हिरण्यकशिपोः क्रोधः तथा देवप्रजाकदनम् — Hiraṇyakaśipu’s Wrath and the Affliction of Devas and Beings

Verse 1

अथ विज्ञापितो देवैर्व्यास तैरात्मभूर्विधिः । परीतो भृगुदक्षाद्यैर्ययौ दैत्येश्वराश्रमम्

ထိုအခါ နတ်မင်းတို့၏ လျှောက်ထားချက်အရ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဗြဟ္မာမင်း (ဝိဓိ) သည် ဘရိဂု၊ ဒက္ခနှင့် အခြားသူများ ခြံရံလျက် ဒေတျာတို့၏ အရှင်သခင် သီတင်းသုံးရာ ကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ ကြွမြန်းတော်မူ၏။

Verse 2

कुतूहलमिति श्रोतुं ममाऽतीह मुनीश्वर । तच्छ्रावय कृपां कृत्वा ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते

အို ရသေ့တို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤအကြောင်းအရာကို သိလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေပါသည်။ အို ဗြဟ္မာမင်း၏ သားတော်၊ ကျွန်ုပ်အား သနားဂရုဏာထား၍ ဤအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူပါ။ သင့်အား ရှိခိုးကန်တော့ပါ၏။

Verse 3

ततो गृहीतस्स मृगाधिपेन भुजैरनेकैर्गिरिसारवद्भि । निधाय जानौ स भुजांतरेषु नखांकुरैर्दानवमर्मभिद्भिः

ထို့နောက် သတ္တဝါတို့၏အရှင်သည် တောင်၏အနှစ်သာရကဲ့သို့ ခိုင်မာသော လက်မောင်းများစွာဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းဆီးတော်မူ၏။ ထိုအသူရာကို မိမိဒူးပေါ်နှင့် လက်မောင်းကြားတွင် ထား၍ လက်သည်းဖျားများဖြင့် အရေးကြီးသောနေရာများကို ဆွဲဖြဲတော်မူ၏။

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । भ्रातर्येवं विनिहते हरिणा क्रोडमूर्तिना । हिरण्यकशिपुर्व्यास पर्यतप्यद्रुषा शुचा

သနတ္ကုမာရက မိန့်တော်မူသည်မှာ- အို ဝေယသ၊ ဟရိသည် ဝက်ဝံအသွင်ဖြင့် သူ၏ညီကို သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ ဟိရဏျကသိပုသည် အမျက်ဒေါသနှင့် သောကတို့ဖြင့် အတွင်း၌ လောင်မြိုက်နေလေ၏။

Verse 5

ततः प्रजानां कदनं विधातुं कदनप्रियान् । निर्दिदेशाऽसुरान्वीरान्हरि वैरप्रियो हि सः

ထို့နောက် ရန်လိုမှုကို နှစ်သက်သော ဟရိသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို နှစ်သက်သော သူရဲကောင်း အသူရာတို့အား လူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးတော်မူ၏။

Verse 6

अथ ते भर्तृसंदेशमादाय शिरसाऽसुराः । देवप्रजानां कदनं विदधुः कदनप्रियाः

ထို့နောက် ထိုအသူရာတို့သည် မိမိတို့အရှင်၏ အမိန့်ကို ဦးထိပ်ထား၍ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အမြဲနှစ်သက်ကြသဖြင့် နတ်မင်းတို့၏ အခြွေအရံနှင့် လူတို့ကို ဖျက်ဆီးကြလေ၏။

Verse 7

ततो विप्रकृते लोकेऽसुरैस्तेर्दुष्टमानसैः । दिवं देवाः परित्यज्य भुवि चेरुरलक्षिताः

ထို့နောက် ထိုယုတ်မာသော အသူရာတို့ကြောင့် လောကကြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသောအခါ နတ်မင်းတို့သည် နတ်ပြည်ကို စွန့်ခွာ၍ လူ့ပြည်၌ မထင်မရှား ပုန်းအောင်းသွားလာကြကုန်၏။

Verse 8

हिरण्यकशिपुर्भ्रातुस्संपरेतस्य दुःखितः । कृत्वा करोदकादीनि तत्कलत्राद्यसांत्वयत्

ဟိရဏ္ယကသိပုသည် ကွယ်လွန်သွားသော အစ်ကိုအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ရေဖြင့် ပူဇော်သည့် ကရောဒက စသည့် သင်္ချိုင်းအခမ်းအနားများကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် အစ်ကို၏ ဇနီးနှင့် အခြား ဝမ်းနည်းသူ မိသားစုဝင်များကို နှစ်သိမ့်ပေး하였다။

Verse 9

ततस्स दैत्यराजेन्द्रो ह्यजेयमजरामरम् । आत्मानमप्र तिद्वंद्वमेकराज्यं व्यधित्सत

ထို့နောက် ဒೈတျတို့၏ မင်းကြီးသည် မိမိကိုယ်ကို မအနိုင်ယူနိုင်သော၊ မအိုမနာ၊ မသေမပျက်သော အထက်မြတ်တစ်ပါးတည်းသော ဘုရင်အဖြစ်—ပြိုင်ဘက်မရှိ—တစ်ဦးတည်း အာဏာစိုးမိုးရန် ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 10

स तेपे मंदरद्रोण्यां तपः परमदारुणम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः षादांगुष्ठाश्रितावनिः

ထိုနေရာ မန္ဒရတောင်ချိုင့်ဝှမ်း၌ သူသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다—လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်တင်၍ ကောင်းကင်ကို မျက်စိတည်ကာ ခြေချောင်းခြောက်ချောင်းပေါ်သာ အားထားလျက် မြေပြင်၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး သီဝဘုရား၏ ကရုဏာကို ရယူလို၍ ပြင်းထန်သော တပစ်ကို ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 11

तस्मिंस्तपस्तप्यमाने देवास्सर्वे बलान्विताः । दैत्यान्सर्वान्विनिर्जित्य स्वानि स्थानानि भेजिरे

ထိုတပဿာကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် အားလုံးသော ဒေဝတော်များသည် အင်အားပြန်လည်တိုးတက်လာ၍ ဒೈတျတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူကာ မိမိတို့၏ နေရာဌာနများသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်하였다—တပစ်က ထိန်းသိမ်းပေးသော သာသနာဓမ္မ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 12

तस्य मूर्द्ध्नस्समुद्भूतः सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्द्ध्वमधोलोकानतपद्विष्वगीरितः

သူ၏ဦးခေါင်းမှ မီးခိုးနှင့်ဖုံးလွှမ်းသော မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏၊ ထိုမီးသည် တပဿာ၏အနှစ်သာရဖြစ်၏။ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့ကာ အပေါ်၊ အလယ်၊ အောက် လောကတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 13

तेन तप्ता दिवं त्यक्त्वा ब्रह्मलोकं ययुस्सुराः । धात्रे विज्ञापयामासुस्तत्तपोविकृताननाः

ထိုတပဿ၏ အပူဒဏ်ကြောင့် နတ်တို့သည် ကောင်းကင်ကို စွန့်ခွာ၍ ဘြဟ္မာလောကသို့ သွားကြ၏။ တပဿကြောင့် ဖြစ်သော ဝေဒနာကြောင့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲနေကြသဖြင့်၊ ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတೃထံသို့ မိမိတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြကြ၏။

Verse 15

प्रताप्य लोकानखिलांस्ततोऽसौ समागतं पद्मभवं ददर्श । वरं हि दातुं तमुवाच धाता वरं वृणीष्वेति पितामहोपि । निशम्य वाचं मधुरां विधातुर्वचोऽब्रवीदेव ममूढबुद्धिः

သူ၏ တန်ခိုးဖြင့် လောကအားလုံးကို ဖိနှိပ်အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ ပဒ္မဘဝ ဘြဟ္မာ ရောက်လာသည်ကို သူမြင်၏။ ပိတామဟ ဖြစ်သော ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတೃသည် ကောင်းချီးပေးလိုသဖြင့် “ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ စီမံခန့်ခွဲသူ (ဘြဟ္မာ) ၏ ချိုမြိန်သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဉာဏ်မမှန်သောသူက ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 16

हिरण्यकशिपुरुवाच । मृत्योर्भयं मे भगवन्प्रजेश पितामहाभून्न कदापि देव । शास्त्रास्त्रपाशाशनिशुष्कवृक्षगिरीन्द्रतोयाग्निरिपुप्रहारैः

ဟိရဏ္ယကသိပုက ပြောသည်— «အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ပ္ရဇာပတိ၊ ဒေဝဘိုးဘွားကြီးတော်၊ ကျွန်ုပ်၌ မည်သည့်အခါမျှ သေမင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မပေါ်ဖူး။ သာသနာဓမ္မအမိန့်များ၊ လက်နက်များ၊ ကြိုးချည်ပတ်များ၊ မိုးကြိုး၊ ခြောက်သွေ့သစ်ပင်၊ တောင်တန်း၊ ရေ၊ မီး သို့မဟုတ် ရန်သူတို့၏ ထိုးနှက်မှုတို့ကြောင့်လည်း မကြောက်ခဲ့။»

Verse 17

देवैश्च दैत्यैर्मुनिभिश्च सिद्धैस्त्वत्सृष्टजीवैर्बहुवाक्यतः किम् । स्वर्गे धरण्यां दिवसे निशायां नैवोर्द्ध्वतो नाप्यधतः प्रजेश

အရှင် သတ္တဝါတို့၏ အုပ်စိုးရှင်၊ စကားများစွာ ပြောရန် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ဒေဝတို့အတွင်း၊ ဒိုင်တျတို့အတွင်း၊ မုနိတို့နှင့် စိဒ္ဓတို့အတွင်း—သင်ဖန်ဆင်းသော သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း—ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ မြေပြင်၌ဖြစ်စေ၊ နေ့၌ဖြစ်စေ ည၌ဖြစ်စေ၊ အပေါ်၌လည်း မရှိ၊ အောက်၌လည်း မရှိ၊ သင်နှင့်တူသူ မည်သူမျှ မရှိပါ။

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । तस्यैतदीदृग्वचनं निशम्य दैत्येन्द्र तुष्टोऽस्मि लभस्व सर्वम् । प्रणम्य विष्णुं मनसा तमाह दयान्वितोऽसाविति पद्मयोनिः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်— ထိုသို့သော စကားကို ကြားသော် ဒိုင်တျတို့၏ အရှင်သည် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်၍ «ငါ ကျေနပ်ပြီ—အားလုံးကို ရယူလော့» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) သည် စိတ်ထဲ၌ ဗိဿဏုကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ ကရုဏာပြည့်ဝသူဟု သိမြင်ကာ သူ့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 19

अलं तपस्ते परिपूर्ण कामस्समाः सहस्राणि च षण्णवत्य । उत्तिष्ठ राज्यं कुरु दानवानां श्रुत्वा गिरं तत्सुमुखो बभूव

«သင်၏ တပဿာသည် လုံလောက်ပြီ—နှစ်တစ်ထောင်နှင့် ကိုးဆယ်ခြောက်နှစ် ကြာပြီးနောက် သင်လိုသော ဆန္ဒသည် ပြည့်စုံလေပြီ။ ယခု ထလော့၊ ဒာနဝတို့၏ ဘုရင်အာဏာကို ခံယူလော့» ဟု ဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် သူ၏ မျက်နှာသည် တောက်ပ၍ ပျော်ရွှင်သွား၏။

Verse 20

राज्याभिषिक्तः प्रपितामहेन त्रैलोक्यनाशाय मतिं चकार । उत्साद्य धर्मान् सकलान्प्रमत्तो जित्वाहवे सोपि सुरान्समस्तान्

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) က ဘုရင်အဖြစ် အဘိသေက ချီးမြှင့်ပြီးနောက်၊ သူသည် သုံးလောကကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်ကူးချမှတ်၏။ မာနနှင့် အာဏာမူးယစ်၍ သာသနာဓမ္မတို့ကို အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးကာ၊ စစ်ပွဲတွင် ဒေဝတို့အားလုံးကိုပါ အနိုင်ယူခဲ့၏။

Verse 21

ततो भयादिंद्रमुखाश्च देवाः पितामहाज्ञां समवाप्य सर्वे । उपद्रुता दैत्यवरेण जाताः क्षीरोदधिं यत्र हरिस्तु शेते

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတို့အားလုံးသည် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ၏ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီး၊ ထိုအကောင်းဆုံး ဒေမုန်ကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသဖြင့်၊ ဟရီ (ဗိဿနု) အနားယူ၍ လဲလျောင်းနေသော နို့ပင်လယ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 22

आराधयामासुरतीव विष्णुं स्तुत्वा वचोभित्सुखदं हि मत्वा । निवेदयामासुरथो प्रसन्नं दुःखं स्वकीयं सकलं हि तेते

ထို့နောက် သူတို့သည် ဗိဿနုကို အလွန်အမင်း ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ စကားလုံးများဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ထိုစကားတို့ကို စိတ်သက်သာရာပေးသောအရာဟု ယုံကြည်၍ ပျော်ရွှင်သဘောဖြင့် နီးကပ်သွားပြီး မိမိတို့၏ ဒုက္ခအားလုံးကို အပြည့်အစုံ တင်ပြကြ၏။

Verse 23

श्रुत्वा तदीयं सकलं हि दुःखं तुष्टो रमेशः प्रददौ वरांस्तु । उत्थाय तस्माच्छयनादुपेन्द्रो निजानुरूपैर्विविधैर्वचोभिः

သူ၏ဒုက္ခအားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက် ရမေရှ (ဗိဿနု) သဘောကျနှစ်သက်ကာ ကောင်းချီးများကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် အုပေန္ဒြ (ဗိဿနု) သည် ထိုအိပ်ရာမှ ထ၍ အခါအလျော်နှင့် တောင်းခံသူနှင့် ကိုက်ညီသော စကားမျိုးစုံကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

आश्वास्य देवानखिलान्मुनीन्वा उवाच वैश्वानरतुल्यतेजाः । दैत्यं हनिष्ये प्रसभं सुरेशाः प्रयात धामानि निजानि तुष्टाः

နတ်တို့နှင့် မုနိတို့အားလုံးကို သက်သာစေပြီးနောက် မီးတောက်ကဲ့သို့ တေဇောထွန်းလင်းသော အရှင်က မိန့်တော်မူသည်– «ဒေဝတို့၏ အရှင်များအို၊ ငါသည် ဒိုင်တျကို အင်အားဖြင့် သတ်မည်။ စိတ်ချမ်းသာ၍ မိမိတို့၏ နတ်ဘုံသို့ ပြန်သွားကြ»။

Verse 25

श्रुत्वा रमेशस्य वचस्सुरेशाः शक्रादिकास्ते निखिलाः सुतुष्टाः । ययुः स्वधामानि हिरण्यनेत्रानुजं च मत्वा निहतं मुनीश

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ရမေရှ (သီဝ) ၏ စကားကို ကြားသော် သက္ကရာတို့အပါအဝင် နတ်အရှင်များအားလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြ၏။ ဟိရဏ္ယနేత్ర၏ ညီကို သတ်ပြီးပြီဟု ယူဆကာ မိမိတို့၏ နတ်ဘုံသို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 26

आश्रित्य रूपं जटिलं करालं दंष्ट्रायुधं तीक्ष्णनखं सुनासम् । सैंहं च नारं सुविदारितास्यं मार्तंडकोटिप्रतिमं सुघोरम्

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဇဋာဆံပင်တုပ်ထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ဒံသ္ထာ (ဖင်) ကို လက်နက်ကဲ့သို့ ထားကာ လက်သည်းများ ထက်မြက်၍ နှာခေါင်းလှပသကဲ့သို့ရှိ၏။ ခြင်္သေ့သဏ္ဌာန်နှင့် လူသဏ္ဌာန် ပေါင်းစပ်ကာ ပါးစပ်ကြီး ဖွင့်လှစ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နေတစ်ကောဋိများကဲ့သို့ တောက်ပသဖြင့် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 27

युगांतकालाग्निसमप्रभावं जगन्मयं किं बहुभिर्वचोभिः । अस्तं रवौसोऽपि हि गच्छतीशो गतोऽसुराणां नगरीं महात्मा

သူ၏ တေဇောသည် ယုဂအဆုံးကာလ မီးကဲ့သို့ ဖြစ်၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို လွှမ်းမိုးနေ၏—စကားများစွာ မလိုတော့။ နေဝင်ချိန်တွင် အရှင်မဟာဘုရားလည်း ထွက်ခွာ၍ မဟာသတ္တဝါသည် အဆုရတို့၏ မြို့သို့ သွားရောက်၏။

Verse 28

कृत्वा च युद्धं प्रबलैस्स दैत्यैर्हत्वाथ तान्दैत्यगणान्गृहीत्वा । बभ्राम तत्राद्रुतविक्रमश्च बभंज तांस्तानसुरान्नृसिंहः

နೃසිṃဟသည် အင်အားကြီး ဒိုင်တျတို့နှင့် စစ်တိုက်ကာ ထိုဒိုင်တျအုပ်စုများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဖမ်းဆီးယူ၏။ ထို့နောက် လျင်မြန်၍ မတားဆီးနိုင်သော သတ္တိဖြင့် ထိုနေရာ၌ လှည့်လည်ကာ အဆုရတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချိုးဖျက်ပစ်၏။

Verse 29

दृष्टस्स दैत्यैरतुलप्रभावस्ते रेभिरे ते हि तथैव सर्वे । सिंहं च तं सर्वमयं निरीक्ष्य प्रह्लादनामा दितिजेन्द्रपुत्रः । उवाच राजानमयं मृगेन्द्रो जगन्मयः किं समुपागतश्च

အတုမရှိသော အာနုဘော်ရှိသူကို ဒೈတျများ မြင်ကြသော်၊ အားလုံးတူတူ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သော ထိုခြင်္သေ့ကို ကြည့်မြင်၍ ဒဲတျဘုရင်၏သား ပရဟ္လာဒက “ဤကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးသည့် အရှင်မင်းသဘောတရားဖြင့် ဖွဲ့တည်ထားသော ခြင်္သေ့သည် အဘယ်နည်း၊ ယခု ရောက်လာသည်ကား အဘယ်ကြောင့်နည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 30

प्रह्लाद उवाच । एष प्रविष्टो भगवाननंतो नृसिंहमात्रो नगरं त्वदंतः । निवृत्य युद्धाच्छ रणं प्रयाहि पश्यामि सिंहस्य करालमूर्त्तिम्

ပရဟ္လာဒက ဆို၏— “ကြည့်လော့၊ ဘဂဝန် အနန္တသည် နရစിംဟ ရုပ်ဖြင့် သင်၏မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီ။ ဤစစ်ပွဲမှ ပြန်လှည့်၍ စစ်မြေပြင်မှ ဆုတ်ခွာလော့။ ခြင်္သေ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ငါမြင်၏။”

Verse 31

यस्मान्न योद्धा भुवनत्रयेऽपि कुरुष्व राज्यं विनमन्मृगेन्द्रम् । श्रुत्वा स्वपुत्रस्य वचो दुरात्मा तमाह भीतोऽसि किमत्र पुत्र

“လောကသုံးပါး၌ပင် သူနှင့် တိုက်နိုင်သော စစ်သူရဲ မရှိသဖြင့်၊ လူတို့အကြား ခြင်္သေ့မင်းကို ငုံ့ချ၍ မင်းအာဏာကို တည်ထောင်လော့” ဟုဆို၏။ မိမိသား၏စကားကို ကြားသော် ထိုမကောင်းသူက “သားရေ၊ မင်းကြောက်နေလား။ ဒီမှာ ဘာကိုကြောက်ရမလဲ” ဟု ပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 32

उक्त्वेति पुत्रं दितिजाधिनाथो दैत्यर्षभान्वीरवरान्स राजा । गृह्णंतु वै सिंहममुं भवंतो वीरा विरूपभ्रुकुटीक्षणं तु

ထိုသို့ သားကို ပြောပြီးနောက် ဒာနဝတို့၏ အရှင်ဘုရင်သည် ဒဲတျတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် သူရဲကောင်းအထက်တန်းတို့ကို ခေါ်၍ “သူရဲကောင်းတို့၊ မျက်နှာအမူအရာက ကြမ်းတမ်း၍ မျက်စိကြည့်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဤခြင်္သေ့သဏ္ဌာန် ရန်သူကို ဖမ်းဆီးကြလော့” ဟု အမိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

तस्याज्ञया दैत्यवरास्ततस्ते ग्रहीतुकामा विविशुर्मृगेन्द्रम् । क्षणेन दग्धाश्शलभा इवाग्निं रूपाभिलाषात्प्रविविक्षवो वै

သူ၏အမိန့်အတိုင်း အထက်မြတ်သော ဒိုင်တျာတို့သည် “ခြင်္သေ့အရှင်” ကို ဖမ်းယူလိုစိတ်ဖြင့် တိုးဝင်ကြ၏။ ခဏချင်းပင် မီးထဲသို့ ပျံဝင်သည့် ပိုးဖလံကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို လိုလားတပ်မက်မှုကြောင့် ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုကြသဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 34

दैत्येषु दग्धेष्वपि दैत्यराजश्चकार युद्धं स मृगाधिपेन । शस्त्रैस्समग्रैरखिलैस्तथास्त्रैश्श क्त्यर्ष्टिपाशांकुशपावकाद्यैः

ဒေဝတများ မီးလောင်ပျက်စီးပြီးနောက်တောင် ဒေဝတမင်းသည် မೃဂာဓိပတိ (သီဝ) နှင့် စစ်ဆင်ခဲ့သည်။ လက်နက်အမျိုးမျိုး၊ အစတြာအမျိုးမျိုးဖြင့်—လှံ၊ ချွန်တံ၊ ကြိုးဖမ်း၊ ချိတ်တံ၊ မီးနှင့် အခြားတို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 35

संयुध्यतोरेव तयोर्जगाम ब्राह्मं दिनं व्यास हि शस्त्रपाण्योः । प्रवीरयोर्वीररवेण गर्जतोः परस्परं क्रोधसुयुक्तचेतसोः

အို ဗျာသ၊ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုအစွမ်းထက်လှသည့် စစ်သည်တော်နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ သူတို့သည် ရဲရင့်သော ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဟိန်းဟောက်ကြပြီး စိတ်နှလုံးတွင် အမျက်ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကြကုန်၏။

Verse 36

ततः स दैत्यस्सहसा बहूंश्च कृत्वा भुजाञ्छस्त्रयुतान्निरीक्ष्य । नृसिंहरूपं प्रययौ मृगेन्द्र संयुध्यमानं सहसा समंतात्

ထို့နောက် ထိုမိစ္ဆာသည် ရုတ်တရက် မိမိကိုယ်ကို ပုံသဏ္ဌာန်များစွာ ခွဲခြားလိုက်ပြီး လက်နက်များ တပ်ဆင်ထားသော လက်မောင်းများကို ကြည့်ကာ ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ လူခြင်္သေ့ (နရသိင်္ဟ) အသွင်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ အရပ်ရပ်၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

Verse 37

ततस्सुयुद्धं त्वतिदुस्सहं तु शस्त्रैस्समस्तैश्च तथाखिलास्त्रैः । कृत्वा महादैत्यवरो नृसिंहं क्षयं गतैश्शूल धरोऽभ्युपायात्

ထို့နောက် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို လက်နက်မျိုးစုံနှင့် ဒုံးကျည်မျိုးစုံဖြင့် ဆင်နွှဲပြီးနောက်၊ ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် နရသိင်္ဟကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့၏။ ထိုအခါ သုံးဂွကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အရှင်သျှီဝသည် ရန်သူပျက်စီးသွားသောအခါ ထိုနေရာသို့ ကြွရောက်လာခဲ့၏။

Verse 39

नखास्त्रहृत्पद्ममसृग्विमिश्रमुत्पाद्य जीवाद्विगतः क्षणेन । त्यक्तस्तदानीं स तु काष्ठभूतः पुनः पुनश्चूर्णितसर्वगात्रः

လက်သည်းလက်နက်သည် သူ၏နှလုံးကြာပန်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သွေးနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများ ရောနှောကာ ပန်းထွက်လာသောအခါ၊ သူ၏အသက်သည် ခဏချင်းအတွင်း ထွက်သွားလေသည်။ ထိုအခါ စွန့်ပစ်ခြင်းခံရပြီး သူသည် သစ်သားတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြိတ်ခြေခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 40

तस्मिन्हते देवरिपौ प्रसन्नः प्रह्लादमामंत्र्य कृतप्रणामम् । राज्येऽभिषिच्याद्भुतवीर्यविष्णुस्ततः प्रयातो गतिमप्रतर्क्याम्

နတ်ဘုရားတို့၏ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပြီးသောအခါ၊ အံ့ဖွယ်အစွမ်းထက်လှသော အရှင်ဗိဿနိုးသည် စိတ်နှလုံးကြည်လင်စွာဖြင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေသော ပရလှဒ်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်မြှောက်ခဲ့ပြီးနောက် မိမိ၏ နားမလည်နိုင်သော၊ မကြံဆနိုင်သော အခြေအနေသို့ ကြွသွားတော်မူ၏။

Verse 41

ततोऽतिहृष्टास्सकलास्सुरेशाः प्रणम्य विष्णुं दिशि विप्र तस्याम् । ययुः स्वधामानि पितामहाद्याः कृतस्वकार्यं भगवंतमीड्यम्

ထို့နောက် နတ်မင်းကြီးတို့အားလုံးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်ကာ၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုဦးတည်ရာအရပ်၌ပင် ဗိဿဏုကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် ပိတామဟ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားနတ်တို့သည် လိုအပ်သောကိစ္စ ပြီးစီးသဖြင့် မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်သွားကြကာ၊ လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်စေသော ချစ်ခင်လေးစားထိုက်သည့် သခင် ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 42

प्रवर्णितं त्वंधकजन्म रुद्राद्धिरण्यनेत्रस्य मृतिर्वराहात् । नृसिंहतस्तत्सहजस्य नाशः प्रह्लादराज्याप्तिरिति प्रसंगात्

ဤအကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်မှာ—အန္ဓကသည် ရုဒြမှ မွေးဖွား၏။ ဟိရဏ္ယာက္ษသည် ဝရာဟ၏ လက်ဖြင့် သေဆုံး၏။ နೃစിംဟ၏ အင်အားဖြင့် သူ၏အစ်ကို ဟိရဏ္ယကသိပုသည် ပျက်စီး၏။ ထို့ကြောင့် ပရာဟ္လာဒသည် နိုင်ငံတော်ကို ရရှိ၏။

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गणाधिपत्यप्राप्त्यंधकजन्म हिरण्यनेत्रहिरण्यकशिपुवधवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒြသံဟိတာ၏ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌၊ “ဂဏာဓိပတျ ရရှိခြင်း၊ အန္ဓက မွေးဖွားခြင်း၊ ဟိရဏ္ယနေत्र နှင့် ဟိရဏ္ယကသိပု သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၄၃ မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။