दिव्यरथारोहणम् — Śiva’s Ascent on the Divine Chariot (Pre-battle Portents)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ईदृग्विधं महादिव्यं नानाश्चर्यमयं रथम् । संनह्य निगमानश्वांस्तं ब्रह्मा प्रार्पयच्छिवम्

စနတ်ကူမာရက ဆို၏—အံ့ဩဖွယ်များစွာ ပြည့်နှက်သော အလွန်မြင့်မြတ်သည့် ထိုရထားကို ထိုသို့ ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ ဝေဒများ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော မြင်းများကို ချည်နှောင်ကာ ဘြဟ္မာသည် ထိုရထားကို သီဝအား ဆက်ကပ်ပေးအပ်하였다။

Verse 2

शंभवेऽसौ निवेद्याधिरोपयामास शूलिनम् । बहुशः प्रार्थ्य देवेशं विष्ण्वादिसुरसमतम्

သူသည် ရှံဘုထံ၌ မိမိ၏ တောင်းပန်ချက်ကို တင်ပြပြီး၊ ဗိဿဏုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အတွက်လည်း တူညီသော အားကိုးရာဖြစ်သည့် ဒေဝတို့၏ အရှင်—သုံးချွန်လှံကိုင်သော သူလင်—ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းပန်ကြားလေ၏။

Verse 3

ततस्तस्मिन्रथे दिव्ये रथप्राकारसंयुते । सर्वदेवमयः शंभुरारुरोह महाप्रभुः

ထို့နောက် နတ်အားလုံး၏ အင်အားနှင့် တည်ရှိမှုကို ကိုယ်တိုင်ထင်ဟပ်ထားသော မဟာပရဘု ရှမ္ဘူသည် ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းများပါသော ဒိဗ္ဗရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 4

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देवगंधर्वपन्नगैः । विष्णुना ब्रह्मणा चापि लोकपालैर्बभूव ह

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် ရှင်ရသီများ၊ နတ်များ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် နဂါးများက ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ထို့ပြင် ဗိဿဏု၊ ဘြဟ္မာနှင့် လောကပာလများကလည်း ချီးကျူးကြလေ၏။

Verse 5

उपावृतश्चाप्सरसां गणैर्गीतविशारदः । शुशुभे वरदश्शम्भुस्स तं प्रेक्ष्य च सारथिम्

သီချင်းပညာကျွမ်းကျင်သော အပ္စရာအဖွဲ့များက ဝန်းရံထားသဖြင့် အလှတရားဖြင့် တောက်ပနေသော ကောင်းချီးပေးတော်မူသော ရှမ္ဘူသည် ထိုရထားမောင်းကို ကြည့်ရှု၍ စစ်ပွဲအတွင်း လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 6

तस्मिन्नारोऽहतिरथं कल्पितं लोकसंभृतम् । शिरोभिः पतिता भूमौ तुरगा वेदसंभवाः

ထိုနေရာ၌ နာရာနှင့် အဟဋိတို့က ဖန်တီး၍ လောကတို့၏ အရင်းအမြစ်များဖြင့် စုစည်းထားသော ထိုရထားသည် ထိုးနှက်ခံရ၍ လဲကျသွားလေ၏။ ဝေဒမှ မွေးဖွားသော မြင်းများလည်း ခေါင်းငုံ့ကျကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလေ၏။

Verse 7

चचाल वसुधा चेलुस्सकलाश्च महीधराः । चकंपे सहसा शेषोऽसोढा तद्भारमातुरः

မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်၍ တောင်တန်းအပေါင်းတို့လည်း လှုပ်ရှားတုန်ခါကြ၏။ ခဏချင်းတွင်ပင် သေရှာလည်း တုန်ခါကာ၊ အလေးပင်ပန်းသော ဘာရကို မခံနိုင်သဖြင့် စိတ်ပူပန်နေရ၏။

Verse 8

अथाधः स रथस्यास्य भगवान्धरणीधरः । वृषेन्द्ररूपी चोत्थाय स्थापयामास वै क्षणम्

ထို့နောက် ထိုရထားအောက်၌ မြေကိုထောက်တည်သော ဘုရားသခင်တော်သည် အင်အားကြီးသော နွားထီးပုံစံဖြင့် ထလာကာ ခဏတာအတွင်း ရထားကို တည်ငြိမ်စွာ ထောက်ထားလေ၏။

Verse 9

क्षणांतरे वृषेन्द्रोऽपि जानुभ्यामगमद्धराम् । रथारूढमहेशस्य सुतेजस्सोढुमक्षमः

ခဏအကြာတွင်ပင် နွားထီးမဟာဘုရင်လည်း ဒူးနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်သို့ ကျသွား၏။ ရထားပေါ်တက်စီးနေသော မဟာဒေဝ၏ တောက်ပလောင်ကျွမ်းသော တေဇောကို မခံနိုင်သဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 10

अभीषुहस्तो भगवानुद्यम्य च हयांस्तदा । स्थापयामास देवस्य पचनाद्वैरथं वरम्

ထို့နောက် ကြိုးကိုင်လက်ဖြင့် ဘုရားသခင်တော်သည် မြင်းတို့ကို မြှောက်ထိန်းကာ ထိန်းချုပ်လေ၏။ ထို့ပြင် ပစနာ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော အလွန်မြတ်သော ရထားကို ဒေဝအတွက် တည်စေတော်မူ၏။

Verse 11

ततोऽसौ नोदयामास मनोमारुतरंहसः । ब्रह्मा हयान्वेदमयान्नद्धान्रथवरे स्थितः

ထို့နောက် အလွန်မြတ်သော ရထားပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဘြဟ္မာသည် စိတ်နှင့် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မြင်းတို့ကို မောင်းနှင်လေ၏။ ထိုမြင်းတို့သည် ဝေဒ၏ အနှစ်သာရဖြင့် ဖန်ဆင်းထားပြီး လမ်းခရီးအတွက် ချည်နှောင်ထားကြ၏။

Verse 12

पुराण्युद्दिश्य वै त्रीणि तेषां खस्थानि तानि हि । अधिष्ठिते महेशे तु दानवानां तरस्विनाम्

ရှေးဟောင်းပုရာဏာများကို ရည်ညွှန်းလျှင် အမှန်တကယ် သုံးခုသော ခိုင်ခံ့ရာနေရာများ ရှိခဲ့ပြီး ထိုအရာတို့သည် သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံခံတပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် မဟေရှ (Mahēśa) သည် တည်နေရာယူ၍ အုပ်စိုးကာ ရပ်တည်သည့်အခါ အင်အားကြီး ဒာနဝများ၏ အာဏာသည် ထိုဘုရား၏ အထက်တန်းအုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ကျရောက်하였다။

Verse 13

अथाह भगवान्रुद्रो देवानालोक्य शंकरः । पशूनामाधिपत्यं मे धद्ध्वं हन्मि ततोऽसुरान्

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရုဒ္ဒရ—ရှင်ကရ (Śaṅkara)—သည် ဒေဝတော်များကို ကြည့်ရှု၍ မိန့်တော်မူသည်– “သတ္တဝါအားလုံး (ပာရှု—ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်များ) အပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကို ငါ့ထံ အပ်နှံကြလော့။ ထို့နောက် ငါသည် အဆုရများကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးမည်။”

Verse 14

पृथक्पशुत्वं देवानां तथान्येषां सुरोत्तमाः । कल्पयित्वैव वध्यास्ते नान्यथा दैत्यसत्तमाः

အို ဒေဝတော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ။ ဒေဝတော်များနှင့် အခြားသူများကိုပါ သီးခြားသီးခြား ‘ပာရှု’ အခြေအနေ—အကူအညီမဲ့ သတ္တဝါကဲ့သို့သော အခြေအနေ—သို့ စီမံဖန်တီးထားမှသာ ထိုဒೈတျများအနက် အထွတ်အထိပ်တို့ကို သတ်နိုင်မည်။ အခြားနည်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်။

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य धीमतः । विषादमगमन्सर्वे पशुत्वं प्रतिशंकिताः

စနတ်ကူမာရ မိန့်သည်– ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ ဘုရား) အမြော်အမြင်ရှိသော ထိုဘုရား၏ စကားကို ကြားသော် အားလုံးသည် စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသို့ ကျရောက်ကြပြီး ‘ပာရှု’ (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) အခြေအနေသို့ ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြ၏။

Verse 16

तेषां भावमथ ज्ञात्वा देवदेवोऽम्बिकापतिः । विहस्य कृपया देवाञ्छंभुस्तानिदमब्रवीत्

သူတို့၏အတွင်းစိတ်အခြေအနေကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဒေဝဒေဝ—အမ္ဗိကာ၏အရှင် သမ္ဘူသည် ပြုံး၍၊ ကရုဏာတရားဖြင့် ထိုဒေဝတော်တို့အား ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 17

शंभुरुवाच । मा वोऽस्तु पशुभावेऽपि पातो विबुधसत्तमाः । श्रूयतां पशुभावस्य विमोक्षः क्रियतां च सः

ရှမ္ဘု မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝတားတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သင်တို့အပေါ်၌ ကျဆုံးခြင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်၊ ပသုဘဝ (paśu-bhāva) ဟူသော ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါအခြေအနေသို့တောင် မကျပါစေနှင့်။ နားထောင်ကြလော့—ပသုဘဝမှ လွတ်မြောက်ရာနည်းကို ကြားကြစေ၊ ထိုလွတ်မြောက်ခြင်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်စေကြလော့။”

Verse 18

यौ वै पाशुपतं दिव्यं चरिष्यति स मोक्ष्यति । पशुत्वादिति सत्यं वः प्रतिज्ञातं समाहिताः

မည်သူမဆို သဒ္ဓါဖြင့် ဒိဗ္ဗ ပာရှုပတ ဝရတကို အမှန်တကယ် ကျင့်သုံးလျှင် မောက္ခကို ရမည်။ «ပရှု (ချည်နှောင်ခံ သတ္တဝါ) အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်မည်» ဟူ၍ သင်တို့အား ငါ အမှန်တရားဖြင့် ကတိပြုထားသည်; တည်ငြိမ်၍ သတိရှိကြလော့။

Verse 19

ये चाप्यन्ये करिष्यंति व्रतं पाशुपतं मम । मोक्ष्यंति ते न संदेहः पशुत्वात्सुरसत्तमाः

အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ငါ၏ ပာရှုပတ ဝရတကို ကျင့်သုံးမည့် အခြားသူတို့လည်း သံသယမရှိဘဲ မောက္ခကို ရမည်။ ပရှု (ချည်နှောင်ခံ သတ္တဝါ) အဖြစ်ကြောင့်ပင်၊ ပရှုပတိ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—ထံ ခိုလှုံလျှင် လွတ်မြောက်ရန် သင့်တော်ကြသည်။

Verse 20

नैष्ठिकं द्वादशाब्दं वा तदर्थं वर्षकत्रयम् । शुश्रूषां कारयेद्यस्तु स पशुत्वाद्विमुच्यते

ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် သဒ္ဓါဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု (śuśrūṣā) ကို ဆောင်ရွက်သူ သို့မဟုတ် ဆောင်ရွက်စေသူသည်၊ တည်ကြည်သော ဝရတအဖြစ် ဆယ့်နှစ်နှစ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ထိုနှင့်တူညီသည့် သုံးနှစ်ဖြစ်စေ၊ ပရှု (ချည်နှောင်ခံ) အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 21

तस्मात्परमिदं दिव्यं चरिष्यथ सुरोत्तमाः । पशुत्वान्मोक्ष्यथ तदा यूयमत्र न संशयः

ထို့ကြောင့် အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ယခုမှစ၍ ဤဒိဗ္ဗ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးကြလော့။ ထိုအခါ ပရှု-ချည်နှောင်မှု အခြေအနေမှ သင်တို့ လွတ်မြောက်မည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 22

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य महेशस्य परात्मनः । तथेति चाब्रुवन्देवा हरिब्रह्मादयस्तथा

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်— မဟေရှဝရ အမြင့်ဆုံးအတ္တမ၏ စကားကို ဤသို့ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့သည် ဟရီ(ဗိဿဏု)၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသူတို့နှင့်အတူ “ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြန်လည်ဆိုကြ၏။

Verse 23

तस्माद्वै पशवस्सर्वे देवासुरवराः प्रभोः । रुद्रः पशुपतिश्चैव पशुपाशविमोचकः

ထို့ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံးသည် အရှင်၏ “ပသု” (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ဖြစ်ကြသည်—ဒေဝနှင့် အသူရတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်တို့တောင်ပါဝင်သည်။ ရုဒြသာသာလျှင် ပသုပတိ ဖြစ်၍ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပသုကို လွတ်မြောက်စေသော မောက္ခပေးရှင် ဖြစ်သည်။

Verse 24

तदा पशुपतीत्येतत्तस्य नाम महेशितुः । प्रसिद्धमभवद्वध्वा सर्वलोकेषु शर्मदम्

ထိုအခါ ရန်သူကို သတ်နှိမ်ပြီးနောက်၊ မဟေရှဝရ၏ “ပသုပတိ” ဟူသော နာမတော်သည် လောကအပေါင်းတို့တွင် ကျော်ကြားလာ၍ မင်္ဂလာနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားလေ၏။

Verse 25

मुदा जयेति भाषंतस्सर्वे देवर्षयस्तदा । अमुदंश्चाति देवेशो ब्रह्मा विष्णुः परेऽपि च

ထိုအခါ ဒေဝရ္ဓိများအားလုံးက ဝမ်းမြောက်စွာ «အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!» ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ သို့သော် ဒေဝတို့၏အရှင်—ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏုနှင့် အခြားဒေဝကြီးများပင်—ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိကြ။

Verse 26

तस्मिंश्च समये यच्च रूपं तस्य महात्मनः । जातं तद्वर्णितुं शक्यं न हि वर्षशतैरपि

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မဟာအတ္တမန်၏ ပေါ်ထွန်းလာသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၍ နှစ်ရာချီကြာစေကာမူ အမှန်တကယ် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်။

Verse 27

एवं विधो महेशानो महेशान्यखिलेश्वरः । जगाम त्रिपुरं हंतुं सर्वेषां सुखदायकः

ထိုသို့ စိတ်တည်ကြည်၍ မဟေရှာန—မဟေရှာနီ၏ အရှင်၊ အလုံးစုံ၏ အဓိပတိ—သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးနှင့် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသနားသူဖြစ်သဖြင့် တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 28

तं देवदेवं त्रिपुरं निहंतुं तदानु सर्वे तु रविप्रकाशाः । गजैर्हयैस्सिंहवरै रथैश्च वृषैर्ययुस्तेऽमरराजमुख्याः

ထို့နောက် တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် ဒေဝဒေဝကို ကူညီအောင်၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အမရတို့၏ အဓိကအရှင်များအားလုံးသည် ဆင်၊ မြင်း၊ အကောင်းဆုံး ခြင်္သေ့၊ ရထားနှင့် နွား (ဝೃಷဘ) စီးနင်း၍ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 29

हलैश्च शालैर्मुशलैर्भुशुण्डैर्गिरीन्द्रकल्पैर्गिरिसंनिभाश्च । नानायुधैस्संयुतबाहवस्ते ततो नु हृष्टाः प्रययुस्सुरेशाः

သူတို့သည် လယ်ထွန် (ဟလ)၊ လှံတံ (ရှာလ)၊ တုတ်ကြီး (မုရှလ) နှင့် လေးလံသော တုတ်မောင်းများကို ကိုင်ဆောင်၍—အချို့သည် တောင်မင်းကဲ့သို့ ကြီးမား၍ အချို့သည် တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ မြင့်မားကြ—လက်များတွင် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များ တပ်ဆင်ကာ၊ ထိုနောက် နတ်မင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်းစွာ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 30

नानायुधाढ्याः परमप्रकाशा महोत्सवश्शंभुजयं वदंतः । ययुः पुरस्तस्य महेश्वरस्य तदेन्द्रपद्मोद्भवविष्णुमुख्याः

အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ အလွန်တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ မဟေရှ್ವರ၏ အရှေ့တော်တွင် ချီတက်သွားကြပြီး၊ ပွဲတော်သဘင်ကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ «ရှံဘု အောင်မြင်ပါစေ!» ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အင်ဒြ၊ ပဒ్మမှ ပေါ်ထွန်းသော ဗြဟ္မာ၊ နှင့် ဗိဿနုတို့သည် အဓိကဖြစ်ကြ၏။

Verse 31

जहृषुर्मुनयस्सर्वे दंडहस्ता जटाधराः । ववृषुः पुष्पवर्षाणि खेचरा सिद्धचारणाः

တံ杖ကိုင်၍ ဇဋာဆံပင်တင်ဆောင်သော မုနိတို့အားလုံးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်၌ လှုပ်ရှားသွားလာသော စိဒ္ဓနှင့် စာရဏတို့သည် ပန်းမိုးကို အောင်ပွဲအဖြစ် ရွာသွန်းကြ၏။

Verse 32

पुत्रत्रयं च विप्रेन्द्रा व्रजन्सर्वे गणेश्वराः । तेषां संख्या च कः कर्तुं समर्थो वच्मि कांश्चन

အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၊ ဂဏေရှဝရများအားလုံးသည် သူတို့၏ သားသုံးယောက်နှင့်အတူ ချီတက်ထွက်ခွာကြ၏။ သူတို့၏ များပြားလှသော အရေအတွက်ကို မည်သူက ရေတွက်နိုင်မည်နည်း။ ငါသည် အချို့ကိုသာ ဖော်ပြမည်။

Verse 33

गणेश्वरैर्देवगणैश्च भृङ्गी समावृतस्सर्वगणेन्द्रवर्यः । जगाम योगांस्त्रिपुरं निहंतुं विमानमारुह्य यथा महेन्द्रः

ဂဏများ၏ အရှင်များ၊ ဒေဝအမှုထမ်းအစုအဝေးများနှင့် ဘ္ဟೃင်္ဂီတို့က ဝိုင်းရံလျက်၊ ဂဏခေါင်းဆောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ယောဂသတ္တိဖြင့် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာသွား၏။ သူသည် မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ရထားပေါ် တက်ရောက်ခဲ့၏။

Verse 34

केशो विगतवासश्च महाकेशो महाज्वरः । सोमवल्लीसवर्णश्च सोमदस्सनकस्तथा

သူသည် ကေရှ (သန့်ရှင်းသော ဆံထုံးတောက်ပသူ) ဖြစ်၏။ သူသည် ဝိဂတဝာသ (လောကီအဝတ်အစားနှင့် အလှုပ်အရှားကင်းသူ) ဖြစ်၏။ သူသည် မဟာကေရှ (ကြီးမားသော ဇဉ်ဆံထုံး) နှင့် မဟာဇ္ဝရ (သံသရာ၏ ပူလောင်မှုကို လောင်စေသော်လည်း ဖယ်ရှားပေးသော မဟာအဖျား) ဖြစ်၏။ သူသည် ဆိုမဝလ္လီ၏ အရောင်တူ၍၊ ဆိုမကို ပေးသနားသူ (အမృతတူသော ကရုဏာ) ဖြစ်ကာ၊ ထို့ပြင် စနက (အမြဲနုပျိုသော မုနိသဘောရှိသော အရှင်) လည်း ဖြစ်၏။

Verse 35

सोमधृक् सूर्यवर्चाश्च सूर्यप्रेषणकस्तथा । सूर्याक्षस्सूरिनामा च सुरस्सुन्दर एव च

ထိုအခါ စောမဓြိက်၊ စူရျဝရ္စာ၊ ထို့ပြင် စူရျပရေရှဏက ဟူသူတို့ရှိ၏။ ထို့နည်းတူ စူရျာက္ษ၊ စူရိနာမာ၊ စုရ၊ နှင့် စုန္ဒရ ဟူသူတို့လည်းရှိ၏။

Verse 36

प्रस्कंदः कुन्दरश्चंडः कंपनश्चातिकंपनः । इन्द्रश्चेन्द्रजवश्चैव यंता हिमकरस्तथा

“ပရஸ္ကန္ဒ၊ ကုန္ဒရ၊ ခဏ္ဍ၊ ကမ္ပန၊ အတိကမ္ပန တို့ရှိ၏။ ထို့ပြင် အိန္ဒြ၊ အိန္ဒြဇဝ တို့နှင့် ယံတာ၊ ဟိမကရ တို့လည်းရှိ၏။”

Verse 37

शताक्षश्चैव पंचाक्षः सहस्राक्षो महोदरः । सतीजहुश्शतास्यश्च रंकः कर्पूरपूतनः

ထို့ပြင် သီဝဂဏ၏ အင်အားကြီးသော အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည့် Śatākṣa၊ Pañcākṣa၊ Sahasrākṣa၊ Mahodara တို့လည်း ရှိကြ၏။ ထို့အတူ Satījahu၊ Śatāsya၊ Raṅka၊ Karpūrapūtana တို့လည်း စစ်မြေပြင်၌ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 38

द्विशिखस्त्रिशिखश्चैव तथाहंकारकारकः । अजवक्त्रोऽष्टवक्त्रश्च हयवक्त्रोऽर्द्धवक्त्रकः

သူသည် ခေါင်းထိပ်နှစ်ခုရှိသူ၊ ခေါင်းထိပ်သုံးခုရှိသူ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အဟံကာရ (ငါဟုခံယူသည့် စိတ်) ကို ဖြစ်ပေါ်စေသူလည်း ဖြစ်၏။ ဆိတ်မျက်နှာရှိသူ၊ မျက်နှာရှစ်ခုရှိသူ၊ မြင်းမျက်နှာရှိသူနှင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ရှိသူလည်း ဖြစ်၏။

Verse 39

इत्याद्या गणपा वीरा बहवोऽपरिमेयकाः । प्रययुः परिवार्येशं लक्ष्यलक्षणवर्जिताः

ထို့ကြောင့် ထိုသူရဲကောင်း ဂဏများနှင့် အခြားများစွာ—အရေအတွက်မတွက်နိုင်အောင်—မိမိတို့၏ အရှင်ကို ဝန်းရံကာ ထွက်ခွာကြ၏။ ပစ်မှတ်ထား၍ ခွဲခြားသိမြင်စေသော အမှတ်အသားများမှ ကင်းလွတ်လျက် စစ်ပွဲသို့ တိုးဝင်ကြ၏။

Verse 40

समावृत्य महादेवं तदापुस्ते पिनाकिनम् । दग्धुं समर्था मनसा क्षणेन सचराचरम्

ထို့နောက် သူတို့သည် ပိနာကာလက်ကိုင် မဟာဒေဝကို ဝိုင်းပတ်ကာ နီးကပ်လာကြ၏။ သူတို့၏အင်အားသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် စိတ်၏အလိုတော်တစ်ချက်သာဖြင့် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ခဏတစ်ခဏအတွင်း မီးလောင်ပျက်စီးစေနိုင်ကြ၏။

Verse 41

दग्धुं जगत्सर्वमिदं समर्थाः किंत्वत्र दग्धुं त्रिपुरं पिनाकी । रथेन किं चात्र शरेण तस्य गणैश्च किं देवगणैश्च शम्भोः

သူသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို မီးလောင်စေနိုင်သော်လည်း၊ ဒီနေရာတွင် တ్రိပုရကို မီးရှို့ရန် ပိနာကီသည် ရထားတစ်စီးနှင့် မြားတစ်လက်တည်းကို လိုအပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအကူအညီများ—သို့မဟုတ် ရှမ္ဘု၏ ဂဏများနှင့် နတ်တော်အစုအဝေးများပင်—ဘာအတွက် အသုံးဝင်မည်နည်း။

Verse 42

स एव दग्धुं त्रिपुराणि तानि देवद्विषां व्यास पिनाकपाणिः । स्वयं गतस्तत्र गणैश्च सार्द्धं निजैस्सुराणामपि सोऽद्भुतोतिः

အို ဗျာသ (Vyāsa) ရေ၊ ထိုသခင်တော်ပင်—ပိနာကပာဏိ (Pinākapāṇi)၊ ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူ—ဒေဝတို့၏ ရန်သူများ၏ တြိပုရ မြို့သုံးမြို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွားတော်မူ၏။ မိမိ၏ ဂဏ (Gaṇa) များနှင့်အတူ၊ ဒေဝတပ်စုများပါ လိုက်ပါကာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ ရှေ့တိုးတော်မူ၏။

Verse 43

किं तत्र कारणं चान्यद्वच्मि ते ऋषिसत्तम । लोकेषु ख्यापनार्थं वै यशः परमलापहम्

အဲဒီအမှုမှာ အခြားအကြောင်းရင်းက ဘာရှိသေးလဲ။ အို ရှိသီအထွတ်အမြတ်၊ ငါ သင့်ကို ပြောမည်—လောကအပေါင်းတို့တွင် ထင်ရှားစေရန်ပင် ဖြစ်၍၊ သီဝရှင်၏ အမှုနှင့်အတူ အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော အမြင့်မြတ်ဂုဏ်တော်ကို ကြေညာစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 44

अन्यच्च कारणं ह्येतद्दुष्टानां प्रत्ययाय वै । सर्वेष्वपि च देवेषु यस्मान्नान्यो विशिष्यते

ထို့ပြင် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်—အမှန်ပင် မကောင်းသူတို့တောင် ယုံကြည်လာစေရန် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ နတ်အားလုံးအနက်၌လည်း သူ့ထက် မြင့်မြတ်သူ မရှိ၊ မည်သည့်နတ်တစ်ပါးမျှ သူ့ကို မလွန်ကဲနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။