राहोः शिरच्छेदन-कारणकथनम् / The Account of Rāhu’s Beheading (Cause and Background)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एकदा वारिधिसुतो वृन्दापति रुदारधीः । सभार्य्यस्संस्थितो वीरोऽसुरैस्सर्वैः समन्वितः

စနတ်ကုမာရက ပြော၏—တစ်ခါတုန်းက ဝါရိဓိ၏ သား၊ ဝೃန္ဒာပတိဟု ခေါ်သော သူရဲကောင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ပြင်းထန်၍ လှုပ်ရှားရန် အသင့်တင်နေကာ၊ ဇနီးနှင့်အတူ အဆုရအားလုံးကလည်း လိုက်ပါနေကြ၏။

Verse 2

तत्राजगाम सुप्रीतस्सुवर्चास्त्वथ भार्गवः । तेजः पुंजो मूर्त इव भासयन्सकला दिशः

ထို့နောက် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ တောက်ပလင်းလက်သော ဘာဂဝ (ဘೃဂုမျိုးရိုး ရှင်) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ တောက်ပမှုစုစည်းထားသကဲ့သို့ မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုလို၊ အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေ၏။

Verse 3

तं दृष्ट्वा गुरुमायान्तमसुरास्तेऽखिला द्रुतम् । प्रणेमुः प्रीतमनसस्सिंधुपुत्रोऽपि सादरम्

သူတို့၏ ဆရာကြီး လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော် အဆုရတို့အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ဦးချကန်တော့ကြ၏။ စင်ဓု၏သားလည်း လေးစားစွာ နမസ്കာရပြု၏။

Verse 4

दत्त्वाशीर्वचनं तेभ्यो भार्गवस्तेजसां निधिः । निषसादासने रम्ये संतस्थुस्तेऽपि पूर्ववत्

သူတို့အား ကောင်းချီးစကား ပေးပြီးနောက်၊ ဘာရ္ဂဝ—တေဇောဓာတ်၏ မကုန်ခန်းသော خز خز (သိုလှောင်ရာ) —သည် လှပသော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်လေ၏။ သူတို့လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြ၏။

Verse 5

अथ सिंध्वात्मजो वीरो दृष्ट्वा प्रीत्या निजां सभाम् । जलंधरः प्रसन्नोऽभूदनष्टवरशासनः

ထို့နောက် စင်ဓု၏ သားသူရဲကောင်း ဇလန္ဓရ သည် မိမိ၏ အစည်းအဝေးကို ပျော်ရွှင်စွာ မြင်၍ စိတ်ပျော်မြူးကာ မဖျက်နိုင်သော ပရသာဒ်(ကောင်းချီး)၏ အာဏာ၌ တည်ကြည်နေ၏။

Verse 6

तत्स्थितं छिन्नशिरसं दृष्ट्वा राहुं स दैत्यराट् । पप्रच्छ भार्गवं शीघ्रमिदं सागरनन्दनः

ခေါင်းဖြတ်ခံထားသော်လည်း ထိုနေရာ၌ ရာဟု ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်လျှင် ဒೈတျာတို့၏ အရှင်—သမုဒ္ဒရာ၏ သား—သည် ဘာရ္ဂဝ (သုကြာ) ကို အလျင်အမြန် “ဤအရာသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးမြန်း၏။

Verse 7

जलंधर उवाच । केनेदं विहितं राहोश्शिरच्छेदनकं प्रभो । तद्ब्रूहि निखिलं वृत्तं यथावत्तत्त्वतो गुरो

ဇလန္ဓရက ဆို၏— “အရှင်ဘုရား၊ ရာဟု၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို မည်သူက စီရင်သတ်မှတ်ခဲ့သနည်း။ ဆရာတော်၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမှန်တရားအတိုင်း၊ မှန်ကန်စွာ အပြည့်အစုံ မိန့်ကြားပါ။”

Verse 8

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सिन्धुपुत्रस्य भार्गवः । स्मृत्वा शिवपदांभोजं प्रत्युवाच यथार्थवत्

စနတ်ကူမာရက ပြော၏။ စင်ဓု၏ သား၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘာဂဝသည် သီဝဘုရား၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရကာ အမှန်နှင့် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 9

शुक्र उवाच । जलंधर महावीर सर्वासुरसहायक । शृणु वृत्तांतमखिलं यथावत्कथयामि ते

ရှုကရက ပြော၏။ «အို ဇလန္ဓရ မဟာသူရဲကောင်း၊ အဆုရအားလုံး၏ အထောက်အကူပြုသူ၊ နားထောင်လော့။ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာကို ငါသည် တိတိကျကျ ပြောပြမည်»။

Verse 10

पुराभवद्बलिर्वीरो विरोचनसुतो बली । हिरण्यकशिपोश्चैव प्रपौत्रो धर्मवित्तमः

ရှေးကာလ၌ ဗီရိုစန၏သား အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်း ဘလီ ရှိခဲ့၏။ သူသည် ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မြေးတော်မြေးကြီးဖြစ်၍ ဓမ္မကို သိမြင်သူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏။

Verse 11

पराजितास्सुरास्तेन रमेशं शरणं ययुः । सवासवास्स्ववृत्तांतमाचख्युः स्वार्थसाधकाः

သူ့ကြောင့် အရှုရတို့ ရှုံးနိမ့်သဖြင့် ရာမေရှ (Rameśa) ထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။ ဝါစုများနှင့် အာဒိတျများနှင့်အတူ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ တင်ပြကာ ကိုယ့်အကျိုးကို ပြည့်စုံစေလိုကြ၏။

Verse 12

तदाज्ञया सुरैः सार्द्धं चक्रुस्संधिमथो सुराः । स्वकार्यसिद्धये तातच्छलकर्मविचक्षणाः

သူ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဒေဝတို့သည် ဒေဝတမန်များနှင့်အတူ သဘောတူစာချုပ် (စန္ဓိ) ကို ချုပ်ဆိုကြ၏။ ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ မဟာဗျူဟာလှည့်ကွက်၌ ကျွမ်းကျင်သူတို့သည် ကိုယ့်ကိစ္စအောင်မြင်ရန် ထိုသို့ ပြုကြ၏။

Verse 13

अथामृतार्थे सिंधोश्च मंथनं चक्रुरादरात् । विष्णोस्सहायिनस्ते हि सुरास्सर्वेऽसुरैस्सह

ထို့နောက် အမృత (မသေမပျက်ရည်) ကိုရယူရန်အတွက် သူတို့သည် လေးစားစွာဖြင့် သမုဒ္ဒရာကို အားထုတ်၍ မွှေကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဗိဿဏု၏ အကူအညီဖြင့် ဒေဝတော်များအားလုံးသည် အဆုရများနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

Verse 14

ततो रत्नोपहरणमकार्षुर्दैत्यशत्रवः । जगृहुर्यत्नतो देवाः पपुरप्यमृतं छलात्

ထို့နောက် ဒိုင်တျများ၏ ရန်သူဖြစ်သော ဒေဝတော်များသည် တန်ဖိုးကြီး ရတနာများကို သတိထား၍ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် မဟာလှည့်ကွက်တစ်ရပ်ဖြင့် အမృతကိုလည်း သောက်သုံးကြသည်။

Verse 15

ततः पराभवं चक्रुरसुराणां सहायतः । विष्णोस्सुरास्सचक्रास्तेऽमृतापानाद्बलान्विताः

ထို့နောက် မိတ်ဖက်အကူအညီဖြင့် ဒေဝတော်များသည် အဆုရများကို ရှုံးနိမ့်စေကြသည်။ အမృతသောက်သုံး၍ အင်အားပြည့်ဝလာသော ထိုဒေဝတော်များသည် ဗိဿဏု၏ အောက်တွင် စက္ကာလက်နက်ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်၍ အောင်မြင်ကြသည်။

Verse 16

शिरश्छेदं चकारासौ पिबतश्चामृतं हरिः । राहोर्देवसभां हि पक्षपाती हरेस्सदा

ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် ရာဟု အမృతကို သောက်နေစဉ်ပင် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဒေဝတော်များ၏ အစည်းအဝေး၌ ဟရီသည် အမြဲတမ်း ဒေဝဘက်ကို လိုက်လံကာ ရာဟုကို ဆန့်ကျင်သူဖြစ်သည်။

Verse 17

सनत्कुम्रार उवाच । एवं कविस्तस्य शिरश्छेदं राहोश्शशंस च । अमृतार्थे समुद्रस्य मंथनं देवकारितम्

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ ကဝိသည် ရာဟု၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ပြောကြားလေ၏။ အမృతကို ရယူရန်အတွက် ဒေဝတို့က သမုဒ္ဒရာကို မန်သန (လှုပ်နှိုးကာ ချွတ်နှိုး) စေခဲ့ကြသည်»။

Verse 18

रत्नोपहरणं चैव दैत्यानां च पराभवम् । देवैरमृतपानं च कृतं सर्वं च विस्तरात्

သူသည် ရတနာများကို သိမ်းယူခြင်း၊ ဒೈတျတို့၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်း၊ ဒေဝတို့၏ အမృతသောက်သုံးခြင်းတို့ကို အစုံအလင် အသေးစိတ် ပြောကြားလေ၏။

Verse 19

तदाकर्ण्य महावीरोम्बुधिबालः प्रतापवान् । चुक्रोध क्रोधरक्ताक्षस्स्वपितुर्मंथनं तदा

ထိုသို့ ကြားသိလျှင် အင်အားကြီး၍ သတ္တိပြင်းသော အမ္ဗုဓိဗာလ သည် ဒေါသထွက်ကာ မျက်လုံးနီရဲလေ၏။ ထိုအခါ မိမိ၏ ဖခင်ကို လှုပ်နှိုးရန် (မန်သန) စတင်လေ၏။

Verse 20

अथ दूतं समाहूय घस्मराभिधमुत्तमम् । सर्वं शशंस चरितं यदाह गुरुरात्मवान्

ထို့နောက် သူသည် ဂ္ဟသ္မရ အမည်ရှိ အထူးကောင်းမွန်သော သံတမန်ကို ခေါ်ယူကာ၊ မိမိ၏ ပညာရှိ၍ စိတ်တည်ငြိမ်သော ဂုရု မိန့်ကြားသမျှအတိုင်း ဖြစ်ရပ်အစဉ်အလာအားလုံးကို အပြည့်အစုံ ပြောပြလေ၏။

Verse 21

अथ तं प्रेषयामास स्वदूतं शक्रसन्निधौ । संमान्य बहुशः प्रीत्याऽभयं दत्त्वा विशारदम्

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ သံတမန်ကို သက္ကရ (အိန္ဒြ) ၏ ရှေ့တော်သို့ စေလွှတ်လေ၏။ ချစ်ခင်လေးစားစွာ အကြိမ်ကြိမ် ချီးမြှောက်ကာ၊ လုံခြုံရေးအာမခံ (အဘယ) ပေးပြီး ကျွမ်းကျင်သော ထိုသံတမန်ကို ထွက်ခွာစေလေ၏။

Verse 22

दूतस्त्रिविष्टपं तस्य जगामारमलं सुधीः । घस्मरोंऽबुधिबालस्य सर्वदेवसमन्वितम्

ထို့နောက် ပညာရှိ၍ သန့်ရှင်းသော ထိုတမန်သည် သူ၏ တြိဗိဿ္ဋပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားရောက်하였다—အပြစ်ကင်းသော နတ်ဘုံတော်။ ဒေဝ်အားလုံးနှင့်အတူ၊ အနားမရောက်သေးသော ဉာဏ်ကလေးဆန်သည့် ဃသ္မရ ထံသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 23

तत्र गत्वा स दूतस्तु सुधर्मां प्राप्य सत्वरम् । गर्वादखर्वमौलिर्हि देवेन्द्रं वाक्यमब्रवीत्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် တမန်သည် အလျင်အမြန် သုဓမ္မာသဘာသို့ ရောက်하였다။ ထို့နောက် ဂုဏ်မာနဖြင့်—ခေါင်းကို မြင့်မြင့်ထားလျက်—ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ထံသို့ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 24

घस्मर उवाच । जलंधरोऽब्धि तनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । सुप्रतापी महावीरस्स्वयं कविसहायवान्

ဂဿမရက ပြောသည်– «သမုဒ္ဒရာ၏သား ဇလန္ဓရသည် ဒိုင်တျာအစုအဖွဲ့အားလုံး၏ အရှင်မင်းဖြစ်၏။ သူသည် အင်အားတောက်ပ၍ မဟာဝီရဖြစ်ကာ ကဝိကိုယ်တိုင်၏ အထောက်အပံ့ကို ရရှိထား၏»။

Verse 25

दूतोऽहं तस्य वीरस्य घस्मराख्यो न घस्मरः । प्रेषितस्तेन वीरेण त्वत्सकाशमिहागतः

«ကျွန်ုပ်သည် ထိုဝီရသူရဲ၏ သံတမန်ဖြစ်၏—နာမည်မှာ ဂဿမရ၊ အစာစားသမားသာမဟုတ်။ ထိုသူရဲကောင်းက စေလွှတ်သဖြင့် သင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်»။

Verse 26

अव्याहताज्ञस्वर्वत्र जलंधर उदग्रधीः । निर्जिताखिलदैत्यारिस्स यदाह शृणुष्व तत्

ဇလန္ဓရ ပြောသောစကားကို နားထောင်လော့—သူ၏ အမိန့်သည် နေရာတိုင်းတွင် မတားဆီးနိုင်၊ ဉာဏ်သည် ပြင်းထန်တည်ကြည်၍ ဒိုင်တျာတို့၏ ရန်သူအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးသားဖြစ်၏။

Verse 27

जलंधर उवाच । कस्मात्त्वया मम पिता मथितस्सागरोऽद्रिणा । नीतानि सर्वरत्नानि पितुर्मे देवताधम

ဇလန္ဓရက ပြော၏— «အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ငါ့အဖေဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာကို တောင်ဖြင့် လှုပ်နှိုးကာ ချဉ်းကပ်မွှေခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ငါ့အဖေ၏ ရတနာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားသနည်း၊ အို နတ်တို့အနက် အနိမ့်ဆုံးသူ!»

Verse 28

उचितं न कृतं तेऽद्य तानि शीघ्रं प्रयच्छ मे । ममायाहि विचार्येत्थं शरणं दैवतैस्सह

ယနေ့တိုင်အောင် သင်သည် သင့်လျော်သင့်တော်သော အမှုကို မပြုသေး။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာများကို အမြန် ငါ့ထံ ပေးအပ်လော့။ ဤသို့ စဉ်းစား၍ နတ်တို့နှင့်အတူ ငါ့ထံသို့ ခိုလှုံလာလော့။

Verse 29

अन्यथा ते भयं भूरि भविष्यति सुराधम । राज्यविध्वंसनं चैव सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

မဟုတ်လျှင် အို နတ်တို့အနက် အနိမ့်ဆုံးသူ၊ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် အလွန်ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်သည် သင့်ထံ ကျရောက်မည်။ သင့်နိုင်ငံလည်း ပျက်စီးမည်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တကယ် ပြောသည်။

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इति दूतवचः श्रुत्वा विस्मितस्त्रिदशाधिपः । उवाच तं स्मरन्निन्द्रो भयरोषसमन्वितः

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—ထိုသို့ သံတမန်၏စကားကို ကြားသော် တိဒသတို့၏အရှင်သည် အံ့ဩ၍ ရပ်နေ၏။ ထိုစကားကို သတိရလျက် အိန္ဒြာသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစည်းကာ စိတ်ကိုဖမ်းဆီးထားသဖြင့် ပြောဆို하였다။

Verse 31

अद्रयो मद्भयात्त्रस्तास्स्वकुक्षिस्था यतः कृताः । अन्येऽपि मद्द्विषस्तेन रक्षिता दितिजाः पुरा

«တောင်တန်းတို့သည် ငါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အာနုဘော်ကို ကြောက်ရွံ့၍ မိမိတို့၏ ဝမ်းအတွင်း၌ပင် နေစေခြင်းခံရသည် (အတွင်းမီးနှင့် အင်အားတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားစေရန်)။ ထို့ပြင် ယခင်က ငါ့ကို မုန်းတီးသော ဒိတိ၏သား အသူရတို့တောင် သူ့ကြောင့် ကာကွယ်ခံခဲ့ရသည်။»

Verse 32

तस्मात्तद्रत्नजातं तु मया सर्वं हृतं किल । न तिष्ठति मम द्रोही सुखं सत्यं ब्रवीम्यहम्

ထို့ကြောင့် ထိုရတနာအစုအဝေးအားလုံးကို ငါတကယ်ပင် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ငါ့အပေါ် သစ္စာဖောက်သူသည် ချမ်းသာစွာ မတည်နိုင်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တရားအဖြစ် ပြော၏။

Verse 33

शंखोप्येव पुरा दैत्यो मां द्विषन्सागरात्मजः । अभवन्मूढचित्तस्तु साधुसंगात्समुज्झित

«အတိတ်ကာလ၌ ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော ဒေတ္တ Śaṅkha သည် ငါ့ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ သို့သော် သာဓုတို့၏ အပေါင်းအဖော်ကြောင့် စိတ်မိုက်သူသည် ပြောင်းလဲကာ မြင့်တင်ခံရ하였다»။

Verse 34

ममानुजेन हरिणा निहतस्य हि पापधीः । हिंसकस्साधुसंधस्य पापिष्ठस्सागरोदरे

«ငါ့ညီ ဟရိသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် သတ်ခဲ့သည်။ အပြစ်စိတ်ပြင်းထန်သူ၊ အကြမ်းဖက်သူ၊ သာဓုအစုကို နှိပ်စက်သူ၊ အပြစ်အလွန်ကြီးသူသည် ယခု ပင်လယ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ကျသွားပြီ»။

Verse 35

तद्गच्छ दूत शीघ्रं त्वं कथयस्वास्य तत्त्वतः । अब्धिपुत्रस्य सर्वं हि सिंधोर्मंथनकारणम्

ထို့ကြောင့် သံတမန်ရေ၊ အမြန်သွားလော့။ သမုဒ္ဒရာ၏သားအကြောင်း—ပင်လယ်ကို မွှေခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအပြည့်အစုံကို အမှန်တကယ်အတိုင်း သူ့အား ပြောကြားလော့။

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्थं विसर्जितो दूतो घस्मराख्यस्सुबुद्धिमान् । तदेन्द्रेणागमत्तूर्ण्णं यत्र वीरो जलंधरः

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ထိုသို့ လွှတ်လိုက်သောအခါ ဉာဏ်ကောင်းသံတမန် ဂဿမရ အမည်ရှိသူသည် အိန္ဒြာ၏ အမိန့်ဖြင့် အလျင်အမြန် သွား၍ သူရဲကောင်း ဇလန္ဓရ ရှိရာသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 37

तदिदं वचनं दैत्यराजो हि तेन धीमता । कथितो निखिलं शक्रप्रोक्तं दूतेन वै तदा

ထိုအခါ သာမန်မဟုတ်သော ဉာဏ်ရှိသည့် သံတမန်သည် ဒိုင်တျာတို့၏ ဘုရင်ထံသို့ ရှကရ (အင်ဒြ) ပြောကြားခဲ့သမျှ စကားကို အပြည့်အစုံ ပြန်လည်တင်ပြ하였다။

Verse 38

तन्निशम्य ततो दैत्यो रोषात्प्रस्फुरिताधरः । उद्योगमकरोत्तूर्णं सर्वदेवजिगीषया

ထိုစကားကို ကြားသော် ဒေမုန်သည် ဒေါသကြောင့် နှုတ်ခမ်းတုန်ယင်လျက်၊ နတ်တို့အားလုံးကို အနိုင်ယူလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်하였다။

Verse 39

तदोद्योगेऽसुरेन्द्रस्य दिग्भ्यः पातालतस्तथा । दितिजाः प्रत्यपद्यंत कोटिशःकोटिशस्तथा

အဆုရတို့၏အရှင် စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာသည့်အခါ၊ ဒိတိမှ မွေးဖွားသော ဒೈတျယာတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာနှင့် ပာတာလာမှပါ ကောဋိကောဋိ အလွန်များစွာ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 40

अथ शुंभनिशुंभाद्यै बलाधिपतिकोटिभिः । निर्जगाम महावीरः सिन्धुपुत्रः प्रतापवान्

ထို့နောက် သုಂಭ၊ နိသုಂಭတို့နှင့် အခြားသူများ၊ စစ်တပ်အုပ်ချုပ်သူ ကောဋိများနှင့်အတူ၊ မဟာဗီရ သတ္တိပြင်းထန်သော စင်ဓု၏သား သူရဲကောင်းသည် ချီတက်ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 41

प्राप त्रिविष्टपं सद्यः सर्वसैन्यसमावृतः । दध्मौ शंखं जलधिजो नेदुर्वीराश्च सर्वतः

သူသည် စစ်တပ်အလုံးစုံ ဝန်းရံလျက် ချက်ချင်း တြိဗိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်လောက) သို့ ရောက်၏။ ထိုအခါ သမုဒ္ဒရာမှ မွေးဖွားသော ခေါင်းခွံ (သင်္ခ) ကို မှုတ်ကြပြီး၊ သူရဲကောင်းတို့သည် အရပ်ရပ်မှ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။

Verse 42

गत्वा त्रिविष्टपं दैत्यो नन्दनाधिष्ठितोऽभवत् । सर्व सैन्यं समावृत्य कुर्वाणः सिंहवद्रवम्

ဒိုင်တျာသည် တ్రိဗိဋ္ဌပ (ဒေဝတို့၏ ကောင်းကင်) သို့ သွားရောက်ကာ နန္ဒန (အိန္ဒြ၏ ကောင်းကင်ဥယျာဉ်) တွင် တည်နေရာယူ하였다။ စစ်တပ်တစ်ရပ်လုံးကို ဝိုင်းပတ်ကာ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်မြည်သံကို ထုတ်လွှင့်하였다။

Verse 43

पुरमावृत्य तिष्ठत्तद्दृष्ट्वा सैन्यबलं महत् । निर्ययुस्त्वमरावत्या देवा युद्धाय दंशिताः

မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံထားသော ကြီးမားသော စစ်တပ်ကို မြင်သောအခါ၊ နတ်မင်းတို့သည် စစ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်လျက် အမရာဝတီမှ ထွက်ခွာ၍ တိုက်ခိုက်ကြကုန်၏။

Verse 44

ततस्समभवद्युद्धं देवदानवसेनयोः । मुसलैः परिघैर्बाणैर्गदापरशुशक्तिभिः

ထို့နောက် နတ်မင်းတို့နှင့် ဒါနဝတို့၏ စစ်တပ်များအကြား ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲဖြစ်ပွား၍ တုတ်၊ မြား၊ သံပတ်၊ ပုဆိန်နှင့် လှံတို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြကုန်၏။

Verse 45

तेऽन्योन्यं समधावेतां जघ्नतुश्च परस्परम् । क्षणेनाभवतां सेने रुधिरौघपरिप्लुते

၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ကြကုန်၏။ ခဏချင်းတွင်ပင် စစ်တပ်နှစ်ခုလုံးသည် သွေးအိုင်များအတွင်း နစ်မြုပ်သွားကြကုန်၏။

Verse 46

पतितैः पात्यमानैश्च गजाश्वरथपत्तिभिः । व्यराजत रणे भूमिस्संध्याभ्रपटलैरिव

ထိုစစ်ပွဲတွင် ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားနှင့် ခြေလျင်စစ်သည်တို့ လဲကျနေသော မြေပြင်သည် ညနေဆည်းဆာအချိန် တိမ်တိုက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

Verse 47

तत्र युद्धे मृतान्दैत्यान्भार्गवस्तानजीवयत् । विद्ययामृतजीविन्या मंत्रितैस्तोयबिन्दुभिः

ထိုစစ်ပွဲတွင် ဘာရ္ဂဝ (သုကြာစာရျ) သည် မန္တရဖြင့် အာနုဘော်ပေးထားသော ရေစက်များကို အသုံးပြု၍ အသက်ပြန်ပေးသော အမృతဇီဝိနီ ဝိဒ္ယာဖြင့် သေဆုံးသွားသော ဒေဝတျာတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်း၏။

Verse 48

देवानपि तथा युद्धे तत्राजीवयदंगिराः । दिव्यौषधैस्समानीय द्रोणाद्रेस्स पुनःपुनः

ထိုစစ်ပွဲတွင်ပင် အင်္ဂိရာ ရှင်ရသီသည်လည်း ဒေဝတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်း၏။ ဒရိုဏတောင်မှ တန်ခိုးရှိသော ဆေးမြက်များကို မကြာခဏ ယူဆောင်လာကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ကယ်တင်ပေး၏။

Verse 49

दृष्टवान्स तथा युद्धे पुनरेव समुत्थितान् । जलंधरः क्रोधवशो भार्गवं वाक्यमब्रवीत्

စစ်မြေပြင်၌ သူတို့သည် ထပ်မံထလာသည်ကို မြင်သော်၊ ဒေါသအလွန်လွှမ်းမိုးနေသော ဇလန္ဓရသည် ဘာရ္ဂဝ (သုကြာစာရျ) ထံသို့ ဤစကားများဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 50

जलंधर उवाच । मया देवा हता युद्धे उत्तिष्ठंति कथं पुनः । ततः संजीविनी विद्या नैवान्यत्रेति वै श्रुता

ဇလန္ဓရက ပြောသည်—“စစ်ပွဲ၌ ငါသည် ဒေဝတို့ကို သတ်ပြီးပြီ၊ ထိုသူတို့သည် ဘယ်လို ထပ်မံထလာနိုင်သနည်း။ ထို့ပြင် အသက်ပြန်ရှင်စေသော သံဇီဝိနီ-ဝိဒ္ယာသည် ထိုနေရာမှတပါး အခြားမရှိဟု ငါကြားဖူးသည်။”

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सिन्धुपुत्रस्य भार्गवः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा गुरुश्शुक्रो जलंधरम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်—စင်ဓု၏သား (ဇလန္ဓရ) ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက်၊ ဘာရ္ဂဝ—ဆရာ သုကြာ—စိတ်အေးချမ်းလျက် ဇလန္ဓရအား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 52

शुक्र उवाच । दिव्यौषधीस्समानीय द्रोणाद्रेरंगिरास्सुरान् । जीवयत्येष वै तात सत्यं जानीहि मे वचः

သုကြက ပြောသည်။ “ဒြောဏတောင်မှ ဒေဝဆေးအပင်များကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် အင်္ဂိရာသည် ဒေဝတားတို့ကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်၊ ချစ်သားရေ။ ငါ၏စကားသည် သစ္စာဖြစ်ကြောင်း သိလော့။”

Verse 53

जयमिच्छसि चेत्तात शृणु मे वचनं शुभम् । ततः सोऽरं भुजाभ्यां त्वं द्रोणमब्धावुपाहर

“အောင်ပွဲကို လိုချင်လျှင် ချစ်သားရေ၊ ငါ၏မင်္ဂလာရှိသော အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်လော့။ ထို့နောက် သင်၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုဒြောဏကို ယူ၍ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ထားလော့။”

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तस्स तु दैत्येन्द्रो गुरुणा भार्गवेण ह । द्रुतं जगाम यत्रासावास्ते चैवाद्रिराट् च सः

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူ၏—ဂုရု ဘာဂဝ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ခံယူပြီးနောက် ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် တောင်မင်း အဒြိရာတ် နေထိုင်ရာအရပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်လေ၏။

Verse 55

भुजाभ्यां तरसा दैत्यो नीत्वा द्रोणं च तं तदा । प्राक्षिपत्सागरे तूर्णं चित्रं न हरतेजसि

ထို့နောက် ဒိုင်တျာသည် အားကြီးစွာဖြင့် ဒရိုးဏကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်—ဒရိုးဏ၏ တေဇောဓာတ်သည် မလွယ်ကူစွာ မရှုံးနိမ့်နိုင်သဖြင့် အံ့သြဖွယ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 56

पुनरायान्महावीरस्सिन्धुपुत्रो महाहवम् । जघानास्त्रैश्च विविधैस्सुरान्कृत्वा बलं महत्

ထို့နောက် မဟာသူရဲကောင်း၊ စင်ဓု၏သားသည် ကြီးမားသော စစ်ပွဲထဲသို့ ထပ်မံတိုးဝင်လာ၏။ အင်အားကြီးစွာ စုစည်းကာ မျိုးစုံသော အာஸ္တရများဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 57

अथ देवान्हतान्दृष्ट्वा द्रोणाद्रिमगमद्गुरुः । तावत्तत्र गिरीद्रं तं न ददर्श सुरार्चितः

ထို့နောက် ဒေဝတို့ ထိခိုက်ကျဆုံးနေသည်ကို မြင်သော်၊ ဂုရုတော်သည် ဒရောဏာတောင်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဆုရတို့က ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့သော တောင်၏ အရှင်ကို မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 58

ज्ञात्वा दैत्यहृतं द्रोणं धिषणो भयविह्वलः । आगत्य देवान्प्रोवाच जीवो व्याकुलमानसः

ဒေဝတို့၏ အိုး (ဒရောဏ) ကို ဒိုင်တျတို့က လုယူသွားသည်ဟု သိသော်၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ဓီṣဏသည် ဒေဝတို့ထံသို့ လာရောက်ကာ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြင့် သူတို့အား ပြောကြား하였다။

Verse 59

गुरुरुवाच । पलायध्वं सुरास्सर्वे द्रोणो नास्ति गिरिर्महान् । ध्रुवं ध्वस्तश्च दैत्येन पाथोधितनयेन हि

ဆရာဂုရုက မိန့်တော်မူသည်— «ဒေဝတော်တို့အားလုံး၊ ထွက်ပြေးကြလော့! မဟာတောင် ဒြောဏာ မရှိတော့ပြီ။ အမှန်တကယ်ပင် သမုဒ္ဒရာ၏သား ဒိုင်တျာက ဖျက်ဆီးပြီးပြီ»။

Verse 60

जलंधरो महादैत्यो नायं जेतुं क्षमो यतः । रुद्रांशसंभवो ह्येष सर्वामरविमर्दनः

«ဇလန္ဓရသည် အလွန်ကြီးမားသော ဒိုင်တျာဖြစ်သဖြင့် သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် မအနိုင်ယူနိုင်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ရုဒြ၏ အင်အားအပိုင်းမှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်၍ ဒေဝတော်တို့အားလုံးကို ချေမှုန်းသူ ဖြစ်သည်»။

Verse 61

मया ज्ञातः प्रभावोऽस्य यथोत्पन्नः स्वयं सुराः । शिवापमानकृच्छक्रचेष्टितं स्मरताखिलम्

«ဤအရာ၏ အင်အားအမှန်ကို မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာသည်အတိုင်း ငါသိမြင်ပြီးပြီ။ ဒေဝတော်တို့အားလုံးလည်း အင်ဒြာက သီဝကို မလေးစား၍ ပြစ်မှားခဲ့စဉ်က ပြုမူချက်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ သတိရကြလော့»။

Verse 62

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा तद्वचनं देवास्सुराचार्यप्रकीर्तितम् । जयाशां त्यक्तवंतस्ते भयविह्वलितास्तथा

သနတ္ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်—ဒေဝတို့၏ အာచാര്യက ကြေညာသော ထိုစကားကို ကြားသော် ဒေဝတော်များသည် အောင်ပွဲမျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

Verse 63

दैत्यराजेन तेनातिहन्यमानास्समंततः । धैर्यं त्यक्त्वा पलायंत दिशो दश सवासवाः

ထို ဒေဝအဆုရဘုရင်က အရပ်ရပ်မှ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် ဝါစုတို့နှင့် အခြားဒေဝများသည် သတ္တိကို စွန့်ကာ အရပ်ဆယ်ပါးသို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 64

देवान्विद्रावितान्दृष्ट्वा दैत्यस्सागरनंदनः । शंखभेरी जयरवैः प्रविवेशामरावतीम्

ဒေဝများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လျှင် စာဂရ၏ သားဖြစ်သော အဆုရသည် သင်္ခါနှင့် ဘေရီတို့၏ အောင်ပွဲသံ၊ «ဇယ! ဇယ!» ဟူသော အော်ဟစ်သံများကြားတွင် အမရာဝတီသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 65

प्रविष्टे नगरीं दैत्ये देवाः शक्रपुरोगमाः । सुवर्णाद्रिगुहां प्राप्ता न्यवसन्दैत्यतापिताः

ဒೈတျာ မြို့ထဲဝင်လာသောအခါ၊ သက္ကရာ(အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် ရွှေတောင်၏ ဂူသို့ ထွက်ပြေးကာ ဒೈတျာ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်၍ ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံနေထိုင်ကြသည်။

Verse 66

तदैव सर्वेष्वसुरोऽधिकारेष्विन्द्रादिकानां विनिवेश्य सम्यक् । शुंभादिकान्दैत्यवरान् पृथक्पृथक्स्वयं सुवर्णादिगुहां व्यगान्मुने

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အဆုရာသည် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို မိမိတို့၏ အာဏာနယ်ပယ်အသီးသီး၌ သေချာစွာ ခန့်အပ်တင်ထားပြီး၊ သုမ္ဘ စသည့် ထိပ်တန်း ဒೈတျာများကို နေရာအသီးသီး၌ သီးခြားစီ တာဝန်ပေးထားကာ၊ မုနိရေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်က စုဝဏ္ဏ စသည့် ဂူသို့ သွားလေ၏။