मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतस्मिन्नंतरे शंभुं प्रसन्नं वीक्ष्य दानवः । तत्राजगाम सुप्रीतो मयोऽदग्धः कृपाबलात्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ သမ္ဘု(ရှင်သီဝ) သည် ကြင်နာသန့်ရှင်း၍ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လျှင်၊ ရှင်သီဝ၏ ကရုဏာအင်အားကြောင့် မီးမလောင်ခဲ့သော ဒါနဝ မာယာသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 2

प्रणनाम हरं प्रीत्या सुरानन्यानपि ध्रुवम् । कृतांजलिर्नतस्कंधः प्रणनाम पुन श्शिवम्

ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး၊ အခြားဒေဝတားတို့ကိုလည်း အမှန်တကယ် ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို အညံ့အတင်းပေါင်းကာ ပခုံးကို နိမ့်ချ၍ ထပ်မံ၍ သခင် ရှီဝရှင်တော်ရှေ့၌ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다။

Verse 3

अथोत्थाय शिवं दृष्ट्वा प्रेम्णा गद्गदसुस्वरः । तुष्टाव भक्तिपूर्णात्मा स दानववरो मयः

ထို့နောက် ထရပ်ကာ ရှီဝရှင်တော်ကို မြင်လျှင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် အသံတုန်ယင်၍ လည်ချောင်းတင်းကျပ်လာသည်။ ဒာနဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မာယာသည် စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝ ဘဟ္ကတိဖြင့် ထိုသခင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 4

मय उवाच देवदेव महादेव भक्तवत्सल शंकरः । कल्पवृक्षस्वरूपोसि सर्वपक्षविवर्जितः

မယာ မိန့်ဆို၏—“ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ဘက္တဝတ္ဆလ ရှင်ကရ၊ ဘုရားရှင်၏ भक्तတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူအရှင်! သင်သည် ကပ္ပဝೃက္ခ၏ သဘောသဏ္ဍာန်တော်ဖြစ်၍ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူ၊ ဘက်လိုက်ခြင်းကင်းစင်သော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။”

Verse 5

ज्योतीरूपो नमस्तेस्तु विश्वरूप नमोऽस्तु ते । नमः पूतात्मने तुभ्यं पावनाय नमोनमः

အလင်းရূপတော်ရှိသော အရှင်ထံ နမസ്കာရပါ၏; စကြဝဠာရূপ အရှင်ထံ နမস্কာရပါ၏။ သန့်ရှင်းသော အတ္တမန်တော်ထံ နမস্কာရပါ၏; သန့်စင်ပေးတော်မူသော အရှင်ထံ နမိုးနမಃ—ထပ်ခါထပ်ခါ နမস্কာရပါ၏။

Verse 6

चित्ररूपाय नित्याय रूपातीताय ते नमः । दिव्यरूपाय दिव्याय सुदिव्याकृतये नमः

အံ့ဩဖွယ် မျိုးစုံသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များရှိသော်လည်း အမြဲတည်တံ့၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို လွန်ကဲသော သင့်အား နမස්ကာရ။ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အမှန်တကယ် ဒိဗ္ဗတော်မူသော သင့်၏ အကာယသည် အလွန်ဒိဗ္ဗဖြစ်သဖြင့် နမස්ကာရ။

Verse 7

नमः प्रणतसर्वार्तिनाशकाय शिवात्मने । कर्त्रे भर्त्रे च संहर्त्रे त्रिलोकानां नमोनमः

လက်အုပ်ချီ၍ အလျှော့ပေးကာ ဦးညွတ်သူတို့၏ ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော အတွင်းအတ္တမူသော သီဝတော်အား နမස්ကာရ။ သုံးလောကအတွက် ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဖျက်သိမ်းသူ ဖြစ်တော်မူသော သူ့အား ထပ်ထပ်နမස්ကာရ။

Verse 8

भक्तिगम्याय भक्तानां नमस्तुभ्यं कृपा लवे । तपस्सत्फलदात्रे ते शिवाकांत शिवेश्वर

ဘက္တိဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရှင်၊ ဘက္တများ၏ ကရုဏာတော်ဖြစ်သော သင့်အား နမස්ကာရ။ အို Śiveśvara—Śivā၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အရှင်၊ တပဿ၏ အမှန်တကယ် အကျိုးကို ပေးတော်မူ၏; သင့်၏ ကရုဏာတော် တစ်စက်တောင် လုံလောက်ပါသည်။

Verse 9

न जानामि स्तुतिं कर्तुं स्तुतिप्रिय परेश्वर । प्रसन्नो भव सर्वेश पाहि मां शरणाग तम्

သီချင်းချီးမွမ်းကို နှစ်သက်တော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်တော်သော စတုတိကို မပြုနိုင်ပါ။ အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ ကျေးဇူးတော်ပြုပါ။ သင့်ထံ အားကိုး၍ လာရောက်ခိုလှုံသူ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 10

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य मयोक्ता हि संस्तुतिं परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभूद्द्विजश्रेष्ठ मयं प्रोवाच चादरात्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ဤသို့ ကျွန်ုပ်ပြောသော စတုတိကို ကြားနာပြီးနောက် ပရမေဿဝရသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ အမြင့်မြတ်သော ဒွိဇာ၊ ထို့နောက် အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အား လေးစားစွာ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 11

शिव उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोऽहं मय दानवसत्तम । मनोऽभिलषितं यत्ते तद्दास्यामि न संशयः

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ “အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့။ ဒါနဝတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ငါသည် သင်အား ကျေနပ်ပြီ။ သင်၏ စိတ်က လိုလားသမျှကို ငါပေးမည်—သံသယမရှိ။”

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे सनत्कुमारपाराशर्य्यसंवादे त्रिपुरवधानंतरदेवस्तुतिमयस्तुतिमुंडिनिवेशनदेवस्वस्थानगमनवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြစ်၍ «သီရိ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌၊ စနတ်ကုမာရနှင့် ပါရာရှရျ (ဗျာသ) တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအရ၊ «တိပုရကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် နတ်တို့၏ ဘုရားရှီဝကို ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်း—ဘက်တိပြည့်ဝသော စတုတိ—မုဏ္ဍိနီ တင်မြှောက်ခြင်းနှင့် နတ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာသို့ ပြန်သွားခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၂ ဖြစ်သည်။

Verse 13

मय उवाच । देवदेव महादेव प्रसन्नो यदि मे भवान् । वरयोग्योऽस्म्यहं चेद्धि स्वभक्तिं देहि शाश्वतीम्

မယာက ပြော၏—“ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝရှင်၊ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလှူတော်ကို ခံယူရန် အမှန်တကယ် သင့်တော်သူဖြစ်လျှင်၊ အရှင်၏ ကိုယ်ပိုင် အနန္တဘက္တိ—မပြတ်မလပ်သော သဒ္ဓါဘက္တိကို ပေးတော်မူပါ” ဟု။

Verse 14

स्वभक्तेषु सदा सख्यं दीनेषु च दयां सदा । उपेक्षामन्यजीवेषु खलेषु परमेश्वर

အို ပရမေရှ్వర၊ အရှင်၏ ဘက္တများနှင့် အမြဲတမ်း မိတ်သဟာယဖြစ်တော်မူပါ။ နိမ့်ကျသူ၊ ဒုက္ခရောက်သူတို့အပေါ် အမြဲကရုဏာထားတော်မူပါ။ အခြားသတ္တဝါတို့အပေါ် မကပ်မငြိသော ဥပေက္ခာရှိတော်မူ၍၊ မကောင်းသူတို့အပေါ် သန့်ရှင်းသော မလေးစားမမှုကို ထားတော်မူပါ။

Verse 15

कदापि नासुरो भावो भवेन्मम महेश्वर । निर्भयः स्यां सदा नाथ मग्नस्त्वद्भजने शुभे

အို မဟေရှ्वर၊ ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ အဆုရစိတ်—ဒေမုန်သဘော မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်ပါစေ။ အို နာထ၊ အရှင်၏ မင်္ဂလာရှိသော ဘုရားပူဇော်ခြင်း၌ နစ်မြုပ်လျက် အမြဲမကြောက်မရွံ့ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थ्यमानस्तु शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच मये नाथ प्रसन्नो भक्तवत्सलः

သနတ်ကူမာရက ပြော၏—ဤသို့ အလွန်တရာ ဆုတောင်းခံရသောအခါ၊ ပရမေရှ್ವರ ရှင်ကာရသည် ဘက္တချစ်သူဖြစ်၍ ကျေးဇူးပြုကာ ပျော်ရွှင်တော်မူလျက် မယာအား ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏—“အို နာထ (အရှင်)… ” ဟု။

Verse 17

महेश्वर उवाच । दानवर्षभ धन्यस्त्वं मद्भक्तो निर्विकारवान् । प्रदत्तास्ते वरास्सर्वेऽभीप्सिता ये तवाधुना

မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ဒာနဝတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ မြတ်သောသူရေ၊ သင်သည် ငါ၏ဘက်တော်သားဖြစ်သဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ မပြောင်းလဲသောသူဖြစ်၏။ ယခုအခါ သင်လိုလားသော အပေးအယူကောင်းချီး (ဝရ) အားလုံးကို သင်အား ပေးအပ်ပြီးပြီ»။

Verse 18

गच्छ त्वं वितलं लोकं रमणीयं दिवोऽपि हि । समेतः परिवारेण निजेन मम शासनात्

«ငါ၏အမိန့်အတိုင်း၊ သင်သည် မိမိ၏အဖွဲ့အပါအဝင်နှင့်အတူ၊ ကောင်းမြတ်လှ၍ ကောင်းကင်တောင်တူသည့် ဝိတလ လောကသို့ သွားလော့»။

Verse 19

निर्भयस्तत्र संतिष्ठ संहृष्टो भक्तिमान्सदा । कदापि नासुरो भावो भविष्यति मदाज्ञया

«အဲဒီမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ နေထိုင်လော့၊ အမြဲပျော်ရွှင်၍ ဘက်တိဖြင့် တည်ကြည်လော့။ ငါ၏အမိန့်ကြောင့် သင်၌ အာသုရစိတ်သဘော မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်လာလိမ့်မည်»။

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । इत्याज्ञां शिरसाधाय शंकरस्य महात्मनः । तं प्रणम्य सुरांश्चापि वितलं प्रजगाम सः

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ပင် မဟာအတ္တမန် ရှင်ကရာ၏ အမိန့်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ လက်ခံကာ၊ ထိုသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝတားတို့ကိုလည်းကောင်း ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ဝိတလသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे ते वै मुण्डिनश्च समागताः । प्रणम्योचुश्च तान्सर्वान्विष्णुब्रह्मादिकान् सुरान्

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ခေါင်းပြောင်ထားသော အစေခံတို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာ စသည့် ဒေဝတားအားလုံးကို ရိုသေစွာ လျှောက်ထားကြသည်။

Verse 22

कुत्र याम वयं देवाः कर्म किं करवामहे । आज्ञापयत नश्शीघ्रं भव दादेशकारकान्

«အို ဒေဝတားတို့၊ ငါတို့ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း၊ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အို ဘဝ (ရှီဝ) ဘုရား၊ အမြန် အမိန့်ပေးတော်မူပါ၊ သင်၏ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ငါတို့ အသင့်ရှိပါသည်»။

Verse 23

कृतं दुष्कर्म चास्माभिर्हे हरे हे विधे सुराः । दैत्यानां शिवभक्तानां शिवभक्तिर्विनाशिता

«ဟေ ဟရီ၊ ဟေ ဝိဓေ (ဗြဟ္မာ)၊ ဟေ ဒေဝတားတို့ရေ—ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမိပြီ။ ရှိဝကို ကိုးကွယ်သော ဒೈတျယများအတွင်းရှိ ရှိဝဘက္တိကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖျက်ဆီးမိခဲ့သည်»။

Verse 24

कोटिकल्पानि नरके नो वासस्तु भविष्यति । नोद्धारो भविता नूनं शिवभक्तविरोधिनाम्

အမှန်တကယ်ပင် ရှိဝ၏ ဘက္တများကို ဆန့်ကျင်သူတို့သည် ကပ္ပကောဋိများတိုင်အောင် နရက၌ နေရမည်။ ထိုသူတို့အတွက် မည်သည့် ကယ်တင်ခြင်း၊ လွတ်မြောက်ခြင်းမျှ မရှိတော့သည်။

Verse 25

परन्तु भवदिच्छात इदं दुष्कर्म नः कृतम् । तच्छांतिं कृपया ब्रूत वयं वश्शरणागताः

သို့သော် ဤမကောင်းမှုကို ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏အလိုတော်၏ဖိအားကြောင့်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ကရုဏာဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့ သက်သာငြိမ်းစေမည်ကို ပြောကြားပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ဝင်လာကာ သင်၌ ခိုလှုံလာကြပါပြီ။

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । अब्रु वन्मुंडिनस्तांस्ते स्थितानग्रे कृतांजलीन्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ထိုသူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ မိမိတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ခေါင်းပြောင် အကျင့်သမားတို့ကို ခေါ်ဆို၍ ပြောကြား하였다။

Verse 27

विष्ण्वादय ऊचुः । न भेतव्यं भवद्भिस्तु मुंडिनो वै कदाचन । शिवाज्ञयेदं सकलं जातं चरितमुत्तमम्

ဗိဿနုနှင့် အခြားတို့က ပြောသည်။ “ခေါင်းပြောင်တို့ရေ၊ မည်သည့်အခါမျှ မကြောက်ကြနှင့်။ ဤအရာအားလုံးသည် သီဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာသော မြတ်နိုးဖွယ် အဖြစ်အပျက်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 28

युष्माकं भविता नैव कुगतिर्दुःखदायिनी । शिववासा यतो यूयं देवर्षिहितकारकाः

သင်တို့အတွက် ဒုက္ခပေးသော ဆိုးရွားသည့် ကျဆုံးမှု မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သင်တို့သည် ရှိဝ၏ နေရာတော်၌ နေထိုင်သူများဖြစ်၍ ဒေဝနှင့် ရှိသီတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူများဖြစ်ကြသဖြင့်။

Verse 29

सुरर्षिहितकृच्छंभुस्सुरर्षिहितकृत्प्रियः । सुरर्षिहितकृन्नॄणां कदापि कुगतिर्नहि

နတ်တို့နှင့် ရှင်ရသီတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမြဲလုပ်ဆောင်သော သမ္ဘု (Śambhu) သည် ထိုအကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူတို့၏ ချစ်ခင်ရာဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့ အကျိုးပြုသော စေဝါ၌ အပ်နှံသူတို့အတွက် အချိန်မရွေး ဆိုးဝါးသော ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် ကျဆုံးမှု မရှိချေ။

Verse 30

अद्यतो मतमेतं हि प्रविष्टानां नृणां कलौ । कुगतिर्भविता ब्रूमः सत्यं नैवात्र संशयः

ယနေ့မှစ၍ ကလိယုဂ၌ ဤအမြင်ကို ဝင်ရောက်လက်ခံသူတို့အတွက် အမှန်တကယ် ပျက်စီးရာလမ်းနှင့် ကျဆုံးသော ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာမည်ဟု ငါတို့ဆို၏။ ဤအကြောင်း၌ သံသယ မရှိချေ။

Verse 31

भवद्भिर्मुंडिनो धीरा गुप्तभावान्ममाज्ञया । तावन्मरुस्थली सेव्या कलिर्यावात्समाव्रजेत्

“သင်တို့ မုဏ္ဍင် (Muṇḍin) သာသနာ့တပသီတို့—ငါ၏ အမိန့်အရ၊ အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလျက်—ကလိ အပြည့်အဝ ရောက်လာသည်အထိ သဲကန္တာရဒေသ၌ နေထိုင်၍ စာဓနာကျင့်ကြလော့။”

Verse 32

आगते च कलौ यूयं स्वमतं स्थापयिष्यथ । कलौ तु मोहिता मूढास्संग्रहीष्यंति वो मतम्

ကလိယုဂ ရောက်လာသောအခါ သင်တို့သည် ကိုယ့်အယူဝါဒကို တည်ထောင်ကြလိမ့်မည်။ ကလိယုဂ၌ မောဟကြောင့် လှည့်စားခံရသော မိုက်မဲသူတို့သည် သင်တို့၏ အယူကို လက်ခံယူဆကြလိမ့်မည်။

Verse 33

इत्याज्ञप्ताः सुरेशैश्च मुंडिनस्ते मुनीश्वर । नमस्कृत्य गतास्तत्र यथोद्दिष्टं स्वमाश्रमम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်များက အမိန့်ပေးသဖြင့်၊ ခေါင်းတုံးသမဏများသည်—အို မုနိအရှင်မြတ်—ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုပြီး၊ ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း မိမိတို့၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 34

ततस्स भगवान्रुद्रो दग्ध्वा त्रिपुरवासिनः । कृतकृत्यो महायोगी ब्रह्माद्यैरभिपूजितः

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရုဒ္ဒရသည် တြိပုရတွင် နေထိုင်သူတို့ကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးပြီး၊ လုပ်ငန်းတာဝန် ပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာ၏။ ထို မဟာယောဂီကို ဗြဟ္မာနှင့် အခြား ဒေဝတို့က သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 35

स्वगणैर्निखिलैर्देव्या शिवया सहितः प्रभुः । कृत्वामरमहत्कार्यं ससुतोंतरधादथ

ထို့နောက် အရှင်သည် ဒေဝီ ရှိဝာနှင့်အတူ၊ မိမိ၏ ဂဏများ အားလုံးနှင့်တကွ၊ အမရဒေဝတို့၏ အကျိုးအတွက် မဟာကာရ്യကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ သားနှင့်အတူ မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 36

ततश्चांतर्हिते देवे परिवारान्विते शिवे । धनुश्शरस्थाद्यश्च प्राकारोंतर्द्धिमागमत्

ထို့နောက် ပရိဝါရတို့နှင့်အတူရှိသော ဒေဝ ရှိဝသည် အန္တर्हိတ ဖြစ်သွားသောအခါ၊ မြားပစ်သူများ၊ လေးကိုင်သူများနှင့် ပတ်လည်ကာရံသော တံတိုင်းပါ မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 37

ततो ब्रह्मा हरिर्देवा मुनिगंधर्वकिन्नराः । नागास्सर्पाश्चाप्सरसस्संहृष्टाश्चाथ मानुषाः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၊ ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ဒေဝတော်များ၊ မုနိများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရများ၊ နာဂများနှင့် မြွေများ၊ အပ္စရာများ၊ ထို့ပြင် လူသားများတိုင်အောင်—အားလုံး ပျော်ရွှင်မြူးတူး၍ စိတ်ဝိညာဉ် မြင့်တင်လန်းဆန်းလာကြ၏။

Verse 38

स्वंस्वं स्थानं मुदा जग्मुश्शंसंतः शांकरं यशः । स्वंस्वं स्थानमनुप्राप्य निवृतिं परमां ययुः

သူတို့သည် ရှင်ကရ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလျက် ပျော်ရွှင်စွာ ကိုယ်ကိုယ်၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်အဘိုဒ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ရှီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အနားယူခြင်း—ဒုက္ခအလုံးစုံ ငြိမ်းချမ်းခြင်း—ကို ရရှိကြသည်။

Verse 39

एतत्ते कथितं सर्वं चरितं शशिमौलिनः । त्रिपुरक्षयसंसूचि परलीलान्वितं महत्

ဤသို့ဖြင့် လပေါင်းတော်ဆောင်ရှင် သီဝရှင်၏ သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိအားလုံးကို သင့်အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုမဟာကഥာသည် တ్రိပုရ ပျက်စီးခြင်းကို ညွှန်ပြကာ၊ အမြင့်မြတ်သော ദിവ്യလီလာဖြင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 40

धन्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धकम् । स्वर्गदं मोक्षदं चापि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ဤကഥာသည် မင်္ဂလာရှိ၍ ဂုဏ်သတင်းပေးကာ အသက်တိုးစေသည်။ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံကိုလည်း တိုးပွားစေ၏။ ကောင်းကင်ဘုံကိုပေးသကဲ့သို့ မောက္ခကိုလည်း ပေး၏။ ထပ်မံ၍ ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း။

Verse 41

इदं हि परमाख्यानं यः पठेच्छ्रणुयात्सदा । इह भुक्त्वाखिलान्कामानंते मुक्तिमवाप्नुयात्

ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော အခန်းကဏ္ဍကို အမြဲတမ်း ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည်၊ ဤလောက၌ လိုအင်ကောင်းများအားလုံးကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် မောက္ခကို ရရှိလိမ့်မည်။