शिवशङ्खचूडयुद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Śiva and Śaṅkhacūḍa

Verse 1

व्यास उवाच । श्रुत्वा काल्युक्तमीशानो किं चकार किमुक्तवान् । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ परं कौतूहलं मम

ဗျာသက ပြော၏— «ကာလီ ပြောသောစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အီရှာန (ရှီဝဘုရား) သည် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ဘာပြောခဲ့သနည်း။ အလွန်ပညာရှိသောသူရေ၊ အမှန်တရားကို ပြောပြပါ; ကျွန်ုပ်၏ စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်ပါသည်»။

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । काल्युक्तं वचनं श्रुत्वा शंकरः परमेश्वरः । महालीलाकरश्शंभुर्जहासाश्वासयञ्च ताम्

သနတ်ကူမာရက ပြော၏— «ကာလီ၏ ကောင်းမွန်သောစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ရှင်ကရ ပရမေရှဝရ၊ မဟာလီလာကို ဆောင်ရွက်သော သမ္ဘူသည် ပြုံး၍ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလေ၏»။

Verse 3

व्योमवाणीं समाकर्ण्य तत्त्वज्ञानविशारदः । ययौ स्वयं च समरे स्वगणैस्सह शंकरः

ကောင်းကင်မှ အသံတော်ကို ကြားသိပြီးနောက်၊ တတ္တဝဗေဒကို ကျွမ်းကျင်သော သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ ဂဏာများနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်သို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။

Verse 4

महावृषभमारूढो वीरभद्रादिसंयुतः । भैरवैः क्षेत्रपालैश्च स्वसमानैस्समन्वितः

မဟာနန္ဒီ (နွားကြီး) ပေါ်တက်စီး၍ ဝီရဘဒ္ဒရနှင့် အခြားသူရဲကောင်း အစေခံများနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဘိုင်ရဝများနှင့် ခေတ္တရပာလများ—အင်အား၌ မိမိနှင့်တန်းတူသော ကာကွယ်ရှင်ကြီးများ—က ဝိုင်းရံလိုက်ပါ၏။

Verse 5

रणं प्राप्तो महेशश्च वीररूपं विधाय च । विरराजाधिकं तत्र रुद्रो मूर्त इवांतकः

မဟေရှာသည် စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် သူရဲကောင်းသဏ္ဍာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ရုဒ္ဒရသည် ထူးကဲစွာ တောက်ပလင်းလက်၍ အန္တက—မရဏ—ကိုယ်ထင်ရှားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 6

शंखचूडश्शिवं दृष्ट्वा विमानादवरुह्य सः । ननाम परया भक्त्या शिरसा दंडवद्भुवि

သခင်ရှီဝကို မြင်သည်နှင့် သင်္ခချူဍသည် မိမိ၏ လေယာဉ်ရထားမှ ဆင်းလာပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တံကဲ့သို့ လဲကျကာ ခေါင်းကို မြေသို့ ထိအောင် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၏။

Verse 7

तं प्रणम्य तु योगेन विमानमारुरोह सः । तूर्णं चकार सन्नाहं धनुर्जग्राह सेषुकम्

ထိုသို့ ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ယောဂအင်အားဖြင့် သူသည် ဝိမာနသို့ ပြန်တက်၏။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် စစ်ဆင်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ကာ ကာကွယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး မြားအုံပါသော လေးကို ကိုင်ယူ၏။

Verse 8

शिवदानवयोर्युद्धं शतमब्दं बभूव ह । बाणवर्षमिवोग्रं तद्वर्षतोर्मोघयोस्तदा

သခင်ရှီဝနှင့် ဒာနဝတို့၏ စစ်ပွဲသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ မြားမိုးကြီးကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျလာသော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးမဖြစ်၊ အနိုင်မရနိုင်ခဲ့။

Verse 9

शंखचूडो महावीरश्शरांश्चिक्षेप दारुणान् । चिच्छेद शंकरस्तान्वै लीलया स्वशरोत्करैः

မဟာသူရဲကောင်း သင်္ခချူဍသည် ကြမ်းတမ်းသော မြားတန်းများကို ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သင်္ကရသည် မိမိ၏ မြားမိုးဖြင့် လွယ်ကူသကဲ့သို့ ကစားသလိုပင် ထိုမြားများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့သည်။

Verse 10

तदंगेषु च शस्त्रोघैस्ताडयामास कोपतः । महारुद्रो विरूपाक्षो दुष्टदण्डस्सतां गति

ထို့နောက် ဒေါသဖြင့် မဟာရုဒြ—ဝိရူပါက္ခ—သည် လက်နက်မိုးရွာသကဲ့သို့ဖြင့် သူ၏အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ထိုးနှက်လေ၏။ သူသည် မကောင်းသူတို့ကို ဒဏ်ခတ်သူ၊ သာဓုသူတို့၏ အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးလမ်းကြောင်း ဖြစ်၏။

Verse 11

दानवो निशितं खड्गं चर्म चादाय वेगवान् । वृषं जघान शिरसि शिवस्य वरवाहनम्

လျင်မြန်သော ဒါနဝသည် ထက်မြက်သော ဓားနှင့် ကာကွယ်ကာလည်း ယူဆောင်ကာ၊ ရှိဝ၏ မြတ်သော ယာဉ်တော်ဖြစ်သည့် နွား (ဝೃಷဘ) ၏ ခေါင်းကို ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 12

ताडिते वाहने रुद्रस्तं क्षुरप्रेण लीलया । खड्गं चिच्छेद तस्याशु चर्म चापि महोज्ज्वलम्

စီးနင်းတော်မူသောယာဉ်ကို ထိခိုက်သော် ရုဒြသည် ကစားသလိုပင် ဓားသွားထက်မြက်သော မြားဖြင့် ရန်သူ၏ဓားကို ဖြတ်တောက်၍ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလင်းလက်သော ကာကွယ်ဒိုင်းကိုလည်း ခွဲဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 13

छिन्नेऽसौ चर्मणि तदा शक्तिं चिक्षेप सोऽसुरः । द्विधा चक्रे स्वबाणेन हरस्तां संमुखागताम्

ဒိုင်းကို ဖြတ်တောက်ခံရသော် ထိုအဆုရသည် ရှက်တိ (လှံ) ကို ပစ်လွှတ်၏။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တန်းတန်းမတ်မတ် လာသည့်အခါ ဟရ (ရှီဝ) သည် မိမိမြားဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲတော်မူ၏။

Verse 14

कोपाध्मातश्शंखचूडश्चक्रं चिक्षेप दानवः । मुष्टिपातेन तच्चाप्यचूर्णयत्सहसा हरः

ဒေါသဖြင့် ဖူးဖောင်းနေသော ဒါနဝ စင်္ခချူဍသည် စက်ရ (ဒစ်စ်ကပ်) ကို ပစ်လွှတ်၏။ သို့သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွတော်မူ၏။

Verse 15

गदामाविध्य तरसा संचिक्षेप हरं प्रति । शंभुना सापि सहसा भिन्ना भस्मत्वमागता

သူသည် ဂဒါကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ လှည့်ဝှက်၍ ဟရ (ဟရ) ထံသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ရှမ္ဘုသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအရာကို ခွဲဖျက်ကာ ပြာဖြစ်သွားစေ하였다။

Verse 16

ततः परशुमादाय हस्तेन दानवेश्वरः । धावति स्म हरं वेगाच्छंखचूडः क्रुधाकुलः

ထို့နောက် ဒာနဝတို့၏ အရှင် ရှင်ခချူဍသည် လက်ထဲတွင် ပရရှု (တံစဉ်/ပုဆိန်) ကို ကိုင်ယူကာ ဒေါသအလွန်တက်ကြွ၍ ဟရ ထံသို့ အလွန်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသည်။

Verse 17

समाहृत्य स्वबाणौघैरपातयत शंकरः । द्रुतं परशुहस्तं तं भूतले लीलयासुरम्

သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ မြားအစုကြီးကို စုစည်းကာ ပုဆိန်ကိုင် အသူရာကို ချက်ချင်းပင် မြေပြင်သို့ လဲကျစေ၍ အားလုံးကို ကစားသလို လွယ်ကူစွာ ပြုတော်မူ၏။

Verse 18

ततः क्षणेन संप्राप्य संज्ञामारुह्य सद्रथम् । धृतदिव्यायुधशरो बभौ व्याप्याखिलं नभः

ထို့နောက် ခဏချင်းပင် သတိပြန်ရကာ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ရထားပေါ် တက်လျက်၊ ဒေဝအာယုဓနှင့် မြားများကို ကိုင်ဆောင်၍ မိုးကောင်းကင်တစ်လျှောက် လင်းလက်တောက်ပလာ၏။

Verse 19

आयांतं तं निरीक्ष्यैव डमरुध्वनि मादरात् । चकार ज्यारवं चापि धनुषो दुस्सहं हर

သူလာမည်ကို မြင်သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဒမရု၏ သံကို တီးခတ်တော်မူပြီး၊ ထို့ပြင် မခံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ဖွယ် သံတင်းတိမ်ကို မိမိ၏ လေးကြိုးမှ ထွက်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 20

पूरयामास ककुभः शृंगनादेन च प्रभुः । स्वयं जगर्ज गिरिशस्त्रासयन्नसुरांस्तदा

ထို့နောက် သခင်တော်သည် မိမိ၏ ခေါင်းလောင်း/ဟွန်းသံကြီးဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကိုယ်တော်တိုင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်၍ အဆုရာတို့ကို ထိတ်လန့်စေတော်မူ၏။

Verse 21

त्याजितेभ महागर्वैर्महानादैर्वृषेश्वरः । पूरयामास सहसा खं गां वसुदिशस्तथा

ထို့နောက် ဝೃષေရှ್ವರ—နွားတော်၏ အရှင်၊ ရှီဝဘုရား—သည် မဟာဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် အာဏာဂုဏ်အပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် အရပ်အနှံ့ကို ပြည့်စုံစေကာ အလုံးစုံ၌ မိမိ၏ အထက်မြတ်တော်မူမှုကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။

Verse 22

महाकालस्समुत्पत्या ताडयद्गां तथा नभः । कराभ्यां तन्निनादेन क्षिप्ता आसन्पुरारवाः

မဟာကာလသည် ထလျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကို ထိုးနှက်တော်မူ၏။ ထိုထိုးနှက်သံ၏ မိုးကြိုးကဲ့သို့သော ဒေါသသံကြောင့် မြို့များမှ ရှေးဟောင်းရန်သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးထိတ်လန့်ကာ ပစ်လွှတ်ခံရ၏။

Verse 23

अट्टाट्टहासमशिवं क्षेत्रपालश्चकार ह । भैरवोऽपि महानादं स चकार महाहवे

ထိုမဟာစစ်ပွဲတွင် က్షೇತ್ರပာလသည် ကြမ်းတမ်း၍ မင်္ဂလာမရှိသကဲ့သို့သော အတ္တာဟာသ ရယ်သံကို ထုတ်လွှင့်၏။ ဘိုင်ရဝလည်း စစ်မြေပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် မဟာဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်ပြန်၏။

Verse 24

महाकोलाहलो जातो रणमध्ये भयंकरः । वीरशब्दो बभूवाथ गणमध्ये समंततः

စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာအော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ရှီဝ၏ ဂဏများအတွင်း အရပ်အနှံ့၌ “ဝီရ! ဝီရ!” (သူရဲကောင်း!) ဟူသော အော်သံသည် တုန်လှုပ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်၏။

Verse 25

संत्रेसुर्दानवास्सर्वे तैश्शब्दैर्भयदैः खरैः । चुकोपातीव तच्छ्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः

ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများကြောင့် ဒာနဝအားလုံး တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ ထိုအသံကို ကြားသော် မဟာဗလရှိသော ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲမတတ် ဒေါသထွက်လာ하였다။

Verse 26

तिष्ठतिष्ठेति दुष्टात्मन्व्याजहार यदा हरः । देवैर्गणैश्च तैः शीघ्रमुक्तं जय जयेति च

ဟရ (သီဝ) က “ရပ်လော့ ရပ်လော့၊ မကောင်းသောစိတ်ရှိသူ!” ဟု အော်ဟစ်သော်၊ ဒေဝတော်များနှင့် ဂဏများသည် ချက်ချင်း “အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!” ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 27

अथागत्य स दंभस्य तनयस्सुप्रतापवान् । शक्तिं चिक्षेप रुद्राय ज्वालामालातिभीषणाम्

ထို့နောက် ဒಂಭ၏ သားတော် အလွန်ရဲရင့်သူသည် ရုဒြာထံ ချဉ်းကပ်လာ၍ မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှံ (శక్తి) ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 28

वह्निकूटप्रभा यांती क्षेत्रपालेन सत्वरम् । निरस्तागत्य साजौ वै मुखोत्पन्नमहोल्कया

မီးတောင်တစ်ပုံကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ က్షೇತ್ರပာလ၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်၊ သူ၏ ပါးစပ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော မီးလောင်ကျွမ်းသည့် မဟာမီးတံခွန် (အိုလ္ကာ) ကြောင့် ချက်ချင်းပင် တားဆီးပယ်ဖျက်ခံရသည်။

Verse 29

पुनः प्रववृते युद्धं शिवदानवयोर्महत् । चकंपे धरणी द्यौश्च सनगाब्धिजलाशया

တဖန်တည်းပင် သခင်ရှီဝနှင့် ဒာနဝတို့အကြား မဟာစစ်ပွဲကြီး ပြန်လည်ပေါက်ကွဲလာ၏။ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်တို့ တုန်လှုပ်ကာ တောင်တန်းများ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် ရေကန်ရေမြောင်းအပေါင်းတို့ပါ လှုပ်ရှားသွား၏။

Verse 30

दांभिमुक्ताच्छराञ्शंभुश्शरांस्तत्प्रहितान्स च । सहस्रशश्शरैरुग्रैश्चिच्छेद शतशस्तदा

ထို့နောက် သမ္ဘူသည် ဒာမ္ဘီက လွှတ်သော မြားများနှင့် မိမိထံသို့ ပစ်လွှတ်လာသော မြားများကိုလည်း ကြမ်းတမ်းသော မြားထောင်ပေါင်းများဖြင့် ရာရာချီ ဖြတ်တောက်ပစ်လေ၏။

Verse 31

ततश्शंभुस्त्रिशूलेन संकुद्धस्तं जघान ह । तत्प्रहारमसह्याशु कौ पपात स मूर्च्छितः

ထို့နောက် သမ္ဘူသည် ဓမ္မတရားအရ ကင်းမဲ့မဟုတ်သော ဒေါသဖြင့် တြိရှူလဖြင့် သူ့ကို ထိုးနှက်လေ၏။ ထိုမခံနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်သဖြင့် ကောသည် ချက်ချင်း လဲကျကာ မူးမေ့သွား၏။

Verse 32

ततः क्षणेन संप्राप संज्ञां स च तदासुरः । आजघान शरै रुद्रं तान्सर्वानात्तकार्मुकः

ထို့နောက် ခဏအတွင်း ထိုအဆုရသည် သတိပြန်ရလာ၏။ ထို့ပြင် လေးကို ကိုင်ယူကာ ရုဒြ (ရှီဝ) နှင့် မိမိရှေ့ရှိ အားလုံးကို မြားမိုးဖြင့် ပစ်ခတ်လေ၏။

Verse 33

बाहूनागयुतं कृत्वा छादयामास शंकरम् । चक्रायुतेन सहसा शंखचूडः प्रतापवान्

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော သင်္ခချူဍသည် လက်တံအစုအဝေးများနှင့် မြွေများကို စုစည်းကာ၊ လှည့်ဝဲနေသော စက်ရဝုဓများ အနန္တနှင့်အတူ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ချက်ချင်းပင် အရပ်ရပ်မှ ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

Verse 34

ततो दुर्गापतिः क्रुद्धो रुद्रो दुर्गार्तिनाशनः । तानि चक्राणि चिच्छेद स्वशरैरुत्तमै द्रुतम्

ထို့နောက် ဒုရ္ဂာ၏ အရှင်၊ ဒုရ္ဂာ၏ ဒုက္ခကို ဖျောက်ပေးသူ ရုဒြာသည် ဒေါသထွက်လာ၍၊ မိမိ၏ အကောင်းဆုံး မြားများဖြင့် ထိုစက်ရဝုဓများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

Verse 35

ततो वेगेन सहसा गदामादाय दानवः । अभ्यधावत वै हंतुं बहुसेनावृतो हरम्

ထို့နောက် ဒါနဝ (dānava) သည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရုတ်တရက် ဂဒါကို ဆွဲယူကာ၊ တပ်အင်အားကြီးစွာ ဝိုင်းရံလျက် ဟရ (Hara)—သခင်ရှီဝ—ကို သတ်ရန် ပြေးဝင်သွား하였다။

Verse 36

गदां चिच्छेद तस्याश्वापततः सोऽसिना हरः । शितधारेण संक्रुद्धो दुष्टगर्वापहारकः

ရန်သူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကျလာသော် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဒေါသထန်၍ ထက်မြက်သော ဓားဖြင့် သူ၏ ဂဒါကို ဖြတ်တောက်လေ၏။ သခင်သည် မကောင်းသူတို့၏ မာနအဟန်ကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 37

छिन्नायां स्वगदायां च चुकोपातीव दानवः । शूलं जग्राह तेजस्वी परेषां दुस्सहं ज्वलत्

မိမိ၏ ဂဒါ ဖြတ်တောက်ခံရသော် ဒါနဝသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဒေါသထန်လေ၏။ ထို့နောက် ထွန်းတောက်သောသူသည် ရန်သူတို့ မခံနိုင်သော မီးတောက်သုံးချွန် (တ্ৰိଶူလ) ကို ကိုင်ယူလေ၏။

Verse 38

सुदर्शनं शूलहस्तमायांते दानवेश्वरम् । स्वत्रिशूलेन विव्याध हृदि तं वेगतो हरः

တ্ৰိသူလကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံရိပ်ဖြင့် ဒါနဝတို့၏ အရှင်ကြီးသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လာရောက်သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ တ্ৰိသူလဖြင့် အလျင်အမြန် သူ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 39

त्रिशूलभिन्नहृदयान्निष्क्रांतः पुरुषः परः । तिष्ठतिष्ठेति चोवाच शंखचूडस्य वीर्यवान्

တ্ৰိသူလဖြင့် နှလုံးကွဲသွားသော သင်္ခချူဍ၏ နှလုံးထဲမှ အလွန်မြင့်မြတ်သော ပုရုသတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာ၏။ အင်အားတန်ခိုးနှင့် တောက်ပသောသူသည် “ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါ” ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 40

निष्क्रामतो हि तस्याशु प्रहस्य स्वनवत्ततः । चिच्छेद च शिरो भीम मसिनासोऽपतद्भुवि

သူသည် ရယ်မောဟိန်းဟောက်လျက် အမြန်ထွက်လာစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှင်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့်ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရာ ထိုဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။

Verse 41

ततः कालीं चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तान् बहून् क्रोधात् प्रसार्य स्वमुखं तदा

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကာလီမယ်တော်သည် အမျက်ချောင်းချောင်းထွက်ကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟ၍ အသူရာများစွာကို ဝါးမြိုလိုက်ရာ သူတို့၏ လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းများသည် မယ်တော်၏ အစွယ်များဖြင့် ကြိတ်ခြေခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 42

क्षेत्रपालश्चखादान्यान्बहून्दैत्यान्क्रुधाकुलः । केचिन्नेशुर्भैरवास्त्रच्छिन्ना भिन्नास्तथापरे

ထို့နောက် ခေတြပါလသည် အမျက်ဒေါသလွှမ်းမိုးလျက် အခြားသော ဒေတျာများစွာကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ အချို့မှာ ဘဲရဝလက်နက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ဖြတ်ခံရ၍ ပျက်စီးသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ကြေမွပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 43

वीरभद्रोऽपरान्धीमान्बहून् क्रोधादनाशयत् । नन्दीश्वरो जघानान्यान्बहूनमरमर्दकान्

ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ပညာရှိ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ရန်သူစစ်သည်များ အများအပြားကို ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်하였다။ နန္ဒီဣශ්ဝရလည်း ဒေဝများကို ဖိနှိပ်ချေမှုန်းနေသူများကို အများအပြား ထပ်မံချေမှုန်း하였다။

Verse 44

एवं बहुगणा वीरास्तदा संनह्य कोपतः । व्यनाशयन्बहून्दैत्यानसुरान् देव मर्दकान्

ထို့ကြောင့် သူရဲကောင်းအဖွဲ့များ အများအပြားသည် ဒေါသဖြင့် လက်နက်တပ်ဆင်ကာ ဒေဝများကို နှိပ်စက်သူ ဒိုင်တျာနှင့် အဆုရများ အများအပြားကို ဖျက်ဆီး하였다။