Yuddhakhanda
त्रिपुरवर्णनम् (Tripura-varṇanam) — “Description of Tripura”
အဓ್ಯಾಯ ၁ တွင် Tripuravadha-upākhyāna ကို မင်္ဂလာနမസ്കာရ (ဂဏေရှ; ဂေါရီ-ရှင်ကရ) ဖြင့်ဖွင့်ကာ သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် စတင်သည်။ နာရဒသည် “အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒပေးသော” ကഥာကို မေးမြန်းပြီး ရုဒြအဖြစ် ရှင်ကရက လှုပ်ရှားလှည့်လည်သော မကောင်းသူတို့ကို မည်သို့ဖျက်ဆီးသနည်း၊ ထို့ပြင် တစ်မြှားတည်းဖြင့် တစ်ချိန်တည်း သုံးမြို့ကို မီးရှို့သနည်းကို အထူးမေးသည်။ ဘြဟ္မာသည် ဗျာသ → စနတ်ကုမာရ → ဘြဟ္မာ → နာရဒ ဟူသော ပုရာဏဆက်လက်ပို့ဆောင်မှုအတွင်း ထား၍ အာဏာတည်မြဲမှုနှင့် သရုတိကဲ့သို့ သတိမှတ်မိမှုကို ထူထောင်သည်။ စနတ်ကုမာရက အကြောင်းရင်းအစကို ပြောရာတွင် စကန္ဒက တာရကာသုရကို သတ်ပြီးနောက် သားသုံးယောက်—တာရကာක්ෂ (အကြီး), ဝိဒျုန်မာလီ (အလယ်), ကမလာක්ෂ (အငယ်)—ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် စည်းကမ်းရှိ၍ အင်အားကြီး၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်၊ အမှန်ပြော၊ စိတ်ခိုင်မာသော သူရဲကောင်းများဖြစ်သော်လည်း ဒေဝဒ్రိုဟိ (နတ်တို့၏ ရန်သူ) ဖြစ်ကြသဖြင့် နောက်တွင် ရှိဝ၏ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းမှုကို ခေါ်ဆောင်သည့် ဓမ္မဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို တည်ဆောက်သည်။
देवस्तुतिः (Devastuti) — Hymn/Praise of the Devas
အဓ್ಯಾಯ ၂ တွင် ဗျာသသည် ဒေဝတို့၏ဒုက္ခအပြီး ဘယ်လိုပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသနည်းဟု ဘြဟ္မာကို မေးမြန်းသည်။ ဘြဟ္မာသည် ရှီဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို သတိရကာ စနတ်ကုမာရ၏ ပြောကြားချက်အဖြစ် အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ တြိပူရနာထ (Tripuranātha) ၏တောက်ပမှုနှင့် ဖိနှိပ်မှု၊ မာယာ (Mayā) အင်ဂျင်နီယာ၏ မာယာကိန်းများကြောင့်—ဤနေရာတွင် တာရာကာသူရ မျိုးရိုးနှင့် ဆက်စပ်၍—ဒေဝတို့သည် မီးလောင်သကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရကာ စိတ်ပူပန်လျက် ဘြဟ္မာထံ အားကိုးရာအဖြစ် စုဝေးလာကြသည်။ နမസ്കာရပြု၍ ဒုက္ခကို တင်ပြပြီး ရန်သူကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် ဥပာယ (upāya) ကို တောင်းဆိုကြသည်။ ဘြဟ္မာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေကာ ဒိုင်တျ/ဒါနဝတို့ကို ခွဲခြားပြောကြားပြီး အမှန်တကယ် ဖြေရှင်းမှုသည် ရှီဝ (Śarva) ၏ လက်တော်ဖြင့်သာ ဖြစ်မည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဒိုင်တျသည် ဘြဟ္မာနှင့် ဆက်စပ်၍ အားပေးထောက်ပံ့ခံထားသဖြင့် ဘြဟ္မာက တိုက်ရိုက်သတ်ခြင်း မသင့်တော်ကြောင်း သဘောတရားကန့်သတ်ချက်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ခေါင်းစဉ် “ဒေဝစတုတိ” သည် ဒေဝတို့၏ ချီးမွမ်းတော်မူခြင်း (stuti) နှင့် သဒ္ဓာတရားဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်တို့က တြိပူရစစ်ဝန်းကျင်တွင် ရှီဝ၏ အဆုံးအဖြတ်ပါဝင်မှုကို ခေါ်ယူအတည်ပြုမည့် အဓိကအချက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။
भूतत्रिपुरधर्मवर्णनम् (Description of the Dharma/Conduct of the Bhūta-Tripura) — Chapter 3
အဓ್ಯಾಯ ၃ သည် Tripuravadhopākhyāna အတွင်းတွင် တြိပုရ၏ အုပ်ချုပ်သူနှင့် နေထိုင်သူများကို သတ်သင့်မသတ်သင့်ကို ဓမ္မအရ ဆင်ခြင်သုံးသပ်သော အခန်းဖြစ်သည်။ ရှီဝသည် ပထမဦးစွာ မိန့်ကြား၍ တြိပုရာဓျက္ခသည် ယခုအခါ puṇyavān (ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူ) ဖြစ်သဖြင့် ကုသိုလ်အာနိသင်ရှိရာတွင် ပညာရှိတို့သည် အကြောင်းမဲ့ မသတ်ကြဟု ဆိုသည်။ ဒေဝတို့၏ ဒုက္ခနှင့် တာရက၏ သားများနှင့် မြို့သုံးမြို့နေသူတို့၏ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် သတ်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲကြောင်းလည်း လက်ခံသည်။ ထို့နောက် စွမ်းရည်ထက် ဓမ္မကို ဦးစားပေးကာ မိမိမိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်ခြင်း mitradroha ကို မည်သို့ ပြုနိုင်မည်နည်းဟု မေးမြန်းပြီး၊ ကောင်းကျိုးပြုသူကို သစ္စာဖောက်ခြင်းသည် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း၊ အချို့အပြစ်များသည် ပြန်လည်သန့်စင်နိုင်သော်လည်း kṛtaghnatā (ကျေးဇူးမသိ/သစ္စာဖောက်) သည် မသန့်စင်နိုင်ကြောင်း ခွဲခြားပြသည်။ ထို့ပြင် ဒိုင်တျများသည် မိမိ၏ ဘက္တ (devotees) များဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို သတ်ရန် ဒေဝတို့က တောင်းဆိုခြင်းသည် ဓမ္မအရ ခက်ခဲကြောင်း ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် အကြောင်းရင်းများကို ဗိෂ္ဏုထံ တင်ပြစေ၍ အထက်တန်း ညှိနှိုင်းအကြံပေးမှုဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ စနတ်ကုမာရက ဒေဝတို့သည် အိန္ဒြာဦးဆောင်၍ ပထမ ဗြဟ္မာထံ သတင်းပို့ပြီးနောက် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ လျင်မြန်စွာ သွားကြသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဤအခန်းသည် တြိပုရဝဓကို ရိုးရိုးစစ်ပွဲမဟုတ်ဘဲ puṇya၊ bhakti၊ မိတ်သစ္စာနှင့် ကောစ्मिकလိုအပ်ချက်တို့ကို ချိန်ညှိသည့် ဓမ္မမေးခွန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသော အလှည့်အပြောင်းဖြစ်သည်။
त्रिपुरदीक्षाविधानम् — Tripura Dīkṣā: Prescriptive Procedure (Chapter on the Ordinance of Initiation)
သနတ်ကုမာရ–ပါရာရှရျာ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း ဤအဓ್ಯಾಯသည် တ్రိပုရ ဖြစ်ရပ်နှင့် ဆက်နွယ်သော ဓမ္မအခြေပြု လုပ်ဆောင်မှုကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် စမ်းသပ်ရန် အလွန်သေချာသည့် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ တန်ပြန်အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြသည်။ သနတ်ကုမာရက ဗိဿနု (အချျုတ) သည် မိမိ၏ အတ္တသတ္တိမှ မာယာဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော ပုရုෂတစ်ဦးကို ထုတ်ပေါ်စေ၍ ဓမ္မဗိဃ္န (ဓမ္မအတားအဆီး) ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ပြောသည်။ ထိုသူသည် ခေါင်းရိတ်ထားခြင်း၊ အဝတ်အစားဖျော့ခြင်း၊ အိုးတစ်လုံးနှင့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုင်ထားခြင်း စသည့် အာသီဝက/မင်္ဂလာမကောင်းသည့် လက္ခဏာများရှိပြီး “ဓမ္မ” ဟု တုန်ယင်သံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုကာ လှည့်စားသည့် သာသနာပုံစံကို ပြသသည်။ သူသည် ဗိဿနုထံ ချဉ်းကပ်၍ ဦးညွှတ်ကာ ဘယ်သူကို ပူဇော်ရမည်၊ ဘာလုပ်ရမည်၊ ဘယ်နာမည်ခံရမည်၊ ဘယ်နေရာတွင် နေရမည်ကို သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ဗိဿနုက သူ၏ မူလနှင့် တာဝန်ကို ရှင်းပြ၍ မိမိခန္ဓာမှ မွေးဖွားလာသူ၊ မိမိ၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်ပြီး ပူဇော်ထိုက်သူဟု လူတို့က ယူဆမည်ဟု ဆိုကာ “အရိဟန်” ဟု နာမည်ပေးပြီး အခြားနာမည်များ မင်္ဂလာမကောင်းကြောင်း ပြောကာ နေရာ/အာဝါသကို နောက်မှ ဖော်ပြမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ဤအခန်းသည် မာယာ၊ အာဏာလွှဲအပ်မှုနှင့် ဓမ္မ၏ ကလိမ်ကကျစ်ပုံစံများကြောင့် ထိခိုက်လွယ်မှုကို သဘောတရားအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။
त्रिपुरमोहनम् (Tripuramohana — “The Delusion/Enchanting of Tripura”)
အဓ್ಯಾಯ ၅ တွင် ဗျာသက မာယာဝင် သာသနာ့ရဟန်းတစ်ဦးက ဒೈတျာမင်းကို ဒိက္ခာပေးပြီး မောဟအောင်လုပ်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်သနည်းဟု မေးသည်။ စနတ်ကူမာရက ဒိက္ခာပြီးနောက် ဆွေးနွေးချက်ကို ရှင်းပြသည်။ ရဟန်း အရိဟန်သည် တပည့်များနှင့်အတူ နာရဒတို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များပါဝင်ကာ ဒೈတျာအုပ်စိုးရှင်ကို «ဝေဒန္တ-သာရ» ဟု ခေါ်သော အမြင့်ဆုံးလျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာဖြင့် သင်ကြားသည်။ သင်ခန်းစာအရ သံသရာသည် အစမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်လည်ပတ်၍ အဆုံးစွန် အကျိုးဆောင်–အကျိုးခံ နှစ်ခွဲမရှိ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်း၍ ကိုယ်တိုင်ပျောက်ကွယ်သည်။ ဗြဟ္မာမှ မြက်တစ်ရွက်အထိ၊ ကိုယ်ခန္ဓာချည်နှောင်မှုအထိ အတ္တမန်သာ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယထိန်းချုပ်သူ မရှိဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် နတ်များမှ ပိုးမွှားအထိ ကိုယ်ခန္ဓာအားလုံးသည် အချိန်နှင့်အမျှ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်ရမည်ဟု ထပ်မံအတည်ပြုကာ အစာ၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ကာမဆန္ဒတို့သည် သက်ရှိအားလုံးတွင် တူညီကြောင်း၊ အစာရှောင်ပြီးနောက် ကျေနပ်မှုတောင် တူညီကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တြိပုရကഥာအတွင်း ဤမနှစ်ခွဲသဘောတရားသည် မာယာအဖြစ် ဒೈတျာတို့၏ ယုံကြည်မှုကို လှုပ်ခတ်စေပြီး အကျိုးဆောင်မှုအမြင်ကို ပြောင်းလဲကာ ရှိဝ၏ အကြီးမားဆုံး မဟာဗျူဟာအတွက် မြေပြင်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
शिवस्तुतिवर्णनम् (Śiva-stuti-varṇanam) — “Description of Hymns in Praise of Śiva”
အဓ್ಯಾಯ ၆ တွင် ဗျာသက စနတ်ကုမာရအား တ్రိပုရ အသူရခေါင်းဆောင်များ မောဟဖြစ်၍ ရှိဝပူဇာကို စွန့်ပစ်သည့်အခါ လူမှု-ဓမ္မစည်းကမ်း (စာတမ်းအရ strī-dharma အပါအဝင်) ပျက်စီးကာ ဒုရာစာရသို့ ကျရောက်သွားပုံကို မေးမြန်းသည်။ စနတ်ကုမာရက ဟရီ (ဗိဿနု) သည် “အောင်မြင်သကဲ့သို့” ပေါ်ထွန်းပြီး ဒေဝတများနှင့်အတူ ကైలာသသို့ သွားကာ ဥမာပတိ (ရှင်ရှီဝ) ထံ ဖြစ်ရပ်များကို တင်ပြသည်ဟု ပြောသည်။ ရှီဝအနီးတွင် ဗြဟ္မာသည် နက်ရှိုင်းသော သမာဓိ၌ တည်နေပြီး ဗိဿနုက စိတ်ဖြင့် အလုံးစုံသိ ဗြဟ္မာကို ချဉ်းကပ်ကာ ထို့နောက် ရှင်ရှင်ကာရအား မဟေရှဝရ၊ ပရမာတ္မန်၊ ရုဒြ၊ နာရာယဏ၊ ဗြဟ္မန် ဟူသော နာမတော်များဖြင့် စတုတိတော်ကို ထင်ရှားစွာ ဆက်ကပ်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုက ဒဏ္ဍဝတ်ပရဏိပါတဖြင့် လုံးဝဦးချကာ ဒက္ခိဏာမူရတိနှင့် ဆက်နွယ်သော ရုဒြမန်တရကို ရေထဲတွင် ရပ်လျက် ဂျပ်ပာပြု၍ သမ္ဘု/ပရမေရှဝရကို သမားဓိပြုသည်; ဒေဝတများလည်း မဟေရှဝရပေါ် စိတ်ကို တည်စေကြသည်။ ဤအခန်းသည် ရှင်ရှီဝ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် တ్రိပုရ စစ်ဝန်းကျင်၏ နောက်ဆက်တွဲ ဖြေရှင်းမှုကို ဖြစ်စေသော အဓိကနည်းလမ်းအဖြစ် ဘက္တိနှင့် မန်တရစည်းကမ်းကို ပြသသည့် ရာဇဝင်-ပူဇာ အလှည့်အပြောင်းဖြစ်သည်။
देवस्तुतिवर्णनम् (Deva-stuti-varṇana) — “Description of the Gods’ Hymn/Praise”
အဓ್ಯಾಯ ၇ ကို သနတ်ကုမာရ၏ ပြောကြားမှုဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ရှရဏ္ယ၊ ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်သော သီဝသည် စုဝေးလာသော ဒေဝတို့၏ ဆုတောင်းပန်ကြားချက်များကို လက်ခံတော်မူသည်။ ဒေဝီသည် သားတော်များနှင့်အတူ ရောက်လာသဖြင့် ဝိෂ္ဏုနှင့် အခြားဒေဝများက ချက်ချင်း ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၍ မင်္ဂလာသံများဖြင့် ချီးမွမ်းကြသော်လည်း ရောက်လာရခြင်းအကြောင်းကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အံ့ဩသွားသော ဒေဝီက သီဝအား မိန့်ကြားပြီး နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလှဆင်တန်ဆာကောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကစားပျော်ရွှင်သည့် ဆဏ္မုခ/စကန္ဒကို ညွှန်ပြသည်။ သီဝသည် ပျော်ရွှင်လွန်ကဲ၍ သားတော်၏ မျက်နှာကို အမృతရည်ကဲ့သို့ “သောက်” သလို ခံစားကာ ဖက်လှမ်းနမ်းရှိုက်နေသဖြင့် မိမိ၏ တောက်ပမှုကြောင့် ဒိုင်တျများ မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မေ့လျော့သွားသည်။ ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပေါ်အန္တရာယ်နှင့် မိသားစုလီလာ၏ နူးညံ့သဘောကို ယှဉ်တွဲပြသပြီး၊ အဆုံးတွင် «ဒေဝစတုတိ-ဝဏ္ဏန» ဟု အမည်တပ်ကာ ယုဒ္ဓခဏ္ဍအတွင်း လိတုဂျီကွေ့ချက်တစ်ခုအဖြစ် တည်နေရာပေးထားသည်။
रुद्ररथ-निर्माणवर्णनम् / Description of Rudra’s Divine Chariot Construction
အဓ್ಯಾಯ ၈ သည် မေးမြန်း–ဖြေကြား ပုံစံဖြစ်သည်။ ဗျာသက သနတ်ကုမာရအား ရှိဝအတွက် သတ္တဝိဇ္ဇကာမန် (Viśvakarman) တည်ဆောက်ပေးသော «ဒေဝမယ» ဘုရားသဘော ရထားကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ သနတ်ကုမာရက ရှိဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို အာရုံပြုကာ ရထားကို «စရ္ဝလောကမယ»—လောကအားလုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရွှေရောင် ရထားဟု ဖော်ပြသည်။ အစိတ်အပိုင်းများကို ကောင်းကင်အုပ်ချုပ်သူများနှင့် ဆက်စပ်ထားပြီး ညာ–ဘယ် ဘီးများကို စူရျ (နေ) နှင့် ဆိုမ (လ) ဟု သတ်မှတ်ကာ ၁၆ ကလာ စပုတ်များနှင့် နက္ခတ်အလှဆင်များ ပါဝင်သည်။ ၁၂ အာဒိတျများကို စပုတ်များပေါ်တွင် ထား၍ ရာသီ ၆ ခုကို အဝိုင်း/အလယ်တိုင်အဖြစ် ဖော်ပြကာ အန္တရိက္ခ စသည့် ကောစမစ်နေရာများကိုလည်း အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ထည့်သွင်းသည်။ အရှေ့တက်–အနောက်ကျ တောင်တန်းများ၊ မန္ဒရနှင့် မဟာမေရု တောင်တို့ကို အထောက်အကူ/အခြေခံအဖြစ် ဖော်ပြ၍ ရထားသည် ကမ္ဘာဓာတ်အ축ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကာ ရှိဝ၏ ဓမ္မတရားလုပ်ဆောင်မှုအတွက် စကြဝဠာကို တစ်စီးတည်းအဖြစ် စုစည်းထားကြောင်း ပြသသည်။
दिव्यरथारोहणम् — Śiva’s Ascent on the Divine Chariot (Pre-battle Portents)
အဓ್ಯಾಯ ၉ တွင် စစ်ပွဲမတိုင်မီ သီဝ၏ အလွန်မြတ်သော တေဇောဓာတ်ကို ဖော်ပြသည့် အခမ်းအနားဆန်သော ပြင်ဆင်မှုကို ရှင်းလင်းသည်။ စနတ်ကုမာရက ဗြဟ္မာသည် မဟာဒိဗ္ယ ရထ (အံ့ဖွယ် သာသနာ့ရထား) ကို တပ်ဆင်ပြင်ဆင်ပြီး၊ ရထားမြင်းများကို နိဂမ/ဝေဒများနှင့် တူညီသတ်မှတ်ကာ သီဝ (ရှူလင်) ထံ တရားဝင် ဆက်ကပ်ကြောင်း ပြောသည်။ သီဝသည် သဗ္ဗဒေဝမယ ဖြစ်၍ ရှင်ရသီများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသားများ၏ စတုတိဖြင့် ရထားပေါ် တက်ကြွစွာ တက်ရာတွင် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် လောကပါလများလည်း တက်ရောက်ကြသည်။ သီဝ တက်သည့်အခါ ဝေဒမွေးမြင်းများ ဦးညွှတ်ကာ ကမ္ဘာမြေ တုန်ခါ၊ တောင်တန်းများ လှုပ်ရှားပြီး၊ ရုတ်တရက် အလေးချိန်ကြောင့် ရှေရှာလည်း အခက်အခဲခံရသည်။ “ဓရဏီဓရ” နှင့် ဆက်နွယ်သော ထမ်းပိုးသူတစ်ဦးက နွားမင်းရုပ် (ဝೃෂೇಂದ್ರ) ဖြင့် ပေါ်ထွက်ကာ ရထားကို ခဏထောက်ပံ့သော်လည်း သီဝ၏ ရောင်ခြည်တေဇောဓာတ်ကြောင့် ထောက်ပံ့မှုတောင် မတည်မြဲနိုင်။ ထို့နောက် စာရထိက ကြိုးကိုင်၍ မြင်းများကို မြှောက်ထိန်းကာ ရထားလှုပ်ရှားမှုကို တည်ငြိမ်စေသည်။ အခန်းသည် စစ်မတိုင်မီ အလယ်ကာလပုံရိပ်အဖြစ် တေဇောဓာတ်၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် ဝေဒသင်္ကေတ (ရထ/ဟယ/နိဂမ) တို့ဖြင့် သီဝ၏ စစ်ထွက်ခြင်းကို ဒဏ္ဍာရီနှင့် သာသနာရေး အဓိပ္ပါယ်တစ်ရပ်အဖြစ် တင်ပြသည်။
त्रिपुरदाहवर्णनम् | Tripura-dāha-varṇanam (Description of the Burning of Tripura)
အဓ್ಯಾಯ ၁၀ (Tripura ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်း) တွင် တာရက အဆုရတို့၏ သုံးမြို့ (Tripura) ကို သီဝ မဖျက်ဆီးမီ အကြိုအခြေအနေကို ဆနတ်ကုမာရက ရှင်းပြသည်။ သမ္ဘူ/မဟေရှဝရသည် စစ်ရထားပေါ်တက်၍ လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မြားတံကို ပြင်ဆင်ကာ တည်ငြိမ်သော စစ်ရပ်တည်နေသည်။ သီဝသည် တပစ်သကဲ့သို့ အလွန်ကြာရှည်စွာ အာရုံစူးစိုက်တည်ကြည်နေပြီး စည်းကမ်းရှိသော စိတ်ရည်ရွယ်ချက်၏ အရေးကြီးမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ လက်မနှင့် ဆက်နွယ်သော ဂဏာခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ချိန်ညှိခြင်း (လက္ရှျ) အကြောင်းတွင် ဖော်ပြကာ ဘုရားစစ်ပွဲ၏ နည်းပညာနှင့် ပူဇော်ပွဲဆန်သော တိကျမှုကို ပြသသည်။ ကောင်းကင်မှ ဟရ (သီဝ) သည် လေးနှင့် မြားကို ကိုင်လျက် သတိပေးသံကို ကြားရသည်—တိုက်ခိုက်မီ ဗိနာယက (ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်ရမည်၊ မဟုတ်လျှင် မြို့ဖျက်ဆီးမှု မဖြစ်နိုင်။ ထို့နောက် သီဝသည် ဂဏေရှကို ပူဇော်ကာ ဘဒ္ဒရကာလီကို ခေါ်ဆောင်သည်။ ဗိနာယက ပျော်ရွှင်သဖြင့် သုံးမြို့၏ မြင်ကွင်း/တည်နေရာသို့ ဆက်လက်ရောက်ပြီး မဟေရှဝရသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပရဗြဟ္မ ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူ၏ ကျေးဇူးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုဖြင့်သာ အောင်မြင်ကြောင်း သဘောတရားကို ထုတ်ဖော်သည်။ ဤအခန်းသည် စစ်မိথ်နှင့် ပူဇော်စည်းကမ်းကို ပေါင်းစည်းကာ အမြင့်ဆုံးဘုရားတော်တောင် လုပ်ရမည့် အစဉ်အလာနှင့် ကမ္ဘာစည်းမျဉ်းကို လိုက်နာကြောင်း ပြသသည်။
त्रिपुरदाहानन्तरं देवभयः ब्रह्मस्तुतिश्च — Fear of the Gods after Tripura’s Burning and Brahmā’s Praise
အဓ್ಯಾಯ ၁၁ သည် ဆက်တိုက်မေးမြန်း–ဖြေကြားသည့် ဇာတ်ကြောင်းဖြစ်သည်။ ဗျာသက တြိပုရကို အပြည့်အဝ မီးလောင်ဖျက်ဆီးပြီးနောက် မာယာ (တည်ဆောက်သူ/အဆုရ) နှင့် တြိပုရမင်းများ ဘယ်သို့သွားသနည်းဟု မေးကာ သမ္ဘုကထာအခြေပြု အပြည့်အစုံကို တောင်းဆိုသည်။ စူတက စနတ်ကုမာရသည် ရှီဝ၏ ခြေတော်ကို သတိရ၍ ရှင်းလင်းခြင်းကို စတင်ကာ ရှီဝ၏ လုပ်ရပ်များသည် အပြစ်ပျောက်ကင်းစေပြီး လောကလီလာနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ဖော်ပြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားများနှင့် ရှိများသည် ရုဒြ၏ တေဇဿ်အလွန်ကြီးမားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်၍ စကားမထွက်နိုင်ကြ။ ရှီဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အရပ်ရပ်သို့ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ နေသန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့၊ ပျက်သုဉ်းကာလ မီးကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဒေဝတားများ၊ ရှိများနှင့် ဘြဟ္မာတောင် ကြောက်ရွံ့စေသည်။ အားလုံးသည် ဂုဏ်ပြုလေးစား၍ ချိုးနွံနေကြပြီး ဘြဟ္မာသည် အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်စေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ကာ ဒေဝတားများနှင့်အတူ စတုတိဖြင့် ရှီဝကို ချီးမွမ်းသည်။
मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)
အဓ್ಯಾಯ ၁၂ တွင် သနတ်ကုမာရက မာယာ ဒာနဝသည် ရွှင်လန်းသော (prasanna) သဘောထားဖြင့် ထင်ရှားနေသော သီဝကို မြင်ပြီးနောက် သီဝထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ဟု ပြောသည်။ သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် မီးမလောင်ဘဲ ကျန်ရစ်သူ (adagdha) မာယာသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးချကန်တော့ကာ လေးစားနှိမ့်ချမှုကို ပြသသည်။ ထို့နောက် ထ၍ ရှည်လျားသော စတုတိကို ဆက်ကပ်ကာ သီဝကို Devadeva/Mahādeva၊ ဘက္တဝတ္စလ (bhaktavatsala)၊ ကယ်လ္ပဝೃက္ရှကဲ့သို့ ကောင်းကျိုးပေးသူ၊ မ偏မလွဲ (sarvapakṣavivarjita)၊ အလင်းရূপ (jyotīrūpa)၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ် (viśvarūpa)၊ သန့်ရှင်း၍ သန့်စင်ပေးသူ (pūtātman/pāvana)၊ ရုပ်ရှိလည်း ရုပ်လွန် (citrarūpa, rūpātīta)၊ ဖန်ဆင်း-ထိန်းသိမ်း-ဖျက်ဆီး အရှင် (kartṛ-bhartṛ-saṃhartṛ) ဟု ချီးမွမ်းသည်။ မာယာသည် မိမိချီးမွမ်းမှု မလုံလောက်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး (stutipriya pareśvara) အပြည့်အဝ အားကိုးအပ်နှံကာ (śaraṇāgata) ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ သနတ်ကုမာရက သီဝသည် စတုတိကို နားထောင်၍ ပျော်ရွှင်ကာ မာယာကို ဂုဏ်ပြုစွာ ပြန်လည်မိန့်ကြားသည်ဟု ဆိုပြီး နောက်တစ်ဆင့် သင်ကြားမှု/ပေးကမ်းမှုသို့ ကူးပြောင်းစေသည်။
कैलासमार्गे शङ्करस्य परीक्षा — Śiva Tests the Approachers on the Kailāsa Path
အဓ್ಯಾಯ ၁၃ သည် အတွင်းအပြင် ဆက်လက်ပို့ဆောင်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ ဗျာသက သီဝ၏ လုပ်ရပ်နှင့် အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းကို အသေးစိတ် မေးမြန်းပြီး၊ စူတာက စနတ်ကုမာရ၏ ဖြေကြားချက်ကို ပြန်လည်ပြောသည်။ ထို့နောက် ဇီဝနှင့် အိန္ဒြ (ရှကရ/ပုရံဒရ) တို့သည် ပြင်းထန်သော ဘက္တိဖြင့် ကိုင်လာသသို့ သီဝ၏ ဒർശန ရယူရန် ခရီးထွက်ကြသည်။ သီဝသည် သူတို့လာမည်ကို သိရှိပြီး သူတို့၏ ဉာဏ်နှင့် အတွင်းစိတ်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ လမ်းအလယ်တွင် ဒိဂမ္ဗရ ရုပ်သဏ္ဌာန်—ဆံပင်တုပ်ကာ တင်းကြပ်သော်လည်း တောက်ပ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်—ဖြင့် လမ်းကို တားဆီးပေါ်လာသည်။ အာဏာမောဟ (svādhikāra) ကြောင့် သီဝကို မသိသော အိန္ဒြက “မင်းဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်ကလာလဲ၊ သမ္ဘူ အိမ်မှာရှိသလား၊ တခြားသို့ သွားသလား” ဟု မေးမြန်းသည်။ ဤအခန်းက သဘောတရားအဖြစ် သိမြင်ခြင်းနှင့် မသိမြင်ခြင်း၊ အဖွဲ့အစည်းမောဟ၏ အန္တရာယ်၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် သေချာသိမြင်မှုဖြင့်သာ ဘုရားသခင်၏ ဒർശနသို့ ချဉ်းကပ်ရမည်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
शिवतेजसः समुद्रे बालरूपप्रादुर्भावः (Śiva’s Tejas Manifesting as a Child in the Ocean)
အဓ್ಯಾಯ ၁၄ တွင် ဗျာသ–သနတ်ကုမာရ စကားဝိုင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဗျာသက သီဝ၏ ကိုယ်တိုင်ပေါက်ဖွားသော တေဇ (နဖူး/တတိယမျက်စိ—ဘ္ဟာလနေတရ မှ ထွက်ပေါ်သော အလင်းတန်ခိုး) ကို ဆားရေသမုဒ္ဒရာထဲ ပစ်ချလိုက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို မေးမြန်းသည်။ သနတ်ကုမာရက ထိုတေဇသည် မြစ်နှင့်ပင်လယ် ဆုံရာ (စိန္ဓု–ဂင်္ဂါ ပင်လယ်ထဲ ဝင်ရာ) တွင် ချက်ချင်း ကလေးရုပ် (ဘාලရုပ်) အဖြစ် ပြောင်းလဲပေါ်ထွန်းလာကြောင်း ဆိုသည်။ ကလေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြောင့် ကမ္ဘာမြေတုန်လှုပ်၊ ကောင်းကင်လောကများ နားမကြားသကဲ့သို့ မူးဝေတိတ်ဆိတ်ကာ၊ သတ္တဝါအားလုံးနှင့် လောကပာလများပါ ထိတ်လန့်ကြသည်။ နိမိတ်ကြီးကို မထိန်းနိုင်သဖြင့် ဒေဝတားနှင့် ရှင်ရသီများသည် ဘြဟ္မာ (ပိတာမဟာ၊ လောကဂုရု၊ ပရမေဋ္ဌင်) ထံ သက်သာရာအဖြစ် သွားရောက်ကာ နမස්ကာရပြု၍ ချီးမွမ်းပြီး အကြောင်းရင်းနှင့် ကုစားနည်းကို တောင်းခံကာ နောက်ပိုင်း ဖြေရှင်းချက်သို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
राहोः शिरच्छेदन-कारणकथनम् / The Account of Rāhu’s Beheading (Cause and Background)
အဓ್ಯಾಯ ၁၅ သည် ဇလန္ဓရ၏ ရာဇသဘင်၌ စတင်သည်။ ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော အဆုရဘုရင် ဇလန္ဓရသည် မဟာမိဖုရားနှင့် အဆုရများအလယ်တွင် ထိုင်နေစဉ်၊ တောက်ပလှပသကဲ့သို့ ရောင်ဝါထွန်းသော သုကြာ (ဘားဂဝ) ဆရာကြီး ရောက်လာပြီး ထိုက်တန်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ပေးအပ်သော ဝရဒန်ကြောင့် အာဏာတည်မြဲနေသော ဇလန္ဓရသည် ခေါင်းဖြတ်ထားသကဲ့သို့ (chinna-śiras) ဖြစ်နေသော ရာဟုကို မြင်၍ မည်သူက ခေါင်းဖြတ်စေသနည်း၊ ဖြစ်ရပ်အမှန်တရားအားလုံးကို သုကြာထံ မေးမြန်းသည်။ သုကြာသည် စိတ်တွင် သီဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ဦးညွှတ်အာရုံပြုကာ၊ အီတိဟာသပုံစံဖြင့် အတိတ်အကြောင်းကို စနစ်တကျ ပြန်လည်ရှင်းပြပြီး၊ ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မျိုးဆက်၊ ဝိရောစန၏ သား ဘလီ စသည့် အဆုရသမိုင်းကို ထည့်သွင်းကာ ရာဟု၏ အခြေအနေကို ဒေဝ–အဆုရ ထိတွေ့ပဋိပက္ခများနှင့် လှည့်စားမှု၊ ကုသိုလ်၊ အပြစ်ဒဏ်တို့၏ သဘောတရားအတွင်း ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ ဤအခန်းသည် ရာဇသဘင်မေးမြန်းမှုမှ စ၍ ဆရာ၏ သင်ခန်းစာဆန်သော ဇာတ်ကြောင်းသို့ ဦးတည်ကာ နောက်လာမည့် ပဋိပက္ခအလားအလာကိုလည်း ကြိုတင်ညွှန်းပြသည်။
देवाः वैकुण्ठगमनम् तथा विष्णोः अवतारस्तुतिः | Devas Go to Vaikuṇṭha and Praise Viṣṇu’s Avatāras
အဓ್ಯಾಯ ၁၆ တွင် စနတ်ကုမာရက အဆုရတို့၏ ပြန်လည်တိုးတက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒေဝတို့ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အတူတကွ ထွက်ပြေးကာ ပရာဇာပတိကို ရှေ့တန်းထား၍ ဝိုင်ကుంఠသို့ သွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒေဝများနှင့် မိတ်ဖက်အဖွဲ့များက ဗိဿနုကို ဟೃṣīkēśa/မဓုစူဒန ဟု ခေါ်ကာ ဒိုင်တျာဖျက်ဆီးရှင်အဖြစ် ဦးညွှတ်၍ စတုတိကို တရားဝင် ဆုတောင်းသီဆိုကြသည်။ သီချင်းတွင် အဝတာရများ၏ ကယ်တင်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်များကို မှတ်မိစေသည်—မత్సယ (ပရလယကာလ ဝေဒများကို ကယ်တင်), ကူර්မ (မန္ဒရတောင်ကို ထောက်ပံ့၍ သမုဒ္ဒရာမွှေ), ဝရာဟ (မြေကြီးကို မြှောက်တင်ထိန်းသိမ်း), ဝာမန/ဥပေန္ဒရ (ဗာလီကို ဗြာဟ္မဏပုံစံဖြင့် နှိမ်နင်း), ပရရှုရာမ (အဖိနှိပ်သော က္ෂတ္တရိယ အာဏာကို ဖယ်ရှား), ရာမ (ရာဝဏကို သတ်၍ မર્યာဒာ၏ စံ), ကృష్ణ (ပရမာတ္မန်၏ လျှို့ဝှက်ပညာ၊ လီလာနှင့် ရာဓာကို ဗဟိုထားသော ကစားပွဲ)။ အကျပ်အတည်းထဲမှ ဘက္တိက ဤသဘောတရားသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အခြေခံပြင်ဆင်ကာ ဒိုင်တျာအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရေးကို မျှော်လင့်စေသည်။
अध्याय १७ — देवपलायनं, विष्णोः प्रतियुद्धं, जलंधरक्रोधः (Devas’ Rout, Viṣṇu’s Counterattack, and Jalandhara’s Wrath)
အဓ್ಯಾಯ ၁၇ တွင် သနတ်ကုမာရက စစ်မြေပြင်အလှည့်အပြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ အင်အားကြီး ဒိုင်တျာများက ရှူလာ၊ ပရာရှု၊ ပဋ္ဌိရှ စသည့် လက်နက်များဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေ၍ ကြောက်လန့်ကာ စစ်ကွင်းမှ ထွက်ပြေးစေသည်။ ထိုအခါ ဟೃṣīkēśa (ဗိṣṇု) သည် ဂရုဍပေါ်စီး၍ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည်။ သင်္ခ၊ ဓား၊ ဂဒာနှင့် Śārṅga မြားတံကိုင်ကာ စည်းကမ်းရှိသော ရန်တော်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ပြီး Śārṅga ၏ အသံသည် သုံးလောကလုံးတွင် တုန်လှုပ်စေသည်။ မြားများက ဒိတိဇ စစ်သည်အများကို ခေါင်းဖြတ်ကျစေပြီး စုဒർശန ချက္ကရာသည် ဘက္တများကို ကာကွယ်သော သင်္ကေတအဖြစ် လက်ထဲတွင် တောက်ပသည်။ ဂရုဍ၏ တောင်ပံလေကြောင့် ဒိုင်တျာတပ်များ ပျက်စီးကွဲပြားကာ မုန်တိုင်းထဲက မိုးတိမ်လို လှည့်ပတ်သွားသည်။ တပ်သားများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မြင်သော အဆုရာ ဇလန္ဓရက ဒေဝတားတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဒေါသထွက်ကာ၊ နောက်တစ်ဦးသော သူရဲကောင်းက ဟရိနှင့်အတူ တိုက်ရန် အမြန်တက်လာသဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသို့ ဦးတည်စေသည်။
देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent
အဓ್ಯಾಯ ၁၈ တွင် သနတ်ကုမာရက ဒေဝတို့သည် အာသူရကြီး (ဇလန္ဓရ) ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နေရပ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရ၍ ဝမ်းနည်းပူပန်သဖြင့် ဒေဝတို့သည် ရှိဝဘုရားထံ သရဏာဂတိ ပြုကာ မဟေရှဝရကို ဆုတောင်းပေးသူ၊ ဘက္တကို ကာကွယ်သူဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ဆာဝကာမဒ၊ ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်သော ရှိဝဘုရားသည် ဒေဝကာရျအတွက် နာရဒကို ခေါ်ယူကာ တာဝန်ပေးပို့သည်။ ဉာဏီနှင့် ရှိဝဘက္တ နာရဒသည် အမိန့်အတိုင်း သွားရာတွင် အိန္ဒြနှင့် ဒေဝတို့က ထိုင်ခုံပေး၍ ဦးညွှတ်ကာ လေးစားစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတို့က ဇလန္ဓရကြောင့် အင်အားသုံးထုတ်ပယ်ခံရ၍ စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းနည်းကြောင်း တရားဝင် တင်ပြကာ နောက်တစ်ဆင့် သာသနာတော်介入အတွက် အကြောင်းရင်းဆက်စပ်မှုကို တည်ဆောက်သည်။
जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၁၉ တွင် ဇာလန္ဓရ စက်ဝန်းကို ဆက်လက်တိုးတက်စေသည်။ နာရဒ မုနိ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ သီဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အဆင့်အတန်းကို ကြားသိသဖြင့် ဒိုင်တျာဘုရင် ဇာလန္ဓရ၏ စိတ်သည် ကာလ၏ ဖိအားနှင့် မောဟကြောင့် မတည်ငြိမ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် သံတမန် စိုင်မိခေယ (Saiṃhikeya) ကို ခေါ်ယူကာ ကိုင်လာသသို့ စီမံကိန်းတကျ စာတမ်းပို့သည်။ သံတမန်အား သစ်တောနေ ယောဂီ—ပြာလိမ်း၊ ဆံပင်မတ်တပ်၊ လွတ်လပ်မကပ်လှုပ်၊ မကြောက်မရွံ့—ဟု သီဝကို ချဉ်းကပ်ပြီး စကားဖြင့် လှုံ့ဆော်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ “အဆက်အဆံကင်းသော အရှင်အတွက် ဇနီးရတနာက ဘာတန်ဖိုးရှိသနည်း” ဟု မေးမြန်းကာ သီဝ၏ နေထိုင်ပုံကို မသင့်တော်ဟု အရိပ်အမြွက်ပြောစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ဇာယာရတနာ” (တန်ဖိုးကြီးသော ဇနီး) ကို လွှဲပေးရန် တောင်းဆိုကာ၊ ဇာလန္ဓရသည် လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော လောကအားလုံးကို အုပ်စိုးကြောင်း၊ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အော်ဟစ်ကြွားဝါသည်။ ဤအခန်းသည် သံတမန်၏ အပြစ်တင်စော်ကားမှုနှင့် စကြဝဠာအာဏာ দাবီမှုတို့ဖြင့် သီဝ၏ တပသီအာဏာနှင့် ကောသမစ်အထက်မြတ်မှုကို စိန်ခေါ်ကာ ပဋိပက္ခအတွက် အကြောင်းပြချက်ကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
राहोर्विमोचनानन्तरं जलन्धरस्य सैन्योद्योगः — Rahu’s Aftermath and Jalandhara’s Mobilization
အဓ್ಯಾಯ ၂၀ တွင် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဗျာသသည် စူတ၏ ပြောကြားမှုမှတဆင့် စနတ်ကုမာရကို ရာဟုကို လျှို့ဝှက်သော “ပုရုရှ” က လွတ်မြောက်စေပြီးနောက် ဘယ်သို့သွားသနည်းဟု မေးသည်။ စနတ်ကုမာရက လွတ်မြောက်ရာနေရာကို လူလောကတွင် “ဗာဗရာ” ဟု ခေါ်လာကြသဖြင့် နာမည်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို ရှင်းပြသည်။ ရာဟုသည် မာနနှင့် သတ္တိ ပြန်လည်ရပြီး ဇလန္ဓရမြို့သို့ ပြန်သွားကာ ဣရှ (ရှီဝ) ၏ လုပ်ရပ်များကို တင်ပြသည်။ ထိုသတင်းကြားသော် ဇလန္ဓရ—စင်ဓု၏သား၊ ဒိုင်တျာတို့အကြား အင်အားကြီးသူ—ဒေါသထွက်ကာ အဆုရတပ်များကို စုစည်းရန် အမိန့်ပေးပြီး ကာလနေမိ၊ သုမ္ဘ-နိသုမ္ဘ နှင့် ကာလကာ/ကာလကေယ၊ မောရျာ၊ ဓုမ္ရ စသည့် မျိုးနွယ်တပ်ဖွဲ့များကို ခေါ်ယူကာ နောက်တစ်ဆင့် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်စေသည်။
द्वन्द्वयुद्धवर्णनम् / Description of the Duel-Combats
အဓ್ಯಾಯ ၂၁ တွင် စနတ်ကုမာရက သီဝ၏ ဂဏာတပ်မှူးကြီးများ—နန္ဒီ (နန္ဒီဣශ්ဝရ), ဘൃင်္ဂိန်/«ဣဘမုခ» (ဆင်မျက်နှာရှိ ဂဏာ), နှင့် သဏ္မုခ (ကာရ္တိကေယ) ကို မြင်သည့်အခါ အဆုရာတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဒါနဝတို့သည် ဒေါသထွက်ကာ တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲ (ဒွန္ဒွယုဒ္ဓ) သို့ စနစ်တကျ ဝင်ရောက်ကြသည်။ နိရှုမ္ဘသည် သဏ္မုခကို ရည်မှန်း၍ မော်ရယာန (ပျားကောင်) ၏ နှလုံးသို့ မြားငါးစင်းဖြင့် ထိုးကာ မော်ရယာနကို မေ့လျော့ကျစေသည်။ ကာရ္တိကေယက ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ နိရှုမ္ဘ၏ ရထားနှင့် မြင်းများကို ထိုးဖောက်ကာ ထက်မြက်သော မြားဖြင့် နိရှုမ္ဘကို ထိခိုက်စေပြီး စစ်ရူးသံဖြင့် ဟစ်ကြွေးသည်။ နိရှုမ္ဘက ပြန်ထိုးကာ ကာရ္တိကေယက သက္တိ (လှံ) ကို လှမ်းယူချိန်တွင် မိမိလှံဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချိုးလှဲသည်။ တပြိုင်နက်တည်း နန္ဒီဣශ්ဝရနှင့် ကာလနေးမိတို့၏ ဒွန္ဒွတိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်ပွားပြီး နန္ဒီက ရထား၏ အရေးကြီးအစိတ်အပိုင်းများ (မြင်း၊ ကေတု/အလံ၊ ရထား၊ ရထားမောင်း) ကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးသဖြင့် ကာလနေးမိ ဒေါသထွက်ကာ ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် နန္ဒီ၏ လေးကို ဖြတ်တောက်သည်။ ဤအခန်းသည် ယုទ្ធနည်းတိုးမြှင့်မှု၊ စစ်ကိရိယာများကို သင်္ကေတအဖြစ် မသန်စွမ်းစေခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာကြားမှ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်ကာ နောက်လာမည့် ပြန်လှန်မှုများနှင့် သာသနာတော်အမိန့်တရား ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
रुद्रस्य रणप्रवेशः तथा दैत्यगणानां बाणवृष्टिः (Rudra Enters the Battlefield; the Daityas’ Arrow-Storm)
အခန်း ၂၂ တွင် ရုဒြ (ရှီဝ) သည် နွားလားဥသဘကို စီးနင်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဂဏနတ်စစ်သည်များ သတ္တိပြန်လည်ရရှိလာကြသည်။ ဂျလန္ဓာရ၊ ရှုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘတို့ ဦးဆောင်သော ဒေတျာများသည် မြားမိုးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ရှီဝမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုမြားများကို ဖျက်ဆီးကာ နတ်မြားများဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်၍ ဒေတျာများကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။
वृन्दायाः दुष्स्वप्न-दर्शनं तथा पातिव्रत्य-भङ्गोपक्रमः / Vṛndā’s Ominous Dreams and the Prelude to the Breach of Chastity
အဓ್ಯಾಯ ၂၃ တွင် ဗျာသက သနတ်ကုမာရအား ဇာလန္ဓရနှင့် ဆက်စပ်၍ ဟရီ (ဗိဿနု) ဘာလုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း၊ ဓမ္မကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်သွားသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သနတ်ကုမာရက ဗိဿနုသည် ဇာလန္ဓရထံသို့ မဟာဗျူဟာဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ ဒိုင်တျ၏ အင်အားနှင့် မအနိုင်ရနိုင်မှုကို ကာကွယ်ပေးနေသော ဝೃန္ဒာ၏ ပတိဝရတျ (အိမ်ထောင်ရေး သစ္စာတည်ကြည်မှု) အာနုဘော်ကို ချိုးဖောက်ရန် စီမံကိန်းတစ်ရပ် စတင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် မာယာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဒုဿွပ်န (မကောင်းသော အိပ်မက်) များတွင် ဝೃန္ဒာက ခင်ပွန်းကို အမင်္ဂလာပုံစံများဖြင့် မြင်ရသည်—အဝတ်မဝတ်၊ ဆီလိမ်းထား၊ အမှောင်နှင့် ဆက်နွယ်၊ တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားခြင်း—နှင့် မြို့တော်သည် ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်သည်။ နိုးလာသောအခါ နေရောင်မပြည့်စုံသကဲ့သို့ မီးမှိန်၍ ချို့ယွင်းနေသည်ကို မြင်ကာ ကြောက်ရွံ့ဝမ်းနည်းပြီး မြင့်မားသောနေရာများတွင်ပင် သို့မဟုတ် မြို့ဥယျာဉ်တွင် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူရှိသော်လည်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု မရ။ ဤအခန်းသည် မာယာက စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေခြင်း၊ အမင်္ဂလာလက္ခဏာများက ဓမ္မပျက်ကွက်မှုကို ညွှန်ပြခြင်းတို့ဖြင့် နောက်တစ်ဆင့် ဖြစ်လာမည့် သစ္စာချိုးဖောက်မှုနှင့် ယုဒ္ဓခဏ္ဍ အတွင်း အာဏာတန်ခိုး ဆက်ဆံရေး ပြောင်းလဲမှုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
जलंधरयुद्धे मायाप्रयोगः — Jalandhara’s Māyā in the Battle with Śiva
အဓ್ಯಾಯ ၂၄ တွင် ဇလန္ဓရနှင့် သီဝဘုရား၏ တိုက်ပွဲကို ဗျာသက စနတ်ကုမာရအား “နောက်တစ်ဆင့် ဘာဖြစ်သနည်း၊ ဒိုင်တျကို မည်သို့ အနိုင်ယူမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းသည့် စကားဝိုင်းဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ တိုက်ပွဲပြန်စတင်ရာတွင် သီဝ (ဝೃષဓွဇ/တြျမ္ဗက) သည် ဂိရီဇာ မမြင်ရတော့သဖြင့် မာယာကြောင့် ပျောက်ကွယ်ခြင်းဟု သိမြင်သည်။ အလုံးစုံအာဏာရှိသော်လည်း လီလာအဖြစ် လောကီသဘောထားဖြင့် အံ့ဩခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကို ပြသသည်။ ဇလန္ဓရက မြားမိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်သော်လည်း သီဝဘုရားက လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးသည်။ ထို့နောက် ဇလန္ဓရသည် မာယာတိုးမြှင့်ကာ ဂေါရီကို ချည်နှောင်၍ ငိုယိုနေသည့် ရထားပေါ်မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပြီး (ရှုမ္ဘ/နိရှုမ္ဘ) ကဲ့သို့ ဒေဝမဟုတ်သူများက ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ပြကာ သီဝ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှုပ်ရှားစေလိုသည်။ သီဝဘုရားသည် တိတ်ဆိတ်၍ မျက်နှာချ၊ ကိုယ်လက်ပျော့နွမ်းကာ ခဏတာ မိမိ၏ အင်အားကို မေ့လျော့သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မာယာ၏ စမ်းသပ်မှုအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇလန္ဓရက ခေါင်း၊ ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်တို့သို့ မြားများစွာဖြင့် ထိုးနှက်ကာ နောက်အခန်းဆက်အတွက် အခြေခံကို တည်ဆောက်သည်။
देवस्तुतिः — Hymn of Praise by the Devas (Devastuti)
အဓ್ಯಾಯ ၂၅ တွင် သနတ်ကုမာရက ဗြဟ္မာနှင့် စုဝေးလာသော ဒေဝတားများ၊ ရှင်ပညာရှိများက ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ဒေဝဒေဝေရှ (Devadeveśa) ဖြစ်သော သီဝကို တရားဝင် စတုတ္ထာ (ဟိမ်း) ဖြင့် ချီးမွမ်းပူဇော်ကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ ချီးမွမ်းချက်တွင် သီဝသည် အားကိုးခိုလှုံလာသူကို ချစ်ခင်ကာကွယ်သော śaraṇāgata-vatsala ဖြစ်ပြီး ဘက္တများ၏ ဒုက္ခကို အမြဲဖယ်ရှားပေးသူဟု ထင်ရှားစေသည်။ ဒေဝတားများက သီဝ၏ ပရဒေါက်စ် သဘောတရားကို ဖော်ပြကြသည်—လီလာတွင် အံ့ဩဖွယ်၊ ဘက္တိဖြင့် နီးကပ်နိုင်သော်လည်း မသန့်ရှင်းသူများအတွက် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲသည်; ဝေဒများတောင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော်လည်း မြင့်မြတ်သူများက မမြင်သာသော ဂုဏ်တော်ကို အစဉ်ချီးမွမ်းကြသည်။ သီဝ၏ ကရုဏာတော်သည် ဝိညာဉ်ရေး စွမ်းရည်အပေါ် သာမန်မျှော်လင့်ချက်များကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း၊ သီဝသည် နေရာအနှံ့ရှိပြီး မပြောင်းလဲသည့် သဘောတရားဖြစ်ကာ စစ်မှန်သော ဘက္တိအပေါ် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားပြသကြောင်းကို အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် ယဒုပတိနှင့် ဇနီး ကလာဝတီ၊ မိတ္ရသဟ မင်းနှင့် မဒယန္တီတို့က ဘက္တိကြောင့် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုနှင့် ကైవလျ (kaivalya) ကို ရရှိသည့် ဥပမာများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ဤအခန်းသည် ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း ထည့်သွင်းထားသော သင်္ခန်းစာဆန်သော စတုတ္ထာဖြစ်ပြီး ဘက္တိ → ဘုရားထင်ရှားခြင်း → လွတ်မြောက်ခြင်း ဟူသော လမ်းကြောင်းကို ပြသသည်။
विष्णुचेष्टितवर्णनम् / Account of Viṣṇu’s Stratagem and Its Aftermath
အဓ್ಯಾಯ ၂၆ တွင် စစ်ပြီးနောက် ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဗျာသသည် စနတ်ကုမာရထံမှ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မေးမြန်းသည်—ဗိဿနုသည် ဝೃန္ဒာကို မောဟဖြစ်စေပြီးနောက် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ စနတ်ကုမာရက ဆက်ပြောရာတွင် ဒေဝတားတို့ တိတ်ဆိတ်သွားချိန် သမ္ဘုဟု ခေါ်သော ရှီဝသည် ခိုလှုံသူတို့ကို ကရုဏာဖြင့် အားပေးစကားဆိုပြီး ဒေဝတားတို့အတွက် ဇလန္ဓရကို သတ်ပြီးပြီဟု အတည်ပြုကာ သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် လီလာသာဖြစ်၍ မူလသဘာဝ မပြောင်းလဲကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့က ရုဒြကို ချီးမွမ်းကာ ဗိဿနု၏ လုပ်ရပ်ကို တင်ပြသည်—ဝೃန္ဒာသည် လှည့်ဖြားခံရပြီး မီးထဲဝင်ကာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်သော်လည်း ဗိဿနုသည် ဝೃန္ဒာ၏ အလှကြောင့် မောဟဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှီဝ၏ မာယာကြောင့် မီးသင်္ဂြိုဟ်အမှုန့်ကို ကိုင်ဆောင်နေသည်။ ဤအခန်းသည် ဘုရားတန်ခိုးနှင့် မောဟခံနိုင်မှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြကာ မာယာအပေါ် ရှီဝ၏ အထက်မြတ်အုပ်ချုပ်မှုနှင့် ဓမ္မစည်းကမ်းအတွင်း လှည့်ဖြားမှု၏ အကျိုးဆက်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
शङ्खचूडवधकथनम् / The Account of Śaṅkhacūḍa’s Slaying
အဓ್ಯಾಯ ၂၇ တွင် စနတ်ကုမာရသည် ဗျာသအား ဤကഥာကို နားထောင်ရုံသာ (śravaṇamātra) ဖြင့် သီဝဘက္တိကို တည်ကြည်ခိုင်မာစေပြီး အပြစ်ကို ဖျက်စီးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့ကို နှိပ်စက်သော ဒိုင်တျာသူရဲကောင်း သင်္ခချူဍ ကို မိတ်ဆက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စစ်မြေပြင်၌ သီဝ၏ တြိရှူလဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရမည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ပုရာဏသဘောတရားအရ အကြောင်းရင်းကို ချိတ်ဆက်ရန် မျိုးရိုးဇာတိကို ဖော်ပြပြီး မာရီချိ၏သား ကശ്യပသည် ဓမ္မတရားရှိ ပရာဇာပတိဖြစ်ကြောင်း၊ ဒက္ခသည် သမီး ၁၃ ယောက်ကို ကശ്യပအား ပေးကာ ဖန်ဆင်းမှုကြီးမားစွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း (အကျယ်မဖော်ပြ) ဆိုသည်။ ကശ്യပ၏ မယားများထဲမှ ဒနုကို အင်အားကြီး သားများစွာ၏ အဓိကမိခင်အဖြစ် ထင်ရှားစေပြီး ထိုမျိုးရိုးမှ ဝိပရစိတ္တိ ကို ရွေးထုတ်ကာ သူ၏သား ဒမ္ဘကို ဓမ္မရှိ၊ ကိုယ်ထိန်းသိမ်းနိုင်၊ ဝိෂ္ဏုဘက္တိဖြစ်သူဟု မိတ်ဆက်၍ နောက်လာမည့် သင်္ခချူဍနှင့် ဒေဝအမိန့်တော်တို့၏ ပဋိပက္ခအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca
သနတ်ကုမာရက ပုရှ္ကရ၌ ဂျိုင်ဂီရှဗျ၏ အမိန့်အတိုင်း သင်္ခချူဍ၏ စည်းကမ်းတကျ တပဿာကို ရှင်းပြသည်။ ဂုရုထံမှ ဘြဟ္မဝိဒျာကို ရပြီးနောက် အာရုံခံများကို ထိန်းချုပ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာထား၍ ဂျပ် (japa) ပြုလုပ်သည်။ ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မလောက၏ အာစရိယအဖြစ် ဖော်ပြခံရပြီး ကောင်းချီးပေးရန် လာရောက်ကာ ဒါနဝမင်းအား ဆုတောင်းရာကို ရွေးချယ်စေသည်။ သင်္ခချူဍက ဦးညွှတ်ချီးမွမ်းပြီး ဒေဝများအပေါ် မအနိုင်မရှုံး အကာအကွယ်ရှိစေမည့် အနိုင်မကျိုးနိုင်မှုကို တောင်းဆိုရာ ဘြဟ္မာက ဝမ်းမြောက်စွာ ခွင့်ပြုသည်။ ထို့ပြင် အလုံးစုံမင်္ဂလာနှင့် အောင်ပွဲပေးသော သီရိကృష్ణကဝချ (Śrīkṛṣṇakavaca) ဟူသော သာသနာတော်ကာကွယ်ရေး ကဝချ/မန္တရစာကို ပေးအပ်သည်။ ထို့နောက် တုလစီနှင့်အတူ ဘဒရီသို့ သွားကာ ထိုနေရာတွင် လက်ထပ်ရန် ညွှန်ကြားပြီး သူမသည် ဓမ္မဓွဇ၏ သမီးဟု သတ်မှတ်ပြောသည်။ ဘြဟ္မာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သင်္ခချူဍသည် တပဿာအောင်မြင်ကာ ကဝချကို ဝတ်ဆင်၍ ဘဒရိကာရှရမသို့ အမြန်သွားကာ အမိန့်ကို ပြည့်စုံစေသည်—နောက်တစ်ဆင့် ပဋိပက္ခနှင့် ဓမ္မဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များအတွက် အခြေအနေကို ခင်းကျင်းပေးသည်။
शङ्खचूडकस्य राज्याभिषेकः तथा शक्रपुरीं प्रति प्रस्थानम् | Śaṅkhacūḍa’s Coronation and March toward Indra’s City
အဓ್ಯಾಯ ၂၉ တွင် စနတ်ကုမာရက သတင်းပို့သည်—ရှင်ခချူဍ သည် အိမ်ပြန်လာပြီး လက်ထပ်ပြီးနောက် ဒာနဝများက သူ၏ တပဿနှင့် ပရသဒ်ရရှိမှုကို မှတ်မိကာ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ဒေဝများသည် မိမိတို့၏ ဂုရုနှင့်အတူ စုဝေးလာကာ ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်း၍ သူ၏ တောက်ပမှုနှင့် အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ရှင်ခချူဍ သည် ရောက်လာသော ကုလဂုရုရှေ့၌ အပြည့်အဝ ဦးချကန်တော့သည်။ အဆုရမျိုးရိုး၏ ပုရောဟိတ် ဆုကရက ဒေဝ–ဒာနဝ အခြေအနေ၊ သဘာဝတရားအရ ရန်သူဖြစ်မှု၊ အဆုရတို့၏ ပြန်လှန်ကျဆုံးမှု၊ ဒေဝတို့၏ အောင်ပွဲများနှင့် “ဇီဝ-သာဟာယျ” (အသက်ရှိသူတို့၏ အထောက်အကူ/အာဂျင်စီ) ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ရှင်းပြသည်။ ပွဲတော်ကြီးဖြစ်ပေါ်ကာ အဆုရများ လက်ဆောင်ပေးကြပြီး အားလုံးသဘောတူညီမှုဖြင့် ဂုရုက ရှင်ခချူဍ ကို ဒာနဝနှင့် မဟာမိတ်အဆုရတို့၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ရာဇာဘိသေက လုပ်ပေးသည်။ အဘိသေကခံပြီးနောက် သူသည် မင်းတပါးကဲ့သို့ တောက်ပကာ ဒိုင်တျ၊ ဒာနဝ၊ ရာက္ခသ စစ်တပ်ကြီးကို စုစည်း၍ ရထားတက်ကာ သက္ကရ (အိန္ဒြ) မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ချီတက်သည်။
शिवलोकप्रवेशः (Entry into Śivaloka through successive gateways)
အဓ್ಯಾಯ ၃၀ တွင် Śivaloka သို့ ဝင်ရောက်ရာ၌ တံခါးအဆင့်ဆင့်နှင့် ခွင့်ပြုချက်အတိုင်းအတာများကို ဖော်ပြသည်။ စနတ်ကုမာရက “မဟာဒိဗ္ဗ” Śivaloka သည် အရာဝတ္ထုမဟုတ်၍ အထောက်အထားမရှိသော (nirādhāra, abhautika) နယ်မြေဟု ပြောကြားပြီး၊ ရောက်လာသော ဒေဝတ (အကြောင်းအရာတွင် ဘြဟ္မာ/ရာမေရှ္ဝရ ပါဝင်) ကို ရှင်းပြသည်။ ဗိṣṇုသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်စွာ ရတနာအလှဆင်များဖြင့် တောက်ပသော လောကကို မြင်ရသည်။ ပထမတံခါးတွင် gaṇa များက စောင့်ကြပ်ပြီး အလွန်တောက်ပကာ၊ ထို့နောက် ရတနာထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော dvārapāla များကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် အဖြူဝတ်စုံ၊ ရတနာအလှဆင်များနှင့် Śaiva လက္ခဏာများ—မျက်နှာငါး၊ မျက်စိသုံး၊ တြိရှူလ ကဲ့သို့ လက်နက်များ၊ ပြာလိမ်းခြင်းနှင့် rudrākṣa ပုတီး—တို့ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဗိṣṇုက ဦးညွှတ်ကာ သခင်ကို တွေ့ဆုံလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြီး ājñā ခွင့်ပြုချက်ရကာ အတွင်းသို့ ဝင်သည်။ ဤပုံစံသည် တံခါးများစွာ (၁၅ ခုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြ) တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံး တံခါးကြီးတွင် Nandin ကို တွေ့ကာ နမസ്കာရနှင့် စတုတိ ပြုလျက် ခွင့်ပြုချက်ရပြီး အတွင်းပရိဝုဏ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ရောက်သည်။ အခန်းသည် သန့်ရှင်းရာနေရာကို အဆင့်လိုက် ဝင်ခွင့်စနစ်အဖြစ် မြေပုံဆွဲကာ ပရိုတိုကော၊ ဘက္တိ (stuti) နှင့် ခွင့်ပြုဝင်ရောက်ခြင်းတို့ကို Śiva နီးကပ်ရန် မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။
शिवस्य आश्वासनं हरि-ब्रह्मणोः तथा शङ्खचूडवृत्तान्तकथनम् / Śiva’s Reassurance to Hari and Brahmā; Account of Śaṅkhacūḍa’s Origin
အဓ್ಯಾಯ ၃၁ တွင် စနတ်ကုမာရက ပြောသည်မှာ ဟရီ(ဗိဿနု) နှင့် ဝိဓိ(ဗြဟ္မာ) တို့၏ စိုးရိမ်စကားကို ကြားပြီး သမ္ဘု(ရှီဝ) သည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော်လည်း အပြုံးပါသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ရှီဝက ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ သင်္ခချူဍမှ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အရေးကိစ္စသည် နောက်ဆုံးတွင် မင်္ဂလာဖြစ်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သင်္ခချူဍ၏ အကြောင်းရင်းအပြည့်အစုံကို သိကြောင်း ဖော်ပြကာ၊ ကృష్ణ၏ ဘက္တဖြစ်သော ဂိုပ စုဒာမာနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ရှီဝ၏ အမိန့်အရ ဟೃෂီကေရှ သည် ကృష్ణရုပ်ကို ခံယူ၍ ဂိုလိုက၌ နေထိုင်ပြီး «ငါသည် လွတ်လပ်သူ» ဟူသော မောဟကြီးထဲဝင်ကာ ကစားလီလာများ ပြုလုပ်သည်။ ထိုမောဟကို မြင်၍ ရှီဝက မာယာကို အသုံးပြုကာ မှန်ကန်သိမြင်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး ကျိန်စာ ထုတ်ပေါ်စေသဖြင့် နောက်ပိုင်း ပဋိပက္ခ(သင်္ခချူဍ) သို့ ဦးတည်သော ကမ္မဇာတ်ကြောင်းကို တည်ဆောက်သည်။ လီလာပြီးဆုံးသော် မာယာကို ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ အားလုံး ဉာဏ်ပြန်ရ၊ မောဟကင်းကာ ရှီဝထံ နှိမ့်ချစွာ လာရောက် ဝန်ခံတောင်းပန်ပြီး ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ရှီဝက ကျေနပ်၍ ထပ်မံ ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးကာ အရာအားလုံးသည် မိမိ၏ အာဏာတော်အောက်တွင် ဖြစ်ကြောင်း သဘောတရားအဖြစ် ချပြသည်။
शिवदूतस्य शङ्खचूडकुलप्रवेशः — The Śiva-Envoy’s Entry into Śaṅkhacūḍa’s City
အဓ್ಯಾಯ ၃၂ တွင် သနတ်ကုမာရက ဒေဝတို့၏ ဆန္ဒနှင့် အမှောင်ကာလ (ကာလ) ၏ တောင်းဆိုမှုအတိုင်း သင်္ခချူဍ၏ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေရန် မဟေရှ్వర၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ သီဝသည် မိမိ၏ ဒူတ (တမန်) ဖြစ်သော ပုဿပဒန္တကို ခန့်အပ်၍ သင်္ခချူဍထံ အလျင်အမြန် သွားရန် အမိန့်ပေးသည်။ တမန်သည် ဘုရား၏ အာဏာဖြင့် အဆုရမြို့သို့ သွားရာ၌ ထိုမြို့သည် အိန္ဒြာမြို့ထက်ပင် ကျော်လွန်၍ ကုဗေရ၏ နေရာထက်လည်း ပိုမို တင့်တယ်လှပသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ မြို့အတွင်းဝင်လျှင် တံခါး ၁၂ ပေါက်နှင့် တံခါးစောင့်များက ကာကွယ်ထားသော သင်္ခချူဍ၏ နန်းတော်ကို မြင်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောကြားပြီး ဝင်ခွင့်ရကာ အတွင်းပိုင်း ကျယ်ဝန်း၍ အလှဆင်ကောင်းမွန်မှုကို ကြည့်ရှုသည်။ ထို့နောက် ရတနာထိုင်ခုံပေါ်၌ ထိုင်နေသော သင်္ခချူဍကို စစ်ရေးအစည်းအဝေးအလယ်တွင် မြင်ရပြီး ဒာနဝအကြီးအကဲများနှင့် လက်နက်ကိုင်တပ်ကြီးများက ဝန်းရံထားသည်။ ပုဿပဒန္တသည် အံ့ဩကာ “မင်း” ကို ဂုဏ်ပြုစကားဖြင့် မိမိသည် သီဝ၏ တမန်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြ၍ သင်္ကရ၏ သတင်းစကားကို တင်ပြကာ နောက်တစ်ဆင့် သံတမန်ရေး ထိပ်တိုက်တွေ့မှုနှင့် စစ်ပွဲသို့ တိုးတက်မည့် အခြေအနေကို စတင်ပေးသည်။
शिवस्य सैन्यप्रयाणम् तथा गणपतिनामावलिः (Śiva’s Mobilization for War and the Catalogue of Gaṇa Commanders)
အဓ್ಯಾಯ ၃၃ တွင် အကြံဉာဏ်နားထောင်ခြင်းမှ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသည်။ သနတ်ကုမာရက ပြောကြားသကဲ့သို့ အပြောအဆိုဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ဂိရီရှ (ရုဒြ/ရှီဝ) သည် ထိန်းချုပ်ထားသော ဒေါသဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ စစ်သူရဲအဖော်ဂဏများအား အမိန့်ထုတ်သည်။ ရုဒြသည် ဝီရဘဒြ၊ နန္ဒီ၊ က్షೇತ್ರပါလ နှင့် အဋ္ဌဘိုင်ရဝတို့ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်၍ ဂဏအားလုံး လက်နက်တပ်ဆင်ကာ စစ်ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကုမာရနှစ်ပါး (စကန္ဒနှင့် ဂဏေရှ) ကို မိမိအမိန့်အောက်တွင် ထွက်ခွာစေပြီး ဘဒြကာလီကိုလည်း မိမိတပ်ဖွဲ့နှင့် ရှေ့တန်းတက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ရှီဝသည် သင်္ခချူဍကို ဖျက်ဆီးရန် အရေးတကြီး ထွက်ခွာမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် မဟေရှာနသည် တပ်တော်နှင့် ထွက်ခွာသည့်အခါ ဝီရ-ဂဏများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လိုက်ပါကြသည်။ အခန်း၏ ထင်ရှားသော အစိတ်အပိုင်းမှာ ဂဏခေါင်းဆောင်များနှင့် အထင်ကရ အဖော်များ၏ အမည်စာရင်း (ဝီရဘဒြ၊ နန္ဒီ၊ မဟာကာလ၊ ဝိသာလာက္ခ၊ ဘာဏ၊ ပင်္ဂလာက္ခ၊ ဝိကမ္ပန၊ ဝိရူပ၊ ဝိကൃတိ၊ မဏိဘဒြ စသည်) ကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြကာ ခေါင်းဆောင်အဆင့်ဆင့်နှင့် တပ်အရေအတွက် (ကိုဋိ-ဂဏ၊ ဆယ်၊ ရှစ် စသည်) ကို စစ်ရေးမှတ်တမ်းပုံစံဖြင့် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
शिवदूतगमनानन्तरं शङ्खचूडस्य तुलसीसम्भाषणं युद्धप्रस्थान-तत्परता च / After Śiva’s Messenger Departs: Śaṅkhacūḍa’s Counsel with Tulasī and Readiness for War
အဓ್ಯಾಯ ၃၄ တွင် ဗျာသက သနတ်ကုမာရအား၊ သီဝ၏ တမန် ထွက်ခွာပြီးနောက် ဒိုင်တျာဘုရင် ရှင်ခချူဍာ ဘာလုပ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သနတ်ကုမာရက ရှင်ခချူဍာသည် အတွင်းခန်းသို့ ဝင်ကာ တုလစီအား သတင်းစကားကို ပြောကြားပြီး၊ စစ်ပွဲသို့ ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ခိုင်မာသော အမိန့်ညွှန်ကြားချက် (śāsana) ကို တောင်းခံသည်ဟု ဆိုသည်။ သီဝ၏ ခေါ်ယူမှုသည် လေးနက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်မယားပျော်ရွှင်မှုနှင့် အနုပညာကစားနည်းများတွင် မျောလျက် နေကြပြီး၊ ဤကွာဟမှုက သင်္ကရာ၏ အာဏာကို မလေးစားခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဘြဟ္မမုဟူရတ၌ ထ၍ မနက်ခင်းကိစ္စများနှင့် နေ့စဉ်ဝတ္တရားများကို ပြီးစီးကာ ဒါနများစွာ ပေးလှူ၍ ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသကဲ့သို့ ပြသသည်။ ထို့နောက် သားကို အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် တင်မြှောက်ကာ နိုင်ငံ၏ ဥစ္စာနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးကို အပ်နှံပြီး တုလစီကိုလည်း သူ့စောင့်ရှောက်မှုအောက် ထားသည်။ ထွက်ခွာမည်ကို တားဆီးကာ ငိုကြွေးသော တုလစီကို အာမခံစကားမျိုးစုံဖြင့် သက်သာစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်မူးကို ခေါ်၍ ဂုဏ်ပြုကာ အမိန့်များ ထုတ်ပြန်ပြီး လက်နက်ပြည့်စုံစွာဖြင့် စစ်ပွဲ စီစဉ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်လာသည်။
शङ्खचूडदूतागमनम् — The Arrival of Śaṅkhacūḍa’s Envoy (and Praise of Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၃၅ တွင် စနတ်ကူမာရက စစ်ပွဲစက်ဝန်းအတွင်းရှိ သံတမန်ရေးရာဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြသည်။ သင်္ခချူဍ (Śaṅkhacūḍa) နှင့်ဆက်နွယ်သော အာသုရဘက်က ပညာတတ်သံတမန် (dūta) တစ်ဦးကို သင်္ကရာ (Śaṅkara) ထံ စေလွှတ်သည်။ သံတမန်ရောက်လာရာတွင် ဗဋမူလ (vaṭamūla) ဗညန်ပင်အောက်၌ သန်းပေါင်းများစွာသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ယောဂအနေအထားဖြင့် ထိုင်နေသော သီဝ (Śiva) ကို မြင်တွေ့သည်။ ထို့နောက် သီဝ၏ ဂုဏ်တော်နာမများကို ထူထဲစွာ ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်—တည်ငြိမ်သက်သာ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိ၊ ကျားအရေဝတ်ဆင်၊ လက်နက်ကိုင်၊ ဘုရားကိုးကွယ်သူတို့၏ သေမင်းကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျောက်ပေးသူ၊ တပဿ (tapas) ၏ အကျိုးကို ပေးသူ၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအားလုံးကို ဖြစ်စေသူဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဗိශ්ဝနာထ (Viśvanātha)၊ ဗိශ්ဝဘီဇ (Viśvabīja)၊ ဗိශ්ဝရူပ (Viśvarūpa) ဟူ၍လည်း ခေါ်ကာ နရကာဏဝ (narakārṇava) နรกသမုဒ္ဒရာကို ကူးဖြတ်စေသော အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဟု ဖော်ပြသည်။ သံတမန်သည် ယာဉ်မှဆင်း၍ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကာ ဘဒ္ဒရကာလီ (Bhadrakālī) သည် ဘယ်ဘက်၌၊ စကန္ဒ (Skanda) သည် ရှေ့၌ ရှိနေသော အခမ်းအနားတွင် မင်္ဂလာကောင်းချီးကို လက်ခံရသည်။ ထို့နောက် ကန်တော့ပြီးနောက် ထုံးတမ်းတကျ သံတမန်မိန့်ခွန်းကို စတင်ကာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှု၊ သတိပေးချက် သို့မဟုတ် တောင်းဆိုချက်အတွက် အခြေခံအဖြစ် ဖြစ်လာပြီး နောက်တစ်ဆင့် တင်းမာမှုသို့ ဦးတည်စေသည်။
शिवदूतेन युद्धनिश्चयः तथा देवदानवयुद्धारम्भः (Śiva’s Envoy and the Commencement of the Deva–Dānava War)
အဓ್ಯಾಯ ၃၆ တွင် သနတ်ကုမာရက ရှီဝ၏တမန်သည် ရှီဝ၏သတင်းစကားကို သံခချူဍထံ အပြည့်အစုံ၊ အတိအကျ ရည်ရွယ်ချက်ပြတ်သားစွာ ပို့ဆောင်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် အင်အားကြီး ဒါနဝဘုရင် သံခချူဍသည် စစ်ကို စိတ်လိုလက်ရ လက်ခံကာ မင်းတိုင်ပင်များနှင့် ယာဉ်တက်၍ သင်္ကရာကို တိုက်ခိုက်ရန် တပ်ဖွဲ့များကို အမိန့်ပေးသည်။ ရှီဝဘုရားလည်း ဒေဝတပ်နှင့် မိမိတပ်ကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းကာ လီလာဖြင့် (ကစားသကဲ့သို့) ပြင်ဆင်တော်မူ၍ အားထုတ်မှုကို ကျော်လွန်သော သဘောကို ပြသသည်။ စစ်ပွဲသည် ချက်ချင်းစတင်ပြီး စစ်တူရိယာသံများ မြည်ဟည်းကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှု တိုးလာ၍ သူရဲကောင်းအော်ဟစ်သံများ လယ်ပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သည်။ ထို့နောက် ဒေဝနှင့် ဒါနဝတို့၏ အတွဲလိုက် တိုက်ပွဲများကို «ဓမ္မအတိုင်း» ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြကာ စည်းကမ်းရှိသော ကမ္ဘာလောကအမိန့်အောက်တွင် ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အိန္ဒြ–ဝೃṣပရဝန်၊ စူရယ–ဝိပရစိတ္တိ၊ ဝိෂ္ဏု–ဒမ္ဘ၊ ကာလ–ကာလာဆုရ၊ အဂ္နိ–ဂိုကရဏ၊ ကုဘေရ–ကာလကေယ၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာ–မာယာ၊ မృత్యု–ဘယံကရ၊ ယမ–သံဟာရ၊ ဝရုဏ–ကာလမ္ဘိကာ၊ ဝါယု–ချံချလ၊ ဗုဓ–ဃဋပೃṣဋ၊ နှင့် ရှနိ–ရက္တာက္ṣ တို့ ဖြစ်သည်။
देवपराजयः — शङ्करशरणागमनं स्कन्दकालीयुद्धं च | Devas’ Defeat, Refuge in Śaṅkara, and the Battle of Skanda and Kālī
အဓ್ಯಾಯ ၃၇ တွင် သနတ်ကုမာရက ဒာနဝများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒေဝများ စစ်ရှုံး၍ ကြောက်လန့်ကာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အဆုံးစွန်သော အားကိုးရာအဖြစ် ဝိශ්ဝေရှ သင်္ကရာ (ရှီဝ) ထံသို့ ပြန်လှည့်ကာ ကာကွယ်ပေးရန် ငိုကြွေးတောင်းပန်ကြသည်။ ရှီဝသည် သူတို့၏ရှုံးနိမ့်မှုကိုမြင်၍ ရန်သူအပေါ် ဒေါသထွက်သော်လည်း ကရုဏာတော်ဖြင့် အဘယ (မကြောက်ရ) ကို ပေးကာ မိမိ၏ ဂဏများ၏ အင်အားနှင့် တောက်ပမှုကို တိုးမြှင့်ပေးသည်။ အမိန့်တော်အရ စကန္ဒ (ဟရာတ်မဇ၊ တာရကာန္တက) သည် မကြောက်မရွံ့ စစ်မြေသို့ ဝင်ကာ ရန်သူတပ်ဖွဲ့ကြီးများကို ဖျက်ဆီးသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကာလီ၏ ရက်စက်မှု—သွေးသောက်ခြင်း၊ ခေါင်းဖြတ်ခြင်း—ကို ဖော်ပြကာ စုရနှင့် ဒာနဝ နှစ်ဖက်လုံးကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။ အဆုံးတွင် ရှီဝသည် ကာကွယ်ခြင်းနှင့် အောင်ပွဲ၏ အဆုံးအဖြတ် အကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
अध्याय ३८ — काली-शंखचूड-युद्धे अस्त्रप्रयोगः (Kālī and Śaṅkhacūḍa: Mantra-Weapons and Surrender in Battle)
ဤအခန်းတွင် စစ်မြေပြင်ကို Śakti ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အာနုဘော်အင်အား ပြသရာ ဇာတ်ခုံအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ Sanatkumāra က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအစကို ရှင်းလင်းရာတွင် မဟာဒေဝီ Kālī သည် စစ်ကွင်းထဲ ဝင်ရောက်၍ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ ဟောက်ကာ ဒါနဝများကို မူးမေ့စေပြီး gaṇa များနှင့် ဒေဝတပ်များက ဝမ်းမြောက်အော်ဟစ်ကြသည်။ Ugradaṃṣṭrā၊ Ugradaṇḍā၊ Koṭavī စသည့် ကြမ်းတမ်းသော အဖော်ရုပ်များက ရယ်မောကခုန်၍ စစ်ကွင်းပေါ်တွင် ကပြကာ madhu/madhvīka ကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာလှုပ်ရှားစေသော အင်အားကို ထင်ဟပ်စေသည်။ Śaṅkhacūḍa သည် Kālī ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဒေဝီက pralaya မီးကဲ့သို့ မီးလောင်အားကို ပစ်လွှတ်သော်လည်း သူက Viṣṇu အမှတ်တံဆိပ်ပါ နည်းဗျူဟာဖြင့် တားဆီးသည်။ ထို့နောက် Kālī သည် Nārāyaṇāstra ကို အသုံးပြု၍ အင်အားကြီးစွာ ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် Śaṅkhacūḍa သည် daṇḍavat အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ဂါရဝပြုရာမှ အာစတြာသည် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားသည်—လက်နက်ကြီး၏ အန္တရာယ်ကို အညံ့ခံခြင်းက ပျက်စီးမှုမှ ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း ပြသည်။ ဒေဝီက မန္တရဖြင့် Brahmāstra ကို ထုတ်လွှတ်ရာ ဒါနဝဘုရင်က တန်ပြန် Brahmāstra ဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ မန္တရ-ဝိနယနှင့် နှိမ့်ချမှု၏ သီလအောက်တွင် စကြဝဠာအာဏာများ အပြန်အလှန် အသုံးချသည့် စစ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
शिवशङ्खचूडयुद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Śiva and Śaṅkhacūḍa
ဤအধ্যာယတွင် ဗျာသက ကာလီ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သီဝဘုရားက ဘာလုပ်၍ ဘာပြောသနည်းဟု မေးမြန်းခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ စနတ်ကုမာရက ရှင်ကရာ သီဝဘုရားသည် လီလာ၏ အရှင်အမြတ်ဖြစ်၍ ပြုံးကာ ကာလီကို သက်သာစေကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ကြေညာသံ (vyomavāṇī) ကို ကြားပြီး သီဝဘုရားသည် ဂဏာတော်များနှင့်အတူ စစ်မြေသို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာသည်။ နန္ဒိန်/ဝೃષဘ မြင်းမဟုတ်ဘဲ နွားကြီးပေါ် စီးနင်း၍ ဝီရဘဒြ၊ ဘိုင်ရဝများ၊ က္ရှೇತ್ರပာလများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ကာကွယ်သူများနှင့် လိုက်ပါလာသည်။ ရောက်သော် သူသည် ရန်သူအတွက် မရဏတရားကဲ့သို့ တောက်ပသော သူရဲကောင်းရုပ်ကို ဆောင်သည်။ သီဝကို မြင်သော သင်္ခချူဍသည် ယာဉ်မှ ဆင်းကာ ဘက်တိဖြင့် ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ချက်ချင်း စစ်ရေးအဆင်သင့်ဖြစ်ကာ ယောဂအားဖြင့် ထပ်မံ အာကာသသို့ တက်၍ မြားလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သည်။ စစ်ပွဲသည် နှစ်တစ်ရာကြာသကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး မြားမိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သင်္ခချူဍ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်များကို သီဝဘုရားက လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးသည်။ ရုဒြ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ခတ်သဘောကို ထင်ရှားစေပြီး မကောင်းသူကို အပြစ်ပေးသူ၊ ကောင်းသူ၏ ခိုလှုံရာဖြစ်ကြောင်း ပြသကာ နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ပွဲအဆုံးသတ်နှင့် သာသနာအဓိပ္ပါယ်ကို ဆက်လက်ဖော်ထုတ်ရန် အခြေခံထားသည်။
शङ्खचूडस्य मायायुद्धं तथा माहेश्वरास्त्रप्रभावः | Śaṅkhacūḍa’s Māyā-Warfare and the Power of the Māheśvara Astra
အခန်း ၄၀ တွင် Śaṅkhacūḍa ၏ မာယာစစ်ပွဲနှင့် Māheśvara Astra ၏ တန်ခိုးတော်ကို ဖော်ပြထားသည်။ မိမိ၏စစ်တပ်များ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် Śaṅkhacūḍa သည် သီဝနတ်မင်းကို တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မာယာအတတ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သီဝနတ်မင်းသည် Māheśvara Astra ကို အသုံးပြု၍ ထိုမာယာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သီဝနတ်မင်းက သူ၏လှံ (śūla) ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်စဉ် နတ်သံတစ်ခုက စကြဝဠာ၏ အချိန်အခါနှင့် သီဝနတ်မင်း၏ အထွတ်အထိပ် တန်ခိုးတော်ကို သတိပေးခဲ့သည်။
तुलसी-शङ्खचूडोपाख्यानम् — Viṣṇu’s Disguise and the Tulasī Episode (Prelude to Śaṅkhacūḍa’s Fall)
အဓ್ಯಾಯ ၄၁ တွင် ဗျာသက နာရာယဏသည် တုလစီ၏ ဝမ်း၌ ဗီရျာဓာန (ကိုယ်ဝန်တင်ခြင်း) ကို မည်သို့ ပြုလုပ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သနတ်ကုမာရက ရှင်းလင်းရာတွင်၊ သီဝ၏ အမိန့်နှင့် နတ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဗိෂ္ဏုသည် မာယာဖြင့် ရှင်ခချူဍ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ယူကာ တုလစီ၏ နေအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပြန်လာသကဲ့သို့ စီစဉ်ထားသော အခင်းအကျင်း—တံခါးသို့ ရောက်လာခြင်း၊ ဒုန္ဒုဘိ သံများ၊ အောင်ပွဲကြွေးကြော်သံများ—ကို ဖော်ပြပြီး တုလစီက ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုကာ မင်္ဂလာကိစ္စများ စီမံခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏများအား လှူဒါန်းခြင်း၊ ကိုယ်ကို အလှဆင်ခြင်း၊ “ခင်ပွန်း” ဟု ထင်ရသူ၏ ခြေကို ဆေးကြောကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ရေးသားသည်။ ဤအခန်းသည် စစ်ပွဲအကြောင်းအရာအတွင်း သာသနာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော နတ်ဘုရား၏ ရုပ်ဖျက်မှုကို ကိရိယာတစ်ရပ်အဖြစ် အသုံးချကာ ရှင်ခချူဍ၏ ကာကွယ်မှုများ ပျက်စီးစေပြီး ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ ဖြေရှင်းချက်သို့ ဦးတည်စေသော်လည်း၊ ဘက္တိ၊ လှည့်ဖြားမှုနှင့် ဘုရား၏ လိုအပ်ချက်ကြား တင်းမာမှုကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။
अन्धक-प्रश्नः — Inquiry into Andhaka (Genealogy and Nature)
အဓ್ಯಾಯ ၄၂ တွင် နာရဒ မုနိသည် သင်္ခချူဍ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်ကာ မဟာဒေဝ၏ ဗြာဟ္မဏ္ယ သဘောတရားနှင့် ဘက္တများကို ပျော်ရွှင်စေသော မာယာ-လီလာကို ချီးမွမ်းသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ဇလန္ဓရ သေဆုံးမှုကို ကြားပြီးနောက် ဗျာသက ဗြဟ္မာမွေး သနတ်ကုမာရကို “ရှရဏာဂတကို ကာကွယ်သော ရှိဝ၏ အံ့ဖွယ်မဟာတန်ခိုးနှင့် ဘက္တချစ်သော လီလာများ” အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်သတိရစေသည်။ သနတ်ကုမာရက အန္ဓကသည် ယခင်က ကြီးမားသော ပဋိပက္ခတစ်ရပ်ပြီးနောက် ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်ပန်ကြားခြင်းဖြင့် ရှိဝ၏ ဂဏများအတွင်း ဂဏပတျ (ရာထူး) ကို ရရှိခဲ့ပုံကို ဖော်ပြသော မင်္ဂလာကရိတကို နားထောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ဗျာသက အန္ဓကသည် မည်သူ၊ မည်သည့် မျိုးရိုးမှ၊ သဘာဝဘယ်လို၊ မည်သူ၏ သားဖြစ်သနည်းဟု တရားဝင် မေးမြန်းပြီး၊ စကန္ဒထံမှ အများကြီး သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သနတ်ကုမာရ၏ ကရုဏာဖြင့် လျှို့ဝှက်အနှစ်သာရပါသော ပြည့်စုံသော အကြောင်းအရာကို လိုလားသည်။ ဤအခန်းသည် အန္ဓက၏ မူလအစ၊ အတ္တလက္ခဏာနှင့် ဘက္တိတရားကြောင့် အင်အားကြီးသူများပင် ရှိဝ၏ အစီအစဉ်အတွင်း ပေါင်းစည်းနိုင်ပုံကို မေးခွန်းဘောင်အဖြစ် တည်ဆောက်ပေးသည်။
हिरण्यकशिपोः क्रोधः तथा देवप्रजाकदनम् — Hiraṇyakaśipu’s Wrath and the Affliction of Devas and Beings
အဓ್ಯಾಯ ၄၃ သည် မေး-ဖြေ ပုံစံဖြစ်သည်။ ဗျာသက သနတ်ကုမာရကို ဟရီက ဝရာဟ ရုပ်ဖြင့် ဒေဝတားဆန့်ကျင် အဆုရ (ဟိရဏျယာက္ရှ) ကို သတ်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်သနည်းဟု မေးသည်။ သနတ်ကုမာရက အစ်ကိုကြီး ဟိရဏျကသိပုသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကြီးစွာဖြင့် သေသူအတွက် ကရောဒက စသည့် သင်္ဂြိုဟ်/အလှူအတန်း အခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ပြီး ထိုဝမ်းနည်းမှုကို လက်တုံ့ပြန်ရေး မူဝါဒအဖြစ် ပြောင်းလဲကြောင်း ဆိုသည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်မှုကို နှစ်သက်သော အားကောင်းအဆုရများကို ဒေဝတားများနှင့် လူသတ္တဝါတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကမ္ဘာလောက တုန်လှုပ်ပြီး ဒေဝတားများသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းကာ မြေပြင်တွင် မသိမသာ နေထိုင်ကြသဖြင့် ကောစ्मिक အုပ်ချုပ်မှု ယာယီပျက်ကွက်ကာ အမြင့်မားသော အကူအညီ လိုအပ်လာသည်။
हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon
သနတ်ကူမာရက ဟိရဏျာක්ෂ၏သား ဟိရဏျနేత్రကို မူးယစ်ကာ ဟာသပြောနေသော အစ်ကိုများက မထိုက်တန်ဟု လှောင်ပြောင်၍ နိုင်ငံရေးအာဏာမှ ဖယ်ရှားကြောင်း ပြောပြသည်။ သူတို့က မင်းဖြစ်ရန်မသင့်၊ နိုင်ငံကို မျှဝေသို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်သင့်ဟု ဆိုကြသည်။ စိတ်နာကျင်သော်လည်း ဟိရဏျနేత్రသည် စကားနူးညံ့စွာ ဖြေသိမ့်ကာ ညအချိန်တွင် တောအလွန်အကျွံသို့ ထွက်ခွာသည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်ခြေတည်းရပ်၍ အစာရှောင်၊ ဝရတများကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းကာ မီးထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ပူဇော်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တပစ်ကို အလွန်ရှည်လျားစွာ ပြုလုပ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကြောနှင့် အရိုးသာ ကျန်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ တိရဒသဒေဝတားတို့သည် အံ့ဩကြောက်ရွံ့ကာ ဓာတာ/ပိတာမဟာ ဖြစ်သော ဘြဟ္မာကို ချီးမွမ်းပူဇော်၍ ကယ်တင်ရန် တောင်းလျှောက်ကြသည်။ ဘြဟ္မာသည် လာရောက်၍ တပစ်ကို တားဆီးကာ ရှားပါးသော ပေးဆုကို ရွေးရန် ဆိုသည်။ ဟိရဏျနేతြသည် ဦးချကာ မင်းအာဏာ ပြန်လည်ရရှိရေးနှင့် မင်းရာဇာကို လုယူသူများ (ပရာဟ္လာဒနှင့် အခြားသူများ) ကို မိမိအောက်တွင် ချုပ်ကိုင်စေမည့် အခွင့်ကို တောင်းခံ၍ တပစ်ပုဏ္ဏားနှင့် ရာဇမဟိစ္ဆာကြား တင်းမာမှုကို ဖော်ပြသည်။
अन्धकादिदैत्ययुद्धे वीरकविजयः — Vīraka’s Victory over Andhaka’s Forces
အဓ್ಯಾಯ ၄၅ ကို စနတ်ကုမာရက ဟောကြားပြီး အန္ဓကနှင့် မဟာဒೈတျများ၏ စစ်ပွဲဆက်လက်ဖြစ်ပွားသည်။ ဤအခန်းတွင် သီဝ၏ စစ်ရေးအလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်သော ဂဏ ဝီရက၏ အောင်ပွဲကို ထင်ရှားစေသည်။ ကာမ၏ မြားဒဏ်ကြောင့် အန္ဓကသည် လိုလားမှုကြောင့် မူးယစ်၍ စိတ်မတည်၊ မျက်စိလှုပ်ရှားကာ တပ်ကြီးနှင့်အတူ အန္တရာယ်ပြည့်လမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်၊ မီးသို့ ပျံသန်းသည့် ပိုးကဲ့သို့။ ကျောက်တုံး၊ သစ်ပင်၊ မိုးကြိုး၊ ရေ၊ မီး၊ မြွေ၊ လက်နက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင်များကြားတွင်ပင် ဝီရက မရှုံးနိမ့်ဘဲ ဝင်ရောက်သူ၏ အမည်အရင်းကို မေးမြန်းသည်။ တိုတောင်းသော်လည်း ပြတ်သားသော တိုက်ပွဲတွင် ဒဲတျသည် ရှုံးနိမ့်ကာ ငတ်ဆာရေငတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးပြီး သူ၏ ကောင်းမွန်သော ဓားပျက်သွားသည့်အခါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သည်။ ထို့နောက် ဝိရောစန၊ ဘလိ၊ ဘာဏ၊ သဟသ္ရဗာဟု၊ သမ္ဘရ၊ ဝృတ္တရ စသည့် မဟာဒဲတျခေါင်းဆောင်များ ဝင်တိုက်သော်လည်း ဝီရကက ခွဲဖျက်နှင်ထုတ်ကာ စိဒ္ဓများက အောင်ပွဲကို ချီးကျူးကြသည်။ သွေးရေညစ်ညမ်းသည့် စစ်မြေပြင်ပုံရိပ်များနှင့်အတူ ကာမနှင့် မောဟကြောင့် မျက်ကွယ်သည့် အာဏာသည် သီဝ၏ ဂဏအင်အားနှင့် ဓမ္မ၏ မလွဲမသွေမှုရှေ့တွင် ကျဆုံးကြောင်းကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြသသည်။
गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization
အဓ್ಯಾಯ ၄၆ တွင် စနတ်ကုမာရက ဒိုင်တျာဘုရင် «ဂီလာ» သည် စစ်တပ်ကြီးနှင့် အလျင်အမြန်တက်လာကာ ဂဒါကိုင်၍ မဟေရှ్వర၏ သန့်ရှင်းသော ခံတပ် (ဂုဟာမုခ) ကို အကြမ်းဖက်ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဒိုင်တျာတို့သည် မိုးကြိုးကဲ့သို့တောက်ပသော လက်နက်များဖြင့် တံခါးဝများ၊ ဥယျာဉ်လမ်းများကို ဖျက်ဆီးပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်၊ ရေ၊ အလှအပစည်းကမ်းကိုပါ ချိုးဖောက်ကာ မရ്യာဒာမဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ပြသသည်။ ထို့နောက် ဟရ (ရှူလာပါဏိ/ကပရ္ဒိန်/ပိနာကိန်) သည် မိမိတပ်ဖွဲ့ကို သတိရ၍ ခေါ်ယူရာ ဒေဝတားများ (ဗိဿနုအပါအဝင်)၊ ဘူတ၊ ဂဏ၊ ပရေတ၊ ပိသာချ စသည့် အလယ်အလတ်သတ္တဝါများနှင့် ရထား၊ ဆင်၊ မြင်း၊ နွား စသည့် စစ်ယာဉ်တန်းများပါဝင်သော တပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းစုဝေးလာသည်။ သူတို့သည် ရိုသေစွာရောက်လာပြီး ဝီရကကို စေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ကာ မဟေရှ్వర၏ အမိန့်ဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲကို ယုဂအဆုံးကဲ့သို့ ကြီးမား၍ စည်းကမ်းကန့်သတ်မဲ့ဟု ဖော်ပြကာ သန့်ရှင်းရာကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းတို့၏ သဘောတရားဆန့်ကျင်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။
शुक्रस्य जठरस्थत्वं तथा मृत्युशमनी-विद्या (Śukra in Śiva’s belly and the death-subduing vidyā)
အဓ್ಯಾಯ ၄၇ တွင် ဗျာသ၏ မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည်။ စစ်မြေပြင်အတွင်း အံ့ဩဖွယ်အကြောင်းအရာတစ်ခုအရ ဒိုင်တျာတို့၏ ဦးဆောင်သူနှင့် ပညာရှိဂုရုဖြစ်သော သုကရ (ဘားဂဝ) ကို တ్రိပုရာရီ (ရှီဝ) က “မျိုသောက်” ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဗျာသသည် သုကရသည် ရှီဝ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ရှိနေစဉ် မဟာယောဂီ ပိနာကင်က ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ကမ္ဘာပျက်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော ဝမ်းမီးက ဘာကြောင့် သုကရကို မလောင်ကျွမ်းစေသနည်း၊ ထို့နောက် သုကရသည် ရှီဝ၏ ဝမ်းဗိုက် “အကျဉ်းခန်း” မှ မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာသနည်းဟု အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့ပြင် သုကရ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဘုရားပူဇော်မှု၏ အချိန်ကာလ၊ နည်းလမ်းနှင့် အကျိုးရလဒ်—အထူးသဖြင့် သေမင်းကို သက်သာစေ/တားဆီးစေသော မృတ்யု-ရှမနီ ဝိဒျာ (မန္တရ/ပညာ) ကို ရရှိခြင်း—ကိုလည်း မေးမြန်းသည်။ အန္ဓကသည် ဂဏပတျယ အဆင့်ကို မည်သို့ ရခဲ့သနည်းနှင့် ဤအကြောင်းအရာတွင် ရှူလ (သုံးခွ/ရှူလအင်အား) မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်းကိုလည်း မေးကာ ရှီဝ၏ လီလာကို အဓိကသော့ချက်အဖြစ် ထောက်ပြသည်။ ဇာတ်ဘောင်ပြောင်း၍ ဘြဟ္မာက ဗျာသကို ကြားပြီးနောက် စနတ်ကုမာရက အာဏာရှိသော အနက်ဖွင့်ချက်ကို စတင်ကြောင်း ပြောကာ ဤဖြစ်ရပ်ကို ရှင်ကရာ–အန္ဓက စစ်ပွဲနှင့် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံများအတွင်း ထားရှိရှင်းလင်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းသည် သဘောတရားနှင့် ဇာတ်ကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးသည့် အချက်အချာဖြစ်ပြီး “ဘုရားက မျိုသော်လည်း မဖျက်ဆီး” သော ပရဒေါက်စ်ကို ရှင်းလင်းကာ ဘက္တိနှင့် မန္တရပညာကို ကယ်တင်ရေးနည်းလမ်းအဖြစ် ထင်ရှားစေပြီး စစ်ဇာတ်ကြောင်းကို ရှိုင်ဝ ကောစမော်လော်ဂျီနှင့် သင်ကြားရေးအတွင်း ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
शुक्रनिग्रहः — The Seizure/Neutralization of Śukra (Kāvya) and the Daityas’ Despondency
အဓ್ಯಾಯ ၄၈ တွင် ဗျာသသည် ရုဒ္ဒရက သုက္ကရ (ကာဗျ/ဘ္ဟာရ္ဂဝ) ကို “မျိုသွား” ပြီးနောက် ဒိုင်တျများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စနတ်ကုမာရအား မေးမြန်းသည်။ စနတ်ကုမာရက စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကို ဥပမာများဖြင့် ဆက်တိုက်ဖော်ပြသည်—လက်မရှိသော ဆင်၊ ချိုမရှိသော နွား၊ ခေါင်းမရှိသော အစည်းအဝေး၊ သင်ကြားမှုမရှိသော ဗြာဟ္မဏ၊ အာနုဘော်မရှိသော ယဇ်ပူဇော်မှုတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြပြီး သုက္ကရသည် သူတို့အောင်မြင်မှု၏ “အင်္ဂါ” ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် စစ်မြေပြင်စိတ်ဗေဒသို့ ပြောင်းကာ နန္ဒိန်က သုက္ကရကို ဖယ်ရှားသွားခြင်းကြောင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းထန်ခဲ့သော ဒိုင်တျများ အလွန်စိတ်ပျက်ကြောင်း ဆိုသည်။ အန္ဓကသည် သူတို့၏ စိတ်အားလျော့မှုကို မြင်၍ မိန့်ခွန်းပြောကာ နန္ဒိန်၏ လှည့်ကွက်ဟု သတ်မှတ်ပြီး ဘ္ဟာရ္ဂဝ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သတ္တိ၊ ဗီရိယ၊ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း၊ ကျော်ကြားမှု၊ သတ္တဝ၊ တေဇ၊ စွမ်းရည်တို့ အားလုံး တပြိုင်နက် ဆုတ်ယုတ်သွားကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဤအခန်းသည် ဇာတ်လမ်းအလှည့်အပြောင်းအဖြစ် ဒိုင်တျများ၏ မဟာဗျူဟာအားနည်းမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ စစ်ဖြစ်ရပ်များအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ကာ သူတို့၏ အင်အားသည် ဂုရုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုမှုအပေါ် မူတည်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
शुक्रोत्पत्तिः तथा महेश्वरदर्शनम् (Śukra’s Emergence and the Vision of Maheśvara)
အဓ್ಯಾಯ ၄၉ တွင် သနတ်ကုမာရက သီဝကို ချီးမွမ်းသည့် စတိုးတရ-မန္တရကို အမည်ဂုဏ်တော်များစွာဖြင့် ရွတ်ဆိုပြသပြီး မန္တရ၏ အာနိသင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ထိုမဟာမန်တရ၏ အကျိုးကြောင့် သုကြ (Śukra) သည် ဝမ်းအတွင်းအကာအကွယ်မှ အံ့ဖွယ်ထွက်ပေါ်လာကာ လင်္ဂမാർဂမှ ထွက်လာသည်ဟု ဆို၍ သီဝ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည်။ ထို့နောက် ဂေါရီက သားရရှိရန် ရည်ရွယ်၍ သုကြကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဝိශ්ဝေရှဝရက သူ့ကို မအိုမသေ တောက်ပသည့် ရုပ်သဘောဖြင့် ဖန်ဆင်းကာ “ဒုတိယ သင်္ကရာ” ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နှစ်သုံးထောင်ကြာပြီးနောက် သုကြသည် မဟေရှဝရမှ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ မုနိဖြစ်၍ ဝေဒပညာကို သိုလှောင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် သုကြက ပရမေရှဝရကို မြင်တွေ့သည့် ဒർശနကို ရရှိပြီး အနီးတွင် ဒိုင်တျ အန္ဓကက သူလာပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့အောင် တပသျာပြင်းထန်စွာ ကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရ၍ အန္ဓကဇာတ်လမ်းစက်ဝန်း၏ အခြေခံအခင်းအကျင်းကို တည်ဆောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝီရူပါက္ခ၊ နီလကဏ္ဍ၊ ပိနာကင်၊ ကပရ္ဒင်၊ တြိပုရဃ္န၊ ဘဲရဝ စသည့် အမည်ရုပ်သဏ္ဍာန်များဖြင့် သီဝ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် ကယ်တင်ရှင်သဘော၊ ယောဂအနက်နှင့် သုံးလောကအရှင်ဖြစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
मृत्युञ्जय-विद्या-प्रादुर्भावः (The Manifestation/Transmission of the Mṛtyuñjaya Vidyā)
အဓ್ಯಾಯ ၅၀ သည် ဆရာမှ တပည့်သို့ ဗိဒ္ဓာပညာ ပို့ဆောင်သည့်ပုံစံဖြစ်ပြီး သနတ်ကုမာရက ဗျာသအား သီဝအရှင် မృత్యုဉ္ဇယ အဖြစ်နှင့် ဆက်နွယ်သော “သေခြင်းကို နှိမ်နင်းသော ဗိဒ္ဓာ” ၏ မူလနှင့် အာနိသင်ကို သင်ကြားသည်။ ဘൃဂုဝంశဆက် ဥပဒေသရှင် ကာဗျ (ကာဝျ) သည် ဝါရာဏသီသို့ သွားကာ ဝိශ්ဝေရှဝရကို စိတ်တည်၍ တပသ္ယာကြီးစွာ ပြုလုပ်သဖြင့် ဗိဒ္ဓာ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် လင်္ဂတည်ထောင်ခြင်း၊ မင်္ဂလာရေတွင်းတူးခြင်း၊ ပဉ္စာမృతဖြင့် အတိုင်းအတာသတ်မှတ်ကာ အဘိသေက အကြိမ်ကြိမ်ပြုခြင်း၊ အနံ့ရေချိုးခြင်း၊ လိမ်းဆေးနှင့် ပန်းပူဇော်မှုများကို အသေးစိတ်ညွှန်ပြသည်။ အပင်ပန်းစာရင်းရှည်သည် သန့်ရှင်းမှု၊ အနံ့သာနှင့် ဘက္တိပြည့်ဝမှုကို သီဝပူဇော်မှု၏ အင်အားအဖြစ် ဖော်ညွှန်းသည်။ “မృతသံဇီဝနီ” ဗိဒ္ဓာကို တပသ္အင်အားမှ ထွက်ပေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် မန္တရပညာဟု ဆိုကာ သီဝဘက္တိနှင့် ချိတ်ဆက်လျှင် အသက်ကယ်တင်နိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ စုစည်း၍ တပသ္ယာ → ဗိဒ္ဓာဖော်ထုတ်ခြင်း → လင်္ဂပူဇော်ခြင်း → သေခြင်းကာကွယ်၍ အသက်အား ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း ဟူသော လမ်းကြောင်းကို ပြထားသည်။
गाणपत्यदानकथा (Bāṇāsura Receives Gaṇapatya; Genealogical Prelude)
အဓ್ಯಾಯ ၅၁ သည် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် စတင်သည်။ ဗျာသက စနတ်ကုမာရအား “ရှရှိမောလိ” ရှိဝ၏ ခရိတ (carita) ကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရှိဝသည် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုကြောင့် ဘာဏာသူရအား “ဂါဏပတ်ယ” (ရှိဝ၏ ဂဏာလောကအတွင်း ဆက်နွယ်အာဏာ/အဖွဲ့ဝင်အဆင့်) ကို မည်သို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်ကို မေးမြန်းသည်။ စနတ်ကုမာရက သဘောတူကာ ဤအကြောင်းကို ရှိဝလီလာနှင့် ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော အိတိဟာသအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် ပုရာဏဂိုဏ်းဆက်တင်ပြမှုသို့ လှည့်ကာ ဗြဟ္မာမှ စိတ်မွေးသား မာရီချိကို မိတ်ဆက်ပြီး၊ သူ၏သား ကശ്യပကို ကမ္ဘာလောက ပွားများစေသူ အရေးကြီးသူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ကശ്യပ၏ ဒက္ခ၏ သမီးများနှင့် လက်ထပ်မှုများကို ဆိုပြီး၊ အကြီးဆုံး ဒိတိကို ဒိုင်တျများ၏ မိခင်ဟု ထင်ရှားစေသည်။ ဒိတိမှ အင်အားကြီး သားနှစ်ယောက်—ဟိရဏျကရှိပု (အကြီး) နှင့် ဟိရဏျယာက္ရှ (အငယ်)—ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဤဂိုဏ်းဆက်အခြေခံသည် နောက်ပိုင်း အသူရမျိုးဆက်များနှင့် ဘာဏာ၏ ပေါ်ထွန်းမှုကို အကြောင်းပြုကာ၊ အသူရတစ်ဦးကပင် ရှိဝ၏ ကရုဏာနှင့် ဂဏာအဆင့်ကို မည်သို့ ရရှိနိုင်သနည်းဟူသော သာသနာရေး-သဘောတရားမေးခွန်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
बाणासुरस्य शङ्करस्तुतिः तथा युद्धयाचनम् | Bāṇāsura’s Praise of Śiva and Petition for Battle
ဤအခန်းတွင် စနတ်ကုမာရက သီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသဘောနှင့် ဘက္တဝါတ္စလျ (သစ္စာရှိသူများကို ကာကွယ်ချစ်ခင်ခြင်း) ကို ထင်ရှားစေမည့် အပိုဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို မိတ်ဆက်သည်။ အဆုရ ဘာဏာသည် တာဏ္ဍဝ ကပြဖျော်ဖြေ၍ ပါရဝတီ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ သင်္ကရ (သီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ သီဝ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို သိမြင်ပြီး ဘာဏာသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ဒေဝဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ “ဒေဝတို့၏ မကွတ်ရတနာ” ဟု ချီးမွမ်းသည်။ သီဝက ပေးအပ်သော လက်တစ်ထောင်၏ အာနိသင်သည် သင့်တော်သော ရန်သူမရှိလျှင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြောသည်။ ယမ၊ အဂ္နိ၊ ဝရုဏ၊ ကုဗေရ၊ အိန္ဒြာတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း အော်ဟစ်သော်လည်း အဓိကတောင်းဆိုချက်မှာ စစ်ပွဲရောက်လာစေ၍ မိမိလက်များကို ရန်သူလက်နက်များဖြင့် ထိခိုက်ကျိုးပဲ့စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားကိုးကွယ်မှုနှင့် ကောင်းချီးတော်တို့သည် အဆုရ၏ မာနနှင့် အကြမ်းဖက်လိုစိတ်နှင့် တွဲလျက်ရှိကာ သီဝ၏ ပြုပြင်ညွှန်ကြားသည့် ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟု အခြေခံတည်ဆောက်ထားသည်။
बाणासुरस्य क्रोधाज्ञा तथा अन्तःपुरयुद्धारम्भः (Bāṇāsura’s Wrathful Command and the Onset of Battle at the Inner Palace)
အခန်း ၅၃ တွင် ဗာဏာသူရသည် နန်းတွင်း၌ တောက်ပသော လူငယ်ကို တွေ့ရှိပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ဗာဏာသူရသည် အမျက်ထွက်ကာ ဤရောက်ရှိမှုကို မိသားစုအတွက် အရှက်ရစေသည်ဟု ယူဆပြီး ကျူးကျော်သူကို သတ်ဖြတ်ကာ ချည်နှောင်ရန် စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ လူငယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် မသေချာသော်လည်း သူ၏ မကောင်းသော အကြံအစည်ကြောင့် စစ်သည်တစ်သောင်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယာဒဝသူရဲကောင်းသည် သံတုတ်ဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခုခံကာကွယ်ကာ အစောင့်များကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို စတင်ခဲ့သည်။
अनिरुद्धापहरणानन्तरं कृष्णस्य शोणितपुरगमनम् तथा रुद्रकृष्णयुद्धारम्भः | After Aniruddha’s Abduction: Kṛṣṇa Marches to Śoṇitapura and the Rudra–Kṛṣṇa Battle Begins
အဓ್ಯಾಯ ၅၄ တွင် ဗျာသသည် သနတ်ကုမာရအား အနိရုဒ္ဓ (ကృష్ణ၏မြေး) ကို ကုမ္ဘာဏ္ဍ၏ သမီးက ဖမ်းဆီးခေါ်ယူသွားပြီးနောက် ကృష్ణ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မေးမြန်းသည်။ သနတ်ကုမာရက အမျိုးသမီးများ၏ ငိုကြွေးသံ ပျံ့နှံ့လာ၍ ကృష్ణသည် စိတ်မသာဖြစ်ကာ အနိရုဒ္ဓ မမြင်ရသေးသဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းအတွင်း အချိန်ကြာသွားကြောင်း ပြောသည်။ နာရဒက အနိရုဒ္ဓ၏ အကျဉ်းချထားမှုနှင့် အခြေအနေများကို ထပ်မံသတင်းပို့၍ ဝೃಷ္ဏိတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ အကြောင်းစုံသိပြီးနောက် ကൃഷ്ണသည် စစ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဂရုဍ (တာရက္ရှျ) ကို ခေါ်ယူ၍ ရှိုဏိတပုရသို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသည်။ ပရဒျုမန၊ ယုယုဓာန (သာတျကီ)၊ သာမ္ဗ၊ သာရဏ နှင့် ရာမ-ကృష్ణ၏ မဟာမိတ်များ လိုက်ပါလာကြသည်။ အက္ရှောဟိဏီ ၁၂ တပ်ဖြင့် ဘာဏ၏ မြို့ကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံကာ ဥယျာဉ်များ၊ ကာရံတံတိုင်းများ၊ မျှော်စင်များ၊ တံခါးများကို ဖျက်ဆီးသည်။ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သော ဘာဏသည် ဒေါသထွက်ကာ တူညီသည့် အင်အားဖြင့် ထွက်လာသည်။ ဘာဏအတွက် ရုဒြ (ရှီဝ) သည် သားတော်နှင့် ပ్రమထများကို ခေါ်ကာ နန္ဒိန်ပေါ် စီးနင်း၍ ရောက်လာပြီး ကృష్ణဘက်နှင့် ရုဒြဦးဆောင်သော ကာကွယ်သူများအကြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အံ့ဩဖွယ် စစ်ပွဲ စတင်သည်။
अध्याय ५५ — बाणस्य पुनर्युद्धप्रवृत्तिः (Bāṇa’s Renewed Engagement in Battle)
အဓ್ಯಾಯ ၅၅ တွင် ကృష్ణသည် မိမိ၏တန်ပြန်လက်နက်ဖြင့် ယခင်အန္တရာယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဘာဏ–ကృష్ణ စစ်ပွဲကို ဆက်လက်တိုးတက်စေသည်။ စူတက ပြောကြား၍ ဗျာသက မေးမြန်း၊ စနတ်ကုမာရက ဖြေကြားသည့် အလွှာလိုက် روایتဖြင့် သာသနာတော်၏ အာဏာရှိသော လက်ဆင့်ကမ်းမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ရုဒြ (ရှင်ကရာ) သည် သားနှင့် ဂဏများနှင့်အတူ ခဏနားနေစဉ်၊ ဘာလီ၏သား ဒိုင်တျာဘုရင် ဘာဏသည် စစ်ထဲသို့ ထပ်မံထွက်လာသည်။ မိမိတပ်များ လျော့နည်းသွားသည်ကို မြင်၍ ဒေါသထွက်ကာ လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ကృష్ణ၏ ရဲရင့်ယုံကြည်မှုကို အထူးပြုဖော်ပြပြီး ဘာဏကို အရေးမကြီးသကဲ့သို့ သဘောထားကာ ရွှားငါးသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ သာရင်ဂ ဘောကို တီးခတ်သံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြားကို ပြည့်စေသည်ဟု ဆိုကာ နာဒ (အသံ) အင်အားနှင့် တိုက်ပွဲတိုးမြှင့်မှုကို ဦးတည်ထားသည်။
बाणस्य शोकः शिवस्मरणं च — Bāṇa’s Grief and the Turn to Śiva-Remembrance
အဓ್ಯಾಯ ၅၆ တွင် နာရဒ မုနိက သနတ်ကုမာရအား ကృష్ణသည် အနီရုဒ္ဓနှင့် သူ၏ဇနီးကို ခေါ်ကာ ဒွာရကာသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဘာဏ မည်သို့ပြုခဲ့သနည်းဟု မေးသည်။ သနတ်ကုမာရက ဘာဏ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မိမိ၏ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်သတိရကာ နောင်တရမှုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအခါ ရှိဝ၏ ဂဏာများအကြား ခေါင်းဆောင် နန္ဒီ (နန္ဒီဣရှ္ဝရ) က အဆုရ-ဘက္တ ဘာဏအား အလွန်အကျွံ နောင်တကို စွန့်၍ ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ရှိဝ၏ အလိုတော်ဟု ခံယူကာ ရှိဝ-စမရဏကို တိုးမြှင့်ပြီး မဟောৎসဝ (ဘုရားပူဇော်ပွဲ) ကို ပုံမှန်ကျင်းပရန် ညွှန်ကြားသည်။ အကြံပေးချက်အတိုင်း ဘာဏသည် စိတ်တည်ငြိမ်လာကာ ရှိဝ၏ နေရာသို့ အလျင်အမြန် သွား၍ ဦးချကန်တော့ကာ နှိမ့်ချစွာ ငိုကြွေးပြီး စတိုးတရ-ချီးမွမ်းခြင်း၊ ပရဏာမ၊ ကိုယ်ဟန်အမူအရာဖြင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တာဏ္ဍဝ ကပြမှုကို သေသပ်သော အနေအထားများဖြင့် ပြသကာ ဝမ်းနည်းမှုမှ ဘက္တိအကျင့်သို့ ပြောင်းလဲစေသော ရှိဝ၏ ကရုဏာနှင့် သတိရခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ အပ်နှံခြင်း၏ အာနိသင်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)
သနတ်ကုမာရသည် ဗျာသအား ရှိဝ၏ အဆုရ ဂဇာဆုရကို သတ်မည့် အကြောင်းအရာ၏ အစပြုကို ရှင်းပြသည်။ ဒေဝီက ဒေဝတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မဟိရှာဆုရကို သတ်ပြီးနောက် ဒေဝများ သက်သာလာသော်လည်း မဟိရှာဆုရ၏ သား ရဲရင့်သော ဂဇာဆုရသည် ဖခင်သေဆုံးမှုကို မှတ်မိကာ လက်စားချေရန် တပစ်အလွန်ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူသည် တောထဲသို့ ဝင်ကာ ဗိဓိဟုခေါ်သော ဘြဟ္မာကို အာရုံစိုက်၍ မသတ်နိုင်သော အာမခံကောင်းချီးကို တောင်းသည်။ သူ၏ စိတ်တွင်းဆုံးဖြတ်ချက်မှာ လူနှင့် မိန်းမတို့က မသတ်နိုင်စေရန်၊ အထူးသဖြင့် ကာမစိတ်လွှမ်းမိုးသူများက မသတ်နိုင်စေရန် ဟူသော အခြေအနေပါ ကောင်းချီးကို လိုလားခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းချီး၏ ချို့ယွင်းချက်ကို မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဟိမဝန္တာချိုင့်ဝှမ်းတွင် လက်မြှောက်၍ မျက်စိတည်ငြိမ်ကာ ခေါင်းမှ မီးတောက်ကဲ့သို့ တပစ်ဓာတ် ထွက်ပေါ်သဖြင့် မြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာများ လှုပ်ရှား၊ ကြယ်နှင့် ဂြိုဟ်များ ကျရောက်၊ အရပ်တစ်ဆယ် မီးလောင်ကာ မြေကြီး တုန်ခါသည်။ ဒေဝများသည် ကောင်းကင်ကို စွန့်ကာ ဘြဟ္မလောကသို့ သွား၍ အရေးပေါ်ကို တင်ပြကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝ၏ အာဏာတော်က ကောင်းချီးချုပ်နှောင်ထားသော အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းမည့် တိုက်ပွဲသို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
दुन्दुभिनिर्ह्रादनिर्णयः / Dundubhinirhrāda’s Stratagem: Targeting the Brāhmaṇas
သနတ်ကုမာရသည် ဗျာသအား ပရာဟ္လာဒ၏ ဆွေမျိုး အသူရ ဒုမ္ဒုဘိနိရ္ဟ္ရာဒ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဗိෂ္ဏုက ဟိရဏ္ယာက္ษကို သတ်ပြီးနောက် ဒိတီသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲလှသည်။ မာယာရှိ ဒೈတျရာဇ ဒုမ္ဒုဘိနိရ္ဟ္ရာဒက သူမကို နှစ်သိမ့်ကာ ဒေဝများကို အနိုင်ယူရန် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားသည်။ ဒေဝတို့၏ အားက မိမိတိုင်တည် မဟုတ်ဘဲ ယဇ్ఞ/ကရတု ပူဇော်ပွဲများကြောင့် အာဟာရရသကဲ့သို့ တိုးပွားသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ပူဇော်ပွဲသည် ဝေဒမှ ပေါ်လာပြီး ဝေဒသည် ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် အခြေခံသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဒေဝအုပ်စိုးမှု၏ အဓိကထောက်တိုင်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေဒသင်ကြားဆက်ခံမှုနှင့် ပူဇော်ပွဲအာနုဘော်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ဗြာဟ္မဏများကို သတ်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးပမ်းသည်။ ဤအခန်းသည် ဗြာဟ္မဏ→ဝေဒ→ယဇ్ఞ→ဒေဝဗလ ဟူသော အကြောင်းရင်းဆက်စပ်မှုကို ထင်ရှားစေပြီး သာသနာထိန်းသိမ်းသူများအပေါ် အကြမ်းဖက်မှုကို သာသနာရေးအရ ပြင်းပြစွာ ရှုတ်ချသည်။
विदलोत्पलदैत्ययोरुत्पत्तिः देवपराजयः ब्रह्मोपदेशः नारदप्रेषणम् (Vidalotpala Daityas, Defeat of the Devas, Brahmā’s Counsel, and Nārada’s Mission)
အဓ್ಯಾಯ ၅၉ တွင် သနတ်ကူမာရက ဗျာသအား ပြောပြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြသည်။ ဒိုင်တျာနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဗိဒလာနှင့် ဥတ္ပလာတို့သည် ပရသဒ်ကြောင့် မထိခိုက်နိုင်သကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားလာကာ စစ်မာန်ထောင်၍ သုံးလောကကို မြက်တစ်စည်းလို သဘောထားပြီး ဒေဝတို့ကို စစ်တွင် အနိုင်ယူသည်။ ကယ်တင်ရန် ဒေဝတို့သည် ဘြဟ္မာထံ ခိုလှုံရာ ဘြဟ္မာက ဤဒိုင်တျာတို့ကို ဒေဝီ (ရှီဝါ-ရှက္တိ) က သတ်မည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြောင်း သင်ကြားပြီး ရှီဝနှင့် ရှက္တိကို အမြဲသတိရကာ တည်ကြည်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထိုအကြံဉာဏ်ကြောင့် ဒေဝတို့သည် စိတ်သက်သာ၍ မိမိတို့နေရာသို့ ပြန်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှီဝ၏ အမိန့်ဖြင့် နာရဒက ဒိုင်တျာတို့၏ နေရာသို့ သွားကာ မာယာဖြင့် လှည့်စားသည့် စကားဖြင့် ဒိုင်တျာတို့ကို မောဟဖြစ်စေ၍ ဒေဝီကို ဖမ်းယူလိုစိတ် ပေါက်စေကာ နောက်ဆုံးကျဆုံးမှုအတွက် အကြောင်းရင်းကို တည်ဆောက်သည်။ အဆုံးတွင် “ယုဒ္ဓခဏ္ဍ” ပြီးဆုံးကြောင်း ကော်လိုဖွန်ကဲ့သို့ စာကြောင်းပါဝင်၍ စာမူအမျိုးမျိုးတွင် အစိတ်အပိုင်းတည်းဖြတ်မှု ရှိကြောင်းကိုလည်း ညွှန်ပြသည်။