हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततो हिरण्याक्षसुतः कदाचित्संश्रावितो नर्मयुतैर्मदांधैः । तैर्भ्रातृभिस्संप्रयुतो विहारे किमंध राज्येन तवाद्य कार्यम्

စနတ်ကုမာရက ပြောသည်– ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ ဟိရဏျာක්ෂ၏ သားသည် မူးယစ်၍ ဟာသပြောဆိုနေသော ညီအစ်ကိုများနှင့် အပျော်ကစားနေစဉ် သူတို့၏စကားကို ကြားရသည်– “အို မျက်ကန်းရေ၊ ယနေ့ မင်းအတွက် နိုင်ငံတော်က ဘာအကျိုးရှိသနည်း”

Verse 2

हिरण्यनेत्रस्तु बभूव मूढः कलिप्रियं नेत्रविहीनमेव । यो लब्धवांस्त्वां विकृतं विरूपं घोरैस्तपोभिर्गिरिशं प्रसाद्य

ဟိရဏ္ယနက်ထရသည် မောဟဝင်သွား၍ ပဋိပက္ခကိုနှစ်သက်သော မျက်စိမဲ့သတ္တဝါတစ်ပါးကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တပသျာများဖြင့် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေပြီးနောက်၊ မကောင်းကွက်ကွက် ပုံပျက်ပန်းပျက်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 3

स त्वं न भागी खलु राज्यकस्य किमन्यजातोऽपि लभेत राज्यम् । विचार्यतां तद्भवतैव नूनं वयं तु तद्भागिन एव सत्यम्

အမှန်တကယ် သင်သည် ဤနိုင်ငံတော်၌ အခွင့်အရေးမရှိပါ—အခြားမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အာဏာပိုင်နိုင်မလဲ။ ဤအကြောင်းကို သင်ကိုယ်တိုင်သာ စဉ်းစားပါလေ။ ကျွန်ုပ်တို့ကတော့ အမှန်တကယ် ထိုအခွင့်အရေး၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । तेषां तु वाक्यानि निशम्य तानि विचार्य बुद्ध्या स्वयमेव दीनः । ताञ्छांतयित्वा विविधैर्वचोभिर्गतस्त्वरण्यं निशि निर्जनं तु

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ သူတို့၏စကားများကို ကြားပြီး ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစားသုံးသပ်ရာတွင် သူ၏အတွင်းစိတ်မှာ ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်သွားသည်။ ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော နှစ်သိမ့်စကားများဖြင့် သူတို့ကို ငြိမ်းချမ်းစေပြီး ညအခါ လူကင်းသော တောအုပ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 5

वर्षायुतं तत्र तपश्चचार जजाप जाप्यं विधृतैकपादः । आहारहीनो नियमोर्द्ध्वबाहुः कर्त्तुं न शक्यं हि सुरा सुरैर्यत्

အဲဒီမှာ သူသည် တစ်သောင်းနှစ်ပေါင်း တပသျာကျင့်ပြီး၊ ရွတ်ဖတ်သင့်သော မန္တရကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဂျပ်တော်မူ하였다။ ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်တည်ကာ အစာမစားဘဲ၊ တင်းကျပ်သော ဝရတများကို စောင့်ထိန်း၍ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားကာ—ဒေဝတများနှင့် အသူရများတောင် မပြုနိုင်သော အကျင့်ဝိနယကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 6

प्रजाल्य वह्निं स्म जुहोति गात्रमांसं सरक्तं खलु वर्षमात्रम् । तीक्ष्णेन शस्त्रेण निकृत्य देहात्समंत्रकं प्रत्यहमेव हुत्वा

မီးကိုမွှေးပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏အသားနှင့်သွေးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး မီးထဲသို့ ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထက်မြက်သောလက်နက်ဖြင့် မိမိခန္ဓာကိုယ်မှ လှီးဖြတ်ကာ မန္တန်များရွတ်ဆိုလျက် နေ့စဉ်မပြတ် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 7

स्नाय्वस्थिशेषं कुणपं तदासौ क्षयं गतं शोणितमेव सर्वम् । यदास्य मांसानि न संति देहं प्रक्षेप्तुकामस्तु हुताशनाय

ထိုအခါ ထိုရုပ်အလောင်းသည် အကြောနှင့် အရိုးမျှသာ ကျန်တော့၏။ သွေးအားလုံး ခန်းခြောက်သွားလေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသားမကျန်တော့သောအခါ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ယဇ်မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်ရန် အလိုရှိလေသည်။

Verse 8

ततः स दृष्टस्त्रिदशालयैर्जनैः सुविस्मितैर्भीतियुतैस्समस्तैः । अथामरैश्शीघ्रतरं प्रसादितो बभूव धाता नुतिभिर्नुतो हि

ထို့နောက် ဖန်ဆင်းရှင် (ဗြဟ္မာ) ကို နတ်ဘုံ၌ နေထိုင်ကြကုန်သော နတ်ဗြဟ္မာတို့ မြင်သောအခါ အားလုံးတို့သည် အလွန်အံ့ဩကြောက်လန့်ကြကုန်၏။ ထိုအခါ နတ်တို့သည် ဗြဟ္မာမင်းအား အလျင်အမြန် ပူဇော်ပသကြကုန်၏။ ဗြဟ္မာမင်းသည်လည်း ဂါထာမန္တန်တို့ဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကြည်လင်သောစိတ် ရှိလေ၏။

Verse 9

निवारयित्वाथ पितामहस्तं ह्युवाच तं चाद्यवरं वृणीष्व । यस्याप्तिकामस्तव सर्वलोके सुदुर्लभं दानव तं गृहाण

ထိုသို့ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို တားဆီးပြီးနောက် သူက "ယခု မြတ်သောဆုကို ရွေးချယ်လော့။ အို ဒါနဝ၊ လောကအားလုံးတွင် သင်ရရှိလိုသောအရာကို ယူလော့၊ ရရှိရန် အလွန်ခဲယဉ်းသော်လည်း ပေးသနားမည်" ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 10

स पद्मयोनेस्तु वचो निशम्य प्रोवाच दीनः प्रणतस्तु दैत्यः । यैर्निष्ठुरैर्मे प्रहृतं तु राज्यं प्रह्रादमुख्या मम संतु भृत्याः

ပဒုမ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ ဦးညွှတ်နေသော ဒေတျာ (ဘီလူး) က "အကြင်သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ တိုင်းနိုင်ငံကို ရက်စက်စွာ သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြကုန်၏၊ ပြဟ္လာဒ အစရှိသော ထိုသူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ အစေအပါးများ ဖြစ်ကြပါစေသတည်း" ဟု လျှောက်လေ၏။

Verse 11

अंधस्य दिव्यं हि तथास्तु चक्षुरिन्द्रादयो मे करदा भवंतु । मृत्युस्तु माभून्मम देवदैत्यगंधर्वयक्षोरगमानुषेभ्यः

မျက်ကန်းသူအတွက် တကယ်တမ်း ဒိဗ္ဗမျက်စိ ပေါ်ထွန်းပါစေ။ အင်ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတော်များသည် ငါ့ထံ အခွန်အတင် ဆက်သပါစေ။ ဒေဝ၊ ဒိုင်တျ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ နာဂနှင့် လူတို့ထံမှ ငါ့အပေါ် သေမင်း မလာပါစေနှင့်။

Verse 12

नारायणाद्वा दितिजेन्द्रशत्रोस्सर्वाज्जनात्सर्वमयाच्च शर्वात् । श्रुत्वा वचस्तस्य सुदारुणं तत्सुशंकितः पद्मभवस्तमाह

နာရာယဏ၊ ဒိုင်တျဘုရင်ကို သတ်သူနှင့်၊ အလုံးစုံပြည့်ဝသော ရှರ್ವ (ရှီဝ) အကြောင်းပါဝင်သည့် ထိုအလွန်ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ကြားသော် ပဒ္မဘဝ (ဗြဟ္မာ) သည် အလွန်စိုးရိမ်သံသယဖြစ်ကာ သူ့အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 13

ब्रह्मोवाच । दैत्येन्द्र सर्वं भविता तदेतद्विनाशहेतुं च गृहाण किंचित् । यस्मान्न जातो न जनिष्यते वा यो न प्रविष्टो मुखमंतकस्य

ဗြဟ္မာက ပြောသည်– «ဒာနဝတို့၏ အရှင်၊ ဤအရာအားလုံးသည် ပြောထားသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။ သို့သော် ဖျက်ဆီးခြင်း၏ အကြောင်းတစ်ရပ်ကိုလည်း သိမှတ်လော့။ မွေးဖွားခြင်းမရှိ၊ နောင်လည်း မမွေးဖွားမည်၊ အန္တက (သေမင်း) ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ မဝင်ဖူးသူ—ထိုအလွန်မြင့်မြတ်သော အရှင်ကို သေမင်း မမီနိုင်; ထိုအရှင်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကြောင့်ပင် ပျက်စီးမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။»

Verse 14

अत्यन्तदीर्घं खलु जीवितं तु भवादृशास्सत्पुरुषास्त्यजंतु । एतद्वचस्सानुनयं निशम्य पितामहात्प्राह पुनस्तस्य दैत्यः

«အသက်တာသည် အလွန်ရှည်လျားလှ၏—သင်ကဲ့သို့ သတ္ပုရုသတို့က ထိုအသက်ကို စွန့်လွှတ်ကြပါစေ။» ဟူသော အနူးညံ့သဘောပါသော စကားကို ကြားသော် ထိုဒိုင်တျသည် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ထပ်မံ ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 15

अंधक उवाच । कालत्रये याश्च भवंति नार्यः श्रेष्ठाश्च मध्याश्च तथा कनिष्ठाः । तासां च मध्ये खलु रत्नभूता ममापि नित्यं जननीव काचित्

အန္ဓကက ပြောသည်– «အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ဟူသော ကာလသုံးပါး၌ ရှိသမျှ မိန်းမတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အလယ်အလတ်၊ အငယ်ဆုံး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူတို့အလယ်၌ ရတနာကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော မိန်းမတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမသည် ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း မိခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။»

Verse 16

कायेन वाचा मनसाप्यगम्या नारी नृलोकस्य च दुर्लभाय । तां कामयानस्य ममास्तु नाशो दैत्येन्द्रभावाद्भगवान्स्वयंभूः

ထိုမိန်းမသည် ကိုယ်၊ စကား၊ စိတ်ဖြင့်ပင် မလွယ်ကူစွာ ရောက်နိုင်၍ လူ့လောက၌ အလွန်ရှားပါး၏။ ငါသည် ကာမတဏှာကြောင့် သူမကို လိုလား၍ ပျက်စီးရမည်ဆိုလျှင်၊ ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော အရှင် စွဝယမ္ဘူသည် ငါ့ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေပါစေ၊ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်ဖြစ်လာခြင်းဖြင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ။

Verse 17

वाक्यं तदाकर्ण्य स पद्मयोनिः सुविस्मितश्शंकरपादपद्ममम् । सस्मार संप्राप्य निर्देशमाशु शंभोस्तु तं प्राह ततोंधकं वै

ထိုစကားကို ကြားသော် ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) သည် အလွန်အံ့ဩသွား၍ ရှင်ကရာ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ရိုသေစွာ သတိရလေ၏။ ရှမ္ဘူ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို ချက်ချင်းရရှိပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အန္ဓကအား ပြောကြားလေ၏။

Verse 18

ब्रह्मोवाच । यत्कांक्षसे दैत्यवरास्तु ते वै सर्वं भवत्येव वचस्सकामम् । उत्तिष्ठ दैत्येन्द्र लभस्व कामं सदैव वीरैस्तु कुरुष्व युद्धम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ဒိုင်တျာတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ သင်လိုလားသမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်၊ ငါ၏စကားသည် အလဟသ မဖြစ်။ ထလော့ ဒိုင်တျာအရှင်၊ သင်လိုသော ရည်မှန်းချက်ကို ရယူလော့၊ သင်၏သူရဲကောင်းများနှင့်အတူ အစဉ်မပြတ် စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်လော့။”

Verse 19

श्रुत्वा तदेतद्वचनं मुनीश विधातुराशु प्रणिपत्य भक्त्या । लोकेश्वरं हाटकनेत्रपुत्रः स्नाय्वस्थिशेषस्तु तमाह देवम्

မုနိတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဖန်ဆင်းရှင် အရှင် ဗြဟ္မာ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဟာဋကနေထရ၏ သား—ကြောနှင့် အရိုးသာ ကျန်သည့်သူ—သည် ချက်ချင်း ဘက္တိဖြင့် ဦးချ၍ ထိုဒေဝ၊ လောကအရှင်အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 20

अंधक उवाच । कथं विभो वैरिबलं प्रविश्य ह्यनेन देहेन करोमि युद्धम् । स्नाय्वस्थिशेषं कुरु मांसपुष्टं करेण पुण्ये न च मां स्पृशाद्य

အန္ဓကက မိန့်သည်—“အရှင်ကြီးရေ၊ ရန်သူတပ်အတွင်း ဝင်ရောက်ပြီး ဤကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် စစ်တိုက်ကို မည်သို့ ပြုနိုင်မည်နည်း။ ကြောနှင့် အရိုးသာ ကျန်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသားအပြည့် အားကောင်းခိုင်မာအောင် ပြုတော်မူပါ။ သင်၏ မင်္ဂလာလက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ပြန်လည်ပြည့်စုံစေပါ၊ ထိုသို့ မထိပါနှင့် နောက်တစ်ကြိမ်။”

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा वचस्तस्य स पद्मयोनिः करेण संस्पृश्य च तच्छरीरम् । गतस्सुरेन्द्रैस्सहितः स्वधाम संपूज्यमानो मुनिसिद्धसंघैः

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ သူ၏စကားကို ကြားပြီး ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) သည် လက်ဖြင့် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကို ထိสัมပွား하였다။ ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတများနှင့်အတူ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီး၊ မုနိများနှင့် စိဒ္ဓများ၏ အစုအဝေးတို့က လျော်ကန်စွာ ပူဇော်ကန်တော့၍ ဂုဏ်ပြုကြ하였다။

Verse 22

संस्पृष्टमात्रस्स च दैत्यराजस्संपूर्णदेहो बलवान्बभूव । संजातनेत्रस्सुभगो बभूव हृष्टस्स्वमेव नगरं विवेश

ထိမိသက်သက်နဲ့ပင် ဒೈတျာတို့၏ ဘုရင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာပြည့်စုံ၍ အင်အားကြီးမားလာ၏။ မျက်စိတို့ ပြန်လည်ရရှိကာ ရုပ်ရည်လှပ၍ မင်္ဂလာတော်မူ၏။ ဝမ်းမြောက်လွန်စွာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မိမိမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 23

उत्सृज्य राज्यं सकलं च तस्मै प्रह्लादमुख्यास्त्वथ दानवेन्द्राः । तमागतं लब्धवरं च मत्वा भृत्या बभूवुर्वश गास्तु तस्य

ထို့နောက် ဒာနဝတို့အကြား အရှင်များဖြစ်သော ပရာဟ္လာဒနှင့် အခြားသူတို့သည် မိမိတို့၏ နိုင်ငံတော်အားလုံးကို သူ့ထံ အပ်နှံလေ၏။ သူသည် ကောင်းချီးတော်ရရှိ၍ ပြန်လာသည်ဟု ယူဆကာ သူတို့သည် သူ၏ အမှုထမ်းများဖြစ်၍ အပြည့်အဝ အာဏာအောက်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 24

ततोन्धकः स्वर्गमगाद्विजेतुं सेनाभियुक्तस्सहभृत्यवर्गः । विजित्य लेखान्प्रधने समस्तान्करप्रदं वज्रधरं चकार

ထို့နောက် အန္ဓကသည် စွဝဂ္ဂကို အနိုင်ယူရန် စစ်တပ်နှင့် အမှုထမ်းအစုအဝေးတို့နှင့်အတူ ချီတက်လေ၏။ စစ်ပွဲတွင် ဒေဝတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် မိုးကြိုးလက်နက်ကိုင် ဝဇ္ရဓရ (ဣန္ဒြ) ကို အခွန်ပေးရသော လက်အောက်ခံအဖြစ် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 25

नागान्सुपर्णान्वरराक्षसांश्च गंधर्वयक्षानपि मानुषांस्तु । गिरीन्द्रवृक्षान्समरेषु सर्वांश्चतुष्पदः सिंहमुखान्विजिग्ये

စစ်ပွဲများတွင် ခြေလေးချောင်းရှိ၍ ခြင်္သေ့မျက်နှာတော်ရှိသော ထိုသူသည် အားလုံးကို အနိုင်ယူလေ၏—နာဂများ၊ စုပဏ္ဏများ၊ အင်အားကြီး ရက္ခသများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ယက္ခများ၊ လူသားစစ်သည်များကိုပါ။ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်များနှင့် သစ်ပင်များတောင်လည်း အနိုင်ခံရလေ၏။

Verse 26

त्रैलोक्यमेतद्धि चराचरं वै वशं चकारात्मनि संनियोज्य । स कूलानि सुदर्शनानि नारीसहस्राणि बहूनि गत्वा

အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော လောကသုံးပါးလုံးကို မိမိအတွင်းသို့ ချုပ်နှောင်တည်စေကာ မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူထိန်းချုပ်하였다။ ထို့နောက် လှပသော မြစ်ကမ်းများစွာသို့ သွားရောက်ကာ မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာအလယ်တွင် လှည့်လည်ကစား하였다။

Verse 27

रसातले चैव तथा धरायां त्रिविष्टपे याः प्रमदाः सुरूपाः । ताभिर्युतोऽन्येषु सपर्वतेषु रराम रम्येषु नदीतटेषु

ရသာတလ၊ မြေပြင်နှင့် တြိဗိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်) တို့တွင် ရှိသော အလွန်လှပသည့် မိန်းကလေးများနှင့်အတူ၊ သူသည် တောင်တန်းများပါဝင်သော အခြားသာယာလှပသည့် နေရာများတွင် ကစားပျော်ရွှင်ကာ လှပသော မြစ်ကမ်းများတလျှောက် အပျော်ခံ하였다။

Verse 28

क्रीडायमानस्स तु मध्यवर्ती तासां प्रहर्षादथ दानवेन्द्रः । तत्पीतशिष्टानि पिबन्प्रवृत्त्यै दिव्यानि पेयानि सुमानुषाणि

သူတို့အလယ်တွင် ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ်၊ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဝမ်းမြောက်သည့် ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည်၊ သူတို့သောက်ပြီး ကျန်ရစ်သော နတ်ဘုရားဆန်သည့် သောက်စရာများကို အစဉ်လိုက် သောက်သုံးခဲ့သည်—အကောင်းဆုံး လူသားတို့အတွက်တောင် သင့်တော်သည့် သောက်စရာများဖြစ်သည်။

Verse 29

अन्यानि दिव्यानि तु यद्रसानि फलानि मूलानि सुगंधवंति । संप्राप्य यानानि सुवाहनानि मयेन सृष्टानि गृहोत्तमानि

“ထို့ပြင် အရသာထူးကဲ၍ မွှေးကြိုင်သော နတ်ဘုရားဆန်သည့် အသီးအနှံများနှင့် အမြစ်များလည်း ရှိ하였다။ ထို့နောက် ကောင်းမွန်သော စီးနင်းယာဉ်များနှင့် အထူးကောင်းမွန်သော စီးနင်းတိရစ္ဆာန်များကို ရရှိကာ၊ မာယာက ဖန်ဆင်းထားသော အလွန်အံ့ဖွယ် အိမ်တော်ကြီးများလည်း ရှိ하였다။”

Verse 30

पुष्पार्घधूपान्नविलेपनैश्च सुशोभितान्यद्भुतदर्शनैश्च । संक्रीडमानस्य गतानि तस्य वर्षायुतानीह तथांधकस्य

ပန်းပူဇော်ခြင်း၊ အရဃျရေ၊ နံ့သာ၊ အစားအစာနှင့် အသစ်သော မွှေးကြိုင်လိမ်းဆေးများဖြင့် တင့်တယ်လှပစေကာ၊ အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းများဖြင့် ထင်ရှားတောက်ပနေသည့် ထိုအခြေအနေတွင်၊ ထိုသို့ ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ် အန္ဓကအတွက် ဤနေရာ၌ နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 31

जानाति किंचिन्न शुभं परत्र यदात्मनस्सौख्यकरं भवेद्धि । सदान्धको दैत्यवरस्स मूढो मदांधबुद्धिः कृतदुष्टसंगः

သူသည် နောက်ဘဝအတွက် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာဖြစ်သောအရာ—ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စေမည့်အရာကို မသိနားမလည်။ ဒေဝတမုန်း အန္ဓကဟူသော အဆုရမင်းသည် အမြဲတမ်း မောဟဖြစ်၍ မာနကြောင့် ဉာဏ်မျက်စိကန်းကာ မကောင်းသူတို့နှင့်သာ ပေါင်းသင်းနေ၏။

Verse 32

ततः प्रमत्तस्तु सुतान्प्रधानान्कुतर्कवादैरभिभूय सर्वान् । चचार दैत्यैस्सहितो महात्मा विनाशयन्वैदिकसर्वधर्मान्

ထို့နောက် စိတ်မူးယစ်လွဲမှားသွား၍၊ အဓိကသားတော်တို့အားလုံးကို မမှန်ကန်သော အငြင်းပွားစကားများဖြင့် အနိုင်ယူလေ၏။ ဒိုင်တျယတို့နှင့်အတူ ထိုမဟာသူရဲကောင်းသည် လှည့်လည်သွားလာကာ၊ ဝေဒအခြေပြု သာသနာဓမ္မနှင့် စည်းကမ်းတရားတို့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်လေ၏။

Verse 33

वेदान्द्विजान्वित्त मदाभिभूतो न मन्यते स्माप्यमरान्गुरूंश्च । रेमे तथा दैवगतो हतायुः स्वस्यैरहोभिर्गमयन्वयश्च

ဥစ္စာဓန၏ မူးယစ်မှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့်၊ ဝေဒကိုလည်း မလေးစားတော့၊ ဒွိဇတို့ကိုလည်း မထင်မှတ်တော့၊ နတ်တို့နှင့် ဆရာအကြီးအကဲတို့ကိုပင် မရိုသေတော့လေ၏။ ထို့ကြောင့် ကံကြမ္မာက မောင်းနှင်သကဲ့သို့၊ အသက်တမ်းလည်း လျော့နည်းလာစဉ်၊ သူသည် အပျော်အပါးတွင်သာ မူးမောကာ နေ့ရက်များကို ဖြုန်းတီး၍ ယောကျ်ားပျိုဘဝကို ပျက်စီးစေ하였다။

Verse 34

ततः कदाचिद्गतवान्ससैन्यो बहुप्रयाता पृथिवीतलेऽस्मिन् । अनेकसंख्या अपि वर्षकोट्यः प्रहर्षितो मंदरपर्वतं तु

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် စစ်တပ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်ဝေးကွာစွာ ခရီးသွားလေ၏။ မရေတွက်နိုင်သော ကောဋိနှစ်များ ကုန်လွန်သော်လည်း၊ သူသည် ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်၍ မန္ဒရတောင်သို့ ချီတက်သွားလေ၏။

Verse 35

स्वर्णोपमां तत्र निरीक्ष्य शोभां बभ्राम सैन्यैस्सह मानमत्तः । क्रीडार्थमासाद्य च तं गिरीन्द्रं मतिं स वासाय चकार मोहात्

ထိုနေရာ၌ ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပသော အလှကို မြင်၍၊ မာနမူးယစ်ကာ စစ်တပ်နှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာလေ၏။ ကစားပျော်ရန်သာ ထိုတောင်မင်းထံ ရောက်လာပြီး၊ စိတ်လွဲမှားမှုကြောင့် ထိုနေရာကို မိမိ၏ နေထိုင်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်လေ၏။

Verse 36

शुभं दृढं तत्र पुरं स कृत्वा मुदास्थितो दैत्यपतिः प्रभावात् । निवेशयामास पुनः क्रमेण अत्यद्भुतं मन्दरशैलसानौ

«ထိုနေရာ၌ ကောင်းမြတ်၍ ခိုင်မာသော မြို့တော်ကို တည်ဆောက်ပြီးနောက် ဒါနဝတို့၏ အရှင်သည် မိမိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရပ်တည်하였다။ ထို့နောက် အဆင့်ဆင့်ဖြင့် မန္ဒရတောင် စောင်းပေါ်တွင် အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြို့ကြီးကို ထပ်မံ တည်ထောင်하였다»။

Verse 37

दुर्योधनो वैधसहस्तिसंज्ञौ तन्मंत्रिणौ दानवसत्तमस्य । ते वै कदाचिद्गिरिसुस्थले हि नारीं सुरूपां ददृशुस्त्रयोऽपि

ဒုရ္ယောဓနနှင့်အတူ ဝိုင်ဓသ နှင့် ဟတ္တိ ဟူသော ဒာနဝအထွဋ်အမြတ်၏ အမတ်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ပေါ်နေရာတစ်ခု၌ နေစဉ် အလွန်လှပသည့် မိန်းမတစ်ဦးကို သုံးယောက်လုံး မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 38

ते शीघ्रगा दैत्यवरास्तु हर्षाद्द्रुतं महादैत्यपतिं समेत्य । ऊचुर्यथादृष्टमतीव प्रीत्या तथान्धकं वीरवरं हि सर्वे

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာသွားလာနိုင်သော ဒೈတျယအထွဋ်အမြတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှား၍ မဟာဒေမုန်အရှင်ထံ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် ရဲရင့်သော အန္ဓကအား မိမိတို့မြင်တွေ့သမျှကို အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ အတိအကျ လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 39

मंत्रिणः ऊचुः । गुहांतरे ध्याननिमीलिताक्षो दैत्येन्द्र कश्चिन्मुनिरत्र दृष्टः । रूदान्वितश्चन्द्रकलार्द्धचूडः कटिस्थले बद्धगजेन्द्रकृत्तिः

အမတ်တို့က ဆိုကြသည်– “ဟေ ဒೈတျယအရှင်၊ ဂူအတွင်း၌ တရားထိုင်၍ မျက်စိပိတ်ထားသော မုနိတစ်ပါးကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့ပါသည်။ ထိုသူနှင့်အတူ ရုဒြာရှိပြီး၊ ခေါင်းထိပ်၌ လဝက်ကို ဆောင်ကာ ခါးတွင် ဆင်မင်းအရေကို ချည်ပတ်ထားပါသည်။”

Verse 40

नागेन्द्रभोगावृतसर्वगात्रः कपालमालाभरणो जटालः । स शूलहस्तश्शरतूणधारी महाधनुष्मान्विवृताक्षसूत्रः

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက်လုံးကို နဂါးမင်း၏ အလိမ်အကွေ့များက ပတ်လည်ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ ခေါင်းခွံမാലာကို အလှဆင်ကာ ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထား၏။ လက်၌ တြိရှူလကို ကိုင်၍ မြားအိတ်ကို ဆောင်ကာ မဟာဓနုကို ကိုင်လျက် ရုဒြာක්ෂ မာလာကို ထင်ရှားစွာ ပြထား၏။

Verse 41

खड्गी त्रिशूली लकुटी कपर्दी चतुर्भुजो गौरतराकृतिर्हि । भस्मानुलिप्तो विलसत्सुतेजास्तपस्विवर्योऽद्भुतसर्ववेशः

သူသည် သန်လျက်၊ သုံးဂွလှံနှင့် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ကျစ်ဆံမြီးများဖြင့်၊ လက်လေးဖက်ရှိကာ၊ ဝင်းပသော အဆင်းရှိသည်။ သန့်ရှင်းသော ပြာများကို လိမ်းကျံထားပြီး၊ ထူးကဲသော ဝိညာဉ်ရေးရာ တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေကာ၊ သူသည် ရသေ့တို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အမျိုးမျိုးကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 42

तस्याविदूरे पुरुषश्च दृष्टस्स वानरो घोरमुखःकरालः । सर्वायुधो रूक्षकरश्च रक्षन्स्थितो जरद्गोवृषभश्च शुक्लः

သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျောက်မျက်နှาရှိသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသောလက်များဖြင့် စောင့်ကြပ်နေကာ၊ သူသည် နွားအုပ်ထဲမှ နွားလားကြီးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အသားအရောင်မှာ ဖြူဖွေးနေသည်။

Verse 43

तस्योपविष्टस्य तपस्विनोपि सुचारुरूपा तरुणी मनोज्ञा । नारी शुभा पार्श्वगता हि तस्य दृष्टा च काचिद्भुवि रत्नभूता

ထိုရသေ့သည် တရားကျင့်နေစဉ်၊ သူ၏ဘေးတွင် မင်္ဂလာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျို၍ အလွန်လှပကာ စိတ်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းပြီး၊ လောကတွင် ပေါ်ထွန်းလာသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

Verse 44

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे अंधकगाणपत्यलाभोपाख्याने दूतसंवादो नाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသည်ကား သန့်ရှင်းသော သီဝမဟာပုရာဏကျမ်း၊ ဒုတိယတွဲ (ရုဒြသံဟိတာ)၊ ပဉ္စမပိုင်း (ယုဒ္ဓခဏ္ဍ) ရှိ အန္ဓကသည် ဂဏပတျရာထူးကို ရရှိခြင်းအကြောင်းတွင် ပါဝင်သော အခန်း (၄၄) 'တမန်နှင့် စကားပြောခြင်း' ပြီးဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 45

मान्या महेशस्य च दिव्यनारी भार्य्या मुनेः पुण्यवतः प्रिया सा । योग्या हि द्रष्टुं भवतश्च सम्यगानाय्य दैत्येन्द्र सुरत्नभोक्तः

သူမသည် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော ဒေဝီသဘောရှိသည့် မိန်းမမြတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်ပြည့်စုံသော မုနိ၏ ချစ်ခင်ရသော ဇနီးလည်း ဖြစ်သည်။ မဟေရှ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမကို လေးစားတော်မူ၏။ သင်ကို မှန်ကန်စွာ တွေ့မြင်ရန် သူမသည် အမှန်တကယ် သင့်တော်၏။ ထို့ကြောင့် ဒေယ့်တျာမင်း၊ ရတနာနှင့် အပျော်အပါးကို ခံစားသူရေ၊ သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာလော့။

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति तेषां वचनानि तानि कामातुरो घूर्णितसर्वगात्रः । विसर्जयामास मुनैस्सकाशं दुर्योधनादीन्सहसा स दैत्यः

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကာမကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်တစ်လုံးလုံး တုန်ယင်နေသော ဒೈတျယသည် မုနိတို့၏ရှေ့မှ ဒုရ္ယောဓနနှင့် အခြားသူတို့ကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 47

आसाद्य ते तं मुनिमप्रमेयं बृहद्व्रतं मंत्रिवरा हि तस्य । सुराजनीतिप्रवणा मुनीश प्रणम्य तं दैत्यनिदेशमाहुः

မတိုင်းတာနိုင်သော မဟာဝ్రတရှိသည့် မုနိတော်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော သူ၏ အထက်မြတ်ဆုံး ဝန်ကြီးများသည် နိုင်ငံရေးနည်းလမ်း၌ ကျွမ်းကျင်ကြ၍ မုနိရှင်အား ဦးချကန်တော့ပြီး ဒိုင်တျယဘုရင်၏ အမိန့်ကို လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 48

मंत्रिण ऊचुः । हिरण्यनेत्रस्य सुतो महात्मा दैत्याधिराजोऽन्धकनामधेयः । त्रैलोक्यनाथो भवकृन्निदेशादिहोपविष्टोऽद्य विहारशाली

ဝန်ကြီးများက ဆိုကြသည်။ «ဟိရဏ္ယနేతရ၏ သား မဟာသတ္တဝါ ဒိုင်တျယအဓိရာဇ အန္ဓကဟူသောသူသည်၊ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သုံးလောက၏ အရှင်ဖြစ်လာပြီး ယနေ့ ဤအပျော်ခန်းမ၌ မင်းစံသက်သာစွာ ထိုင်နေသည်»။

Verse 49

तन्मंत्रिणो वै वयमंगवीरास्तवोपकंठं च समागताः स्मः । तत्प्रेषितास्त्वां यदुवाच तद्वै शृणुष्व संदत्तमनास्तपस्विन्

ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် သူ၏ဝန်ကြီးများနှင့် အင်္ဂပြည်၏ ရဲဘော်များဖြစ်၍ သင်၏အနီးသို့ ရောက်လာကြပါပြီ။ သူက စေလွှတ်သဖြင့် သင့်အား ပြောဆိုသောစကားကို ယခု လျှောက်တင်မည်—တပသီရေ၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်ကာ နားထောင်ပါ။

Verse 50

त्वं कस्य पुत्रोऽसि किमर्थमत्र सुखोपविष्टो मुनिवर्य धीमन् । कस्येयमीदृक्तरुणी सुरूपा देया शुभा दैत्यपतेर्मुनीन्द्र

အို မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ဉာဏ်ပညာရှိသူ၊ သင်သည် မည်သူ၏သားနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ သက်သာစွာ ထိုင်နေသနည်း။ ထို့ပြင် ဤလှပသည့် ယုဝတီမိန်းကလေးသည် မည်သူ၏ပိုင်နည်း။ အို မုနိအရှင်၊ သူမကို ဒೈတျာတို့၏ အရှင်ထံ မင်္ဂလာအလှူအဖြစ် ပေးအပ်သင့်၏။

Verse 51

क्वेदं शरीरं तव भस्मदिग्धं कपालमालाभरणं विरूपम् । तूणीरसत्कार्मुकबाणखड्गभुशुंडिशूलाशनितोमराणि

“သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဘယ်သို့သောအရာနည်း—သန့်ရှင်းသော ဘာစမ (ပြာ) လိမ်းထား၍၊ ခေါင်းခွံပန်းကုံးဖြင့် အလှဆင်ကာ ရုပ်ဆိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသနည်း။ ထို့ပြင် ဤတူဏီရ်များ၊ ကောင်းမွန်သော လေးများ၊ မြားများ၊ ဓားများ၊ လက်တံတုတ်များ၊ တြိရှူလ်များ၊ ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုး) များနှင့် တိုမရ (လှံ) များသည် အဘယ်နည်း?”

Verse 52

क्व जाह्नवी पुण्यतमा जटाग्रे क्वायं शशी वा कुणपास्थिखण्डम् । विषानलो दीर्घमुखः क्व सर्पः क्व संगमः पीनपयोधरायाः

“သင်၏ ဇဋာထိပ်ပေါ်၌ အလွန်သန့်ရှင်းသော ဂင်္ဂါ (ဇာဟ္နဝီ) သည် ဘယ်မှာနည်း။ ဤလသည် ဘယ်မှာနည်း—သို့မဟုတ် အလောင်းအရိုးအပိုင်းတစ်စိတ်သာလော။ အဆိပ်မီးသည် ဘယ်မှာနည်း၊ မျက်နှာရှည်မြွေသည် ဘယ်မှာနည်း။ ထို့ပြင် ရင်သားပြည့်ဝသော မိန်းမနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ဘယ်မှာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 53

जरद्गवारोहणमप्रशस्तं क्षमावतस्तस्य न दर्शनं च । संध्याप्रणामः क्वचिदेष धर्मः क्व भोजनं लोकविरुद्धमेतत्

“အိုမင်းနွားကို စီးခြင်းသည် မချီးမွမ်းထိုက်၊ သည်းခံတရားရှိ၍ သီလရှိသည်ဟု ဆိုသူကိုတောင် ကြည့်ရှုရန် မသင့်တော်။ ဆန္ဓျာဝန္ဒနာ (ညနေ/မနက် ဆုတောင်း) ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ခြင်းသည် ဘယ်မှာနည်း။ ထို့ပြင် လူလောက၏ အလေ့အထနှင့် ဆန့်ကျင်သော ဤစားသောက်ခြင်းသည် ဘယ်မှာနည်း။ အားလုံးသည် လက်ခံထားသော အကျင့်စည်းကမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်၏။”

Verse 54

प्रयच्छ नारीं सम सान्त्वपूर्वं स्त्रिया तपः किं कुरुषे विमूढ । अयुक्तमेतत्त्वयि नानुरूपं यस्मादहं रत्नपतिस्त्रिलोके

“မိန်းမကို ပြန်ပေးလော့၊ နူးညံ့သည့် စကားနှင့် သဘောတူညီစေကာ ပေးအပ်လော့။ အို မိုက်မဲသူ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် မည်သို့သော တပස් (တပ) ကို သင်ပြုလိုသနည်း။ ဤအရာသည် မသင့်တော်၊ သင်နှင့် မကိုက်ညီ၊ အကြောင်းမူကား ငါသည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော ရတ္နပတိ ဖြစ်၏။”

Verse 55

विमुंच शस्त्राणि मयाद्य चोक्तः कुरुष्व पश्चात्तव एव शुद्धम् । उल्लंघ्य मच्छासनमप्रधृष्यं विमोक्ष्यसे सर्वमिदं शरीरम्

ယနေ့ ငါအမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း သင်၏လက်နက်များကို စွန့်ပယ်လော့။ ထို့နောက် သင့်အတွက် အမှန်တကယ် စင်ကြယ်သောအမှုကို ပြုလော့။ အကယ်၍ သင်သည် ငါ၏ မဖောက်ဖျက်နိုင်သော အမိန့်ကို ကျူးလွန်ဝံ့ပါက၊ ဤခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

Verse 56

मत्वांधकं दुष्टमतिं प्रधानो महेश्वरो लौकिकभावशीलः । प्रोवाच दैत्यं स्मितपूर्वमेवमाकर्ण्य सर्वं त्वथ दूतवाक्यम्

အန္ဓကသည် ယုတ်မာသောအကြံရှိသည်ကို သိမြင်တော်မူသော မြတ်စွာသော မဟေသုရသည်—လောကီရေးရာများအတွက် လူသားကဲ့သို့သော အမူအရာကို ဆောင်တော်မူသော—တမန်၏စကားကို အပြည့်အစုံကြားရပြီးနောက်၊ နတ်ဆိုးအား ဦးစွာ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 57

शिव उवाच । यद्यस्मि रुद्रस्तव किं मया स्यात्किमर्थमेवं वदसीति मिथ्या । शृणु प्रभावं मम दैत्यनाथ न्याय्यं न वक्तुं वचनं त्वयैवम्

သီဝက မိန့်တော်မူသည်မှာ- “အကယ်၍ ငါသည် သင်၏ ရုဒြ ဖြစ်ပါက၊ ငါ တစ်ခုခုလုပ်ရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မမှန်မကန် ပြောဆိုသနည်း။ အို ဒေတျာတို့၏ အရှင်၊ ငါ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို နားထောင်လော့။ သင်သည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ပေ။”

Verse 58

नाहं क्वचित्स्वं पितरं स्मरामि गुहांतरे घोरमनन्यचीर्णम् । एतद्व्रतं पशुपातं चरामि न मातरं त्वज्ञतमो विरूपः

“ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂူအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့သော ငါ၏ဖခင်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမှတ်မိပေ။ ငါသည် ဤ ပါသုပတ အကျင့်ကို ကျင့်ကြံနေ၏။ ငါ့မိခင်ကိုလည်း မမှတ်မိပါ။ ငါသည် အလွန်မိုက်မဲ၍ ရုပ်ဆိုးလှ၏။”

Verse 59

अमूलमेतन्मयि तु प्रसिद्धं सुदुस्त्यजं सर्वमिदं ममास्ति । भार्या ममेयं तरुणी सुरूपा सर्वंसहा सर्वगतस्य सिद्धिः

“ဤတွယ်တာမှုသည် အခြေအမြစ်မရှိသော်လည်း ငါ့၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေ၏။ ငါသည် 'ငါ့ဥစ္စာ' ဟု မှတ်ယူထားသောကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှ၏။ ဤငယ်ရွယ်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးသည် ငါ၏ဇနီးဖြစ်သည်—အရာအားလုံးကို သည်းခံနိုင်သူဖြစ်၏။ သူမသည် နေရာတိုင်းသို့ သွားလာနိုင်သောသူ၏ အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်၏။”

Verse 60

एतर्हि यद्यद्रुचितं तवास्ति गृहाण तद्वै खलु राक्षस त्वम् । एतावदुक्त्वा विरराम शंभुस्तपस्विवेषः पुरतस्तु तेषाम्

'အို ရက္ခိုသ်၊ ယခု သင်အလိုရှိရာကို ယူလော့။' ဤမျှသာ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ရသေ့အသွင်ဆောင်ထားသော သမ္ဘူသည် သူတို့၏ရှေ့တွင် နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

Verse 61

सनत्कुमार उवाच । गंभीरमेतद्वचनं निशम्य ते दानवास्तं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । जग्मुस्ततो दैत्यवरस्य सूनुं त्रैलोक्यनाशाय कृतप्रतिज्ञम्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ထိုအလွန်လေးနက်သောစကားကို ကြားသော် ဒာနဝတို့သည် ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် တြိလောကပျက်စီးစေရန် သစ္စာကတိပြုထားသော ဒೈတျအကြီး၏ သားထံသို့ သွားကြ၏။

Verse 62

बभाषिरे दैत्यपतिं प्रमत्तं प्रणम्य राजानमदीनसत्त्वाः । ते तत्र सर्वे जयशब्दपूर्वं रुद्रेण यत्तत्स्मितपूर्वमुक्तम्

ထို့နောက် စိတ်ဓာတ်မလျော့သောသူတို့သည် ဒိုင်တျတို့၏ မူးယစ်သကဲ့သို့ အာဏာမောသော အရှင်ဘုရင်ထံ ဦးညွှတ်ကာ စကားပြောကြ၏။ ထိုနေရာ၌ အားလုံးက “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု အရင်ကြွေးကြော်ပြီး၊ ရုဒ္ရ၏ နူးညံ့သော အပြုံးနှင့်အတူ ယခင်က ပြောခဲ့သမျှကို တိတိကျကျ ပြန်လည်ဆိုကြ၏။

Verse 63

मंत्रिण उचुः । निशाचरश्चंचलशौर्यधैर्यः क्व दानवः कृपणस्सत्त्वहीनः । क्रूरः कृतघ्नश्च सदैव पापी क्व दानवः सूर्यसुताद्बिभेति

ဝန်ကြီးတို့က ဆိုသည်။ “ညအတွင်းလှည့်လည်သော နတ်ဆိုး၊ သတ္တိနှင့် သည်းခံမှု မတည်ငြိမ်သူက ဘယ်မှာနည်း—သတ္တိကင်းမဲ့၍ ဆင်းရဲနိမ့်ကျသော ဒာနဝက ဘယ်မှာနည်း။ ကြမ်းကြုတ်၍ ကျေးဇူးမသိ၊ အမြဲအပြစ်ပြုသူ ဒာနဝမျိုးက နေမင်း၏ သားကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်နိုင်မလဲ?”

Verse 64

राजत्वमुक्तोऽखिलदैत्यनाथस्तपस्विना तन्मुनिना विहस्य । मत्वा स्वबुद्ध्या तृणवत्त्रिलोकं महौजसा वीरवरेण नूनम्

ဘုရင်အဖြစ် လွတ်မြောက်ခွင့်ရသော ဒိုင်တျအားလုံး၏ အရှင်သည် တပသီမုနိက ရယ်မောလှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း၊ မိမိအမြင်အာရုံ၏ မာနကြောင့် တြိလောကကို မြက်ခြောက်တစ်စည်းကဲ့သို့ ထင်မြင်လာ၏။ အလွန်တောက်ပသော အင်အားကြီး ဝီရသူဖြစ်သဖြင့်ပင်။

Verse 65

क्वाहं च शस्त्राणि च दारुणानि मृत्योश्च संत्रासकरं क्व युद्ध । क्व वीरको वानरवक्त्रतुल्यो निशाचरो जरसा जर्जरांगः

ငါက ဘာလဲ၊ ဒီကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်တွေက ဘာလဲ။ သေမင်းတောင် ကြောက်ရွံ့စေတဲ့ ဒီစစ်ပွဲက ဘာလဲ။ မျောက်မျက်နှာတူတဲ့ ညလှည့်သတ္တဝါ ဝီရကာက ဘာလဲ၊ အိုမင်းခြင်းကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါတွေ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသလား။

Verse 66

क्वायं स्वरूपः क्व च मंदभाग्यो बलं त्वदीयं क्व च वीरुधो वा । शक्तोऽपि चेत्त्वं प्रयतस्व युद्धं कर्तुं तदा ह्येहि कुरुष्व किंचित्

ဒီမြင့်မြတ်တဲ့ ရုပ်သဏ္ဌာန်က ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုက ဘာလဲ။ မင်းရဲ့ အင်အားက ဘယ်မှာလဲ၊ မင်းကတော့ မြေပြင်ပေါ် လျှောလျှောတက်တဲ့ အပင်လို ဘယ်မှာလဲ။ တကယ် အစွမ်းရှိရင် စစ်ပွဲကို ကြိုးစားလှုပ်ရှားပါ; အခုလာ—နည်းနည်းပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုလုပ်ပါ။

Verse 67

वज्राशनेस्तुल्यमिहास्ति शस्त्रं भवादृशां नाशकरं च घोरम् । क्व ते शरीरं मृदुपद्मतुल्यं विचार्य चैवं कुरु रोचते यत्

ဒီမှာ အင်ဒြာရဲ့ မိုးကြိုးဗဇ္ရလို လက်နက်တစ်လက် ရှိတယ်—ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မင်းလို စစ်သူရဲတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ဘယ်မှာလဲ၊ နူးညံ့တဲ့ ကြာပန်းလို ပျော့ပျောင်းနေသလား။ ဒီလို စဉ်းစားပြီးမှ မင်းအတွက် မှန်ကန်သင့်တော်တာကိုသာ လုပ်ပါ။

Verse 68

मंत्रिण ऊचुः । इत्येवमादीनि वचांसि भद्रं तपस्विनोक्तानि च दानवेश । युक्तं न ते तेन सहात्र युद्धं त्वामाह राजन्स्मयमान एव

ဝန်ကြီးများက ပြောကြသည်—“ကံကောင်းသူရေ၊ ဒါနဝတို့၏ အရှင်ရေ၊ တပသီက ပြောခဲ့သော မင်္ဂလာစကားများသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးရေ၊ သူက ပြုံးလျက် ပြောပြီး၊ ဒီနေရာမှာ သူနဲ့ စစ်မတိုက်သင့်ကြောင်း မင်းကို ဆိုခဲ့သည်။”

Verse 69

विवस्तुशून्यैर्बहुभिः प्रलापैरस्माभिरुक्तैर्यदि बुध्यसे त्वम् । तपोभियुक्तेन तपस्विना वै स्मर्तासि पश्चान्मुनिवाक्यमेतत्

ငါတို့ပြောခဲ့တဲ့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ အပြောအဆိုများစွာနဲ့ မင်းနားလည်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ နောက်တစ်ချိန်မှာ—တပသီတစ်ယောက်လို တပသ (အာစတေရ) ဖြင့် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ခံရပြီးနောက်—မုနိ၏ ဒီစကားကို မင်းအမှန်တကယ် သတိရလာလိမ့်မယ်။

Verse 70

सनत्कुमार उवाच । ततस्स तेषां वचनं निशम्य जज्वाल रोषेण स मंदबुद्धिः । आज्यावसिक्तस्त्विव कृष्णवर्त्मा सत्यं हितं तत्कुटिलं सुतीक्ष्णम्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ သူတို့၏စကားကို ကြားသော် ဉာဏ်နည်းသူသည် ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—ဂျီထည့်လောင်းထားသော မီးကဲ့သို့ အမည်းရောင် မီးခိုးလမ်းကြောင်း ဆွဲလိုက်လျက်။ သူတို့ပြောသော အမှန်တရားသည် အကျိုးပြုလိုစိတ်ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ကောက်ကွေ့၍ အလွန်စူးရှသကဲ့သို့ ထိခိုက်လာ၏။

Verse 71

गृहीतखड्गो वरदानमत्तः प्रचंडवातानुकृतिं च कुर्वन् । गंतुं च तत्र स्मरबाणविद्धस्समुद्यतोऽभूद्विप रीतदेवः

သူသည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်၍ ရရှိထားသော ကောင်းချီးကြောင့် မူးယစ်နေကာ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ လှုပ်ရှားဟန်ပြု၏။ ကာမဒေဝ၏ မြားများထိုးနှက်ခံရသော ဝိပရိတ်ဒေဝသည် ထ၍ ထိုနေရာ—စစ်မြေသို့ သွားရန် အသင့်ဖြစ်လာ၏။