देवस्तुतिवर्णनम् (Deva-stuti-varṇana) — “Description of the Gods’ Hymn/Praise”

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छुत्वा तु सर्वेषां देवादीनां वचो हरः । अंगीचकार सुप्रीत्या शरण्यो भक्तवत्सलः

စနတ်ကုမာရက ပြောသည်– ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူတို့၏ စကားအားလုံးကို ကြားပြီးနောက်၊ ခိုလှုံရာဖြစ်တော်မူ၍ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော ဟရ (ရှီဝ) သည် အလွန်ပီတိဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူလက်ခံတော်မူ၏။

Verse 2

एतस्मिन्नंतरे देवी पुत्राभ्यां संयुता शिवा । आजगाम मुने तत्र यत्र देवान्वितो हरः

ထိုအချိန်တွင် မုနိရေ၊ ဒေဝီ သီဝာသည် သားနှစ်ပါးနှင့်အတူ တို့တက်လာကာ ဒေဝတို့နှင့်အတူ ဟရ (သီဝ) တည်ရှိနေသည့် နေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 3

अथागतां शिवां दृष्ट्वा सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणेमुरतिनम्रास्ते विस्मिता गतसंभ्रमाः

ထို့နောက် သီဝာ ဒေဝီ ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဗိဿနုတို့အစရှိသည့် အားလုံးသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ အလွန်နှိမ့်ချစွာ ဂါရဝပြုကာ အံ့ဩသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့လည်း လုံးဝငြိမ်သက်သွားကြ၏။

Verse 4

प्रोचुर्जयेति सद्वाक्यं मुने सर्वे सुलक्षणम् । तूष्णीमासन्नजानंतस्तदागमनकारणम्

အို မုနိ၊ အားလုံးက မင်္ဂလာစကား «အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!» ဟု ကြွေးကြော်ကြသော်လည်း၊ ထိုနောက် သူ၏ ရောက်လာရခြင်း အကြောင်းကို မသိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

Verse 5

अथ सर्वैः स्तुता देवैर्देव्यद्भुतकुतूहला । उवाच स्वामिनं प्रीत्या नानालीलाविशारदम्

ထို့နောက် နတ်တို့အားလုံးက ချီးမွမ်းကြသော ဒေဝီသည် အံ့ဩဖွယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ လီလာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်သော မိမိသခင်ထံကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ မိန့်ကြား၏။

Verse 6

देव्युवाच । क्रीडमानं विभो पश्य षण्मुखं रविसंनिभम् । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठ भूषितं भूषणैर्वरैः

ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်— «အို အရှင်၊ ကြည့်ရှုပါလော့။ ခြောက်မျက်နှာရှိသော အရှင်သည် ကစားလီလာပြုလျက်၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ သားရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော သားတော်၊ အလွန်မြတ်သော အလင်္ကာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏»။

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवस्तुतिवर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော «သီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစုစည်းမှု ရုဒ္ရသံဟိတာ အတွင်း၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ «ဒေဝတို့၏ သီဝဘုရားအား စတုတိ (ဟိမ်း) ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၇ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 8

न सस्मारागतान्दैत्यान्निजतेजोनिपीडितान् । स्कंदमालिंग्य चाघ्राय मुगोदाति महेश्वरः

မိမိ၏ တေဇောဓာတ် အလင်းတောက်ပမှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့် မဟေရှဝရသည် နီးကပ်လာသော ဒೈတျယတို့ကိုပင် မသတိမထားတော့။ စကန္ဒကို ဖက်ကာ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ နံ့ရှု၍ မဟာသခင်သည် အတွင်းပျော်ရွှင်မှု၌ စိမ့်ဝင်ကာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 9

जगदम्बाथ तत्रैव संमंत्र्य प्रभुणा च सा । स्थित्वा किञ्चित्समुत्तस्थौ नानालीलाविशारदा

ထို့နောက် ဂျဂဒမ္ဘာသည် ထိုနေရာ၌ပင် မိမိ၏ သခင်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ခဏတစ်လောက် ရပ်တည်နေ၏။ အမျိုးမျိုးသော လီလာတော်တို့၌ ကျွမ်းကျင်သော ထိုမိခင်မဟာမိဖုရားသည် ထပ်မံ ထရပ်လာ၏။

Verse 10

ततस्सनंदी सह षण्मुखेन तया च सार्द्धं गिरिराजपुत्र्या । विवेश शम्भुर्भवनं सुलीलः सुरैस्समस्तैरभिवंद्यमानः

ထို့နောက် သမ္ဘူသည် လှပသိမ်မွေ့သော လီလာတော်ဖြင့် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ နန္ဒီနှင့်အတူ၊ ဆဏ္မုခ (ခြောက်မျက်နှာ) နှင့်အတူ၊ တောင်ဘုရင်၏ သမီး ပါရဝတီနှင့်အတူ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ဒေဝတို့အားလုံးကလည်း ဦးညွှတ်ကန်တော့လျက် ရိုသေကြ၏။

Verse 11

द्वारस्य पार्श्वतः तस्थुर्देवदेवस्य धीमतः । तेऽथ देवा महाव्यग्रा विमनस्का मुनेऽखिलः

သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝတို့၏ ဒေဝ—အရှင်၏ တံခါးဘေး၌ ရပ်နေကြ၏။ ထို့နောက် အို မုနိ၊ ထိုဒေဝတို့အားလုံးသည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ကာ စိတ်ညှိုးနွမ်းသွားကြ၏။

Verse 12

किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं कः स्यादस्मत्सुखप्रदः । किं तु किंत्विति संजातं हा हताः स्मेति वादिनम्

“ဘာလုပ်ရမလဲ? ဘယ်သို့သွားရမလဲ? ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ချမ်းသာသက်သာပေးမည့်သူ ဘယ်သူရှိမလဲ?”—ဟူ၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ “ဒါပေမယ့် ဘာလဲ၊ ဘာလဲ” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကြပြီး “အို! ငါတို့ ထိခိုက်ပျက်စီးပြီ” ဟု ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြ၏။

Verse 13

अन्योन्यं प्रेक्ष्य शक्राद्या बभूवुश्चातिविह्वलाः । प्रोचुर्विकलवाक्यं ते धिक्कुर्वन्तो निजं विधिम्

အင်ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတော်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်မိကြ၍ အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ စကားလုံးများ ပျက်ပြားတုန်လှုပ်စွာ ပြောဆိုကာ မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်ကို အပြစ်တင်၍ မိမိတို့၏ မူဝါဒကိုလည်း ရှုတ်ချကြသည်။

Verse 14

पापा वयमिहेत्यन्ये ह्यभाग्याश्चेति चापरे । ते भाग्यवंतो दैत्येन्द्रा इति चान्येऽब्रुवन् सुराः

ဒေဝတော်အချို့က “ဤနေရာ၌ ငါတို့သည် အပြစ်ရှိသူများပင်” ဟု ဆိုကြပြီး၊ အခြားအချို့က “အမှန်တကယ် ငါတို့ကံမကောင်း” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားဒေဝတော်များက “ဒೈတျယမင်းများသာ တကယ်ကံကောင်းသူများ” ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 15

तस्मिन्नेवांतरे तेषां श्रुत्वा शब्दाननेकशः । कुंभोदरो महातेजा दंडेनाताडयत्सुरान्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရှုပ်ထွေးသံအမျိုးမျိုးကို ကြားသိ၍ တန်ခိုးတောက်ပသော ကုမ္ဘောဒရသည် တုတ်တံဖြင့် ဒေဝတော်များကို ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 16

दुद्रुवुस्ते भयाविष्टा देवा हाहेति वादिनः । अपतन्मुनयश्चान्ये विह्वलत्वं बभूव ह

ကြောက်ရွံ့မှုကြီးစွာဖြင့် ဖိနှိပ်ခံရသော ဒေဝတော်တို့သည် «အလား! အလား!» ဟု အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြ၏။ အခြား မုနိတို့လည်း လဲကျ၍ စိတ်နှလုံးပျက်ကွက်ကာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 17

इन्द्रस्तु विकलोतीव जानुभ्यामवनीं गतः । अन्ये देवर्षयोतीव विकलाः पतिता भुवि

အိန္ဒြာသည် မသန်မစွမ်းသကဲ့သို့ အလွန်အားနည်းကာ ဒူးနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်သို့ ကျသွား၏။ အခြား ဒေဝတော်များနှင့် ဒေဝရိရှီတို့လည်း အလွန်အားယုတ်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျကြ၏။

Verse 18

सर्वे मिलित्वा मुनयस्सुराश्च सममाकुलाः । संगता विधिहर्योस्तु समीपं मित्रचेतसोः

ထို့နောက် မုနိအားလုံးနှင့် ဒေဝတော်တို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အတူတကွ စုဝေးကြပြီး၊ အချင်းချင်း မိတ်သဟာယစိတ်ရှိသော ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။

Verse 19

अहो विधिबलं चैतन्मुनयः कश्यपादयः । वदंति स्म तदा सर्वे हरि लोकभयापदम्

«အဟို! ဤသည်ကား ဝိဓိ၏ အလွန်အင်အားကြီးသော အမိန့်တော်—ကံကြမ္မာ၏ စီရင်ချက်ပင်!» ဟု ကာရှျယပ စသည့် မုနိအားလုံးတို့သည် တစ်သံတည်း ပြောကြကာ၊ လောကများကို ခြိမ်းခြောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရေးပေါ်ကာလ၌ အားကိုးရာဖြစ်လာသော ဟရိထံသို့ လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 20

अभाग्यान्न समाप्तं तु कार्यमित्यपरे द्विजाः । कस्माद्विघ्नमिदं जातमित्यन्ये ह्यति विस्मिताः

ဒွိဇအချို့က «အကံမကောင်းကြောင့် ဤလုပ်ငန်း မပြီးဆုံးသေးပါ» ဟု ဆိုကြ၏။ အခြားသူတို့မူ အလွန်အံ့ဩကာ «ဤအတားအဆီးသည် ဘယ်က ပေါ်ပေါက်လာသနည်း» ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 21

इत्येवं वचनं श्रुत्वा कश्यपाद्युदितं मुने । आश्वासयन्मुनीन्देवान् हरिर्वाक्यमुपाददे

အို မုနိ၊ ကာရှျပနှင့် အခြားသူတို့ ပြောကြားသော စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် မုနိတို့နှင့် ဒေဝတို့ကို နှစ်သိမ့်ကာ စကားတော်ကို စတင်မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 22

विष्णुरुवाच । हे देवा मुनयस्सर्वे मद्वचः शृणुतादरात् । किमर्थं दुःखमापन्ना दुखं तु त्यजताखिलम्

ဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်— «အို ဒေဝတို့နှင့် မုနိတို့အားလုံး၊ ငါ့စကားကို ရိုသေစွာ နားထောင်ကြလော့။ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်ကြသနည်း။ ဤဒုက္ခကို အကုန်လုံး စွန့်ပယ်ကြလော့»။

Verse 23

महदाराधनं देवा न सुसाध्यं विचार्य्यताम् । महदाराधने पूर्वं भवेद्दुःखमिति श्रुतम् । विज्ञाय दृढतां देवाः प्रसन्नो भवति ध्रुवम्

«အို ဒေဝတို့၊ စဉ်းစားကြည့်လော့—အမြင့်မြတ်သော အာရာဓနာ (အထွဋ်အမြတ် အရှင်အား ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း) သည် လွယ်ကူစွာ မပြီးမြောက်နိုင်။ ထုံးတမ်းအရ ကြားရသည်မှာ ထိုအာရာဓနာကြီး အကျိုးပေါ်မီ အခက်အခဲဒုက္ခသည် အရင်ပေါ်လာတတ်သည်။ သို့သော် အရှင်သည် တည်ကြည်ခိုင်မာမှုကို သိမြင်လျှင် မလွဲမသွေ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏»။

Verse 24

शिवस्सर्वगणायक्षस्सहसा परमेश्वरः । विचार्यतां हृदा सर्वैः कथं वश्यो भवेदिति

အရှင်ရှီဝသည် အမြတ်ဆုံးပရမေရှွရ—ဂဏာများနှင့် ယက္ခများအားလုံးနှင့်အတူ—ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီ။ သင်တို့အားလုံး စိတ်နှလုံးထဲတွင် စဉ်းစားကြလော့—မည်သို့သောနည်းဖြင့် သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 25

प्रणवं पूर्वमुच्चार्य्य नमः पश्चादुदाहरेत् । शिवायेति ततः पश्चाच्छुभद्वयमतः परम्

ပထမဦးစွာ ပ္ရဏဝ (အိုṁ) ကို အသံထွက်လော့။ ထို့နောက် “နမಃ” ဟု ဆိုလော့။ ထို့ပြီး “ရှီဝာယ” ဟု ဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် ထို့နောက်လိုက်သော မင်္ဂလာသရသံ နှစ်လုံးကို ထပ်ပေါင်းလော့—ဤသို့ မန္တရ ပြည့်စုံ၏။

Verse 26

कुरुद्वयं ततः प्रोक्तं शिवाय च ततः पुनः । नमश्च प्रणवश्चैव मंत्रमेवं सदा बुधाः

ထို့နောက် “ကူ-ရု” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကို ဆိုပြီး ထို့နောက် ထပ်မံ၍ “ရှိဝာယ” ဟု ဆို၏။ “နမဟ်” နှင့် ပ္ရဏဝ “အိုမ်” တို့နှင့်အတူ ဉာဏ်ရှိသူတို့သည် မန္တရကို ဤပုံစံအတိုင်း အစဉ်ဆိုကြ၏။

Verse 27

अवर्तध्वं पुनर्यूयं यदि शंभुकृते तदा । कोटिमेकं तथा जप्त्वा शिवः कार्यं करिष्यति

“အကယ်၍ ရှမ္ဘု၏ အကျိုးအတွက်ပင် ဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် ပြန်လှည့်၍ ထပ်မံပြန်လာကြလော့။ ထို့နောက် မန္တရကို တစ်ကုဋိ (တစ်ကရိုး) ကြိမ် ဂျပ လုပ်ပြီးလျှင် ရှိဝသည် အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 28

इत्युक्ते च तदा तेन हरिणा प्रभविष्णुना । तथा देवाः पुनश्चक्रुर्हरस्याराधनं मुने

ထိုစကားကို ဟရီ—အင်အားကြီးသော ဗိဿနု—က ပြောပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ ဒေဝတို့သည် ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ဟရ (ရှီဝ) ကို ထပ်မံ အာရာဓနာပြုကြ၏။

Verse 29

संजजाप हरिश्चापि सविधिश्शिवमानसः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मुनीनां च विशेषतः

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည်လည်း အခမ်းအနားနည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ လိုက်နာ၍ စိတ်ကို ရှီဝ၌ တည်စေကာ ပြင်းထန်သော ဂျပ (မန္တရရွတ်) ကို ပြုလုပ်하였다။ ဒေဝတို့၏ လုပ်ငန်းအောင်မြင်ရေးနှင့် အထူးသဖြင့် မုနိတို့၏ ကောင်းကျိုးပြည့်စုံရေးအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 30

मुहुः शिवेति भाषंतो देवा धैर्यसमन्विताः । कोटिसंख्यं तदा कृत्वा स्थितास्ते मुनिसत्तम

အို မုနိတို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ဒေဝတို့သည် သတ္တိခိုင်မာစွာ “ရှီဝ! ရှီဝ!” ဟု မကြာခဏ အော်ဟစ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ကောဋိပေါင်းများစွာသော အစုအဝေးအဖြစ် စုဖွဲ့ကာ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 31

एतस्मिन्नंतरे साक्षाच्छिवः प्रादुरभूत्स्वयम् । यथोक्तेन स्वरूपेण वचनं चेदमब्रवीत्

ထိုအချိန်တွင်ပင် ရှိဝ (Śiva) သည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဖော်ပြထားသကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်လာပြီး ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

श्रीशिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्च शुभव्रताः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत जयेनानेन चेप्सितम्

သီရိ ရှိဝ (Śrī Śiva) မိန့်တော်မူသည်—“ဟေ ဟရီ (Hari)၊ ဟေ ဝိဓေ (Vidhā) အဖန်ဆင်းရှင်၊ ဒေဝတို့နှင့် မင်္ဂလာဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိတို့၊ ငါသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ပြောကြလော့; ဤအောင်ပွဲဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒကိုလည်း ရယူကြလော့။”

Verse 33

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश जगदीश्वर शंकर । सुरान् विज्ञाय विकलान् हन्यंतां त्रिपुराणि च

နတ်တို့က လျှောက်တော်မူကြသည်— «နတ်တို့၏အရှင်၊ လောက၏အရှင် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အို၊ သင်နှစ်သက်တော်မူပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဒေဝများ အားနည်း၍ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို သိမြင်တော်မူပြီး သုံးမြို့ တြိပုရ (Tripura) ကိုလည်း ဖျက်ဆီးပေးတော်မူပါ»။

Verse 34

रक्षास्मान्परमेशान दीनबंधो कृपाकर । त्वयैव रक्षिता देवास्सदापद्भ्यो मुहुर्मुहुः

ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ၊ ပရမေရှာန (Parameśāna) အို—ဒုက္ခသည်တို့၏ အားကိုးရာ၊ ကရုဏာရှင်အို။ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ နတ်တို့သည် အန္တရာယ်နှင့် ကပ်ဘေးတို့မှ သင်တော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းဖြင့်သာ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြပါသည်။

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तं वचनं तेषां श्रुत्वा सहरिवेधसाम् । विहस्यांतस्तदा ब्रह्मन्महेशः पुनरब्रवीत्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်— ဟရီ (Viṣṇu) နှင့် ဝေဓသ (Brahmā) တို့၏ စကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝ (Maheśa) သည် အတွင်းစိတ်၌ ပြုံးရယ်လျက်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထပ်မံ၍ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 36

महेश उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्चाखिला वचः । मदीयं शृणुतादृत्य नष्टं मत्वा पुरत्रयम्

မဟေရှာက မိန့်တော်မူသည်– «ဟေ ဟရီ၊ ဟေ ဝိဓေ (ဗြဟ္မာ)၊ ဒေဝတားတို့နှင့် မုနိအပေါင်းတို့၊ ငါ၏စကားကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။ တ్రိပုရ (မြို့သုံးမြို့) ကို အပြီးပျက်စီးပြီးဟု မှတ်ယူကြလော့»။

Verse 37

रथं च सारथिं दिव्यं कार्मुकं शरमुत्तमम् । पूर्वमंगीकृतं सर्वमुपपादयताचिरम्

ထို့နောက် အချိန်မနှောင့်နှေးဘဲ ရထားနှင့် ဒိဗ္ဗ စာရഥိ၊ လေးနှင့် အကောင်းဆုံး မြားကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးတော်မူ၏။ ယခင်က တောင်းခံ၍ လက်ခံထားသမျှ အရာအားလုံးကိုလည်း တစ်ခဏတည်း ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 38

हे विष्णो हे विधे त्वं हि त्रिलोकाधिपतिर्ध्रुवम् । सर्वसम्राट्प्रकारं मे कर्तुमर्हसि यत्नतः

ဟေ ဗိෂ္ဏု၊ ဟေ ဝိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ)၊ သင်သည် သုံးလောက၏ မပြောင်းမလဲ အရှင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ငါ့အတွက် စကြဝဠာအုပ်စိုးမှု၏ အပြည့်အစုံသော ပုံစံနှင့် အဆင့်အတန်းကို တည်ထောင်ပေးသင့်၏။

Verse 39

नष्टं पुरत्रयं मत्वा देवसाहाय्यमित्युत । करिष्यथः प्रयत्नेनाधिकृतौ सर्गपालने

«တ্ৰိပုရကို ပျက်စီးပြီးဟု မှတ်ယူ၍ သင်တို့သည် ဒေဝတားတို့အား အကူအညီပေးကြမည်မှာ မလွဲဧကန်။ သင်တို့သည် စೃષ્ટိကို စီမံထိန်းသိမ်းရာ၌ တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရသူများဖြစ်သဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းမှုကို ထောက်ပံ့ရမည်»။

Verse 40

अयं मंत्रो महापुण्यो मत्प्रीतिजनकश्शुभः । भुक्तिमुक्तिप्रदस्सर्वकामदश्शैवकावह

ဤမန္တရသည် အလွန်မြတ်သော ကုသိုလ်ကြီးမား၍ မင်္ဂလာရှိကာ သီဝ၏ ပီတိကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခကို ပေးတတ်ပြီး ဆန္ဒအလိုအားလုံးကို ပြည့်စုံစေကာ ရှိုင်ဝ (သီဝဘက်တော်) မာဂ်နှင့် အခြေအနေသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။

Verse 41

धन्यो यशस्य आयुष्यः स्वर्गकामार्थिनां नृणाम् । अपवर्गो ह्यकामानां मुक्तानां भुक्तिमुक्तिदः

၎င်းသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်၍ ဂုဏ်သတင်းတိုးစေကာ အသက်ရှည်စေသည်—ကောင်းကင်ကိုလိုလားသူနှင့် လောကီအောင်မြင်မှုကို ရှာဖွေသူတို့အတွက်။ ဆန္ဒကင်းသူတို့အတွက်မူ မောက္ခသို့သွားရာ လမ်းဖြစ်လာပြီး၊ လွတ်မြောက်ပြီးသားသူတို့အတွက်လည်း သင့်တင့်သော ဘောဂနှင့် အဆုံးစွန် လွတ်လပ်မှုကို ပေးတော်မူသည်—ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်သော ပတိ (Pati) သခင် ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်။

Verse 42

य इमं कीर्तयेन्मंत्रं शुचिर्भूत्वा सदा नरः । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

သန့်စင်ပြီးနောက် လူတစ်ဦးသည် ဤမန္တရကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုလျှင်၊ သို့မဟုတ် နားထောင်လျှင်၊ သို့မဟုတ် အခြားသူတို့ကို နားထောင်စေပါက၊ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံမည်။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤမန္တရ-ဆေဝါ (mantra-sevā) သည် ချည်နှောင်ခံ ပသု (paśu) ကို သန့်စင်ကာ ပတိ (Pati) ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကို ဆွဲဆောင်၍ လောကီကောင်းကျိုးနှင့် အမြင့်ကောင်းကျိုး နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးသည်။

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शिवस्य परमात्मनः । सर्वे देवा मुदं प्रापुर्हरिर्ब्रह्माधिकं तथा

သနတ်ကူမာရက ဆိုသည်– ထိုသို့ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်သော ရှီဝ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နတ်တို့အားလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိကြ၏။ ဟာရီနှင့် ဘြဟ္မာလည်း ထိုနည်းတူ ပျော်မြူးကြ၏။

Verse 44

सर्वदेवमयं दिव्यं रथं परमशोभनम् । रचयामास विश्वार्थे विश्वकर्मा तदाज्ञया

ထိုအမိန့်တော်အရ ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် စကြဝဠာ၏ အကျိုးအတွက် နတ်ဘုရားအားလုံး၏ အင်အားကို စုစည်းထားသော အလွန်တင့်တယ်မြတ်သော သန့်ရှင်းသည့် ရထားတော်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။