang siya ay lumapit sa mapagprotektang samahan. Pinupuri nito ang makabayong sigla ni Indra - ang kanyang karwahe, mga kaalyado, at malayong mga tagumpay - habang hinahiling na "palakihin" niya ang inspirasyon at kasaganaan ng mang-aawit tulad ng umaapaw na mga ilog. Ang sukta ay nagtatapos sa paghahandog ng isang "bagong brahman" (bagong himalay) at isang dasal na manatiling laging angkop sa karwahe at pagkakaibigan ni Indra.
Sukta 17
Sukta 4.17
Ang Triṣṭubh na himalang ito ni Vāmadeva ay pumupuri kay Indra bilang kataas-taasang tagapanghawak ng kapangyarihan na ang pagkahari ay kinikilala ng langit at lupa. Ipinapaalala nito ang kanyang arketipal na tagumpay kay Vṛtra, na nagpalaya sa mga ilog na nakapiit, at ipinagdiriwang siya bilang sinaunang tagapagkaloob na nananalo ng mga baka, ginto, at lakas ng kabayo, na nagkakalat ng yaman sa kanyang mga kaalyado. Ang makata ay nagtatapos sa isang bagong brahman, na humihiling kay Indra na palakihin ang inspirasyon ng mang-aawit tulad ng mga ilog na umaapaw at iluklok ang mga sumasamba sa mapagtagumpay na kilos.
Sukta 18
Sukta 4.18
Ang RV 4.18 ay isang dramatiko at kosmolohikong-heroikong himalay na nakatuon sa misteryosong kapanganakan ni Indra at kanyang agad na tadhana bilang pumipigil ng balakid. Sa pamamagitan ng isang matinding salaysay na parang diyalogo (ina/anak, mga Tubig, at mga proklamasyon ng komunidad), ipinagtatanggol nito si Indra sa sisi, naaalala ang kanyang pagpatay kay Vṛtra at pagpapalaya sa mga ilog, at nagtatapos sa isang matinding tala ng krisis at pagbangon na minarkahan ng śyena na nagdadala ng madhu (matamis na esensya).
Sukta 19
Sukta 4.19
Ang himnong ito kay Indra ay nagpaparangal sa kanya bilang ang tanging piniling kampeon ng mga diyos sa pagpatay kay vṛtra, ang nagpapalaki ng Langit at Lupa at nagpapanumbalik ng malayang kilos sa sanlibutan. Ito ay nag-aalala ng kanyang mga gawang kosmiko, pagpapahinto sa mga umaapaw na tubig, paggawa sa mga ilog na tatawidin, at pagbibigay-daan sa mabilis at malawak na paglalakbay, habang hinahikayat ang panibagong papuri na nagpapalaki sa inspirasyon ng makata. Ang sukta ay nagtatapos sa isang bagong 'brahman' (banal na pormulasyon) na inihahandog kay Indra upang ang mga mang-aawit ay makibahagi sa kanyang mapagwawaging paglalakbay patungo.
Sukta 20
Sukta 4.20
Ang Triṣṭubh na himno ni Vāmadeva ay tumatawag kay Indra na pumarito "mula sa malayo at malapit" bilang tiyak na tagapagtanggol na nananaig sa digmaan at nag-aalis ng mga puwersang kalaban. Ito ay pumupuri sa sinaunang lakas ni Indra na tila bundok at sa kanyang matibay na vajra, pagkatapos ay humihiling na palakihin ang iṣ (pagtutulak/kaginhawaan) ng mang-aawit tulad ng pagragasa ng mga ilog, na tumatanggap sa bagong likhang brahman (inspiradong pormulasyon).
Sukta 21
Sukta 4.21
Ang himnong ito ay isang panawagan kay Indra na lumapit, maupo sa mga sumasamba sa ibinahaging rito (sadhamāda), at palakihin ang kanilang lakas, kapangyarihan, at mapagwaging paghahari. Tinatagpo nito ang panlabas na imahen ng yajña - pagpiga, mga landas, at ang apoy ng Hotṛ - sa panloob na sikolohiya ng dhiṣā (naaliwan na katalinuhan) na nakakatuklas ng "go" (ilaw/mga baka) at tumatanggap ng mapaghataong impluso ni Indra na parang umaapaw na mga ilog.
Sukta 22
Sukta 4.22
Ang himalang ito ni Vāmadeva ay nagpapuri kay Indra bilang ang makapangyarihang tagatupad na tumatanggap ng dasal, Soma, at papuri, at pagkatapos ay matiyagang tinutupad ang mga layunin ng sumasamba. Naalaala nito ang sagana at malakas na pagkalalaki ni Indra at ang kanyang kapangyarihang nagpapanatili sa kaayusan ng mundo, na nagpapakawala ng kasaganaan na parang gatas sa utong ng toro at nagtutulak sa mga ilog na sumulong, habang humihiling na ang inspirasyon at bisa ng makata ay lumaki na parang mga ilog sa ilalim ng pabor ni Indra.
Sukta 23
Sukta 4.23
Ang hymn ng Triṣṭubh na ito ay tumutunghay sa misteryo ng laging nagbabagong kadakilaan ni Indra: kung paano siya lumalaki sa Soma, para kanino niya tinatanggap ang sakripisyo, at sa pamamaraang ano siya nagpapakita sa mga mang-aawit. Sa pagdaan sa mga tanong, papuri, at larawan ng lumalagong kapangyarihan at maliwanag na paglaya, ito ay nagtatapos sa isang binuong "bagong brahman" (bagong hymn) na humihiling kay Indra na palakihin ang inspirasyon at tagumpay para sa makata.
Sukta 24
Sukta 4.24
Ang himalang ito ay tumatawag kay Indra, “anak ng Lakas”, na tumingin sa mga sumasamba sa pamamagitan ng walang kapintasan na papuri, at bigyan ang mang-aawit ng yaman, mga baka, at pag-alis sa mga mapang-api na hadlang. Ito ay nag-uugnay sa mga kaloob ni Indra sa tamang gawing pang-sakripisyo (pagpiga ng Soma, paghahanda ng mga pagkain) at sa kusang-loob na pananalita, na nagtatapos sa isang “bagong brahman” (sariwang banal na bigkas) na naghahanap ng kasaganaan na umagos tulad ng mga ilog at matatag na samahan sa puwersa ng karo ni Indra.
Sukta 25
Sukta 4.25
Ang himalang ito ay nag-aanyaya sa karapat-dapat na sumasamba na piliin ang pagkakaibigan ni Indra sa pamamagitan ng sinisindihang Agni at pinipisong Soma, na nagtatanong kung sino ang hahanap ng "tulong na nagdadala sa kabilang panig." Ipinupuri nito ang taong nakahanay kay Indra bilang hindi malupig at nakukubli sa malawak na kapayapaan, at nagtatapos sa pagpapahayag na ang lahat ng uri ng tao, malapit at malayo, naninirahan at naglalakbay, nakikipaglaban at nagsisikap, ay tumatawag kay Indra para sa lakas at tagumpay.
Sukta 26
Sukta 4.26
Ang RV 4.26 ay isang kapansin-pansin na self-revelatory na himno kung saan ang seer ay nagsasalita sa isang "aham" (Ako ay) na tinig, na nagkakakilanlan sa mga archetypal na kapangyarihan at maalamat na mga tauhan, para bang ang mismong kamalayan ni Indra ay nagsasalita sa pamamagitan niya. Pagkatapos ay tumutungo ito sa maalamat na paglipad ng Śyena (falcon) na nagdala ng Soma para kay Manu, na sumasagisag sa tagumpay na pagkuha ng divine ecstasy at pagtatapon sa mga mapanirang puwersa. Ang layunin ng himno ay kapwa papuri (stuti) kay Indra/Soma-power at isang pagpapahayag ng inspired identity ng seer na lumalahok sa divine victory na iyon.
Sukta 27
Sukta 4.27
Ang maikli ngunit makapangyarihang himnong ito ay nagsasalita sa sariling tinig ni Vāmadeva, pinaghalo ang mistikal na autobiograpiya sa mito ng Soma-Śyena: ang manghuhula ay nakikilala ang mga kapanganakan ng mga diyos mula pa sa sinapupunan at lumalaya tulad ng isang lawin mula sa mga bakal na kuta. Ang salaysay ay tumutungo sa mapanganib na pagnanakaw/pagdadala ng Soma na lampas sa bantay na si Kṛśānu, na nagtatapos sa pagiging available ng Soma sa ritwal bilang nakapagpapalakas na inumin ni Indra. Ang layunin nito ay gawing sagrado ang pagkuha ng Soma at ipahayag ang kaloobang kaalaman bilang is mapagpalaya, langit-na-abot na kapangyarihan.
Sukta 28
Sukta 4.28
Ang maikling himalay na ito ay pumupuri kay Indra sa masinsinang pakikipag-alyansa kay Soma, na naaalala ang klasikong tagumpay kung saan ang balakid na si Vṛtra ay pinapatay at ang pitong ilog (mga tubig na tagapagdala ng buhay) ay pinakawalan para kay Manu at sangkatauhan. Ito ay nag-uugnay sa kapangyarihang tagapagbigay-inspirasyon ni Soma sa mapagpasyang lakas ni Indra: magkasama silang bumubukas sa nakasara, nililinaw ang mga mapagkaaway na paglaban, at pinalalawak ang "parang ng Baka" (maliwanag na kaalaman at kasaganaan). Ang layunin ay tawagin ang parehong kapangyarihang magkasama sa sakripisyo upang ang mga nakaharang na daanan, panlabas at panloob, ay mabuksan at ang tamang landas ay madadaanan.
Sukta 29
Sukta 4.29
Ang maikling himno kay Indra ay isang mapagpalang imbitasyon sa diyos na dumating, kahit mula sa malayo, sa maraming pagpiga ng Soma, na nagalak sa mga kayumangging kabayo at sa inspiradong papuri ng mga mang-aawit. Ang makata ay nananalangin na iparinig kay Indra ang panawagan, at magbangon sa umaapaw na kapangyarihan upang magkaloob ng katuparan: lakas ng tagumpay (vāja), isang ligtas na tawiran (su-tīrtha), at kawalan ng takot. Ito ay nagtatapos sa isang pagnanais ng komunidad: sa ilalim ng proteksyon ni Indra, ang mga mang-aawit ay maging tunay na manghuhula at ibahagi ang malawak na kayamanan ng langit sa pamamagitan ng kanyang mapagbigay na pagkakaloob.
Sukta 30
Sukta 4.30
Ang himnong ito ay isang makapangyarihang papuri kay Indra bilang di-matatalong Vṛtrahan na higit sa lahat, hindi mapigilan sa pakikipaglaban, at mapagpasya sa pagwasak sa mga muog ng kalaban tulad ni Śuṣṇa. Naalala ang mga tagumpay ni Indra upang makamtan ang proteksyon, lakas, at kasaganaan para sa sumasamba, na nagtatapos sa isang mapagpalang pananalita na tumatawag sa mga kaalyadong nagkakaloob ng kapalaran (mga Āditya) para sa paulit-ulit na "kanais-nais" na kaloob.
Sukta 31
Sukta 4.31
Ang himnong ito ay isang mapaghunos na pagsamo kay Indra bilang laging lumalaking Kaibigan (sakhā, sadāvṛdhaḥ), na nagtatanong kung sa anong liwanag na tulong at pinaka-epektibong śacī (kapangyarihan/kasanayan) siya mamimili at tutulong sa mga sumasamba. Pinupuri nito ang mabilis na kabutihan ni Indra sa Soma-presser at sa disiplinadong naghahanap, na nagtatapos sa mga kahilingan ng sagana, proteksyon, at pangmatagalang katanyagan, na sandaling tumuturing kay Sūrya bilang nakikitang kapangyarihang "nagbubuhos" ng katanyagan at liwanag mula sa itaas.
Sukta 32
Sukta 4.32
Ang hymn na ito ay isang mapanghikayat at matalik na panawagan kay Indra Vṛtrahan, na humihiling sa kanya na dumating sa bahagi ng nagsasakripisyo, tanggapin ang alay, at magbigay ng proteksyon sa pamamagitan ng makapangyarihang tulong. Ipininatutunay nito na bagaman si Indra ay isang pangkalahatang kapangyarihang ibinabahagi ng lahat ng nilalang, ang makata ay nananawagan pa rin sa kanya nang personal sa ritwal na ito, na humihingi ng tagumpay, lakas, at tamang kilos.
Sukta 33
Sukta 4.33
Ang himalay na ito ay tumatawag sa mga R̥bhus, Ṛbhu, Vibhvā, at Vāja, bilang mga banal na artesano na, pinukaw ng mabilis na inspirasyon, ay pinapakita ang mga anyo at nagpaparami ng kasaganaan para sa mga diyos at tao. Ito ay pumupuri sa kanilang pagsasabi ng katotohanan, sa kanilang pagsunod sa svadhā (ang kanilang likas na batas), at sa kanilang mga kamangha-manghang gawa na kinikilala pati ni Tvaṣṭṛ, na nagtatapos sa isang kahilingan na sila ay magtatag ng "vasūni" (tunay na yaman) para sa naghahandog sa ikatlong Soma pressing.
Sukta 34
Sukta 4.34
Ang himnong ito ay nag-aanyaya sa mga Ṛbhus, Ṛbhu, Vibhvan, at Vāja, sa sakripisyo, hinihiling na dumating sila kasama si Indra at makibahagi sa somang "pulot-pukyutan," na dala ang kanilang tanyag na kapangyarihan ng pagkakabuti at pagbabago sa ritwal. Ipinupuri nito ang kanilang di-nabibigong pagtugon sa panawagan at naghahanap ng "ratna-dheya" (ang paglalagay ng kayamanan/mga kaloob) sa pamamagitan ng kanilang nagkakaisang kasayahan kasama si Indra at mga kapanalig na kapangyarihan.
Sukta 35
Sukta 4.35
Ang himalang ito ay nag-aanyaya sa mga Ṛbhu, mga diyos na artesano-propeta na tanyag sa ganap na kasanayan, na pumunta sa pagpiga ng Soma at magbahagi sa kayamanan ng alay kasama si Indra. Ito ay nag-aalala sa kanilang mga gawang kahanga-hanga (pagpapanibago sa mga Magulang, paglikha sa inuman ng mga diyos, at paggawa sa mga mabilis na kayumangging kabayo ni Indra) upang bigyang-katwiran ang kanilang karapatan sa ikatlong pagpiga at sa kalakasang nakapagpapaluwalhati.
Sukta 36
Sukta 4.36
Ang himnong ito ay pumupuri sa mga Ṛbhus, mga kapatid na divine artisan, na ipinagdiriwang ang kanilang kamangha-manghang mga likha (tulad ng kusang gumagalaw, tatlong-gulong karo) bilang mga tanda ng kapangyarihang lumalawak at nagpapanatili ng Langit at Lupa. Ito ay nagsasama ng kanilang perpektong kasanayan (takṣaṇa) sa kapanganakan ng kasaganaan, katanyagan, at mapagpalang tagumpay, at nagtatapos sa isang matalik na kahilingan: "dito at ngayon" ay lumikha para sa amin ng mga supling, yaman, at maringal na katanyagan na nagpupuklas ng mas mataas na kamalayan.
Sukta 37
Sukta 4.37
Ang himalang ito ay nag-aanyaya sa mga Rbhu, si Vāja at Ṛbhukṣaṇa ang pinakatampok, mga banal na artesano na nagpapanibago at nagpapakita sa rito, na dumating sa pamamagitan ng "mga landas patungo sa diyos" at muling itatag ang sakripisyo sa mga angkan ng tao. Ito ay humihingi sa kanila na dalhin ang rayi (kasaganaan, yaman, espirituwal na pagpapala) at mapagpalang vāja (panalong lakas), na iuugnay ang kanilang tulong sa kapangyarihan ni Indra at sa mabilis na tulong ng mga Aśvin. Ang pangkalahatang layunin ay panibagong ritwal: gawing maayos, nakatuwa, at mabunga ang yajña sa pamamagitan ng mga mapalad na araw.
Sukta 38
Sukta 4.38
Ang himalay na ito ay nagpapuri sa mabilis at mapagwaging kapangyarihan (Dadhikrā/Dadhikrāvan) na gumagalaw sa unahan ng mga kariton, nagkakalat ng alabok na parang sumasalansan na mga sinag at nagdudulot ng tagumpay at kagalakan. Pinupuri nito ang maliwanag na puwersa bilang tagapagkaloob ng lakas at pagpapalawak para sa mga tao, at humihiling na punan nito ang mga salita ng makata ng "pulot" (inspirasyon, tamis, tagumpay). Ang larawan ay naghahalo ng mabilis na pakikidigma, liwanag na parang araw, at mapalad na sakripisyo sa iisang mapagpakinabang na presensya.
Sukta 39
Sukta 4.39
Ang hymnong anim-na-taludtod na ito ay nagpapuri kay Dadhikrāvan, ang mabilis at mananakop na kapangyarihan ng kabayo, na humihiling na ang kanyang bilis at mapagpalang sigasig ay magdala sa mang-aawit sa kabila ng mga panganib at mahihirap na landas. Ang mga Bukang-liwayway (Uṣas) ay tinatawag bilang mga gumigising na nagpupuklas sa sumasamba sa tamang kilos, habang ang hymno ay lumalawak sa isang panalangin ng proteksyon at kagalingan na maikling tumatawag sa mga kaalyadong diyos (Maruts, Mitra, Varuṇa, Agni, Indra) upang siguraduhin ang svasti (pagiging buo). Ang huling talâ ay nagiging transpormatibo: si Dadhikrāvan ay hinihiling na gawing mabango o maliwanag ang "harapan" ng kamalayan at akayin ang mga lakas ng buhay sa pagtawid sa mga limitadong tawiran.
Sukta 40
Sukta 4.40
Ang maikling himalayawig na ito ay nagpapahayag kay Dadhikrāvan, ang mabilis at mapagwaging kapangyarihang madalas itinuturing na banal na kabayo o pwersang ibong solar, na nag-uudyok sa mang-aawit na sumulong sa tulong ng mga Bukang-liwayway at mga katabing diyos (Mga Tubig, Agni, Sūrya, Bṛhaspati, Aṅgirasa). Ipinagdiriwang nito ang kanyang bilis, pagkilos na parang hangin, at mapangyarihang proteksyon, na nagtatapos sa isang malalim na simbolikong talata tungkol sa "Ibon" na nakaluklok sa maraming sakop, na kinikilala ang diyos bilang Ṛta (kosmikong katotohanan/kaayusan) mismo.
Sukta 41
Sukta 4.41
Ang himalayin na ito ay tumatawag sa mga kapangyarihang magkasama na sina Indra at Varuṇa upang tanggapin ang mapagpitagan na alay ng makata at itatag ang mapagwaging lakas na pinapatnubayan ng ṛta (kosmikong kaayusan). Hinihiling nito sa dalawa na durugin ang mga pinsalang panloob at panlabas, masamang kalooban, mapang-abusong pagkapoot, at panlilinang na takot, at bigyan ng matatag na kasaganaang ipinahayag bilang kapangyarihan ng kabayo, kapangyarihan ng karo, at pangmatagalang pag-unlad.
Sukta 42
Sukta 4.42
Ang RV 4.42 ay isang kapansin-pansin na self-declaratory hymn kung saan ang poetic voice ay nagsasalita na may awtoridad ng pagkahari ni Varuṇa, na tumatayong tagapangalaga ng ṛta (kosmikong kaayusan), soberanya, at lahat-palibot na pagbabantay. Ang hymn ay naglalabas din kay Indra sa larangan ng kapangyarihan, na nagkokontrast at nagkokomplemento sa moral-royal na pamumuno ni Varuṇa sa victorious force ni Indra na nagpapalaya sa mga ilog. Ang layunin nito ay kumpirmahin ang divine legitimacy at matiyak ang pangmatagalang kasaganaan (rāyī), proteksyon, at walang-palyang kasaganaan para sa mga sumasamba.
Sukta 43
Sukta 4.43
Ang hymnong ito ni Vāmadeva ay tumatawag sa Aśvinau, ang kambal na tagapagpagaling at mabilis na tagapagligtas, na pakinggan at tanggapin ang "banal na Salita" ng makata at na dumating sa kanilang pinakamalapit na landas kapag tinawag. Sa pagmamangha sa kanilang pagdating at hindi mapapantayang kinarangan, ito ay paulit-ulit na humihingi ng kanilang malawak na proteksyon, tamis na tulong, at buhay na bigay para sa mang-aawit at ang kanyang mga tao.
Sukta 44
Sukta 4.44
Ang maikling himnong Aśvin na ito ni Vāmadeva ay tumatawag sa Kambal na Mangangabayo na dumating nang mabilis sa kanilang mabilis na kumakarera at gintong karo, na "ang dako ng pagkakatagpo ng mga sinag", at makiisa sa sakripisyo. Hinihiling ng makata na inumin nila ang tamis ng Soma, ipagkaloob ang kayamanan at lakas sa sumasamba, at protektahan ang mang-aawit ng kanilang mapagkalingang pabor saan man sila magkasama.
Sukta 45
Sukta 4.45
Ang himalay na ito ay nagpapuri sa mga Aśvins bilang mga banal na kambal na sinasariwa, na mabilis dumating, na ang kanilang karo na sumasakay sa langit ay tumataas tulad ng sinag ng madaling araw at naabot ang mga pagpiga ng Soma nang walang pagkaantala. Sa pamamagitan ng mga buhay na larawan - mga kabayong magkakapareha, mga sigweng may gintong pakpak, at mga bubuyog na pukyutan - inaanyayahan sila sa sakripisyo, ipinagdiriwang ang kanilang buhay na nagbibigay, gumagaling, at nagdadala ng kagalakan. Ang layunin ng makata ay matiyak ang kanilang mabilis na pagdating at mapagpakaling tulong para sa nag-aalok at sa rito.
Sukta 46
Sukta 4.46
Ang maikling Gāyatrī na himalay ay isang Soma-invitation na nananawagan kay Vāyu, madalas kasama si Indra, na dumating nang mabilis sa piniga na Soma at uminom nang una. Pinupurihan nito ang kanilang maliwanag na karo at humihingi ng kanilang pagdating upang pasimulan ang sakripisyo, na nagdudulot ng pagpapalaya (vimocana) at walang hadlang na pagtatamasa sa kasiyahan ng Soma.
Sukta 47
Sukta 4.47
Ang maikling himalang ito ay isang mapanghikayat na panawagan sa Soma kay Vāyu, ang mabilis at liwanag na Hangin, na hinihikayat siyang pumarito kasama ang kanyang mga kabayong niyut upang inumin ang unang bahagi ng Soma. Pagkatapos ay lumalawak ito sa isang pinagsamang panawagan kay Indra-Vāyu na dumating sa isang karwahe, magdala ng proteksyon at lakas, at matatag na ipagkaloob ang kanilang mga kapangyarihang kasama sa mga sumasamba.
Sukta 48
Sukta 4.48
Ang maikling himalay na ito ay nag-aanyaya kay Vāyu, ang mabilis na Hangin, sa pagpiga ng Soma, na paulit-ulit na tinatawag siya na dumating sa kanyang nagniningning na karo upang uminom ng sariwang piniga na Soma. Ito ay nag-uugnay ng tamang kaayusan ng ritwal (hotrā) sa pagdating ng banal na sigla, na humihiling kay Vāyu na magdala ng kasaganaan, lakas, at malawak na yaman sa nagsasakripisyo.
Sukta 49
Sukta 4.49
Ang maikling himalang ito ay nag-anyaya sa kambal na kapangyarihan na sina Indra at Bṛhaspati na tanggapin ang inihandog na oblasyon at Soma, at maging kalugud-lugod sa uktha (matimtimang papuri) at kagalakan (mada) ng nagsasakripisyo. Hinihiling nito sa banal na magkapatid na itatag ang kanilang sarili sa tahanan ng nagkakaloob at ipagkaloob ang sagana at malawak na rayi, kasaganaan at mapagpalang paglagong tagumpay, na ipinahayag sa pamamagitan ng mga kabayo, kasaganaan, at "sandaan" na paglago.
Sukta 50
Sukta 4.50
Ang RV 4.50 ay isang Tr̥ṣṭubh na himno kay Bṛhaspati, ang panginoon ng banal na pananalita at kapangyarihang saserdotal, na tinatawag bilang tagapagtanggol ng "pundasyon" ng komunidad at bilang puwersang sumusugpo sa mga mapanghimagsik na pag-atake at mga balakid. Pinupuri ng himno ang kanyang mapagpalang lakas, humihingi sa kanya na bantayan ang mapagpalang sinapupunan ng tamang kaayusan, at nagtatapos sa isang panawagan kay Bṛhaspati kasama si Indra para sa paglago, tamang patnubay, at pagwasak sa mga paghihirap.
Sukta 51
Sukta 4.51
Ang himalay na ito ay nagpupuri kay Uṣas (Siyang Bukang-liwayway) bilang sagana na Liwanag na tumataas mula sa kadiliman na may maayos na pagpapasiya, nagbubukas ng "landas" para sa buhay ng tao at banal na gawa. Ito ay namamangha na ang mga Bukang-liwayway, bagaman magkakatulad at hindi tumanda, ay dumarating araw-araw bilang isang sariwang pahayag, at nagtatapos ito sa isang panalangin para sa katanyagan at katatagan na ipinagkakaloob ng Langit at Lupa sa pamamagitan ng tanda ng sakripisyo.
Sukta 52
Sukta 4.52
Ang himnong ito ay pumupuri kay Uṣas (Siyang Bukang-liwayway) bilang ang maliwanag na anak na babae ng Langit na lumilitaw na nakaharap sa sumasamba, na pumapalibot at nagpapalayas sa kanyang kapatid na babaeng Gabi. Ang makata ay humihingi sa Bukang-liwayway na palawakin ang mga mundo sa kanyang mga sinag, gisingin ang mapalad na gawain, at tabunan ang pagkapoot at mga puwersang naghihiwalay, upang ang nagsasakripisyo ay matanggap sa pamamagitan ng tapat na papuri.
Sukta 53
Sukta 4.53
Ang himnong ito ay nananawagan kay Savitṛ bilang tagagising na ang umuusad na mga liwanag ay nagtataas ng sumasamba sa proteksyon, tamang kaayusan (ṛta), at panloob na kalinawan. Pinupuri nito ang kanyang hindi masisiphayong pamamahala sa mga kosmikong batas, ang kanyang mga kamay na nakalatag na nagpapanatili sa mga nilalang, at humihingi ng pagdagdag ng tahanan, pagkain, supling, at yaman sa pamamagitan ng siklo ng mga araw, gabi, at panahon.
Sukta 54
Sukta 4.54
Ang maikling himalay na ito ay pumupuri kay Savitṛ bilang ang banal na Tagaudyok na nagpapakilos sa pagsamba, nagtatalaga ng mga kayamanan, at nagtatatag ng pinakamainam na "draviṇa" (likas, kapangyarihan, kasaganaan) sa sumasamba. Binibigyang-diin nito ang hindi masukat na saklaw ng tunay na pagudyok ni Savitṛ, mula sa lawak ng lupa hanggang sa taas ng langit, at nagtatapos sa pamamagitan ng pagtawag sa mas malawak na bilog ng mga diyos para sa proteksyon at kapayapaan sa pamamagitan ng tatlong beses sa isang araw na paggising ni Savitṛ ng mabuting kapalaran.
Sukta 55
Sukta 4.55
Ang himalang ito ay isang kolektibong panalangin sa mga kapangyarihang Vasu, Dyāvā-Pṛthivī (Langit at Lupa), Aditi, at ang mga Āditya, lalo na si Varuṇa at Mitra, upang protektahan ang sumasamba at palawakin ang "varivas" (malayang espasyo, walang balakid na kagalingan) sa loob ng sakripisyo. Ito ay lumilipat mula sa mga urgenteng katanungan tungkol sa tunay na proteksyon laban sa mapang-aping mga pwersang pantao patungo sa isang kosmikong pangitain ng mga pwersa ng mundo na dumadaloy patungo sa kanilang layunin, na nagtatapos sa isang siksik na pagsamo sa mga mapagpalang ahensyang diyos na magdala ng kasaganaan.
Sukta 56
Sukta 4.56
Ang himnong ito ay nagpupuri kay Dyāvāpṛthivī (Langit-at-Lupa) bilang sinaunang, malawak na mga magulang na nagpapalawak ng espasyo, nagpapanatili ng ṛta (kosmikong kaayusan), at nagpapakinang sa sakripisyo. Hiniling ni Vāmadeva na sila ay magiging maliwanag sa pamamagitan ng dalisay na mga himno, na magkaloob ng malawak na proteksyon, at na umupo sa palibot ng yajña upang ang sumasamba ay manatili sa tamang landas.
Sukta 57
Sukta 4.57
Ang himnong ito ay isang panalangin para sa agrikultura at kosmikong pertilidad kay Kṣetrasya Pati, ang Panginoon ng Bukid, na humihingi ng tagumpay sa pagtatanim, masaganang baka at kabayo, at patuloy na pagdami ng pagkain. Ito ay lumalawak sa isang panawagan kay Śunā-Sīrā (mapagpalang kasaganaan at ang kapangyarihan ng pag-araro) at tinatawag ang ulan ni Parjanya upang gawing matamis at bunga ang lupa, at sumuporta sa gawain ng tao at panloob na paglago.
Sukta 58
Sukta 4.58
Ang RV 4.58 ay isang mistikong himno tungkol sa ghṛta (linaw na mantikilya) bilang ang liwanag na Soma-esensya: isang pulot-pukyutang alon na tumataas mula sa kosmikong karagatan at nagiging "immortalidad" sa pamamagitan ng banayad na pagpiga at panloob na paglilinis. Ito ay nag-uugnay ng ritwal na handog sa isang nakatagong metapisika, ghṛta bilang dila ng mga diyos at pusod ng amṛta, upang ang panlabas na alay ay sumasalamin sa isang panloob na daloy ng linaw na kamalayan.
Frequently Asked Questions
Mandalas 2–7 are “Family Books” because their hymns are largely preserved under particular seer lineages. Mandala 4 is chiefly attributed to Vāmadeva of the Gautama family, giving it a relatively unified style and theological voice.
Mandala 4 centers on Indra’s heroic power and Agni’s priestly mediation, framed by soma ritual performance. It also stands out for lyrical nature description and reflective language about dhī (inspired insight) and ṛta (cosmic order), including hymns that feel personally visionary.
The Ṛbhus are divine craftsmen associated with renewal, perfected form, and the multiplication of prosperity. In Mandala 4 they exemplify how welcoming skilled, divine agency into the soma sacrifice is believed to restore and enhance life, wealth, and ritual success.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.