वृन्दायाः दुष्स्वप्न-दर्शनं तथा पातिव्रत्य-भङ्गोपक्रमः / Vṛndā’s Ominous Dreams and the Prelude to the Breach of Chastity

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ वद त्वं वदतां वर । किमकार्षीद्धरिस्तत्र धर्मं तत्याज सा कथम्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ «အို သနတ်ကူမာရ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ပြောဆိုသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ဟရီသည် ထိုနေရာတွင် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ထိုအခြေအနေတွင် ဓမ္မကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့သနည်း»။

Verse 2

सनत्कुमार उपाच । विष्णुर्जालंधरं गत्वा दैत्यस्य पुटभेदनम् । पातिव्रत्यस्य भंगाय वृन्दायाश्चा करोन्मतिम्

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ဗိဿဏုသည် ဂျာလန္ဓရသို့ သွားကာ ဒေတ္တ၏ ကာကွယ်တန်ခိုးကို ချိုးဖောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် စီမံ하였다။ ထိုသည်ကား ဗೃန္ဒာ၏ ပတိဝရတ သစ္စာတရား ပျက်စီးစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 3

वृन्दां स दर्शयामास स्वप्नं मायाविनां वरः । स्वयं तन्नगरोद्यानमास्थितोऽद्भुतविग्रहः

မာယာတန်ခိုး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်က ဝೃန္ဒာအား အိပ်မက်တစ်ခု မြင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှင်တော်သည် အံ့ဩဖွယ် ရုပ်ကာယကို ဆောင်ယူကာ ထိုမြို့၏ ဥယျာဉ်၌ ကိုယ်တိုင် တည်နေ하였다။

Verse 4

अथ वृन्दा तदा देवी तत्पत्नी निशि सुव्रता । हरेर्मायाप्रभावात्तु दुस्स्वप्नं सा ददर्श ह

ထို့နောက် သီလဝတီ ဝြန္ဒာဒေဝီသည် သူ၏ဇနီးဖြစ်၍ ညအချိန်၌ ဟရိ၏ မာယာအာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မကောင်းသည့် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်လေ၏။

Verse 5

स्वप्नमध्ये हि सा विष्णुमायया प्रददर्श ह । भर्त्तारं महिषारूढं तैलाभ्यक्तं दिगंबरम्

ထို့နောက် အိပ်မက်အတွင်း၌ ဝိෂ္ဏု၏ မာယာအာနုဘော်ကြောင့် သူမသည် မိမိခင်ပွန်းကို မြင်လေ၏—ကျွဲပေါ်စီး၍ ကိုယ်ကို ဆီလိမ်းထားကာ အဝတ်မဝတ်ဘဲ အရပ်မျက်နှာတို့ကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ခံယူနေသည်။

Verse 6

कृष्णप्रसूनभूषाढ्यं क्रव्यादगणसेवितम् । दक्षिणाशां गतं मुंडं तमसा च वृतं तदा

ထိုဖြတ်ထားသော ခေါင်းသည် အမဲရောင်ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထား၍ အသားစား နတ်ဆိုးအစုအဝေးတို့က ဝန်းရံနေသည်။ ထိုခေါင်းသည် တောင်ဘက်သို့ သွားရာ၌ ထိုအခါ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 7

स्वपुरं सागरे मग्नं सहसैवात्मना सह । इत्यादि बहुदुस्स्वप्नान्निशांते सा ददर्श ह

ညအဆုံးပိုင်းတွင် သူမသည် မကောင်းသည့် အိပ်မက်များစွာကို မြင်လေ၏—ဥပမာ မိမိမြို့တော်သည် မိမိနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခြင်းကဲ့သို့။

Verse 8

ततः प्रबुध्य सा बाला तं स्वप्नं स्वं विचिन्वती । ददर्शोदितमादित्यं सच्छिद्रं निःप्रभं मुहुः

ထို့နောက် မိန်းကလေးငယ်သည် နိုးထလာ၍ မိမိ၏အိပ်မက်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လေ၏။ ထပ်ခါထပ်ခါ နေထွက်လာသော်လည်း အပေါက်အပြဲများရှိသကဲ့သို့ ချို့ယွင်း၍ အလင်းရောင်မဲ့နေသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 9

तदनिष्टमिदं ज्ञात्वा रुदंती भयविह्वला । कुत्रचिन्नाप सा शर्म गोपुराट्टालभूमिषु

ဤအရာသည် မင်္ဂလာမကောင်းကြောင်း သိသဖြင့် သူမသည် မျက်ရည်ကျကာ ကြောက်ရွံ့လှုပ်ရှားနေ하였다။ တံခါးဝနှင့် ကင်းတိုင်မြင့်များ၏ နေရာများတွင်ပင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ သက်သာခြင်းကို မတွေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 10

ततस्सखीद्वययुता नगरोद्यानमागमत् । तत्रापि सा गता बाला न प्राप कुत्रचित्सुखम्

ထို့နောက် မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထိုမိန်းကလေးသည် မြို့ဥယျာဉ်သို့ သွား하였다။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ပျော်ရွှင်မှုကို မရခဲ့။

Verse 11

ततो जलंधरस्त्री सा निर्विण्णोद्विग्नमानसा । वनाद्वनांतरं याता नैव वेदात्मना तदा

ထို့နောက် ဇလန္ဓရ၏ ဇနီးသည် စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ စိုးရိမ်လှုပ်ရှားနေကာ တောတစ်ခုမှ တောတစ်ခုသို့ လှည့်လည်သွား하였다။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မိမိအတ္တကို အတွင်းမှ သိမြင်မှု မရှိခဲ့။

Verse 12

भ्रमती सा ततो बाला ददर्शातीव भीषणौ । राक्षसौ सिंहवदनौ दृष्ट्वा दशनभासुरौ

ထို့နောက် လှည့်လည်နေသော ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသနှစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်하였다။ သူတို့မှာ ခြင်္သေ့မျက်နှာရှိ၍ သွားများ တောက်ပကြမ်းတမ်းလှသည်။ ထိုသူတို့ကို မြင်သော် သူမသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွား하였다။

Verse 13

तौ दृष्ट्वा विह्वलातीव पलायनपरा तदा । ददर्श तापसं शांतं सशिष्यं मौनमास्थितम्

သူမသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို မြင်သော် အလွန်တုန်လှုပ်၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုစိတ် ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် တပသီတော်တစ်ပါးကို သင်္ကြန်သဘောဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ၊ တပည့်နှင့်အတူ မောန၌ တည်နေသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 14

ततस्तत्कंठमासाद्य निजां बाहुलतां भयात् । मुने मां रक्ष शरणमागतास्मीत्यभाषत

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူမသည် မုနိ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ ကိုယ်ပိုင်လက်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်၍ “အို မုနိတော်၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပါ—ကျွန်မသည် သင့်ထံ အားကိုးရာအဖြစ် ရောက်လာပါပြီ” ဟု ပြော하였다။

Verse 15

मुनिस्तां विह्वलां दृष्ट्वा राक्षसानुगतां तदा । हुंकारेणैव तौ घोरौ चकार विमुखौ द्रुतम्

မုနိသည် သူမ၏ တုန်လှုပ်နေမှုကို မြင်၍ ရက္ခသများက လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို သိသော်၊ ကြမ်းတမ်းသည့် သန့်ရှင်းသော “ဟုမ်ကာရ” တစ်ချက်သာဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဒေမုန်နှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လှည့်စေ하였다။

Verse 16

तद्धुंकारभयत्रस्तौ दृष्ट्वा तौ विमुखौ गतौ । विस्मितातीव दैत्येन्द्रपत्नी साभून्मुने हृदि

ထို “ဟုမ်” သံ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိုနှစ်ယောက် တုန်လှုပ်ကာ နောက်ဆုတ်လှည့်သွားသည်ကို မြင်သော်၊ ဒိုင်တျယအရှင်၏ ဇနီးသည် မုနိတော်အပေါ် စိတ်အတွင်း၌ အလွန်အံ့ဩသွား하였다။

Verse 17

ततस्सा मुनिनाथं तं भयान्मुक्ता कृतांजलिः । प्रणम्य दंडवद्भूमौ वृन्दा वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် ဗೃန္ဒာသည် ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ထိုမုနိနာထကို ဦးညွှတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တံတားတိုင်ကဲ့သို့ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် ပျပ်ဝပ်ကာ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 18

वृन्दोवाच । मुनिनाथ दयासिन्धो परपीडानिवारक । रक्षिताहं त्वया घोराद्भयादस्मात्ख लोद्भवात्

ဝೃန္ဒာက ပြောသည်။ «အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ၊ အခြားသူတို့ကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူ—သင်၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် ဤမကောင်းသော အရင်းအမြစ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်မှ ငါ ကယ်တင်ခံရပြီ»။

Verse 19

समर्थस्सर्वथा त्वं हि सर्वज्ञोऽपि कृपानिधे । किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि कृपया तन्निशामय

အို ကရုဏာတော်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်၊ ကိုယ်တော်သည် အရာရာတွင် တတ်စွမ်းနိုင်သူဖြစ်ပြီး အလုံးစုံကို သိမြင်တော်မူသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု တင်ပြလိုပါသည်။

Verse 20

जलंधरो हि मद्भर्ता रुद्रं योद्धुं गतः प्रभो । स तत्रास्ते कथं युद्धे तन्मे कथय सुव्रत

အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း ဂျာလန်ဒါရာသည် ရုဒြာနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သွားခဲ့ပြီ။ ထိုစစ်ပွဲတွင် သူသည် မည်သို့ရှိနေသနည်း။

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । मुनिस्तद्वाक्यमाकर्ण्य मौनकपटमास्थितः । कर्त्तुं स्वार्थं विधानज्ञः कृपयोर्द्ध्वमवैक्षत

ဆာနတ်ကုမာရက မိန့်ကြားသည်မှာ- ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ရေပူဇော်သူသည် ဟန်ဆောင်၍ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် အထက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

Verse 22

तावत्कपीशावायातौ तं प्रणम्याग्रतः स्थितौ । ततस्तद्भ्रूलतासंज्ञानियुक्तौ गगनं गतौ

ထိုအချိန်တွင် မျောက်မင်းနှစ်ပါး ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့ကို ဦးညွှတ်၍ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်ခုံးပင့်၍ အချက်ပြမှုကြောင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

Verse 23

नीत्वा क्षणार्द्धमागत्य पुनस्तस्याग्रतः स्थितौ । तस्यैव कं कबंधं च हस्तावास्तां मुनीश्वर

ထိုအရာကို သယ်ယူသွားပြီး ခဏတစ်ဝက်မျှအကြာ ပြန်လည်ရောက်လာကာ ထိုသူ၏ရှေ့တွင် ထပ်မံရပ်တည်ကြ၏။ အို မုနိအရှင်မြတ်၊ သူတို့လက်ထဲတွင် ထိုခေါင်းနှင့် ကိုယ်တုံးကာယတိုင် ရှိနေ၏။

Verse 24

शिरः कबंधं हस्तौ तौ दृष्ट्वाब्धितनयस्य सा । पपात मूर्छिता भूमौ भर्तृव्यसनदुःखिता

သမုဒ္ဒရာမှ မွေးဖွားလာသူ၏ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်း၊ ကိုယ်ထည်နှင့် လက်တို့ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် ကျရောက်သော ဘေးဒုက္ခကြောင့် စိတ်မသာမယာဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မေ့လဲသွားလေသည်။

Verse 25

वृन्दोवाच । यः पुरा सुखसंवादैर्विनोदयसि मां प्रभो । स कथं न वदस्यद्य वल्लभां मामनागसम्

ဝရိန္ဒာက ဆိုသည်မှာ- "အရှင်ဘုရား၊ ယခင်က ချိုသာသော စကားလုံးများဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သော အရှင်သည် အပြစ်မရှိသော ချစ်လှစွာသော ကျွန်ုပ်ကို ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် စကားမပြောသနည်း။"

Verse 27

नांगीकृतं हि मे वाक्यं रुद्रतत्त्वमजानता । परं ब्रह्म शिवश्चेति वदंत्या दैत्यसत्तम

အို ဒေတျာတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှင်၊ အရှင်သည် ရုဒြ၏ စစ်မှန်သော သဘောတရားကို နားမလည်သောကြောင့်၊ "သီဝသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဗြဟ္မာဖြစ်သည်" ဟု ကျွန်ုပ်ပြောကြားသောအခါ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်၏စကားကို လက်မခံခဲ့ပေ။

Verse 28

ततस्त्वं हि मया ज्ञातस्तव सेवाप्रभावतः । गर्वितेन त्वया नैव कुसंगवशगेन हि

ထို့ကြောင့် သင်၏ ဆေဝါဘက္တိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင့်ကို ငါ သိမြင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သင်သည် မာန်တက်ကာ မကောင်းသော မိတ်ဆွေစု၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်၍ မမှန်ကန်စွာ မပြုမူခဲ့။

Verse 29

इत्थंप्रभाष्य बहुधा स्वधर्मस्था च तत्प्रिया । विललाप विचित्रं सा हृदयेन विदूयता

ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မ၌ တည်မြဲသော ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းမသည် စိတ်နှလုံး ပူလောင်သော ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အမျိုးမျိုး ထူးခြားစွာ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 30

ततस्सा धैर्यमालंब्य दुःखोच्छ्रवा सान्विमुंचती । उवाच मुनिवर्यं तं सुप्रणम्य कृतांजलिः

ထို့နောက် သူမသည် သတ္တိကို အားထားကာ ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး၊ ဝမ်းနည်းမှု ပြည့်နှက်သော သက်ပြင်းများကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ထိုအမြတ်မုနိကို လေးမြတ်စွာ ဦးချကန်တော့၍ လက်အံ့ချီ (အဉ္ဇလိ) ဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 31

वृन्दोवाच । कृपानिधे मुनिश्रेष्ठ परोपकरणादर । मयि कृत्वा कृपां साधो जीवयैनं मम प्रभुम्

ဝೃန္ဒာက ပြောသည်— «ကရုဏာ၏ خزانہ ဖြစ်သော မုနိအမြတ်၊ အခြားသူတို့ကို ကူညီခြင်းကို နှစ်သက်သူ၊ သာဓုမြတ်ရှင်၊ ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာပြု၍ ကျွန်မ၏ အရှင်ကို ပြန်လည် အသက်ရှင်စေပါ»။

Verse 32

यत्त्वमस्य पुनश्शक्तो जीवनाय मतो मम । अतस्संजीवयैनं मे प्राणनाथं मुनीश्वर

အရှင်သည် အသက်ပြန်သွင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါသည်၊ ထို့ကြောင့် အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်၏အသက်သခင်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေတော်မူပါ။

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा दैत्यपत्नी सा पतिव्रत्यपरायणाः । पादयोः पतिता तस्य दुःखश्वासान् विमुञ्चती

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သစ္စာဝတ္တရားကို အပြည့်အဝ ထမ်းဆောင်သော ဒေဝ္ယမင်း၏ မယားသည် သူ၏ ခြေတော်၌ လဲကျကာ ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော အလွန်လေးလံသက်ပြင်းများကို ချလွှတ်လေ၏။

Verse 34

मुनिरुवाच । नायं जीवयितुं शक्तो रुद्रेण निहतो युधि । रुद्रेण निहता युद्धे न जीवन्ति कदाचन

မုနိက ပြောသည်။ “ဤသူကို အသက်ပြန်မပေးနိုင်၊ စစ်ပွဲ၌ ရုဒြက သတ်ဖြတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရုဒြ၏ လက်ဖြင့် စစ်တွင် သေဆုံးသူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မရှင်ကြ။”

Verse 35

तथापि कृपयाविष्ट एनं संजीवयाम्यहम् । रक्ष्याश्शरणगाश्चेति जानन्धर्मं सनातनम्

“သို့သော်လည်း ကရုဏာစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသဖြင့် ငါသည် သူ့ကို အသက်ပြန်ပေးမည်။ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကာကွယ်ရမည်ဟူသော စနာတနဓမ္မကို ငါသိ၏။”

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स मुनिस्तस्या जीवयित्वा पतिं मुने । अंतर्दधे ततो विष्णुस्सर्वमायाविनां वरः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ “ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ထိုမုနိသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အသက်ပြန်ပေးလေ၏၊ အို မုနိ။ ထို့နောက် မာယာအတတ်ပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဗိဿနုသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။”

Verse 37

द्रुतं स जीवितस्तेनोत्थितः सागरनन्दनः । वृन्दामालिंग्य तद्वक्त्रं चुचुंब प्रीतमानसः

ထိုသို့သော ဒေဝအာနုဘော်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် စာဂရနန္ဒနသည် အသက်ပြန်ရ၍ ထလာ၏။ သူသည် ဝೃန္ဒာကို ဖက်ကာ မျက်နှာကို နမ်းလျက် စိတ်နှလုံး ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 38

अथ वृन्दापि भर्तारं दृष्ट्वा हर्षितमानसा । जहौ शोकं च निखिलं स्वप्नवद्धृद्यमन्यत

ထို့နောက် ဝೃန္ဒာသည်လည်း မိမိခင်ပွန်းကို မြင်သဖြင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လေ၏။ သူမသည် ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အတွင်းစိတ်၌ ထိုအရာကို အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ထင်မြင်လေ၏။

Verse 39

अथ प्रसन्नहृदया सा हि संजातहृच्छया । रेमे तद्वनमध्यस्था तद्युक्ता बहुवासरान्

ထို့နောက် သူမ၏နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်သက်သာလာ၍ အတွင်းဆန္ဒလည်း နိုးထလာလေ၏။ သူမသည် ထိုတောအလယ်၌ နေထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်လျက် သူနှင့်ပေါင်းစည်းနေ၍ ရက်များစွာ ကုန်လွန်လေ၏။

Verse 40

कदाचित्सुरतस्यांते दृष्ट्वा विष्णुं तमेव हि । निर्भर्त्स्य क्रोधसंयुक्ता वृन्दा वचनमब्रवीत्

တစ်ခါတစ်ရံ ချစ်ကြည်ပေါင်းစည်းမှု၏ အဆုံး၌ ဝೃန္ဒာသည် ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဗိෂ္ဏု ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လေ၏။ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူ့ကို ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းပြီး ဤစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 41

वृन्दोवाच । धिक् तदेवं हरे शीलं परदाराभिगामिनः । ज्ञातोऽसि त्वं मया सम्यङ्मायी प्रत्यक्षतापसः

ဝೃန္ဒာက ပြောသည်— «အို ဟရိ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို ချဉ်းကပ်သူ၏ ဤသို့သော အကျင့်ကို မုန်းတီးဖွယ်ပါ! ယခု ငါသည် သင့်ကို ပြတ်သားစွာ သိမြင်ပြီ—သင်သည် မာယာကို အသုံးချသော လှည့်စားသူ၊ ငါ့မျက်စိရှေ့၌ပင် တပသီကဲ့သို့ အပြင်ပန်းဖြင့် ပေါ်ထွန်းနေသူ ဖြစ်၏»။

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा क्रोधमापन्ना दर्शयंती स्वतेजसम् । शशाप केशवं व्यास पातिव्रत्यरता च सा

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူမသည် ဒေါသတက်ကာ မိမိ၏ တေဇဿ (ဓမ္မတန်ခိုး) ကို ထင်ရှားပြသ하였다။ အို ဗျာသ၊ ပတိဝရတ သတီမယားသည် ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 43

रे महाधम दैत्यारे परधर्मविदूषक । गृह्णीष्व शठ मद्दत्तं शापं सर्वविषोल्बणम्

ဟေ့ အလွန်ယုတ်မာသူ၊ ဒိုင်တျာတို့၏ ရန်သူ၊ အခြားသူတို့၏ သာသနာဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသူ! လှည့်စားသူရေ၊ ငါပေးသော ကျိန်စာကို ယူလော့—အဆိပ်အားလုံးထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော အဆိပ်ဆန်သည့် ကျိန်စာပင်။

Verse 44

यौ त्वया मायया ख्यातौ स्वकीयौ दर्शितौ मम । तावेव राक्षसौ भूत्वा भार्यां तव हरिष्यतः

သင်၏ မာယာဖြင့် ငါ့အား “ငါ့သူ” ဟု ထင်မြင်စေကာ ပြသခဲ့သော ထိုနှစ်ဦးသည်ပင် ရက္ခသ ဖြစ်လာ၍ သင်၏ ဇနီးကို ခိုးယူသွားလိမ့်မည်။

Verse 45

त्वं चापि भार्यादुःखार्तो वने कपिसहायवान् । भ्रम सर्पेश्वरेणायं यस्ते शिष्यत्वमागतः

သင်လည်း ဇနီးကြောင့် ဝမ်းနည်းပူပန်ကာ မျောက်ကို မိတ်ဖက်အကူအညီအဖြစ်ယူ၍ တောထဲတွင် လှည့်လည်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဤသူ—မြွေတို့၏ အရှင်—သည် သင်ထံသို့ တပည့်အဖြစ် ရောက်လာသဖြင့် သူနှင့်အတူ ဤနေရာ၌ လှည့်လည်လော့။

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सा तदा वृन्दा प्रविशद्धव्यवाहनम् । विष्णुना वार्यमाणापि तस्मितासक्तचेतसा

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူ၏—ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝೃန္ဒာသည် ယဇ္ဉာမီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ဗိဿနုက တားဆီးသော်လည်း သူမ၏ စိတ်သည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်၌ပင် တည်မြဲစွာ ကပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 47

तस्मिन्नवसरे देवा ब्रह्माद्या निखिला मुने । आगता खे समं दारैः सद्गतिं वै दिदृक्षवः

အို မုနိ၊ ထိုအချိန်တည်းကပင် ဗြဟ္မာတို့အစရှိသော နတ်အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့်အတူ ကောင်းမြတ်သော အဆုံးသတ်—သုဂတိ—ကို မြင်လိုကြ၍ ကောင်းကင်မှတဆင့် ရောက်လာကြ၏။

Verse 48

अथ दैत्येन्द्रपत्न्यास्तु तज्ज्योतिः परमं महत् । पश्यतां सर्वदेवानामलोकमगमद्द्रुतम्

ထို့နောက် ဒေတျာတို့၏ အရှင်သခင်၏ ဇနီးထံမှ ထိုအလွန်ကြီးမြတ်သော ရောင်ခြည်တော်သည် ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဗြဟ္မာအားလုံး ကြည့်ရှုနေစဉ်တွင် အခြားသော ဘုံသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 49

शिवातनौ विलीनं तद्वृन्दातेजो बभूव ह । आसीज्जयजयारावः खस्थितामर पंक्तिषु

ထိုအဖွဲ့၏တောက်ပမှုသည် သီဝ၏ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွား၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ တည်နေသော ဒေဝတန်းတန်းများအကြား «အောင်မြင်! အောင်မြင်!» ဟူသော အော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 50

एवं वृन्दा महाराज्ञी कालनेमिसुतोत्तमा । पातिव्रत्यप्रभावाच्च मुक्तिं प्राप परां मुने

ဤသို့ဖြင့် မဟာမိဖုရား ဝೃန္ဒာသည် ကာလနေမိ၏ သမီးတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍ ခင်ပွန်းအပေါ် မလျော့မယွင်းသော ပတိဝရတျတရား၏ အာနုဘော်ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး မုက္ခတိကို ရရှိခဲ့၏၊ မုနိရေ။

Verse 51

ततो हरिस्तामनुसंस्मन्मुहुर्वृन्दाचिताभस्मरजोवगुंठितः । तत्रैव तस्थौ सुरसिद्धसंघकैः प्रबोध्यमानोपि ययौ न शांतिम्

ထို့နောက် ဟရီသည် ဝೃန္ဒာကို မကြာခဏ ပြန်လည်သတိရလျက် ဝೃန္ဒာ၏ မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်မှ ဖုန်နှင့် ပြာမှုန်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ရပ်တည်နေပြီး ဒေဝနှင့် သိဒ္ဓအဖွဲ့များက နိုးကြားစေ၍ နှစ်သိမ့်ပေးသော်လည်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို မရခဲ့။