अध्याय १७ — देवपलायनं, विष्णोः प्रतियुद्धं, जलंधरक्रोधः (Devas’ Rout, Viṣṇu’s Counterattack, and Jalandhara’s Wrath)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ दैत्या महावीर्याश्शूलैः परशुपट्टिशैः । निजघ्नुस्सर्वदेवांश्च भयव्याकुलमानसान्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်—ထို့နောက် အင်အားကြီးမားသော ဒೈత్యများသည် သုံးချွန်လှံ (သုလ)၊ ပုဆိန် (ပရရှု) နှင့် လှံတံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဒေဝတပ်စုအားလုံးကို တိုက်ခိုက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 2

दैत्यायुधैः समाविद्धदेहा देवास्सवासवाः । रणाद्विदुद्रुवुस्सर्वे भयव्याकुलमानसाः

ဒိုင်တျာတို့၏ လက်နက်များကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာများ ထိုးဖောက်ခံရသဖြင့်၊ အိန္ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝတော်များအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကြောက်ရွံ့ကာ စစ်မြေမှ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 3

पलायनपरान्दृष्ट्वा हृषीकेशस्सुरानथ । विष्णुर्वै गरुडारूढो योद्धुमभ्याययौ द्रुतम्

ဒေဝတော်များ ထွက်ပြေးလိုစိတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော်၊ ဟෘရှီကေရှ—ဒေဝတို့၏ အရှင်ကာကွယ်ရှင် ဗိဿနု—သည် ဂရုဍာပေါ်တက်စီးကာ စစ်ရန် အလျင်အမြန် ချီတက်လာ၏။

Verse 5

शंखखड्गगदाशार्ङ्गधारी क्रोधसमन्वितः । कठोरास्त्रो महावीरस्सर्वयुद्धविशारदः

သင်္ခ၊ ဓား၊ ဂဒါနှင့် ရှာရင်္ဂ ဓနုကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒေါသပြင်းထန်လျက်ရှိ၏။ ခက်ခဲသော အာஸ္တရများဖြင့် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော မဟာသူရဲကောင်း၊ စစ်ပညာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်ပြည့်စုံသူဖြစ်၏။

Verse 6

धनुषं शार्ङ्गनामानं विस्फूर्य्य विननाद ह । तस्य नादेन त्रैलोक्यं पूरितं महता मुने

ရှာရင်္ဂဟု အမည်ရသော ဓနုကို တင်းတင်းဆွဲ၍ တုန်လှုပ်သံထွက်စေကာ မဟာဟုန်သံကို ထုတ်လွှတ်၏။ အို မုနိ၊ ထိုဟုန်သံကြီးကြောင့် သုံးလောကလုံး ပြည့်နှံ့သွား၏။

Verse 7

शार्ङ्गनिस्सृतबाणैश्च दितिजानां शिरांसि वै । चकर्त्त भगवान् विष्णुः कोटिशो रुट् समाकुलः

ထို့နောက် အမျက်ဒေါသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သခင် ဗိဿဏုသည် ရှာရင်္ဂ လေးမှ မြားများကို လွှတ်၍ ဒိတိမှ မွေးဖွားသော ဒေမုန်တို့၏ ခေါင်းများကို သန်းပေါင်းများစွာ ဖြတ်တောက်တော်မူ၏။

Verse 8

अथारुणानुजजवपक्षवातप्रपीडिताः । वात्याधिवर्त्तिता दैत्या बभ्रमुः खे यथा घनाः

ထို့နောက် အရုဏ၏ ညီတော်၏ အမြန်ပျံသန်းမှုနှင့် တောင်ပံခတ်သံကြောင့် ထလာသော လေတံခွန်က တိုက်ခတ်သဖြင့် ဒိုင်တျာတို့သည် မုန်တိုင်းလေဖြင့် လှည့်ပတ်ကာ ကောင်းကင်၌ မိုးတိမ်များကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 9

ततो जलंधरो दृष्ट्वा दैत्यान्वात्याप्रपीडितान् । चुक्रोधाति महादैत्यो देववृन्दभयंकरः

ထို့နောက် မဟာဒေမုန် ဂျလန္ဓရသည် မုန်တိုင်းလေကြောင့် ဒိုင်တျာတို့ ပင်ပန်းနာကျင်နေသည်ကို မြင်၍ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ မီးတောက်သကဲ့သို့ ရှိ၏—ဒေဝတားအစုအဝေးကို ကြောက်ရွံ့စေသော အင်အားကြီးသူဖြစ်၏။

Verse 10

मर्द्दयंतं च तं दृष्ट्वा दैत्यान् प्रस्फुरिताधरः । योद्धुमभ्याययौ वीरो वेगेन हरिणा सह

ဒိုင်တျာတို့ကို ချေမှုန်းနေသူကို မြင်၍ နှုတ်ခမ်းတုန်ကာ ဒေါသထွက်နေသော ထိုသူရဲကောင်းသည် ဟရီ (ဗိဿဏု) နှင့်အတူ စစ်တိုက်ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 11

स चकार महानादं देवासुरभयंकरम् । दैत्यानामधिपः कर्णा विदीर्णाः श्रवणात्ततः

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့ကိုပါ ကြောက်လန့်စေသော မဟာဟုန်းသံကို ထုတ်လွှင့်하였다။ ထိုသံကို ကြားရုံနှင့်ပင် ဒိုင်တျာအုပ်ချုပ်သူတို့၏ နားများ ပေါက်ကွဲကာ ကွဲပြားသွားသည်။

Verse 12

भयंङ्करेण दैत्यस्य नादेन पूरितं तदा । जलंधरस्य महता चकम्पे सकलं जगत्

ထိုအခါ ဒိုင်တျာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟုန်းသံက ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဇလန္ဓရ၏ မဟာသံကြောင့် လောကအပေါင်းတို့ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

Verse 13

ततस्समभवद्युद्धं विष्णुदैत्येन्द्रयोर्महत् । आकाशं कुर्वतोर्बाणैस्तदा निरवकाशवत्

ထို့နောက် ဗိဿဏုနှင့် ဒೈတျာတို့၏ အရှင်ကြီးကြား၌ မဟာစစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ နှစ်ဖက်၏ မြားမိုးများကြောင့် ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပြည့်နှက်သွား၍ နေရာလွတ်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 14

तयोश्च तेन युद्धेन परस्परमभून्मुने । देवासुरर्षिसिद्धानां भीकरेणातिविस्मयः

အို မုနိ၊ ထိုစစ်ပွဲ၌ ထိုနှစ်ဦး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြသော်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြင်းထန်မှုကြောင့် ဒေဝတားများ၊ အဆုရများ၊ ရှိသီများနှင့် စိဒ္ဓများသည် အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 15

विष्णुर्दैत्यस्य बाणौघैर्ध्वजं छत्रं धनुश्शरान् । चिच्छेद तं च हृदये बाणेनैकेन ताडयन्

ဗိဿဏုသည် မြားမိုးများဖြင့် ဒေမုန်၏ အလံနှင့် ထီးကို ဖြတ်တောက်ကာ လေးနှင့် မြားများကိုလည်း ချိုးဖျက်လေ၏။ ထို့နောက် မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ထိုဒေမုန်၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်၍ ထိခိုက်စေ၏။

Verse 16

ततो दैत्यस्समुत्पत्य गदापाणिस्त्वरान्वितः । आहत्य गरुडं मूर्ध्नि पातयामास भूतले

ထို့နောက် ဒေဝ်မဟုတ်သော အဆုရသည် ချက်ချင်း ခုန်ထလာ၍ ဂဒါကိုင်ကာ အလျင်အမြန်ဖြင့်၊ ဂရုဍ၏ ခေါင်းကို ထိုးနှက်ပြီး မြေပြင်သို့ လဲကျစေ하였다။

Verse 17

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरोपाख्याने विष्णुजलंधरयुद्धवर्णनं नाम सप्तदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌၊ ဇလန္ဓရ အုပ်ခယာနတွင် «ဗိဿဏုနှင့် ဇလန္ဓရ တိုက်ပွဲဖော်ပြချက်» ဟူသော ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 18

विष्णुर्गदां च खड्गेन चिच्छेद प्रहसन्निव । तं विव्याध शरैस्तीक्ष्णैश्शार्ङ्गं विस्फूर्य दैत्यहा

ကစားသလို ပြုံးရယ်လျက် ဗိဿနုသည် ဓားဖြင့် ဂဒါကို ဖြတ်တောက်하였다။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ ရန်သူသတ်သူသည် Śārṅga လေးကို လှည့်ဝှေ့ကာ ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်하였다။

Verse 19

विष्णुर्जलंधरं दैत्यं भयदेन शरेण ह । क्रोधाविष्टोऽतितीक्ष्णेन जघानाशु सुरारिहा

ထို့နောက် ဒေါသကာလျက် ဗိဿနုသည် ဒေဝတို့၏ ရန်သူ ဇလန္ဓရ ဒေတ္တကို ကြောက်ရွံ့စေသော အလွန်ထက်မြက်သည့် မြားတစ်စင်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထိုးနှက်하였다။

Verse 20

आगतं तस्य तं बाणं दृष्ट्वा दैत्यो महाबलः । छित्त्वा बाणेन विष्णुं च जघान हृदये द्रुतम्

သူ့ထံသို့ လာမည့် ထိုမြားကို မြင်သော် အင်အားကြီး ဒိုင်တျ (အဆုရ) သည် မိမိမြားဖြင့် ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ ဗိဿဏုကိုလည်း လျင်မြန်စွာ နှလုံး၌ ထိုးနှက်하였다။ ရှိုင်ဝ-သိဒ္ဓာန္တ အမြင်အရ ဤဖြစ်ရပ်သည် စစ်မြေပြင်အတွင်းရှိ စကြဝဠာအင်အားအားလုံးသည် ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး အမိန့်တော်အောက်၌ တည်ရှိကြောင်းကို ဖော်ပြသည်—ဗိဿဏု၏ အင်အားတောင်မှ သခင်ရှီဝ၏ အလိုတော်ပေါ် မူတည်ပြီး၊ ပဋိပက္ခဒရာမာသည် သတ္တဝါနှင့် အင်အားအားလုံးအပေါ် ရှီဝ၏ အထွဋ်အမြတ် အုပ်စိုးမှု (ပတိ) ကို ဖွင့်လှစ်ပြသသည်။

Verse 21

केशवोऽपि महाबाहुं विक्षिप्तमसुरेण तम् । शरं तिलप्रमाणेन च्छित्त्वा वीरो ननाद ह

ကေသဝလည်း အဆုရက ပစ်လွှတ်သော အင်အားကြီး လက်နက်ကို မြင်သော် ထိုမြားကို နှမ်းစေ့အရွယ် အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူရဲကောင်းသည် အောင်ပွဲအော်ဟစ်သံကို ထွက်ဟစ်하였다။

Verse 22

पुनर्बाण समाधत्त धनुषि क्रोधवेपितः । महाबलोऽथ बाणेन चिच्छेद स शिलीमुखम्

ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော အင်အားကြီး သူရဲကောင်းသည် ထပ်မံ၍ မြားတစ်စင်းကို လေးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိမြားဖြင့် ထိုချွန်ထက်သော မြားကို ထိုးနှက်ကာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 23

वासुदेवः पुनर्बाणं नाशाय विबुधद्विषः । क्रोधेनाधत्त धनुषि सिंहवद्विननाद ह

ထို့နောက် ဝါစုဒေဝသည် နတ်တို့၏ ရန်သူကို ဖျက်ဆီးလိုသောစိတ်ဖြင့် ဒေါသထန်ကာ မြားတစ်စင်းကို ထပ်မံ တင်၍ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 24

जलंधरोऽथ दैत्येन्द्रः कोपच्छिन्नाधरो बली । शरेण श्वेन शार्ङ्गाख्यं धनुश्चिच्छेद वैष्णवम्

ထို့နောက် ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင် အင်အားကြီးသော ဇလန္ဓရသည် ဒေါသကြောင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကွဲကာ မြားဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ နာမည်ကြီးသော “ရှာရင်္ဂ” ဟူသော လေးကို ဖြတ်တောက်လေ၏။

Verse 25

पुनर्बाणैस्सुतीक्ष्णैश्च जघान मधुसूदनम् । उग्रवीर्यो महावीरो देवानां भयकारकः

ထပ်မံ၍ ထက်မြက်လွန်သော မြားများဖြင့် အင်အားကြမ်းတမ်းသော မဟာသူရဲကောင်းသည် မဓုဆူဒန (ဗိဿဏု) ကို ထိုးနှက်ကာ ဒေဝတို့အတွက် ကြောက်ရွံ့စရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 26

स च्छिन्नधन्वा भगवान्केशवो लोकरक्ष कः । जलंधरस्य नाशाय चिक्षेप स्वगदां पराम्

ထို့နောက် လောကကို ကာကွယ်သော ဘဂဝန် ကေရှဝသည် လေးဖြတ်ခံထားရသော်လည်း ဇလန္ဓရကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်၍ မိမိ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂဒါကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 27

सा गदा हरिणा क्षिप्ता ज्वलज्ज्वलनसन्निभा । अमोघगतिका शीघ्रं तस्य देहे ललाग ह

ဟရီ (ဗိဿနု) ပစ်လွှတ်သော ဂဒါသည် မီးလောင်မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ လမ်းကြောင်းမလွဲ မမှားဘဲ လျင်မြန်စွာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ထိကပ်သွား၏။

Verse 28

तया हतो महादैत्यो न चचालापि किंचन । जलंधरो मदोन्मत्तः पुष्पमालाहतो यथा

ထိုဂဒါကြောင့် ထိခိုက်သော်လည်း မဟာဒေယ့်တျာသည် အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားခဲ့။ မာနမူးနေသော ဇလန္ဓရသည် ပန်းမော်လေးတစ်စည်းနဲ့ ထိသလိုပင်—မတုန်မလှုပ်၊ အမှန်တကယ် ထိုးနှက်ခြင်းမဟုတ်ဟု ထင်၏။

Verse 29

ततो जलंधरः क्रोधी देवत्रासकरोऽक्षिपत् । त्रिशूलमनलाकारं हरये रणदुर्म्मदः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေသော ဒေါသထန်သည့် ဇလန္ဓရသည် စစ်မြေ၌ မာနမူးလျက် မီးပုံသဏ္ဌာန် တြိရှူလကို ဟရီ (ဗိဿနု) ထံသို့ ပစ်လွှတ်၏။

Verse 30

अथ विष्णुस्तत्त्रिशूलं चिच्छेद तरसा द्रुतम् । नंदकाख्येन खड्गेन स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် အရှိန်နှင့် အင်အားကြီးစွာဖြင့် နန္ဒကဟု ခေါ်သော ဓားဖြင့် ထို တြိရှူလကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ကာ စိတ်အတွင်း၌ သီဝဘုရား၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို သတိရနေ하였다။

Verse 31

छिन्ने त्रिशूले दैत्येन्द्र उत्प्लुत्य सहसा द्रुतम् । आगत्य हृदये विष्णुं जघान दृढमुष्टिना

ဒိုင်တျဘုရင်၏ တြိရှူလ ပြတ်ကျိုးသွားသောအခါ၊ သူသည် ချက်ချင်း ခုန်ထလာပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ နီးကပ်သွားပြီး ဗိဿနု၏ ရင်ဘတ်ကို မုဋ္ဌိတင်းတင်းဖြင့် ထိုးနှက်하였다။

Verse 32

सोपि विष्णुर्महावीरोऽविगणय्य च तद्व्यथाम । जलंधरं च हृदये जघान दृढमुष्टिना

ထိုမဟာသူရဲကောင်း ဗိဿနုသည်လည်း ရရှိသောနာကျင်မှုကို မတွက်မခေါ်ဘဲ ဇလန္ဓရ၏ နှလုံးဘက်ကို မုဋ္ဌိတင်းတင်းဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်하였다။

Verse 33

ततस्तौ बाहुयुद्धेन युयुधाते महाबलौ । बाहुभिर्मुष्टिभिश्चैव जानुभिर्नादयन्महीम्

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် လက်ချင်းကပ်တိုက်ပွဲဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။ လက်များ၊ လက်မုဋ္ဌိများနှင့် ဒူးများဖြင့် ထိုးနှက်သဖြင့် မြေကြီးတုန်လှုပ်၍ အသံမြည်ဟုန်းဟုန်းထွက်လာ၏။

Verse 34

एवं हि सुचिरं युद्धं कृत्वा तेनासुरेण वै । विस्मितोऽभून्मुनिश्रेष्ठ हृदि ग्लानिमवाप ह

ဤသို့ ထိုအဆုရနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲပြီးနောက်၊ အို မုနိအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သူသည် အံ့ဩသွားကာ နှလုံးအတွင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 35

अथ प्रसन्नो भगवान्मायी मायाविदां वरः । उवाच दैत्यराजानं मेघगंभीरया गिरा

ထို့နောက် မာယာ၏ အရှင်၊ မာယာပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၍ ဒိုင်တျာဘုရင်အား မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 36

विष्णुरुवाच । भोभो दैत्यवरश्रेष्ठ धन्यस्त्वं रणदुर्मदः । महायुधवरैर्यत्त्वं न भीतो हि महाप्रभुः

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်—“ဟိုဟို၊ ဒိုင်တျာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူပင်။ စစ်ပွဲအမူးအယစ်ဖြစ်နေသူရေ၊ အလွန်ကောင်းမြတ်၍ မဟာအင်အားရှိသော လက်နက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ မဟာအရှင်ရေ၊ သင်သည် မကြောက်ရွံ့ပါ။”

Verse 37

एभिरेवायुधैरुग्रैर्दैत्या हि बहवो हताः । महाजौ दुर्मदा वीराश्छिन्नदेहा मृतिं गताः

ထိုကြမ်းတမ်းသော လက်နက်များကြောင့် ဒိုင်တျာများ အများအပြား သေဆုံးခဲ့သည်။ ထိုမဟာစစ်ပွဲ၌ မာနကြီးသော သူရဲကောင်းများသည် ကိုယ်ခန္ဓာ ဖြတ်တောက်ခံရကာ သေမင်းသို့ ရောက်သွားကြ၏။

Verse 38

युद्धेन ते महादैत्य प्रसन्नोऽस्मि महान्भवान् । न दृष्टस्त्वत्समो वीरस्त्रैलोक्ये सचराचरे

အို မဟာဒိုင်တျာ၊ ဤစစ်ပွဲကြောင့် ငါ (ရုဒြ/ရှီဝ) သင့်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီ။ သင်သည် အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်၏။ လောကသုံးပါး၌—လှုပ်ရှားသူနှင့် မလှုပ်ရှားသူတို့အကြား—သင်နှင့်တူသော သူရဲကောင်းကို ငါ မမြင်ဖူး။

Verse 39

वरं वरय दैत्येन्द्र प्रीतोऽस्मि तव विक्रमात् । अदेयमपि ते दद्मि यत्ते मनसि वर्तते

“ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ သင်၏ ရဲရင့်မှုကြောင့် ငါ (ရုဒြ/ရှီဝ) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် မပေးသင့်သည့်အရာတောင် သင့်အား ပေးမည်—သင့်စိတ်၌ တည်နေသော ဆန္ဒအတိုင်းပင်”။

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विष्णोर्मायाविनो हरेः । प्रत्युवाच महाबुद्धिर्दैत्यराजो जलंधरः

သနတ်ကုမာရ မိန့်ဆိုသည်— မာယာကို ကိုင်တွယ်သော ဟရီ ဗိဿနု၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ဉာဏ်ကြီးသော ဒေဝါဆန့်ကျင်ဘုရင် ဇလန္ဓရက ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ ပြောလေ၏။

Verse 41

जलंधर उवाच । यदि भावुक तुष्टोऽसि वरमे तन्ददस्व मे । मद्भगिन्या मया सार्धं मद्गेहे सगणो वस

ဇလန္ဓရ မိန့်ဆိုသည်— “အို မြတ်နိုးဖွယ်သူ၊ သင် စိတ်ကျေနပ်လျှင် ငါ့အား ဤအခွင့်တောင်းကို ပေးပါ။ ငါနှင့် ငါ့ညီမနှင့်အတူ၊ သင်၏ အဖွဲ့အစည်း (အတန်းအစား) များပါဝင်ကာ ငါ့အိမ်၌ နေထိုင်ပါ။”

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तस्य महादैत्यस्य खिन्नधीः । तथास्त्विति च देवेशो जगाद भगवान् हरिः

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်။ အင်အားကြီး ဒေဝတျာ၏ စကားကို ကြားသော်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဘဂဝန် ဟရီ၏ စိတ်သည် စိုးရိမ်ပူပန်၍ «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ» ဟု ပြန်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 43

उवास स ततो विष्णुस्सर्वदेवगणैस्सह । जलंधरं नाम पुरमागत्य रमया सह

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် ဒေဝအဖွဲ့အစည်း အားလုံးနှင့်အတူ ဂျလန္ဓရ ဟူသော မြို့သို့ ရောက်လာ၍ ရမာ (လက္ရှ္မီ) နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 44

अथो जलंधरो दैत्यस्स्वभगिन्या च विष्णुना । उवास स्वालयं प्राप्तो हर्षाकुलितमानसः

ထို့နောက် ဒေဝတျာ ဂျလန္ဓရသည် မိမိ၏ အစ်မ/ညီမနှင့် ဗိဿဏုတို့နှင့်အတူ မိမိအိမ်ရာသို့ ရောက်ရှိကာ ဝမ်းမြောက်လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၏။

Verse 45

जलंधरोऽथ देवानामधिकारेषु दानवान् । स्थापयित्वा सहर्षस्सन्पुनरागान्महीतलम्

ထို့နောက် ဇလန္ဓရသည် နတ်တို့၏ အာဏာပိုင်ရာ တာဝန်ရာထူးများတွင် ဒာနဝတို့ကို တင်မြှောက်တပ်ဆင်ပြီး၊ ဝမ်းမြောက်လျက် ထပ်မံ၍ မြေပြင်သို့ ပြန်လာ하였다။

Verse 46

देवगंधर्वसिद्धेषु यत्किंचिद्रत्नसंचि तम् । तदात्मवशगं कृत्वाऽतिष्ठत्सागरनंदनः

ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ စိဒ္ဓတို့အကြားရှိ ရတနာသိုက်သိုက် အဖိုးတန်ပစ္စည်း မည်သမျှကိုမဆို၊ အားလုံးကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်စေပြီးနောက်၊ သမုဒ္ဒရာ၏ သားတော်သည် မိမိအင်အားအာဏာ၌ တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်하였다။

Verse 47

पातालभवने दैत्यं निशुंभं सुमहाबलम् । स्थापयित्वा स शेषादीनानय द्भूतलं बली

ထိုအားကြီးသူသည် ပာတာလ၏ နေအိမ်တွင် အလွန်အင်အားကြီးသော ဒೈတျ နိရှုမ္ဘကို တင်ထားပြီးနောက်၊ ရှေෂနှင့် အခြားသူတို့ကို မြေမျက်နှာပြင်သို့ ဆောင်ယူလာ하였다။

Verse 48

देवगंधर्वसिद्धौघान् सर्पराक्षसमानुषान् । स्वपुरे नागरान्कृत्वा शशास भुवनत्रयम्

ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ သိဒ္ဓ အစုအဝေးများနှင့်အတူ နာဂ၊ ရာက္ခသ၊ လူသားတို့ကိုလည်း မိမိမြို့တော်၏ နိုင်ငံသားများအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ သူသည် လောကသုံးပါးကို အုပ်စိုး하였다။

Verse 49

एवं जलंधरः कृत्वा देवान्स्ववशवर्तिनः । धर्मेण पालयामास प्रजाः पुत्रानिवौरसान्

ဤသို့ ဂျလန္ဓရသည် ဒေဝတို့ကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်ပြီးနောက် ဓမ္မအတိုင်း ပြည်သူတို့ကို အုပ်ချုပ်ကာ မိမိ၏ တရားဝင်သားများကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 50

न कश्चिद्व्याधितो नैव दुःखितो न कृशस्तथा । न दीनो दृश्यते तस्मिन्धर्माद्राज्यं प्रशासति

ထိုနိုင်ငံတွင် မည်သူမျှ ရောဂါကပ်မိသူ မရှိ၊ ဝမ်းနည်းသူ မရှိ၊ ခန္ဓာပိန်ပါးသူ မရှိ။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူလည်း မမြင်ရ၊ အကြောင်းမှာ မင်းသည် ဓမ္မအတိုင်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။