शिवस्य आश्वासनं हरि-ब्रह्मणोः तथा शङ्खचूडवृत्तान्तकथनम् / Śiva’s Reassurance to Hari and Brahmā; Account of Śaṅkhacūḍa’s Origin

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथाकर्ण्य वचश्शंभुर्हरिविध्योस्सुदीनयोः । उवाच विहसन्वाण्या मेघनादगभीरया

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အလွန်စိတ်ပင်ပန်းနေသော ဟရီနှင့် ဝိဓိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သမ္ဘူသည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မိုးတိမ်ကြဲသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 2

शिव उवाच । हे हरे वत्स हे ब्रह्मंस्त्यजतं सर्वशो भयम् । शंखचूडोद्भवं भद्रं सम्भविष्यत्यसंशयम्

ရှီဝ မိန့်တော်မူသည်။ “ဟေ ဟရီ၊ ချစ်သားရေ; ဟေ ဘြဟ္မာ—ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို လုံးဝပယ်ချကြလော့။ သင်္ခချူဍာမှ မင်္ဂလာကောင်းသော အကျိုးရလဒ် တကယ်ပေါ်ထွန်းမည်၊ သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 3

शंखचूडस्य वृत्तांतं सर्वं जानामि तत्त्वतः । कृष्णभक्तस्य गोपस्य सुदाम्नश्च पुरा प्रभो

အရှင်ဘုရား၊ သင်္ခချူဍာ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အမှန်တရားအတိုင်း ကျွန်ုပ် သိပါသည်။ ထို့ပြင် ယခင်က ကృష్ణကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော နွားထိန်း စုဒာမာ၏ အကြောင်းလည်း သိပါသည်။

Verse 4

मदाज्ञया हृषीकेशो कृष्णरूपं विधाय च । गोशालायां स्थितो रम्ये गोलोके मदधिष्ठिते

“ကျွန်ုပ်၏ အမိန့်တော်အရ ဟೃṣīkeśa သည် ကృష్ణ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ၊ ကျွန်ုပ်အုပ်စိုးတော်မူသော လှပသည့် ဂိုလိုက၌ နွားတဲအတွင်း နေထိုင်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

स्वतंत्रोहमिति स्वं स मोहं मत्वा गतः पुरा । क्रीडास्समकरोद्बह्वीस्स्वैरवर्तीव मोहितः

“‘ငါက လွတ်လပ်သူ’ ဟု ထင်မြင်ကာ၊ ယခင်က သူသည် ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော မောဟထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ့်စိတ်လိုရာသာ လိုက်သူကဲ့သို့ မူးမောလျက် အပျော်အပါး ကစားနည်းများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 6

तं दृष्ट्वा मोहमत्युग्रं तस्याहं मायया स्वया । तेषां संहृत्य सद्बुद्धिं शापं दापितवान् किल

ထိုအလွန်ကြမ်းတမ်းသော မောဟကို မြင်သဖြင့်၊ ငါသည် မိမိ၏ မာယာ (Māyā) ဖြင့် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ကာ၊ သူတို့၏ မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ဆုတ်ခွာယူပြီး၊ ကျိန်စာကို ထုတ်ပြောစေခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 7

इत्थं कृत्वा स्वलीलां तां मायां संहृतवानहम् । ज्ञानयुक्तास्तदा ते तु मुक्तमोहास्सुबुद्धयः

ဤသို့ မိမိ၏ လီလာ—သဘောတရားတော်ကစားပွဲ—အဖြစ် မာယာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ငါသည် ထိုမာယာကို ပြန်လည်သိမ်းယူ하였다။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဉာဏ်နှင့်ပြည့်စုံကာ မောဟမှ လွတ်မြောက်၍ သေချာရှင်းလင်းသော သဘောခွဲခြားသိမြင်မှု၌ တည်ကြ၏။

Verse 8

समीपमागतास्ते मे दीनीभूय प्रणम्य माम् । अकुर्वन्सुनुतिं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

ထို့နောက် သူတို့သည် ငါ့အနီးသို့ လာကာ နိမ့်ချသွားပြီး ငါ့ကို ဦးချကန်တော့ကြ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ သဒ္ဓါဖြင့် အလွန်ရိုသေစွာ ချီးမွမ်းပူဇော်ကြပြီး၊ အမူအရာလည်း နိမ့်ချသိမ်မွေ့ကြ၏။

Verse 9

वृत्तांतमवदन्सर्वं लज्जाकुलितमानसाः । ऊचुर्मत्पुरतो दीना रक्षरक्षेति वै गिरः

အရှက်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် ဖြစ်ရပ်အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြကြ၏။ ငါ့ရှေ့တွင် ဒုက္ခရောက်လျက် ရပ်ကာ “ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ” ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 10

तदा त्वहं भवस्तेषां संतुष्टः प्रोक्तवान् वचः । भयं त्यजत हे कृष्ण यूयं सर्वे मदाज्ञया

ထိုအခါ ငါ—ဘဝ (သီဝဘုရား)—သူတို့အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်၍ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ «အို ကృష్ణာ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်လော့။ သင်တို့အားလုံးသည် ငါ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြလော့»။

Verse 11

रक्षकोऽहं सदा प्रीत्या सुभद्रं वो भविष्यति । मदिच्छयाऽखिलं जातमिदं सर्वं न संशयः

ငါသည် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် အမြဲတမ်း သင်တို့၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် သင်တို့ထံ သေချာစွာ ရောက်လိမ့်မည်။ ငါ၏ အလိုတော်ကြောင့် ဤစကြဝဠာ အလုံးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 12

स्वस्थानं गच्छ त्वं सार्द्धं राधया पार्षदेन च । दानवस्तु भवेत्सोयं भारतेऽत्र न संशयः

ရాధာနှင့် သင်၏ အထောက်အပံ့ပါသူနှင့်အတူ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားလော့။ ဤသူသည်ကား—ဘာရတပြည်၌ ဒာနဝ ဖြစ်လာမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏; သံသယမရှိ။

Verse 13

शापोद्धारं करिष्येऽहं युवयोस्समये खलु । मदुक्तमिति संधार्य शिरसा राधया सह

အချိန်တော်တော်မီလျှင် သင်တို့နှစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်သော ကျိန်စာကို ငါပင် ဖယ်ရှားပေးမည်။ ငါပြောသောစကားဟူသည် အမှန်ဟု စိတ်၌ ခိုင်မြဲစွာ ထား၍ ရాధာနှင့်အတူ ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ခံလော့။

Verse 14

श्रीकृष्णोऽमोददत्यंतं स्वस्थानमगमत्सुधीः । न्यष्ठातां सभयं तत्र मदाराधनतत्परौ

ပညာရှိသော သီရိကృష్ణသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်၍ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ငါ (သီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်း၌ အပြည့်အဝ စိတ်တစ်ခုတည်း ထားကြ၏။

Verse 15

मत्वाखिलं मदधीनमस्वतन्त्रं निजं च वै । स सुदामाऽभवद्राधाशापतो दानवेश्वरः

«ဤအရာအားလုံးသည် ငါ့အပေါ် မူတည်၍ မိမိအလိုအလျောက် မဟုတ်၊ အမှန်တကယ် ငါ့၏ပိုင်ဆိုင်ရာပင်» ဟု ထင်မြင်ကာ၊ သူသည် ရాధာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဒာနဝတို့အတွင်း အရှင်ဖြစ်သော စုဒာမာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 16

शङ्खचूडाभिधो देवद्रोही धर्मविचक्षणः । क्लिश्नाति सुबलात्कृत्स्नं सदा देवगणं कुधीः

သင်္ခချူဍဟု အမည်ရသော စိတ်ဆိုးယုတ်သူသည် ဒေဝတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မနည်းလမ်းကို လိမ္မာသိကျွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ မိမိ၏ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် ဒေဝအဖွဲ့အစည်းတစ်လုံးလုံးကို အစဉ်မပြတ် နှိပ်စက်လျက်ရှိသည်။

Verse 17

मन्मायामोहितस्सोतिदुष्टमंत्रिसहा यवान् । तद्भयं त्यजताश्वेव मयि शास्तरि वै सति

“ငါ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေပြီး မကောင်းသော အကြံပေးများနှင့်အတူရှိသော ယဝနတို့သည် ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာကြပြီ။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို ချက်ချင်း စွန့်ပစ်ကြလော့—အကြောင်းမူကား ငါသည် ဤနေရာ၌ သင်တို့ကို ဆုံးမအုပ်ချုပ်သူနှင့် ကာကွယ်သူအဖြစ် ရှိနေ၏။”

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्यूचिवाञ्शिवो यावद्धरिब्रह्मपुरः कथाम् । अभवत्तावदन्यच्च चरितं तन्मुने शृणु

သနတ်ကုမာရက ပြော၏—ရှီဝသည် ဟရီနှင့် ဘြဟ္မာတို့အကြောင်းကို ထိုသို့ ပြောနေစဉ် အခြားဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို မုနိ၊ ထိုဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်လော့။

Verse 19

तस्मिन्नेवांतरे कृष्णो राधया पार्षदैः सह । सद्गोपैराययौ शंभुमनुकूलयितुं प्रभुम्

ထိုအချိန်တည်းက ကృష్ణသည် ရာဓာနှင့် အတူ၊ မိမိ၏ အပါအဝင်များနှင့် မြတ်သော ဂိုပတို့နှင့်တကွ၊ အမြင့်မြတ်သော အရှင် သမ္ဘုထံ သွားရောက်၍ သူ၏ ကရုဏာအလိုတော်ကို ရယူလိုက်သည်။

Verse 20

प्रभुं प्रणम्य सद्भक्त्या मिलित्वा हरिमादरात् । संमतो विधिना प्रीत्या संतस्थौ शिवशासनात्

အရှင်ကို စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ဦးချပြီး၊ ဟရီ (ဗိဿဏု) ကိုလည်း လေးစားစွာ တွေ့ဆုံကာ၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ချစ်ခင်စွာ ကြိုဆိုလက်ခံခံရပြီးနောက်၊ ရှီဝ၏ အမိန့်တော်ကို လိုက်နာလျက် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်하였다။

Verse 21

ततः शंभुं पुनर्नत्वा तुष्टाव विहिताञ्जलिः । श्रीकृष्णो मोहनिर्मुक्तो ज्ञात्वा तत्त्वं शिवस्य हि

ထို့နောက် သမ္ဘု (Śambhu) ကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်ကာ၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ စတုတိသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား သီဝ၏ တတ္တဝ (အမှန်တရား) ကို သိမြင်သဖြင့် မောဟမှ လွတ်မြောက်သွား၏။

Verse 22

श्रीकृष्ण उवाच । देवदेव महादेव परब्रह्म सतांगते । क्षमस्व चापराधं मे प्रसीद परमेश्वर

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူသည်— အို နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ ပရဗြဟ္မ (Parabrahman)၊ သတ္တပုရုသတို့၏ အားကိုးရာနှင့် ရောက်ရာပန်းတိုင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ အို ပရမေရှဝရ (Parameśvara)၊ ကရုဏာပြုတော်မူပါ။

Verse 23

त्वत्तः शर्व च सर्वं च त्वयि सर्वं महेश्वर । सर्वं त्वं निखिलाधीश प्रसीद परमेश्वर

အို ရှရဝ (Śarva)၊ အရာအားလုံးသည် သင်ထံမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အရာအားလုံးသည် သင်၌ တည်ရှိ၏၊ အို မဟေရှဝရ။ သင်သည် အလုံးစုံဖြစ်တော်မူသော နိခိလာဓီရှ၊ ကမ္ဘာလောကအားလုံး၏ အရှင်—ကရုဏာပြုတော်မူပါ၊ အို ပရမေရှဝရ။

Verse 24

त्वं ज्योतिः परमं साक्षात्सर्वव्यापी सनातनः । त्वया नाथेन गौरीश सनाथास्सकला वयम्

အရှင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလင်းတော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၍ ထင်ရှားစွာရှိနေကာ အရာအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့ပြီး အနန္တကာလတည်တံ့တော်မူ၏။ ဂေါရီ၏ အရှင် ရှီဝတော်မူ၊ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကာကွယ်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အမှန်တကယ် အားကိုးရာရှိ၍ လုံခြုံကြ၏။

Verse 25

सर्वोपरि निजं मत्वा विहरन्मोहमाश्रितः । तत्फलं प्राप्तवानस्मि शापं प्राप्तस्सवामकः

“ငါသည် အားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးဟု ကိုယ်ကိုထင်ကာ မောဟကို အားကိုး၍ လှည့်လည်နေခဲ့သည်။ ယခုတော့ ထို၏ အကျိုးကို ရရှိပြီ—ဝါမကနှင့်အတူ ငါသည် ကျိန်စာကို ခံရပြီ” ဟုဆို၏။

Verse 26

पार्षदप्रवरो यो मे सुदामा नाम गोपकः । स राधाशापतः स्वामिन्दानवीं योनिमाश्रितः

အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ အမှုထမ်းတို့အနက် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်သော နွားထိန်း စုဒာမာဟူသောသူသည် ရာဓာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဒါနဝတို့အတွင်း အဆုရမိခင်ဝမ်းသို့ ဝင်ကာ မွေးဖွားခဲ့ပါသည်။

Verse 27

अस्मानुद्धर दुर्ग्गेश प्रसीद परमेश्वर । शापोद्धारं कुरुष्वाद्य पाहि नश्शरणागतान्

ဒုရ္ဂါ၏ အရှင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ဘုရား၊ မေတ္တာထားပါ။ ယနေ့ ကျိန်စာကို ဖယ်ရှား၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ပါ၊ သင့်ထံ အားကိုးခိုလှုံလာသူတို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 28

इत्युक्त्वा विररामैव श्रीकृष्णो राधया सह । प्रसन्नोऽभूच्छिवस्तत्र शरणागतवत्सलः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သရီကృష్ణသည် ရာဓာနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံလာသူတို့ကို အမြဲချစ်ခင်သော ရှိဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 29

श्रीशिव उवाच । हे कृष्ण गोपिकानाथ भयं त्यज सुखी भव । मयानुगृह्णता तात सर्वमाचरितं त्विदम्

သရီရှိဝ မိန့်တော်မူသည်—“ဟေ ကృష్ణ၊ ဂိုပီတို့၏ အရှင်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို စွန့်၍ စိတ်ချမ်းသာပါ။ ချစ်သား၊ ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် ဤအရာအားလုံးသည် သင့်အားဖြင့် သင့်လျော်စွာ ပြီးမြောက်လာပြီ။”

Verse 30

संभविष्यति ते भद्रं गच्छ स्वस्थानमुत्तमम् । स्थातव्यं स्वाधिकारे च सावधानतया सदा

သင့်အတွက် မင်္ဂလာကောင်းမှုသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။ ယခု သင့်၏ အထူးမြတ်သော နေရာသို့ ပြန်သွား၍ မိမိ၏ တာဝန်အခွင့်အရေးအတွင်း အမြဲ သတိနှင့် စောင့်ရှောက်ကာ တည်နေပါ။

Verse 31

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडवधे शिवोपदेशो नामैकत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ သင်္ခချူဍ သတ်ဖြတ်ခြင်းအကြောင်းတွင် «ရှီဝ၏ ဥပဒေသ» ဟူသော သုံးဆယ့်တစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 32

वाराहप्रवरे कल्पे तरुण्या राधया सह । शापप्रभावं भुक्त्वा वै पुनरायास्यति स्वकम्

အထူးမြတ်သော ဝါရာဟကల్ప၌ လူငယ်မိန်းကလေး ရာဓာနှင့်အတူ ကျိန်စာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားရမည်။ ထိုကျိန်စာ၏ အင်အားကို ခံပြီးနောက် မိမိ၏ မူလအခြေအနေနှင့် နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်။

Verse 33

सुदामा पार्षदो यो हि तव कृष्ण प्रियप्रियः । दानवीं योनिमाश्रित्येदानीं क्लिश्नाति वै जगत्

သုဒာမာသည် ယခင်က သင်၏ အမှုထမ်းပါရ္ဍသဖြစ်၍ အို ကృష్ణ၊ သင်အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ဒာနဝ မျိုးရိုးဝမ်း၌ မွေးဖွားကာ လောကကို အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးလျက်ရှိသည်။

Verse 34

शापप्रभावाद्राधाया देवशत्रुश्च दानवः । शङ्खचूडाभिधस्सोऽति दैत्यपक्षी सुरदुहः

ရာဓာ၏ ကျိန်စာအာနုဘော်ကြောင့် ဒေဝတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဒာနဝတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ သူကို “ရှင်ခချူဍ” ဟု ခေါ်ကြပြီး ဒိုင်တျယဘက်ကို ထောက်ခံကာ ဒေဝတို့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 35

तेन निस्सारिता देवास्सेन्द्रा नित्यं प्रपीडिताः । हृताधिकारा विकृतास्सर्वे याता दिशो दश

သူ၏အင်အားကြောင့် အိန္ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝတော်များသည် နှင်ထုတ်ခံရ၍ အမြဲတမ်းနှိပ်စက်ခံကြရသည်။ မိမိတို့၏တရားဝင်အာဏာကို လက်လွတ်ပြီး စိတ်ပူပန်ဒုက္ခထဲကျကာ ဒသဒိသာ အရပ်အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

Verse 36

ब्रह्माच्युतौ तदर्थे ही हागतौ शरणं मम । तेषां क्लेशविनिर्मोक्षं करिष्ये नात्र संशयः

«ထိုအကြောင်းအတွက်ပင် ဘြဟ္မာနှင့် အချျုတ (ဗိဿဏု) တို့သည် ငါ့ထံသို့ ခိုလှုံလာကြသည်။ သူတို့၏ဒုက္ခကလေးရှ်များမှ လွတ်မြောက်စေမည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ»။

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शंकरः कृष्णं पुनः प्रोवाच सादरम् । हरिं विधिं समाभाष्य वचनं क्लेशनाशनम्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ရှင်ကရသည် ကృష్ణကို ထပ်မံလေးစားစွာ ပြောကြား하였다။ ထို့ပြင် ဟရိ (ဗိဿဏု) နှင့် ဝိဓိ (ဘြဟ္မာ) တို့နှင့်လည်း ဆွေးနွေးကာ ဒုက္ခကလေးရှ်ကို ဖျက်ဆီးသော စကားတော်ကို ထုတ်ဖော်မိန့်ကြား하였다။

Verse 38

शिव उवाच । हे हरे हे विधे प्रीत्या ममेदं वचनं शृणु । गच्छतं त्वरितं तातौ देवानंदाय निर्भयम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—«ဟေ ဟရိ၊ ဟေ ဝိဓိ (ဘြဟ္မာ)၊ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ချစ်သားတို့၊ မကြောက်မရွံ့ အလျင်အမြန် သွားကြလော့—ဒေဝတော်တို့၏ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာအတွက်»။

Verse 39

कैलासवासिनं रुद्रं मद्रूपं पूर्णमुत्तमम् । देवकार्यार्थमुद्भूतं पृथगाकृतिधारिणम्

သူသည် ကိုင်လာသတောင်၌ နေထိုင်သော ရုဒြာကို မြင်တွေ့하였다—ငါ၏သဘာဝတရားတော်နှင့်တူညီ၍ ပြည့်စုံအမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှင်။ ဒေဝတော်တို့၏ ကိစ္စတာဝန်အတွက် ပေါ်ထွန်းလာကာ သီးခြားမြင်သာသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 40

एतदर्थे हि मद्रूपः परिपूर्णतमः प्रभुः । कैलासे भक्तवशतस्संतिष्ठति गिरौ हरे

ဤအကြောင်းအတွက်ပင် ငါ့ရုပ်သဏ္ဍာန်တူ၍ အပြည့်စုံဆုံးသော အထွဋ်အမြတ် प्रभုသည်၊ အို ဟရီ၊ ကైలాసတောင်ပေါ်၌ ဘက်တော်မူသူတို့၏ ဘက်တော်ကြောင့် လှုပ်ရှားကာ သူတို့၏ ချစ်ခင်သဒ္ဓါအောက်၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 41

मत्तस्त्वत्तो न भेदोऽस्ति युवयोस्सेव्य एव सः । चराचराणां सर्वेषां सुरादीनां च सर्वदा

ငါနှင့် သင်အကြား ကွာခြားမှု မရှိ။ သင်တို့နှစ်ဦးလုံးက အမြဲတမ်း ဘုရားတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဆည်းကပ်ပူဇော်ရမည်—လှုပ်ရှားသည့်အရာ မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် သတ္တဝါအပေါင်းနှင့် ဒေဝတို့ စသည်တို့အတွက် အစဉ်အမြဲ ဆည်းကပ်ထိုက်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 42

आवयोभेदकर्ता यस्स नरो नरकं व्रजेत् । इहापि प्राप्नुयात्कृष्टं पुत्रपौत्रविवर्जितः

ငါတို့အကြား ခွဲခြားမှုကို ဖြစ်စေသူ မည်သူမဆို နరకသို့ သွားရမည်။ ထို့ပြင် ဤဘဝ၌ပင် ဒုက္ခကြီးစွာ ခံရကာ သားသမီးနှင့် မြေးမြစ် မရှိဘဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 43

इत्युक्तवंतं दुर्गेशं प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । राधया सहितः कृष्णः स्वस्थानं सगणो ययौ

ဤသို့ ဒုရ္ဂေရှ (Durgēśa) ကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ရာဓာနှင့်အတူ ကృష్ణသည် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ အဖော်အပါများနှင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 44

हरिर्ब्रह्मा च तौ व्यास सानन्दौ गतसाध्वसौ । मुहुर्मुहुः प्रणम्येशं वैकुंठं ययतुर्द्रुतम्

အို ဗျာသ၊ ဟရီနှင့် ဗြဟ္မာတို့သည် နှစ်ဦးစလုံး ဝမ်းမြောက်အာနန္ဒဖြစ်၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစင်ကာ၊ ဣရှ (Īśa) သီဝကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာ ဝိုင်ကుంఠ (Vaikuṇṭha) သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 45

तत्रागत्याखिलं वृत्तं देवेभ्यो विनिवेद्य तौ । तानादाय ब्रह्मविष्णू कैलासं ययतुर्गिरिम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ပါး (ဗြဟ္မာနှင့် ဗိෂ္ဏု) သည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဒေဝများထံ အပြည့်အစုံ တင်ပြလေ၏။ ထို့နောက် ဒေဝများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိෂ္ဏုတို့သည် ကိုင်လာသ တောင်သို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 46

तत्र दृष्ट्वा महेशानं पार्वतीवल्लभं प्रभुम् । दीनरक्षात्तदेहं च सगुणं देवनायकम्

ထိုနေရာ၌ မဟေရှာန—ပာရဝတီ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အရှင်၊ အထွဋ်အမြတ် အ प्रभု—ကို မြင်တွေ့လေ၏။ ထို့ပြင် ဒုက္ခရောက်သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် ခံယူထားသော ထိုကိုယ်တော်ပုံရိပ်၊ သဂုဏ အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကိုလည်း မြင်ရ၏။

Verse 47

तुष्टुवुः पूर्ववत्सर्वे भक्त्या गद्गदया गिरा । करौ बद्ध्वा नतस्कंधा विनयेन समन्विताः

ယခင်ကကဲ့သို့ သူတို့အားလုံးသည် ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းကြရာ စိတ်လှုပ်ရှားသဖြင့် အသံများ တုန်ယင်၍ တိတ်တဆိတ်ကပ်လေ၏။ လက်အုပ်ချီကာ ပခုံးချ၍ ဂုဏ်ပြုနမတ်တော်တင်လျက်၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် ယဉ်ကျေးသဘောဖြင့် ပြည့်ဝကြ၏။

Verse 48

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव गिरिजानाथ शंकर । वयं त्वां शरणापन्ना रक्ष देवान्भयाकुलान्

ဒေဝများက မိန့်လျှောက်ကြသည်။ «ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ၊ ဂိရိဇာနာထ ရှင်ကရာ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်ပူပန်နေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံလာပါပြီ။ ဒေဝတို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ»။

Verse 49

शंखचूडदानवेन्द्रं जहि देवनिषूदनम् । तेन विक्लाविता देवाः संग्रामे च पराजिताः

«ဒေဝတို့၏ရန်သူကိုဖျက်ဆီးသူအို၊ ဒာနဝတို့၏အရှင် သင်္ခချူဍကို သတ်ပစ်ပါ။ သူကြောင့် ဒေဝတို့သည် တုန်လှုပ်ကာ စစ်ပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်»။

Verse 50

हृताधिकाराः कुतले विचरंति यथा नराः । देवलोको हि दुर्दृश्यस्तेषामासीच्च तद्भयात्

မူလအခွင့်အရေးများကို လုယူခံရသဖြင့် သူတို့သည် သာမန်လူများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်နေကြ၏။ ထိုအန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နတ်လောကသည် သူတို့အတွက် မြင်ရခက်ကာ ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 51

दीनोद्धर कृपासिन्धो देवानुद्धर संकटात् । शक्रं भयान्महेशानहत्वा तं दानवाधिपम्

အို မဟေရှာန၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ၊ ဒုက္ခသည်တို့ကို မြှောက်တင်သူ—ဤအန္တရာယ်မှ ဒေဝတို့ကို ကယ်တင်ပါ။ ဒာနဝတို့၏ အရှင်ကို သတ်ဖြတ်၍ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 52

इति श्रुत्वा वचश्शंभुर्देवानां भक्तवत्सलः । उवाच विहसन् वाण्या मेघनादगभीरया

ဤစကားများကို ကြားသော် သမ္ဘူသည် နတ်တို့အကြားရှိ မိမိ၏ भक्तတို့ကို အမြဲချစ်ခင်သူဖြစ်၍ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မိုးတိမ်မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ တုန်ခါသံပြင်းသော အသံဖြင့် ပြောတော်မူ၏။

Verse 53

श्रीशंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाः स्वस्थानं गच्छत धुवम् । शंखचूडं वधिष्यामि सगणं नात्र संशयः

သီရိ ရှင်ကရက မိန့်တော်မူသည်။ «ဟေ ဟရီ၊ ဟေ ဝိဓေ (ဖန်ဆင်းရှင်)၊ ဟေ ဒေဝတို့—သင်တို့၏ နေရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားကြလော့။ ငါသည် သင်္ခချူဍကို သူ၏အဖွဲ့အစည်းနှင့်တကွ သတ်မည်၊ ဤအကြောင်း မသံသယရှိစေ»။

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य वचः पीयूषसंनिभम् । ते सर्वे प्रमुदा ह्यासन्नष्टं मत्वा च दानवम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ မဟေရှ (သီဝ) ၏ အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားကို ကြားသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဝမ်းမြောက်လှ၍ ဒါနဝ (အဆူရ) သည် ပျက်စီးသွားပြီဟု ယုံကြည်ကြ၏။

Verse 55

हरिर्जगाम वैकुंठं सत्यलोके विधिस्तदा । प्रणिपत्य महेशं च सुराद्याः स्वपदं ययुः

ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ဝိုင်ကుంఠသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ထို့နောက် ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) သည် သတ္တျလောကသို့ ပြန်သွား하였다။ မဟေရှ (ရှီဝ) ကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ နတ်များနှင့် အခြားသူတို့လည်း မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်လည်သွားကြသည်။