जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ नारदे हि गते दिवि । दैत्यराट् किमकार्षीत्स तन्मे वद सुविस्तरात्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ «အရာအားလုံးကို သိမြင်သော သနတ်ကုမာရ၊ နာရဒ မိုးကောင်းကင်သို့ သွားပြီးနောက် ဒာနဝတို့၏ မင်းကြီးသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြောကြားပါ»။

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । तमामंत्र्य गते दैत्यं नारदे दिवि दैत्यराट् । तद्रूपश्रवणादासीदनंगज्वरपीडितः

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ «အို နာရဒ၊ ထိုဒေဝ်တ (ဒိုင်တျ) ကို နှုတ်ဆက်ခွင့်ပေး၍ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ မိုးကောင်းကင်၌ ဒာနဝတို့၏ အရှင်မင်းကြီးသည် သူမ၏ အလှအပကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ကာမ၏ အပူရောဂါကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရ하였다»။

Verse 3

अथो जलंधरो दैत्यः कालाधीनः प्रनष्टधीः । दूतमाह्वाय यामास सैंहिकेयं विमोहितः

ထို့နောက် ဒိုင်တျ ဂျလန္ဓရသည် ကာလ၏ အာဏာအောက်တွင် မောင်းနှင်ခံရ၍ ဉာဏ်ပျက်စီးကာ မောဟဖြစ်သွားပြီး၊ သံတမန်ကို ခေါ်ယူကာ စိုင်ဟိကေယကို ခေါ်လာရန် အမိန့်ပေး하였다။

Verse 4

आगतं तं समालोक्य कामाक्रांतमनास्स हि । सुसंबोध्य समाचष्ट सिंधुपुत्रो जलंधरः

သူရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ကာမကြောင့် စိတ်အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးခံနေရသော စင်ဓု၏သား ဂျလန္ဓရသည် အရင်ဆုံး သင့်လျော်စွာ နှိုးဆော်မေးမြန်းကာ ထို့နောက် မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောကြား하였다။

Verse 5

तत्रास्ति योगी शंभ्वाख्य स्तपस्वी च जटाधरः । भस्मभूषितसर्वाङ्गो विरक्तो विजितेन्द्रियः

အဲဒီနေရာ၌ “ရှံဘု” ဟု အမည်ရသော ယောဂီတစ်ပါး ရှိ၏—တပသ္ဝီ၊ ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထားသူ။ ကိုယ်အင်္ဂါအလုံးစုံကို သန့်ရှင်းသော ဘသ္မဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ လောကီချည်နှောင်မှုမှ ကင်းလွတ်ကာ အင်္ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူထား၏။

Verse 7

तत्र गत्वेति वक्तव्यं योगिनं दूत शंकरम् । जटाधरं विरक्तं तं निर्भयेन हृदा त्वया

“အို တမန်တော်၊ အဲဒီကို သွား၍ ယောဂီကြီး ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထံ သတင်းစကားကို ပြောကြားလော့။ ဇဋာဆံပင်ဆောင်၍ အလုံးစုံ ကင်းလွတ်သူ ထိုသခင်ထံကို မကြောက်မရွံ့သော နှလုံးဖြင့် ပြောလော့။”

Verse 8

हे योगिंस्ते दयासिन्धो जायारत्नेन किं भवेत् । भूतप्रेतपिशाचादिसेवितेन वनौकसा

အို ယောဂီ၊ ကရုဏာပင်လယ်ကြီး၊ တောအတွင်း နေထိုင်၍ ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာစ စသည့်တို့ လာရောက် ဆည်းကပ်နေသော နေရာ၌ သင့်အတွက် “ဇနီးရတနာ” သည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 9

मन्नाथे भुवने योगिन्नोचिता गतिरीदृशी । जायारत्नमतस्त्वं मे देहि रत्नभुजे निजम्

“ဤလောက၌ ကျွန်ုပ်အတွက် သခင်မရှိသဖြင့်၊ အို ယောဂီ၊ ဤသို့သော လမ်းစဉ်သည် ယောဂီတစ်ပါးအတွက် မသင့်တော်ပါ။ ထို့ကြောင့် အို ရတနာကို ဆောင်သူ၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရတနာ—အဖိုးတန် ဇနီးကို—ကျွန်ုပ်၏ အဖြစ် ပေးပါ။”

Verse 10

यानियानि सुरत्नानि त्रैलोक्ये तानि संति मे । मदधीनं जगत्सर्वं विद्धि त्वं सचराचरम्

လောကသုံးပါးအတွင်းရှိသော ဒေဝရတနာအမျိုးမျိုးတို့သည် အားလုံး ငါ၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်၏။ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ငါ၏အာဏာအောက်တွင်ရှိကြောင်း သိလော့။

Verse 11

इन्द्रस्य गजरत्नं चोच्चैःश्रवोरत्नमुत्तमम् । बलाद्गृहीतं सहसा पारिजा ततरुस्तथा

အိန္ဒြ၏ ဆင်ရတနာ အဲရာဝတ နှင့် မြင်းရတနာ အထူးမြတ် ဥစ္စೈရှ္ရဝ သည် အင်အားဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းယူခံရ၏။ ထို့အတူ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ပါရိဇာတ သစ်ပင်လည်း ယူဆောင်သွားခံရ၏။

Verse 12

विमानं हंससंयुक्तमंगणे मम तिष्ठति । रत्नभूतं महादिव्यमुत्तमं वेधसोद्भुतम्

“ငါ၏ အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ဟံသာတို့ ဆွဲယဉ်ထားသော ကောင်းကင်ဗိမာန်တစ်စင်း ရပ်တည်နေ၏။ ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလွန်တရာ ဒိဗ္ဗသဘောနှင့် အမြင့်မြတ်ကာ၊ ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာက ပြုလုပ်ထားသော အံ့ဖွယ်အရာတစ်ပါးဖြစ်၏။”

Verse 13

महापद्मादिकं दिव्यं निधिरत्नं स्वदस्य च । छत्रं मे वारुणं गेहे कांचनस्रावि तिष्ठति

ငါ၏ အိမ်တွင် မဟာပဒ္မ စသည့် ဒိဗ္ဗရတနာနိဓိနှင့် ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် ဥစ္စာဓနလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် ငါ၏ အိမ်ထဲ၌ ဝရုဏကဲ့သို့သော မင်းဆိုင်ရာ ထီးတော်တစ်လက် ရှိနေ၍ ရွှေစီးထွက်သကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ရပ်တည်၏။

Verse 14

किञ्जल्किनी महामाला सर्वदाऽम्लानपंकजा । मत्पितुस्सा ममैवास्ति पाशश्च कंपतेस्तथा

«မညှိုးမနွမ်း ကြာပန်းကဲ့သို့ အမြဲသစ်လန်းသော မဟာပန်းကုံး ‘ကိဉ္ဇလ္ကိနီ’ သည် ငါ့အဖ၏ ပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ငါ့၏ ပိုင်ဆိုင်ရာလည်း ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ပာရှ (ကြိုးချည်) သည်လည်း ကမ္ပတိ (ရှီဝ) ၏ အမှတ်တံဆိပ် ဖြစ်၏» ဟု ကြေညာ၏။

Verse 15

मृत्योरुत्क्रांतिदा शक्तिर्मया नीता बलाद्वरा । ददौ मह्यं शुचिर्दिव्ये शुचिशौचे च वाससी

သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသော ထူးမြတ်သည့် သက္တိကို ငါသည် အင်အားဖြင့် ဆွဲယူခဲ့၏။ ထိုသန့်ရှင်းသူမက ငါ့အား သန့်စင်၍ သန့်ရှင်းမှုကို ပေးစွမ်းသော ကောင်းကင်ဘုံဆန်သည့် အဝတ်အစား နှစ်ထည်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 16

एवं योगीन्द्र रत्नानि सर्वाणि विलसंति मे । अतस्त्वमपि मे देहि स्वस्त्रीरत्नं जटाधर

«ဤသို့ပင် ယောဂီတို့၏အရှင်တော်၊ ရတနာအဖိုးတန်အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်အတွက် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ဆံပင်ချည်ထားသော အရှင် ဂျဋာဓရ၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင် မဟာမိဖုရားကို ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ»။

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य नन्दिना स प्रवेशितः । जगामोग्रसभां राहुर्विस्मयोद्भुतलोचनः

သနတ်ကူမာရက ဆိုသည်– «နန္ဒိန်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရာဟုကို နန္ဒိန်က ခေါ်သွင်းလေ၏။ အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးကျယ်ကာ ရာဟုသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏»။

Verse 18

तत्र गत्वा शिवं साक्षाद्देवदेवं महाप्रभुम् । स्वतेजोध्वस्ततमसं भस्मलेपविराजितम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော်၊ သူတို့သည် သက်သက်ရှင်ရှင် သီဝကို မြင်တွေ့ကြ၏—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာအရှင်တော်။ မိမိ၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် အမှောင်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ပသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) လိမ်းကာ တောက်ပလင်းလက်နေတော်မူ၏။

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने दूतसंवादो नाम एकोनविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-သီဝ မဟာပုရာဏ» တွင်—ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာ၊ ပဉ္စမခဏ္ဍ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၊ ဇလန္ဓရသတ်ခြင်း အုပ်ပုဒ်အတွင်း—«တမန်၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုခြင်း» ဟု အမည်ရသော ဆယ့်ကိုးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 20

प्रणनाम च तं गर्वात्तत्तेजः क्रांतविग्रहः । निकटं गतवाञ्छंभोस्स दूतो राहुसंज्ञकः

ထို့နောက် မာနကြီးနေသော်လည်း ထိုတမန်သည် တေဇောအလင်းတောက်ပမှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတောင် အနိုင်ယူခံရကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ သမ္ဘု (Śambhu) ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာ하였다။ သူ၏အမည်မှာ ရာဟု (Rāhu) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 21

अथो तदग्र आसीनो वक्तुकामो हि सैंहिकः । त्र्यंबकं स तदा संज्ञाप्रेरितो वाक्यमब्रवीत्

ထို့နောက် အရှေ့တွင် ထိုင်နေသော စိုင်ဟိက (Saiṁhika) သည် ပြောလိုစိတ်ရှိ၍ ထိုအခါ အချက်ပြသင်္ကေတကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ တြျမ္ဗက (Tryambaka) သခင်ရှီဝ (Śiva) ထံသို့ စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 22

दैत्यपन्नगसेव्यस्य त्रैलोक्याधिपतेस्सदा । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः

“ကျွန်ုပ်သည် သူက စေလွှတ်သော တမန်ဖြစ်ပါသည်—သုံးလောက၏ အမြဲတမ်း အရှင်၊ ဒေဝါမဟုတ်သော ဒိုင်တျနှင့် နဂါးတို့က ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်သူ။ သင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဤနေရာတွင် ရောက်လာပါပြီ။”

Verse 23

राहुरुवाच । जलंधरोब्धितनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । त्रैलोक्यस्येश्वरस्सोथाभवत्सर्वाधिनायकः

ရာဟုက ပြောသည်။ «သမုဒ္ဒရာ၏ သား ဇလန္ဓရသည် ဒိုင်တျယအစုအဖွဲ့ အားလုံး၏ အရှင်မင်း ဖြစ်လာ하였다။ ထို့နောက် သူသည် လောကသုံးပါး၏ အရှင် ဖြစ်၍ အရာအားလုံးအပေါ် အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာ하였다»။

Verse 24

स दैत्यराजो बलवान्देवानामंतकोपमः । योगिनं त्वां समुद्दिश्य स यदाह शृणुष्व तत्

ထို ဒာနဝ မင်းသည် အင်အားကြီးမား၍ နတ်တို့အတွက် မရဏနှင့်တူသောသူ ဖြစ်၏။ ယောဂီဖြစ်သော သင့်ကို ရည်ညွှန်း၍ သူပြောခဲ့သမျှကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 25

महादिव्यप्रभावस्य तस्य दैत्यपतेः प्रभोः । सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज

နွားတံခွန်တင်သော ဝೃಷဓွဇ (Vṛṣadhvaja) ရှိဝဘုရား၊ မဟာဒိဗ္ဗသြဇာရှိသော ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်—ရတနာအားလုံး၏ အရှင်—ထိုသူ၏ အမိန့်ကို ကြားနာလော့။

Verse 26

श्मशानवासिनो नित्यमस्थिमालाधरस्य च । दिगंबरस्य ते भार्या कथं हैमवती शुभम्

သူသည် အမြဲတမ်း သင်္ချိုင်းမြေ (śmaśāna) တွင် နေထိုင်၍ အရိုးမော်လီကို ဆင်ထားကာ၊ အဝတ်အစားမဝတ်ဘဲ အရပ်မျက်နှာတို့ကိုသာ ဝတ်ဆင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဟိမဝန်၏ သမီး ဟိုင်မဝတီ (Pārvatī) သည် သူ၏ ဇနီး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 27

अहं रत्नाधिनाथोस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिता । तस्मान्ममैव सा योग्या नैव भिक्षाशिनस्तव

“ငါသည် ရတနာသိုက်၏ အရှင် ဖြစ်၏၊ သူမလည်း ‘မိန်းမတို့အနက် ရတနာ’ ဟု ကျော်ကြား၏။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ငါ့အတွက်သာ သင့်တော်သည်—အလှူစားဖြင့် အသက်မွေးသော သင်အတွက် မဟုတ်” ဟု ဆို၏။

Verse 28

मम वश्यास्त्रयो लोका भुंजेऽहं मखभागकान् । यानि संति त्रिलोकेस्मिन्रत्नानि मम सद्मनि

«လောကသုံးပါးသည် ငါ၏အာဏာအောက်၌ရှိ၏။ ယဇ္ဉပူဇာတို့၌ သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းအဝေကို ငါခံစား၏။ တြိလောက၌ရှိသမျှ အဖိုးတန်ရတနာတို့သည် ငါ၏နိဝါသဌာန၌ပင် ရှိကြ၏»။

Verse 29

वयं रत्नभुजस्त्वं तु योगी खलु दिगम्बरः । स्वस्त्रीरत्नं देहि मह्यं राज्ञस्सुखकराः प्रजाः

«ငါတို့သည် ရတနာနှင့် မင်းစည်းစိမ်ကို ခံစားသူများဖြစ်၏။ သင်မူကား အမှန်တကယ် ယောဂီ—အရပ်အနှံ့ကို အဝတ်အစားအဖြစ် ဝတ်ဆင်သော ဒိဂမ္ဗရဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ရတနာတူသော ဇနီးကို ငါ့အား ပေးလော့၊ မင်း၏ပြည်သူတို့သည် မင်းကို သက်သာချမ်းသာစေရာ ဖြစ်သင့်၏»။

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । वदत्येवं तथा राहौ भ्रूमध्याच्छूलपाणिनः । अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः

သနတ်ကုမာရက ဆို၏။ ရာဟုက ထိုသို့ ပြောနေစဉ်၊ သုံးခွားတံကိုင်သော မဟာဒေဝ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ရုဒြာသဏ္ဍာန် ကြမ်းတမ်းသော ပုရုသတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးပေါက်သံကဲ့သို့ မြည်ဟည်း၏။

Verse 31

सिंहास्यप्रचलजिह्वस्सज्ज्वालनयनो महान् । ऊर्द्ध्वकेशश्शुष्कतनुर्नृसिंह इव चापरः

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော တစ်ပါး ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ခြင်္သေ့မျက်နှာ၊ လျှာလှုပ်လှုပ်ထွက်နေ၍ မျက်လုံးများ မီးတောက်ကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်း၊ ဆံပင်များ ထောင်တက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာ ခြောက်သွေ့ပိန်ပါး၍ နရစിംဟကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်း၏။

Verse 32

महातनुर्महाबाहुस्तालजंघो भयंकरः । अभिदुद्राव वेगेन राहुं स पुरुषो द्रुतम्

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ပုရုသသည်—ကိုယ်ထည်ကြီးမား၊ လက်မောင်းအင်အားကြီး၊ ခြေထောက်များ ပလံပင်တိုင်ကဲ့သို့—အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရာဟုထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွား၏။

Verse 33

स तं खादितु मायान्तं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः । अधावदात वेगेन बहिस्तस्य च दधार तम्

သူ့ကို စားသောက်ရန် မုန်းတီးစွာ ပြေးလာသည်ကို မြင်သော် ရာဟုသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ အလွန်မြန်စွာ ထွက်ပြေး၍ ထိုသူကိုလည်း ထိုနေရာအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

Verse 34

राहुरुवाच । देवदेव महेशान पाहि मां शरणा गतम् । सुराऽसुरैस्सदा वन्द्यः परमैश्वर्यवान् प्रभुः

ရာဟုက ဆို၏။ «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှာနာ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ—ကျွန်ုပ်သည် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံလာပါပြီ။ ဒေဝနှင့် အသူရတို့က အစဉ်မပြတ် ဂါရဝပြုဝတ်ပြုကြသော၊ အမြင့်ဆုံး အိုင်ශ්ဝရယရှိသည့် အရှင်သခင် ဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 35

ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः । पुरुषोयं तवेशान सेवकोतिभयंकरः

အို မဟာဒေဝါ၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ကို စားသောက်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဒီနေရာသို့ ရောက်လာပါပြီ။ အို ဣရှာနာ၊ ဤသူသည် သင်၏ အစေခံဖြစ်ပြီး ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် လုပ်ရပ်တို့တွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 36

एतस्माद्रक्ष देवेश शरणागतवत्सलः । न खादेत यथायं मां नमस्तेऽस्तु मुहुर्मुहुः

ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏အရှင်၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်တော်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။ ဤသူက ကျွန်ုပ်ကို မစားနိုင်စေရန် ဖြစ်ပါစေ။ သင့်အား အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । महादेवो वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तदा मुने । अब्रवीत्स्वगणं तं वै दीनानाथप्रियः प्रभुः

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်—အို မုနိ၊ ထိုဗြာဟ္မဏ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အကူအညီမဲ့သူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုး၍ ဒုက္ခရောက်သူတို့၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သော မဟာဒေဝါသည် မိမိ၏ ဂဏများ (အတော်အပါးများ) ထံသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 38

महादेव उवाच । प्रभुं च ब्राह्मणं दूतं राह्वाख्यं शरणागतम् । शरण्या रक्षणीया हि न दण्ड्या गणसत्तम

မဟာဒေဝါ မိန့်တော်မူသည်—“အို ဂဏတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ရာဟုဟု အမည်ရသော အာဏာရှိ ဗြာဟ္မဏ သံတမန်သည် ခိုလှုံရန် လာခဲ့သည်။ ခိုလှုံလာသူကို အကာအကွယ်ပေးရမည်၊ အပြစ်ဒဏ်မပေးရ” ဟု။

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तौ गिरिजेशेन सगणः करुणात्मना । राहुं तत्याज सहसा ब्राह्मणेति श्रुताक्षरः

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်—ဂိရိဇေရှ (ရှီဝ) သည် ကရုဏာစိတ်ရှိ၍ ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ သူသည် မိမိ၏ အတော်အပါးများနှင့်အတူ “ဗြာဟ္မဏ” ဟူသော စကားကို ကြားသည်နှင့် ရာဟုကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

Verse 40

राहुं त्यक्त्वाम्बरे सोथ पुरुषो दीनया गिरा । शिवोपकंठमागत्य महादेवं व्यजिज्ञपत्

ထို့နောက် ထိုလူသည် ကောင်းကင်၌ ရာဟုကို စွန့်ပစ်၍ သီဝဘုရားအနီးသို့ လာကာ၊ နိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အသံဖြင့် မဟာဒေဝကို လျှောက်တင်တောင်းပန်하였다။

Verse 41

पुरुष उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । त्याजितं मम भक्ष्यं ते शरणागतवत्सलः

ထိုလူက လျှောက်သည်— «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ ရှင်ကာရ! အရှေ့တော်၌ ခိုလှုံလာသူတို့ကို အမြဲချစ်ခင်သော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အစာဖြစ်ရမည့် အရာကို အရှင် စွန့်လွှတ်တော်မူပြီ»။

Verse 42

क्षुधा मां बाधते स्वामिन्क्षुत्क्षामश्चास्मि सर्वथा । किं भक्ष्यं मम देवेश तदाज्ञापय मां प्रभो

«အရှင်၊ ဆာလောင်မှုက ကျွန်ုပ်ကို နှိပ်စက်နေပြီး၊ ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် အလွန်အားနည်းနေပါသည်။ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ် ဘာကို စားရမည်နည်း။ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို အမိန့်ပေးတော်မူပါ»။

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य पुरुषस्य महाप्रभुः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिः स कौतुकी स्वहितंकरः

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်— ထိုလူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အံ့သြဖွယ်သော မိန့်တော်မူချက်ရှိသည့် မဟာပရဘုသည် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ သိလိုစိတ်ရှိ၍ မိမိအကျိုးကို ဖြစ်စေမည့်အရာကို ရည်ရွယ်ကာ ထပ်မံမိန့်တော်မူ하였다။

Verse 44

महेश्वर उवाच । बुभुक्षा यदि तेऽतीव क्षुधा त्वां बाधते यदि । संभक्षयात्मनश्शीघ्रं मांसं त्वं हस्तपादयोः

မဟေသျှဝရက မိန့်တော်မူသည်မှာ- "အကယ်၍ သင့်၌ ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပါက—အကယ်၍ ဆာလောင်မှုသည် သင့်ကို အမှန်တကယ် နှိပ်စက်နေပါက—သင်၏ လက်နှင့်ခြေမှ အသားကို အမြန်စားလော့။"

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । शिवेनैवमाज्ञप्तश्चखाद पुरुषस्स्वकम् । हस्तपादोद्भवं मांसं शिरश्शेषोऽ भवद्यथा

သနတ္ကုမာရက ဆိုသည်မှာ- သီဝနတ်မင်း၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ထိုသူသည် မိမိ၏ လက်နှင့် ခြေတို့မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အသားကို ဦးခေါင်းသာ ကျန်တော့သည်အထိ စားလေသည်။

Verse 46

दृष्ट्वा शिरोवशेषं तु सुप्रसन्नस्सदाशिवः । पुरुषं भीमकर्माणं तमुवाच सविस्मयः

ဦးခေါင်းသာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ အစဉ်မင်္ဂလာရှိသော သဒါသီဝသည် အလွန်နှစ်သက်သဘောကျလျက်၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုတို့ကို ပြုသူအား အံ့သြစွာဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 47

शिव उवाच । हे महागण धन्यस्त्वं मदाज्ञाप्रतिपालकः । संतुष्टश्चास्मि तेऽतीव कर्मणानेन सत्तम

သီဝနတ်မင်းက မိန့်ကြားသည်မှာ- အို မဟာဂဏ၊ သင်သည် ငါ၏အမိန့်ကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာသောကြောင့် ကောင်းချီးခံစားရသူ ဖြစ်သည်။ ဤအမှုကြောင့် ငါသည် သင့်အပေါ် အလွန်နှစ်သက်မိသည်၊ အို သူတော်ကောင်းတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ။

Verse 48

त्वं कीर्तिमुखसंज्ञो हि भव मद्द्वारकस्सदा । महागणो महावीरस्सर्वदुष्टभयंकरः

သင်သည် ကိတ္တိမုခ (Kīrtimukha) ဟု အမည်တွင်စေရမည်။ ငါ၏ တံခါးစောင့်အဖြစ် အမြဲရှိနေလော့— မဟာဂဏ၊ သူရဲကောင်းကြီးနှင့် လူဆိုးအပေါင်းကို ကြောက်လန့်စေသောသူ။

Verse 49

मत्प्रियस्त्वं मदर्चायां सदा पूज्योऽहि मज्जनैः । त्वदर्चां ये न कुर्वंति नैव ते मत्प्रियंकराः

သင်သည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သဖြင့် ငါ့ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုအတွင်း၌ ငါ့ဘက်တော်သားတို့က သင့်ကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။ သင့်ကို မပူဇော်မဝတ်ပြုသူတို့သည် ငါ့ကို နှစ်သက်စေသော အလုပ်ကို မလုပ်သူများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । इति शंभोर्वरं प्राप्य पुरुषः प्रजहर्ष सः । तदाप्रभृति देवेश द्वारे कीर्तिमुखः स्थितः

သနတ်ကုမာရက ပြော၏—ဤသို့ သမ္ဘူ (သီဝ) ထံမှ အပေးအကူကို ရရှိပြီးနောက် ထိုသူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍၊ ဟေ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကီရ္တိမုခသည် တံခါးဝ၌ ရပ်တည်နေခဲ့၏။

Verse 51

पूजनीयो विशेषेण स गणश्शिवपूजने । नार्चयंतीह ये पूर्वं तेषामर्चा वृथा भवेत्

သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် ထိုဂဏသည် အထူးသဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်သင့်၏။ ဤနေရာ၌ သီဝပူဇော်မှုကို စတင်မီ အရင်မပူဇော်သူတို့၏ ပူဇော်မှုသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။