शिवदूतस्य शङ्खचूडकुलप्रवेशः — The Śiva-Envoy’s Entry into Śaṅkhacūḍa’s City

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथेशानो महारुद्रो दुष्टकालस्सतांगतिः । शंखचूडवधं चित्ते निश्चिकाय सुरेच्छया

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်—ထို့နောက် ဣရှာန၊ မဟာရုဒ္ဒရသည် မကောင်းသူတို့ကို အပြစ်ပေးသူ၊ သာဓုသူတို့၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်၍၊ နတ်တို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း သင်္ခချူဍကို သတ်မည်ဟု မိမိနှလုံး၌ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 2

दूतं कृत्वा चित्ररथं गंधर्वेश्वरमीप्सितम् । शीघ्रं प्रस्थापयामास शंखचूडांतिके मुदा

စိတ္တရထကို—ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အလိုတော်နှစ်သက်သော အရှင်—သံတမန်အဖြစ် ခန့်အပ်၍၊ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သင်္ခချူဍ၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်하였다။

Verse 3

सर्वेश्वराज्ञया दूतो ययौ तन्नगरं च सः । महेन्द्रनगरोत्कृष्टं कुबेरभवनाधिकम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၏ အမိန့်တော်အရ သံတမန်သည် ထွက်ခွာ၍ ထိုမြို့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုမြို့သည် အင်ဒြာ၏ မြို့တော်ထက် ပိုမိုတင့်တယ်၍ ကုဗေရ၏ နတ်ဘုံအိမ်တော်ထက်ပင် လွန်ကဲစွာ ထူးမြတ်သည်။

Verse 4

गत्वा ददर्श तन्मध्ये शंखचूडालयं वरम् । राजितं द्वादशैर्द्वारैर्द्वारपालसमन्वितम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် အလယ်ဗဟို၌ သင်္ခချူဍ၏ အလွန်တင့်တယ်သော နန်းတော်ကို မြင်တွေ့하였다။ တံခါး ၁၂ ပေါက်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး တံခါးစောင့်များလည်း ပြည့်စုံ하였다။

Verse 5

स दृष्ट्वा पुष्पदन्तस्तु वरं द्वारं ददर्श सः । कथयामास वृत्तांतं द्वारपालाय निर्भयः

ထိုအရာကိုမြင်သော် ပုဿပဒန္တသည် ထူးမြတ်သော တံခါးဝကို တွေ့မြင်လေ၏။ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို တံခါးစောင့်ထံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 6

अतिक्रम्य च तद्द्वारं जगामाभ्यंतरे मुदा । अतीव सुन्दरं रम्यं विस्तीर्णं समलंकृतम्

ထိုတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ အလွန်လှပ၍ ချမ်းမြေ့ရမည့်၊ ကျယ်ဝန်းပြီး အလှဆင်တင့်တယ်သော အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 7

स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श दनुजाधिपम् । वीरमंडल मध्यस्थं रत्नसिंहासनस्थितम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် သူသည် ဒာနဝအဖွဲ့၏ အရှင် ရှင်ခချူဍကို မြင်တွေ့လေ၏။ သူသည် သူရဲကောင်းတို့၏ ဝိုင်းအလယ်၌ ရတနာစင်္ဟာသနပေါ် ထိုင်နေ၏။

Verse 8

दानवेन्द्रैः परिवृतं सेवितं च त्रिकोटिभिः । शतः कोटिभिरन्यैश्च भ्रमद्भिश्शस्त्रपाणिभिः

သူသည် ဒါနဝမင်းများက ဝိုင်းရံထားပြီး စစ်သည်သုံးကုဋိက လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် အခြားတစ်ရာကုဋိလည်း လက်တွင်လက်နက်ကိုင်ကာ လှည့်လည်သွားလာနေကြ၏။

Verse 9

एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदंतस्सविस्मयः । उवाच रणवृत्तांतं यदुक्तं शंकरेण च

ထိုကဲ့သို့ အလွန်ထူးခြားသော အခြေအနေဖြင့် သူ့ကိုမြင်သော် ပုဿပဒန္တသည် အံ့ဩလွန်ကဲ၍၊ ရန်ပွဲ၏ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို သင်္ကရ (ရှီဝဘုရား) ပြောကြားထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြန်လည်ဖော်ပြ하였다။

Verse 10

पुष्पदंत उवाच । राजेन्द्र शिवदूतोऽहं पुष्पदंताभिधः प्रभो । यदुक्तं शंकरेणैव तच्छृणु त्वं ब्रवीमि ते

ပုဿပဒန္တက ပြောသည်။ «အို မင်းတို့၏မင်း၊ အို အရှင်၊ ငါသည် ရှီဝ၏ သံတမန်ဖြစ်၍ ပုဿပဒန္တ ဟူသော အမည်ဖြင့် သိကြသည်။ သင်္ကရ ကိုယ်တိုင် ပြောကြားတော်မူသမျှကို ယခု နားထောင်ပါ—ငါက သင့်အား ကြေညာပြောမည်»။

Verse 11

शिव उवाच । राज्यं देहि च देवानामधिकारं हि सांप्रतम् । नोचेत्कुरु रणं सार्द्धं परेण च मया सताम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝတို့၏ အာဏာပိုင်ခွင့်ကို ယခုအခါ ပြန်လည် ထူထောင်ရန် ဒေဝတို့ထံ ရာဇသိဒ္ဓိကို ပြန်ပေးလော့။ မဟုတ်လျှင် သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်နှင့်အတူ စစ်ပွဲသို့ ဝင်လော့၊ တရားသောသူတို့ဘက်၌ ရပ်နေသော ငါနှင့် ရင်ဆိုင်လော့»။

Verse 12

देवा मां शरणापन्ना देवेशं शंकरं सताम् । अहं क्रुद्धो महारुद्रस्त्वां वधिष्याम्यसंशयम्

«ဒေဝတို့သည် ငါ့ထံ အကာအကွယ်တောင်း၍ ခိုလှုံလာကြပြီ—ဒေဝတို့၏ အရှင် သင်္ကရ၊ သုခမင်္ဂလာရှင်ကို သီလဝါတို့က ကိုးကွယ်ကြ၏။ ယခု ငါ မဟာရုဒ္ဒရသည် ဒေါသထွက်နေပြီ; သင့်ကို မသံသယဘဲ သတ်မည်»။

Verse 13

हरोऽस्मि सर्वदेवेभ्यो ह्यभयं दत्तवानहम् । खलदंडधरोऽहं वै शरणागतवत्सलः

«ငါသည် ဟရ (ရှီဝ) ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ငါသည် ဒေဝတို့အားလုံးကို မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်စေသော အဘယကို ပေးခဲ့၏။ ငါသည် မကောင်းသူတို့ကို ဒဏ်ခတ်ရန် တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်သော အပြစ်ပေးသူ ဖြစ်ပြီး၊ ငါ့ထံ ခိုလှုံလာသူတို့ကို အမြဲ ချစ်ခင်ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 14

राज्यं दास्यसि किं वा त्वं करिष्यसि रणं च किम् । तत्त्वं ब्रूहि द्वयोरेकं दानवेन्द्र विचार्य वै

«မင်းနိုင်ငံကို လွှဲပေးမလား၊ သို့မဟုတ် စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲမလား။ အမှန်တရားကို ပြောပါ—နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုကို စဉ်းစားပြီး ရွေးချယ်ပါ၊ ဒာနဝတို့၏ အရှင်»။

Verse 15

पुष्पदंत उवाच । इत्युक्तं यन्महेशेन तुभ्यं तन्मे निवेदितम् । वितथं शंभुवाक्यं न कदापि दनुजाधिप

ပုဿပဒန္တက ပြောသည်—မဟေရှ (သခင်ရှီဝ) သည် သင့်အား မိန့်ကြားခဲ့သမျှကို ငါက သင့်ထံ တင်ပြပြီးပြီ။ ဒာနဝတို့၏ အရှင်၊ သမ္ဘု၏ မိန့်တော်သည် မည်သည့်အခါမျှ မမှားယွင်း မလိမ်ညာ။

Verse 16

अहं स्वस्वामिनं गंतुमिच्छामि त्वरितं हरम् । गत्वा वक्ष्यामि किं शंभोस्तथा त्वं वद मामिह

ငါသည် မိမိ၏ အရှင် ဟရ (ဟရာ) ထံသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုသည်။ သွားရောက်ပြီးနောက် သမ္ဘုထံ ပြောရမည့် စကားကို ငါလျှောက်တင်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သင်ပို့စေလိုသော သတင်းစကားကို တိတိကျကျ ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इत्थं च पुष्पदंतस्य शिवदूतस्य सत्पतेः । आकर्ण्य वचनं राजा हसित्वा तमुवाच सः

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်—ဤသို့ ပုဿပဒန္တ၊ ရှီဝ၏ သံတမန်ဖြစ်သော သီလသမာဓိရှိသည့် မဟာပုရుష၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ရယ်မောကာ ထိုသူအား ပြောဆို하였다။

Verse 18

शंखचूड उवाच । राज्यं दास्ये न देवेभ्यो वीरभोग्या वसुंधरा । रणं दास्यामि ते रुद्र देवानां पक्षपातिने

ရှင်ခချူဍက ပြောသည်—“ဒေဝတို့အား ငါ မင်းနိုင်ငံကို မပေးအပ်။ ဤမြေပြင်သည် သူရဲကောင်းတို့ ခံစားရန် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဒေဝတို့ဘက်ကို မျက်နှာသာပေးသော ရုဒ္ဒရ၊ သင့်အား ငါ စစ်ပွဲကို ပေးမည်။”

Verse 19

यस्योपरि प्रयायी स्यात्स वीरो भुवेनऽधमः । अतः पूर्वमहं रुद्र त्वां गमिष्याम्यसंशयम्

အခြားသူထက် အရင်တက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို သူရဲကောင်းဟု ခေါ်ဆိုသူသည် ဤလောကတွင် အနိမ့်ကျဆုံးသော လူသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ရုဒြ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ရှေ့မှ သွားပါမည်—ဤအချက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပါ။

Verse 20

प्रभात आगमिष्यामि वीरयात्रा विचारतः । त्वं गच्छाचक्ष्व रुद्राय हीदृशं वचनं मम

«မိုးလင်းချိန်တွင် ငါလာမည်၊ စစ်သူရဲတို့၏ ချီတက်ခရီးကို သေချာစဉ်းစားပြီးနောက်။ သင်သည် ယခုသွား၍ ရုဒြာထံ ငါ၏ဤစကားကို တိတိကျကျ ပြောကြားလော့»။

Verse 21

इति श्रुत्वा शंखचूडवचनं सुप्रहस्य सः । उवाच दानवेन्द्रं स शंभुदूतस्तु गर्वितम्

ဤသို့ ရှင်ခချူဍ၏ စကားကို ကြားသော် သူသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက်၊ ထို့နောက် သမ္ဘူ၏ သံတမန်သည် ဂုဏ်မာန်ထောင်သော ဒာနဝတို့၏ အရှင်ထံ ပြောဆို하였다။

Verse 22

अन्येषामपि राजेन्द्र गणानां शंकरस्य च । न स्थातुं संमुखे योग्यः किं पुनस्तस्य संमुखम्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူသည် သင်္ကရ၏ အခြား ဂဏာတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်တောင် မရပ်တည်သင့်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သင်္ကရကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို မည်သို့ လိုက်မီနိုင်မည်နည်း။

Verse 23

स त्वं देहि च देवानामधिकाराणि सर्वशः । त्वमरे गच्छ पातालं यदि जीवितुमिच्छसि

ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အခွင့်အာဏာနှင့် တာဝန်ရာထူးတို့ကို အကုန်အစင် ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည်။ အို ရန်သူ၊ အသက်ရှင်လိုပါက ပာတာလသို့ ဆင်းသွားလော့။

Verse 24

सामान्यममरं तं नो विद्धि दानवसत्तम । शंकरः परमात्मा हि सर्वेषामीश्वरेश्वरः

အို ဒာနဝတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ ထိုသူကို သာမန် “အမတ” ဟု မထင်ပါနှင့်။ ရှင်ကရာ (သီဝ) သည် အမြင့်ဆုံး အတ္တမ၊ အားလုံး၏ အရှင်တို့၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 25

इन्द्राद्यास्सकला देवा यस्याज्ञावर्तिनस्सदा । सप्रजापतयस्सिद्धा मुनयश्चाप्यहीश्वराः

အိန္ဒြာနှင့် အခြားသော ဒေဝတော်အားလုံးသည် ထိုအမြင့်မြတ်သော အရှင်၏ အမိန့်ကို အစဉ်လိုက်နာကြ၏။ ပရာဇာပတိများ၊ စိဒ္ဓများ၊ မုနိများနှင့် နာဂအရှင်များတိုင်အောင်လည်း ထိုအရှင်၏ အာဏာအောက်၌ ရှိကြ၏။

Verse 26

हरेर्विधेश्च स स्वामी निर्गुणस्सगुणस्स हि । यस्य भ्रूभंगमात्रेण सर्वेषां प्रलयो भवेत्

ထိုအရှင်သည် ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) တို့အပေါ်၌ပင် အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။ ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ) လည်းဖြစ်၊ ဂုဏ်ပါ (သဂုဏ) လည်းဖြစ်တော်မူ၏။ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ချုံ့ရုံဖြင့်ပင် သတ္တဝါအားလုံး၏ ပရလယ (လောကပျက်ကွက်ခြင်း) ဖြစ်ပေါ်နိုင်၏။

Verse 27

शिवस्य पूर्णरूपश्च लोकसंहारकारकः । सतां गतिर्दुष्टहंता निर्विकारः परात्परः

ထိုအရှင်သည် ရှိဝ၏ ပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ လောကကို ဖျက်သိမ်းသူလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ သုတံတို့၏ အားကိုးရာ၊ အဆုံးသတ်ရောက်ရာဖြစ်ပြီး မကောင်းသူတို့ကို သတ်ဖြတ်သူ၊ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော၊ အမြင့်ထက်အမြင့်သော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 28

ब्रह्मणोधिपतिस्सोऽपि हरेरपि महेश्वरः । अवमान्या न वै तस्य शासना दानवर्षभ

ထိုအရှင်သည် ဗြဟ္မာ၏ အဓိပတိဖြစ်သကဲ့သို့ ဟရီ (ဗိဿနု) အပေါ်၌ပင် မဟေရှွရဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဒာနဝတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ အထက်မြတ်သူရေ၊ ထိုအရှင်၏ အမိန့်ကို မလေးစားမပြု မထီမဲ့မြင် မဖြစ်စေရ။

Verse 29

किं बहूक्तेन राजेन्द्र मनसा संविचार्य च । रुद्रं विद्धि महेशानं परं ब्रह्म चिदात्मकम्

ဘုရင်မြတ်ရေ၊ အများကြီးပြောရန် မလိုတော့ပါ။ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းစွာ စဉ်းစား၍ ရုဒြကို မဟေရှာန—အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြဟ္မန်၊ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ် (စိတ်သဘော) အဖြစ်တော်မူသည်ဟု သိမှတ်လော့။

Verse 30

देहि राज्यं हि देवानामधिकारांश्च सर्वशः । एवं ते कुशलं तात भविष्यत्यन्यथा भयम्

«ဒေဝတို့၏ အာဏာပိုင်မှုကို လုံးဝလွှဲပေးလော့၊ သူတို့၏ တရားဝင် အခွင့်အာဏာများကိုလည်း အပြည့်အဝ ပြန်ပေးလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် ချစ်သားရေ၊ သင်၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရရှိမည်; မဟုတ်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ရှိမည်»။

Verse 31

सन्त्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा दानवेंद्रः शंखचूडः प्रतापवान् । उवाच शिवदूतं तं भवितव्यविमोहितः

သန္တကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—«ဤသို့ ကြားသော် ဒာနဝတို့၏ အရှင် အင်အားတောက်ပသော ရှင်ခချူဍာသည်၊ ဖြစ်ရမည့်ကံကြမ္မာကြောင့် ဉာဏ်မိုးမှောင်လျက်၊ ရှိဝ၏ သံတမန်ကို ပြောဆို하였다»။

Verse 32

शंखचूड उवाच । स्वतो राज्यं न दास्यामि नाधिकारान् विनिश्चयात् । विना युद्धं महेशेन सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ရှင်ခချူဍာ မိန့်သည်—«ကိုယ့်စိတ်ဖြင့် မင်းနိုင်ငံကို မလွှဲပေးဘူး၊ အခွင့်အရေးအာဏာတွေကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ဘူး—ဒါက ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်တိတိကျကျပဲ။ မဟေရှ (ရှင်သီဝ) နဲ့ စစ်မဖြစ်ဘဲ မပြီးဆုံးနိုင်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တရားဖြင့် ပြောသည်»။

Verse 33

कालाधीनं जगत्सर्वं विज्ञेयं सचराचरम् । कालाद्भवति सर्वं हि विनश्यति च कालतः

လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ကာလ (အချိန်) ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်ဟု သိလော့။ အရာအားလုံးသည် ကာလမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကာလကြောင့်ပင် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 34

त्वं गच्छ शंकरं रुद्रं मयोक्तं वद तत्त्वत । स च युक्तं करोत्वेवं बहुवार्तां कुरुष्व नो

သင်သည် သင်္ကရာ ရုဒ္ဒရ ထံသို့ သွား၍ ငါပြောခဲ့သမျှကို အမှန်တကယ်အတိုင်း လျှောက်တင်ပါ။ ထိုအတိုင်း သင့်လျော်စွာ ဆောင်ရွက်စေပြီး အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်တင်ပြလာပါ။

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शिवदूतोऽसौ जगाम स्वामिनं निजम् । यथार्थं कथयामास पुष्पदंतश्च सन्मुने

သနတ္ကုမာရက ဆိုသည်မှာ- ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုသျှိဝ၏ တမန်သည် မိမိ၏အရှင်ထံသို့ ပြန်သွားလေ၏။ အို မြတ်သောရသေ့၊ ပုသျှပဒန္တသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။