शिवतेजसः समुद्रे बालरूपप्रादुर्भावः (Śiva’s Tejas Manifesting as a Child in the Ocean)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते । श्रुतेयमद्भुता मेऽद्य कथा शंभोर्महात्मनः

ဗျာသက ပြော၏—“အို စနတ်ကုမာရ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ သင်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ ယနေ့ ငါသည် မဟာအတ္တမန် သမ္ဘု (ရှီဝ) အရှင်၏ အံ့ဩဖွယ် ကഥာကို ကြားနာရ၏။”

Verse 2

क्षिप्ते स्वतेजसि ब्रह्मन्भालनेत्रसमुद्भवे । लवणांभसि किं ताताभवत्तत्र वदाशु तत्

အို ဘြဟ္မန်၊ အရှင်၏ နဖူးမျက်စိမှ ပေါက်ဖွား၍ ကိုယ်ပိုင် တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်လောင်သော ထိုမီးကို ဆားပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သောအခါ၊ အို ချစ်သား၊ အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်ပွားသနည်း။ အမြန် ပြောပြပါ။

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु तात महाप्राज्ञ शिवलीलां महाद्भुताम् । यच्छ्रुत्वा श्रद्धया भक्तो योगिनां गतिमाप्नुयात्

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ «အို သားရေ၊ ဉာဏ်ကြီးသူ၊ ရှိဝ၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် လီလာတော်ကို နားထောင်လော့။ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ကြားနာသော ဘက္တ သည် ယောဂီတို့ ရောက်ရှိသည့် မြင့်မြတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်၏»။

Verse 4

अथो शिवस्य तत्तेजो भालनेत्रसमुद्भवम् । क्षिप्तं च लवणाम्भोधौ सद्यो बालत्वमाप ह

ထို့နောက် သခင် ရှိဝ၏ နဖူးမျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မီးတောက်ရောင်ခြည်တော်ကို ဆားရေသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကလေးရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိလေ၏။

Verse 5

तत्र वै सिंधुगंगायाः सागरस्य च संगमे । रुरोदोच्चैस्स वै बाल सर्वलोक भयंकरः

ထိုနေရာ၌ စင်ဓုနှင့် ဂင်္ဂါမြစ်တို့ ပင်လယ်နှင့် ဆုံရာတွင် ထိုကလေးသည် အသံမြင့်စွာ ငိုကြွေး၍ လောကအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေ၏။

Verse 6

रुदतस्तस्य शब्देन प्राकंपद्धरणी मुहुः । स्वर्गश्च सत्यलोकश्च तत्स्वनाद्बधिरीकृतः

သူ၏ ငိုသံကြောင့် မြေကြီးသည် မကြာခဏ တုန်ခါလေ၏။ ထိုဟိန်းသံတည်းဟူသော အသံကြောင့် စွဝဂ္ဂနှင့် သတ္တျလောကပင် နားမကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 7

बालस्य रोदनेनैव सर्वे लोकाश्च तत्रसुः । सर्वतो लोकपालाश्च विह्वलीकृतमानसाः

ထိုသန့်ရှင်းသောကလေး၏ ငိုသံတစ်ခုပင်ကြောင့် လောကအားလုံး တုန်လှုပ်ကာ ရုန်းကန်သွား၏။ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ လောကပာလများလည်း စိတ်အတွင်း၌ ရှုပ်ထွေး၍ မောဟဖြစ်သွားကြ၏။

Verse 8

किं बहूक्तेन विप्रेन्द्र चचाल सचराचरम् । भुवनं निखिलं तात रोदनात्तच्छिशोर्विभो

အထူးဘာပြောစရာရှိသေးသနည်း၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ။ ထိုအင်အားကြီးသောကလေး၏ ငိုသံကြောင့် လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး တုန်ခါသွား၏၊ ချစ်ရသူရေ။

Verse 9

अथ ते व्याकुलास्सर्वे देवास्समुनयो द्रुतम् । पितामहं लोकगुरुं ब्रह्माणं शरणं ययुः

ထို့နောက် ဒေဝတို့အားလုံးသည် မုနိတို့နှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဒုက္ခရောက်၍၊ လောက၏ဂုရုဖြစ်သော ပိတামဟ ဘြဟ္မာထံသို့ အလျင်အမြန် ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 10

तत्र गत्वा च ते देवा सुनयश्च सवासवाः । प्रणम्य च सुसंस्तुत्य प्रोचुस्तं परमेष्ठिनम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြသော ဒေဝတို့သည် စိတ်ကောင်းသူတို့နှင့် အင်ဒြာပါ ပါဝင်လျက်၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ကောင်းစွာ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ပရမေဋ္ဌင်—ဖန်ဆင်းရှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်ထံသို့ လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 11

देवा ऊचुः । लोकाधीश सुराधीश भयन्नस्समुपस्थितम् । तन्नाशय महायोगिञ्जातोयं ह्यद्भुतो रवः

ဒေဝတော်တို့က ဆိုကြသည်– «လောကအရှင်၊ ဒေဝအရှင်၊ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်နေပါသည်။ မဟာယောဂီတော်၊ ထိုအရာကို ဖယ်ရှားပေးပါ—အံ့ဩဖွယ် ဟုန်းဟုန်းမြည်သံသည် အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာပါပြီ»။

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां ब्रह्मा लोकपितामहः । गंतुमैच्छत्ततस्तत्र किमेतदिति विस्मितः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်– ထိုသူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လောကတို့၏ အဘိုးအဘ၊ အဖဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် အံ့ဩသွားကာ “ဒါက အမှန်တကယ် ဘာလဲ” ဟု စိတ်ထင်ရှား၍ ထိုနေရာသို့ သွားလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 13

ततो ब्रह्मा सुरैस्तातावतरत्सत्यलोकतः । रसां तज्ज्ञातुमिच्छन्स समुद्रमगमत्तदा

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတော်တို့နှင့်အတူ သတ္တျလောကမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုကိစ္စ၏ “ရသ” အနှစ်သာရကို သိလိုသဖြင့် ထိုအခါ ပင်လယ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे जलं धरवधोपाख्याने जलंधरोत्पत्तिविवाहवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌၊ ဇလန္ဓရကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အုပ်ပုဒ်တွင်၊ «ဇလန္ဓရ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် မင်္ဂလာပွဲ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း (၁၄) ပြီးဆုံး၏။

Verse 15

आगतं विधिमालोक्य देवरूप्यथ सागरः । प्रणम्य शिरसा बालं तस्योत्संगे न्यवेशयत्

ဗြဟ္မာသည် နတ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် သမုဒ္ဒရာ (စागर) သည် ခေါင်းချ၍ ရိုသေကန်တော့ကာ ကလေးကို ယူပြီး ဗြဟ္မာ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ ထားလေ၏။

Verse 16

ततो ब्रह्माब्रवीद्वाक्यं सागरं विस्मयान्वितः । जलराशे द्रुतं ब्रूहि कस्यायं शिशुरद्भुतः

ထို့နောက် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဗြဟ္မာက သမုဒ္ဒရာသို့ မိန့်တော်မူသည်— “အို ရေထုကြီးမားသော သမုဒ္ဒရာ၊ မြန်မြန်ပြောပါ—ဤအံ့ဖွယ်ကလေးသည် မည်သူ၏ သားနည်း?”

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । ब्रह्मणो वाक्यमाकर्ण्य मुदितस्सागरस्तदा । प्रत्युवाच प्रजेशं स नत्वा स्तुत्वा कृतांजलिः

သနတ်ကုမာရ မိန့်ဆိုသည်— ဗြဟ္မာ၏ စကားကို ကြားသော် သမုဒ္ဒရာသည် ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထို့နောက် သတ္တဝါတို့၏ အရှင် (ပရာဇာပတိ) ကို ဦးချကန်တော့၍ ချီးမွမ်းကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 18

समुद्र उवाच । भो भो ब्रह्मन्मया प्राप्तो बालकोऽयमजानता । प्रभवं सिंधुगंगायामकस्मात्सर्वलोकप

သမုဒ္ဒရာက ပြောသည်။ «အို ဂုဏ်ထူးမြတ်သော ဗြဟ္မဏ်ရေ၊ ဤကလေးသည် အကြောင်းမသိဘဲ ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ၏။ သမုဒ္ဒရာနှင့် ဂင်္ဂါမြစ် ဆုံရာ၌ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာသည်—အို လောကအားလုံးကို ကာကွယ်သူရေ!»

Verse 19

जातकर्मादिसंस्कारान्कुरुष्वास्य जगद्गुरो । जातकोक्तफलं सर्वं विधातर्वक्तुमर्हसि

«အို လောက၏ ဆရာတော်ကြီး၊ ဤသူအတွက် ဇာတကမ္မမှ စ၍ မွေးဖွားရေး သံသရာ(သံစကာရ)များကို ဆောင်ရွက်ပေးပါ။ ထို့ပြင် အို ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ မွေးကင်းစအတွက် ထိုသံစကာရများမှ ထွက်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကြသော အကျိုးဖလအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပေးပါ»

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । एवं वदति पाथोधौ स बालस्सागरात्मजः । ब्रह्माणमग्रहीत्कण्ठे विधुन्वंतं मुहुर्मुहुः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ သမုဒ္ဒရာက ထိုသို့ ပြောနေစဉ်၊ ပင်လယ်၏ သားငယ်လေးသည် ဗြဟ္မာ၏ လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါ လှုပ်ခါ၍ ရိုက်နှက်သကဲ့သို့ လှုပ်ယမ်းလေ၏။

Verse 21

विधूननं च तस्यैवं सर्वलोककृतो विधेः । पीडितस्य च कालेय नेत्राभ्यामगमज्जलम्

ထို့ကြောင့် လောကအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူ ဗြဟ္မာသည် လှုပ်ယမ်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ ထို့ပြင် ညှဉ်းပန်းခံရသော ကာလေယ အသူရ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ ရေ (မျက်ရည်) စီးကျလာ၏။

Verse 22

कराभ्यामब्धिजातस्य तत्सुतस्य महौजसः । कथंचिन्मुक्तकण्ठस्तु ब्रह्मा प्रोवाच सादरम्

ဗြဟ္မာသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော အားကြီးသည့် သား၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လည်ချောင်းကို အခက်အခဲဖြင့် လွတ်မြောက်စေ하였다။ ထိုကျပ်တည်းမှုမှ လွတ်ပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ဂရုတစိုက် ပြောလေ၏။

Verse 23

ब्रह्मोवाच । शृणु सागर वक्ष्यामि तवास्य तनयस्य हि । जातकोक्तफलं सर्वं समाधानरतः खलु

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—“နားထောင်လော့၊ စာဂရာ။ သင်၏သားအတွက် မွေးဖွားနိမိတ်တွင် ဆိုထားသော အကျိုးရလဒ်အားလုံးကို ငါသည် ရှင်းလင်းတိကျစွာ ဖြေရှင်းပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် ပြောမည်။”

Verse 24

नेत्राभ्यां विधृतं यस्मादनेनैव जलं मम । तस्माज्जलंधरेतीह ख्यातो नाम्ना भवत्वसौ

“ဤသူသည် မိမိ၏ မျက်စိနှစ်ဖက်ဖြင့် ငါ၏ရေကို တားဆီးထားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤလောက၌ ‘ဇလန္ဓရ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားစေကြလော့။”

Verse 25

अधुनैवैष तरुणस्सर्वशास्त्रार्थपारगः । महापराक्रमो धीरो योद्धा च रणदुर्मदः

ယခုတိုင်အောင်ပင် ဤလူငယ်သည် သာသနာစာတမ်းအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် မဟာသတ္တိရှိ၍ တည်ကြည်ကာ ရဲရင့်သည့် စစ်သူရဲကောင်း၊ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ မတုန်လှုပ်ဘဲ အလွန်ယုံကြည်ခိုင်မာသူ ဖြစ်၏။

Verse 26

भविष्यति च गंभीरस्त्वं यथा समरे गुहः । सर्वजेता च संग्रामे सर्वसंपद्विराजितः

သင်သည် စစ်မြေပြင်၌ ဂုဟ (ကာတ္တိကေယ) ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်နက်ရှိုင်းလာမည်။ စစ်ပွဲတွင် သင်သည် အားလုံးကို အနိုင်ယူသူဖြစ်ကာ စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းမြတ်မှု အလုံးစုံဖြင့် တောက်ပလိမ့်မည်။

Verse 27

दैत्यानामधिपो बालः सर्वेषां च भविष्यति । विष्णोरपि भवेज्जेता न कुत श्चित्पराभवः

ဘားလ (Bāla) သည် ဒိုင်တျယ (Daitya) များ၏ အရှင်အုပ်စိုးသူဖြစ်လာပြီး အားလုံးထဲတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဗိဿနု (Viṣṇu) ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်မည်၊ သူ့အတွက် မည်သည့်ဘက်မှ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိလိမ့်မည်။

Verse 28

अवध्यस्सर्वभूतानां विना रुद्रं भविष्यति । यत एष समुद्भूतस्तत्रेदानीं गमिष्यति

ရုဒြာမရှိလျှင် သူသည် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မသတ်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုအရင်းအမြစ်မှပင် ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် ယခု ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားမည်။

Verse 29

पतिव्रतास्य भविता पत्नी सौभाग्यवर्द्धिनी । सर्वाङ्गसुन्दरी रम्या प्रियवाक्छीलसागरा

သူမသည် သစ္စာရှိ၍ သန့်ရှင်းသော ဇနီးဖြစ်ကာ ခင်ပွန်း၏ ကံကောင်းခြင်းကို တိုးပွားစေမည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပချောမော၍ ချစ်စရာကောင်းကာ သာယာသောစကားနှင့် မြင့်မြတ်သောအကျင့်၏ သမုဒ္ဒရာတစ်စင်း ဖြစ်မည်။

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शुक्रमाहूय राज्ये तं चाभ्यषेचयत् । आमंत्र्य सरितान्नाथं ब्रह्मांतर्द्धानमन्वगात्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် သုကြာကို ခေါ်ယူကာ အာဏာပိုင်ရာဇသရဖူဖြင့် အဘိသေက ပြု၍ အုပ်စိုးခွင့် ပေး하였다။ ထို့နောက် မြစ်တို့၏ အရှင်အား နှုတ်ဆက်ကာ ဘြဟ္မာသည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 31

अथ तद्दर्शनोत्फुल्लनयनस्सागरस्तदा । तमात्मजं समादाय स्वगेहमगमन्मुदा

ထိုအခါ သာဂရသည် သူ့ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပျော်ရွှင်စွာ ပွင့်လန်းလာပြီး၊ မိမိ၏ သားကို ချီယူကာ ဝမ်းမြောက်လျက် အိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 32

अपोषयन्महोपायैस्स्वबालं मुदितात्मकः । सर्वांगसुन्दरं रम्यं महाद्भुतसुतेजसम्

စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လျက် သူသည် မိမိကလေးကို အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းများဖြင့် ပြုစုမွေးမြူ하였다။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပချောမော၍ ချစ်စရာကောင်းကာ အံ့ဖွယ် မင်္ဂလာတေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပနေသူ ဖြစ်하였다။

Verse 33

अथाम्बुधिस्समाहूय कालनेमिं महासुरम् । वृन्दाभिधां सुतां तस्य तद्भार्यार्थमयाचत

ထို့နောက် အမ္ဗုဓိသည် မဟာအဆုရ ကာလနေမိကို ခေါ်ယူ၍ သူ၏သမီး ဝೃန္ဒာကို မိမိအတွက် ဇနီးအဖြစ် တောင်းခံ하였다။

Verse 34

कालनेम्यसुरो वीरोऽसुराणां प्रवरस्सुधीः । साधु येनेम्बुधेर्याञ्चां स्वकर्मनिपुणो मुने

အို မုနိ၊ သူရဲကောင်း အဆုရ ကာလနေမိသည် အဆုရတို့အနက် အထူးမြတ်၍ ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်ကာ မိမိ၏ မဟာဗျူဟာများတွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးရန် လမ်းကြောင်းကို လိမ္မာစွာ ရှာဖွေ하였다။

Verse 35

जलंधराय वीराय सागरप्रभवाय च । ददौ ब्रह्मविधानेन स्वसुतां प्राणवल्लभाम्

ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော သူရဲကောင်း ဇလန္ဓရအား၊ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်နှင့် သတ်မှတ်ထားသော မင်္ဂလာပွဲ အခမ်းအနားအတိုင်း၊ မိမိအသက်တန်ဖိုးကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးသော သမီးကို လက်ထပ်ပေး하였다။

Verse 36

तदोत्सवो महानासीद्विवाहे च तयोस्तदा । सुखं प्रापुर्नदा नद्योऽसुराश्चैवाखिला मुने

အို မုနိ၊ ထိုအခါ သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲသည် အလွန်ကြီးကျယ်သော ပွဲတော်ဖြစ်လာပြီး၊ ချောင်းမြစ်များနှင့် အဆုရအစုအဝေး အားလုံးပင် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှုကို ရရှိ하였다။

Verse 37

समुद्रोऽति सुखं प्राप सुतं दृष्ट्वा हि सस्त्रियम् । दानं ददौ द्विजातिभ्योऽप्यन्येभ्यश्च यथाविधि

သတို့သမီးနှင့်အတူ သားကိုမြင်သော် သမုဒ္ဒရသည် အလွန်ပျော်ရွှင်하였다။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းအတိုင်း ဒွိဇာတိများနှင့် အခြားသူတို့အားလည်း ဒါနပေးလှူ하였다။

Verse 38

ये देवैर्निर्जिताः पूर्वं दैत्याः पाताल संस्थिताः । ते हि भूमंडलं याता निर्भयास्तमुपाश्रिताः

ယခင်က ဒေဝတို့က အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ပာတာလာ၌ နေထိုင်နေသော ဒိုင်တျာတို့သည် ထို့နောက် မြေပြင်လောကသို့ လာရောက်ကြ၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစွာ သူ့ထံ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 39

ते कालनेमिप्रमुखास्ततोऽसुरास्तस्मै सुतां सिंधुसुताय दत्त्वा । बभूवुरत्यन्तमुदान्विता हि तमाश्रिता देव विनिर्जयाय

ထို့နောက် ကာလနေမိကို ဦးဆောင်သော အဆုရတို့သည် စင်ဓု၏ သားထံသို့ မိမိတို့၏ သမီးကို မင်္ဂလာပေးအပ်ကြ၏။ အလွန်ပျော်ရွှင်ထက်သန်လျက်၊ အို ဒေဝ၊ ဒေဝတို့ကို အပြည့်အဝ အနိုင်ယူရန် သူ့ထံ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 40

स चापि वीरोम्बुधिबालकोऽसौ जलंधराख्योऽसुरवीरवीरः । संप्राप्य भार्यामतिसुन्दरी वशी चकार राज्यं हि कविप्रभावात्

ထိုသူရဲကောင်း—သမုဒ္ဒရာမှ မွေးဖွားသူ—သည် ဇလန္ဓရဟု အမည်ကျော်ကြားကာ အဆုရသူရဲကောင်းတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏။ အလွန်လှပသော ဇနီးကို ရရှိပြီးနောက်၊ ကဝိ ဥပဒေရှင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် နိုင်ငံကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့၏။