गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्रेम्णा चरितं शशिमौलिनः । यथाऽवधीत्त्रिशूलेन दानवेन्द्रं गजासुरम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဗျာသာရေ၊ လမောက်တော် (ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော လုပ်ရပ်များကို မဟာမေတ္တာဖြင့် နားထောင်လော့။ ထိုသခင်သည် တြိရှူလာဖြင့် ဒါနဝတို့၏ အရှင် ဂဇာသူရကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သနည်း။

Verse 2

दानवे निहते देव्या समरे महिषासुरे । देवानां च हितार्थाय पुरा देवाः सुखं ययुः

နတ်မယ်ဒေဝီသည် စစ်မြေပြင်၌ ဒာနဝ မဟိဿာဆုရကို နတ်တို့၏ အကျိုးအတွက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ရှေးက ဒေဝတားတို့သည် ငြိမ်းချမ်းပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 3

तस्य पुत्रो महावीरो मुनीश्वर गजासुरः । पितुर्वधं हि संस्मृत्य कृतं देव्या सुरार्थनात्

အို မုနီရှဝရ၊ သူ၏သားမှာ မဟာသူရဲကောင်း ဂဇာဆုရ ဖြစ်၏။ ဖခင်သတ်ခံရမှုကို သတိရကာ၊ ဒေဝတားတို့၏ တောင်းပန်မှုကြောင့် ဒေဝီ၏ လှုံ့ဆော်ချက်ဖြင့် သူသည် ရန်ပြုလုပ်ရမည့် အမှုကို စတင်ခဲ့၏။

Verse 4

स तद्वैरमनुस्मृत्य तपोर्थं गतवान्वने । समुद्दिश्य विधिं प्रीत्या तताप परमं तपः

ထိုရန်ငြိုးကို သတိရကာ၊ တပဿာအတွက် တောထဲသို့ သွား၏။ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိကို မှန်ကန်စွာ အာရုံပြု၍ အမြင့်ဆုံးသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 5

अवध्योहं भविष्यामि स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितः । संविचार्येति मनसाऽभूत्तपोरतमानसः

သူသည် စိတ်ထဲတွင် «ငါသည် မသေမပျက် ဖြစ်မည်၊ မိန်းမ သို့မဟုတ် ယောက်ျားမှ ထွက်ပေါ်သော ကာမတဏှာကြောင့် မအနိုင်ယူနိုင်အောင် ဖြစ်မည်» ဟု စဉ်းစားကာ၊ တပဿာ၌ စိတ်ကို တည်စေ၍ တပဿာကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့၏။

Verse 6

स तेपे हिमवद्द्रोण्यां तपः परमदारु णम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः पादांगुष्ठाश्रितावनिः

ထိုနေရာ၌ ဟိမဝတ်တောင်တန်း၏ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် သူသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်၏—လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ထား၍ မိုးကောင်းကင်ကို မျက်စိတင်ကာ၊ ခြေမကြီး၏ အဖျားတစ်ချက်ပေါ်တွင်သာ မြေကို ထိထားလျက် ရပ်နေ၏။

Verse 7

जटाभारैस्स वै रेजे प्रलयार्क इवांशुभिः । महिषासुरपुत्रोऽसौ गजासुर उदारधीः

ဂျဋာအုပ်ကြီး၏အလေးအနက်ဖြင့် သူသည် ပျက်ကွက်ကာလ၏ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသောရောင်ခြည်ဖြင့် လင်းလက်၏။ ထိုသူမှာ မဟိသာသုရ၏သား ဂဇာသုရ ဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်မြင့်မားသော အင်အားကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်၏။

Verse 8

तस्य मूर्ध्नः समुद्भूतस्सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्ध्वमधोलोकास्तापयन्विष्वगीरितः

သူ၏ခေါင်းမှ မီးခိုးပါသော မီးတောက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏၊ ထိုမီးသည် တပဿ၏အင်အားမှ ဖြစ်ပေါ်သော မီးဖြစ်၏။ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့ကာ အပေါ်အောက်နှင့် အလျားလိုက် လောကများကို ပူလောင်စေ၏။

Verse 9

चुक्षुभुर्नद्युदन्वंतश्चाग्नेर्मूर्द्धसमुद्भवात् । निपेतुस्सग्रहास्तारा जज्वलुश्च दिशो दश

(ရုဒြ၏) ခေါင်းမှ ပေါက်ထွက်လာသော မီးတောက်ကြောင့် မြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများ တုန်လှုပ်ကာ လှိုင်းထန်၏။ ကြယ်များသည် ဂြိုဟ်များနှင့်အတူ မိမိနေရာမှ ကျသွားပြီး အရပ်ဆယ်ပါးလုံး မီးလောင်တောက်ပလာ၏။

Verse 10

तेन तप्तास्तुरास्सर्वे दिवं त्यक्त्वा सवासवाः । ब्रह्मलोकं ययुर्विज्ञापयामासुश्चचाल भूः

ထိုအင်အားကြီးမားသောအရာကြောင့် လောင်ကျွမ်းဒဏ်ခံရသဖြင့် ဒါနဝတို့အားလုံး—အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ပါ—ကောင်းကင်ဘုံကို စွန့်ခွာ၍ ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားကာ အကြောင်းအရာကို တင်ပြကြ၏။ ထို့အခါ မြေကြီးပင် တုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 11

देवा ऊचुः । विधे गजासुरतपस्तप्ता वयमथाकुलाः । न शक्नुमो दिवि स्थातुमतस्ते शरणं गताः

ဒေဝတားတို့က ပြောကြသည်—“အို ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ ဂဇာဆုရ၏ တပဿာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ လောင်ကျွမ်းဒဏ်ခံရ၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ဒုက္ခရောက်နေပါသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌တောင် မနေနိုင်သဖြင့် သင့်ထံသို့ ခိုလှုံရန် လာရောက်ပါသည်။”

Verse 12

विधेह्युपशमं तस्य चान्याञ्जीवयितुं कृपा । लोका नंक्ष्यत्यन्यथा हि सत्यंसत्यं ब्रुवामहे

ကရုဏာပြုပါ—သူ၏ ဒေါသကို သက်သာစေ၍ အခြားသူတို့ကိုလည်း အသက်ပြန်ရှင်စေပါ။ မဟုတ်လျှင် လောကများသည် မလွဲမသွေ ပျက်စီးမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တရားကိုသာ၊ အမှန်တရားတည်းကို ပြောကြသည်။

Verse 13

इति विज्ञापितो देवैर्वासवाद्यैस्स आत्मभूः । भृगुदक्षादिभिर्ब्रह्मा ययौ दैत्यवराश्रमम्

ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့က ဤသို့ လျှောက်တင်ကြသဖြင့်၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘုရားဗြဟ္မာသည် ဘృဂု၊ ဒက္ခ နှင့် အခြား ရှင်မုနိတို့နှင့်အတူ ဒိုင်တျာ၏ အထူးကောင်းမြတ်သော အာရှရမ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 14

तपंतं तपसा लोका न्यथाऽभ्रापिहितं दिवि । विलक्ष्य विस्मितः प्राह विहसन्सृष्टिकारकः

ထိုတပသ၏ အပူကြောင့် လောကများ မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို—မိုးကောင်းကင်ကို မိုးတိမ်ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့—မြင်လျှင်၊ စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာသည် အံ့ဩ၍ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 15

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ दैत्येन्द्र तपस्सिद्धोसि माहिषे । प्राप्तोऽहं वरदस्तात वरं वृणु यथेप्सितम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ «ထလော့ ထလော့၊ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်—မဟိෂ! သင်၏ တပဿာသည် အကျိုးသီးပွင့်ပြီ။ ချစ်သား၊ ငါသည် အပေးအကောင်း (ဗရဒ) အဖြစ် ရောက်လာပြီ။ သင်လိုသမျှ အလိုတော်အတိုင်း ဗရတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 17

गजासुर उवाच । नमस्ते देवदेवेश यदि दास्यसि मे वरम् । अवध्योऽहं भवेयं वै स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

ဂဇာသူရက ပြောသည်။ «ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်အား ဗရတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ကာမအားဖြင့် အနိုင်ယူခံရသော မိန်းမ၊ ယောက်ျားတို့က မသတ်နိုင်အောင် ကျွန်ုပ်ကို မအနိုင်မခံ (အဝဓျ) ဖြစ်စေပါ»။

Verse 18

महाबलो महावीर्योऽजेयो देवादिभिस्सदा । सर्वेषां लोकपालानां निखिलर्द्धिसुभुग्विभो

အို အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့တော်မူသော အရှင်၊ သင်သည် အင်အားအလွန်ကြီးမား၍ သတ္တိဗလလည်း မဟာကြီး၏။ နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့ကပင် အမြဲ မအနိုင်ယူနိုင်။ လောကပာလတို့အားလုံးထက် မြင့်မြတ်၍ စိဒ္ဓိနှင့် စည်းစိမ်အလုံးစုံကို တောက်ပစွာ ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवं वृतश्शतधृतिर्दानवेन स तेन वै । प्रादात्तत्तपसा प्रीतो वरं तस्य सुदुर्लभम्

သနတ်ကူမာရက ပြော၏— ထိုဒာနဝက အလွန်တောင်းပန်သဖြင့် ရှတဓြတိသည် သူ၏ တပသ (အကျင့်တရား) ကြောင့် ပီတိဖြစ်ကာ ရယူရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 20

एवं लब्धवरो दैत्यो माहिषिश्च गजासुरः । सुप्रसन्नमनास्सोऽथ स्वधाम प्रत्यपद्यत

ထိုသို့ ဆုတောင်းကို ရရှိပြီးနောက်၊ မဟိသီမှ မွေးဖွားသော ဒိုင်တျ—ဂဇာဆုရ—သည် စိတ်နှလုံးအလွန်ပျော်ရွှင်ကာ နောက်တစ်ဖန် မိမိ၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်လည်သွားရောက်၏။

Verse 21

स विजित्य दिशस्सर्वा लोकांश्च त्रीन्महासुरः । देवासुरमनुष्येन्द्रान्गंधर्वगरुडोरगान्

ထိုမဟာအဆုရသည် အရပ်ဒిశအားလုံးနှင့် လောကသုံးပါးကို အနိုင်ယူပြီး၊ ဒေဝနှင့် အဆုရတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ၊ လူတို့၏ မင်းကြီးများကိုလည်းကောင်း၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဂရုဍ နှင့် နာဂတို့ကိုပါ လက်အောက်ခံစေ၏။

Verse 22

इत्यादीन्निखिलाञ्जित्वा वशमानीय विश्वजित् । जहार लोकपालानां स्थानानि सह तेजसा

ဤသို့ အားလုံးကို အနိုင်ယူကာ မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆောင်ယူပြီး၊ ကမ္ဘာလုံးအနိုင်ယူသူသည် မိမိ၏ တေဇောဓာတ်အလင်းတန်ခိုးဖြင့် လောကပာလများ၏ အာသနနှင့် တာဝန်ရာထူးတို့ကို သိမ်းယူ하였다။

Verse 23

देवोद्यानश्रिया जुष्टमध्यास्ते स्म त्रिविष्टपम् । महेन्द्रभवनं साक्षान्निर्मितं विश्वकर्मणा

ဒေဝဥယျာဉ်တို့၏ အလှတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ထရီဝိဋ္ဌပ သုခလောကသည် တောက်ပစွာ တည်ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗိශ්ဝကರ್ಮာ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ဖန်ဆင်းထားသော မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ၏ နန်းတော်သည် အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။

Verse 24

तस्मिन्महेन्द्रस्य गृहे महाबलो महामना निर्जितलोक एकराट् । रेमेऽभिवंद्यांघ्रियुगः सुरादिभिः प्रतापितैरूर्जितचंडशासनः

ထို မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ၏ အိမ်နန်း၌ အလွန်အားကြီး၍ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော တစ်ပါးတည်းသော အဓိပတိ—လောကတို့ကို အနိုင်ယူထားသူ—သည် သာယာပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လေ၏။ သူ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူတို့က ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏၊ အကြောင်းမူ သူ၏ တန်ခိုးကြောင့် သူတို့သည် နှိမ့်ချခံရပြီး၊ အားကြီး၍ တင်းကျပ်သော အမိန့်အာဏာက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 25

स इत्थं निर्जितककुबेकराड् विषयान्प्रियान् । यथोपजोषं भुंजानो नातृप्यदजितेन्द्रियः

ဤသို့ပင်၊ လေးဘက်အုပ်စိုးသူတို့ကို အနိုင်ယူကာ ချစ်မြတ်နိုးသော အာရုံခံစားရာအရာများကို ရရှိသော်လည်း၊ မိမိစိတ်ကြိုက် ခံစားသုံးစွဲနေ၏။ သို့ရာတွင် အင်ဒြိယများကို မအနိုင်ယူနိုင်သေးသောကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု မရခဲ့။ ရှైవအမြင်အရ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှုမရှိသော ပြင်ပအောင်မြင်မှုသည် śānti မပေးနိုင်—သီဝဘုရားသို့ ဘက္တိနှင့် အတွင်းတရားထိန်းသိမ်းမှုသာ မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 26

एवमैश्वर्यमत्तस्य दृप्तस्योच्छास्त्रवर्तिनः । काले व्यतीते महति पापबुद्धिरभूत्ततः

ဤသို့ပင်၊ အာဏာကြောင့် မူးယစ်ကာ မာန်တက်၍ အဓမ္မလမ်းကြောင်းကို လိုက်နာနေသူအတွက်၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ အပြစ်ရှိသော အကြံအစည်တစ်ရပ်သည် သူ၏စိတ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 27

महिषासुरपुत्रोऽसौ संचिक्लेश द्विजान्वरान् । तापसान्नितरां पृथ्व्यां दानवस्सुखमर्दनः

ထိုဒေဝါန—မဟိဿာသုရ၏သား၊ အခြားသူတို့၏ပျော်ရွှင်မှုကို ချေမှုန်းသူ—သည် မြတ်သော ဒွိဇများ (ဗြာဟ္မဏ) ကို အလွန်နှိပ်စက်ကာ၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တာပသများကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခပေး하였다။

Verse 28

सुरान्नरांश्च प्रमथान्सर्वाञ्चिक्लेश दुर्मतिः । धर्मान्वितान्विशेषेण पूर्ववैरमनुस्मरन्

ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူသည် နတ်များ၊ လူများနှင့် ပ္ရမထများအားလုံးကို နှိပ်စက်ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူတို့ကို ယခင်ရန်ငြိုးကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်သတိရကာ ပိုမိုနှိပ်စက်하였다။

Verse 29

एकस्मिन्समये तात दानवोऽसौ महाबलः । अगच्छद्राजधानीं व शंकरस्य गजासुरः

တစ်ခါတစ်ရံ၊ သားရေ၊ အင်အားကြီးသော ဒာနဝါ ဂဇာသူရ သည် ထွက်ခွာ၍ သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ မင်းမြို့တော်သို့ ရောက်သွား၏။

Verse 30

समागतेऽसुरेन्द्रे हि महान्कलकलो मुने । त्रातत्रातेति तत्रासीदानंदनवासिनाम्

မုနိရေ၊ အဆုရတို့၏ အရှင် ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာ၌ အော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ပေါက်၍ အာနန္ဒနဝါသီတို့အကြား “ကယ်တင်ပါ! ကယ်တင်ပါ!” ဟူသော အော်သံ ပဲ့တင်ထပ်၏။

Verse 31

महिषाऽसुरपुत्रोऽसौ यदा पुर्यां समागतः । प्रमथन्प्रमथान्सर्वान्निजवीर्यमदोद्धतः

မဟိသာသူရ၏ သားဖြစ်သော ထိုသူသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ ကိုယ့်အင်အား၏ မာနဖြင့် မူးယစ်လျက် ပရမထာများ (ရှီဝ၏ အစေခံတပ်) အားလုံးကို ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်လေ၏။

Verse 32

तस्मिन्नवसरे देवाश्शक्राद्यास्तत्पराजिताः । शिवस्य शरणं जग्मुर्नत्वा तुष्टुवुरादरात्

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အင်ဒြာတို့ အပါအဝင် နတ်တို့သည် သူ့ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ရှီဝဘုရား၏ အရိပ်အကာသို့ ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။ ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ လေးစားသဒ္ဓာဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 33

न्यवेदयन्दानवस्य तस्य काश्यां समागमम् । क्लेशाधिक्यं तत्रत्यानां तन्नाथानां विशेषतः

သူတို့သည် ထိုဒೈတျ၏ ကာရှီသို့ ရောက်လာမှုကို လျှောက်တင်ကြပြီး ထိုနေရာရှိသူတို့၏ ဒုက္ခပင်ပန်းမှု အလွန်တိုးပွားကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် မြို့၏ အုပ်ချုပ်သူနှင့် ကာကွယ်သူတို့အတွက် ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောကြား၏။

Verse 34

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव तव पुर्यां गतोसुरः । कष्टं दत्ते त्वज्जनानां तं जहि त्वं कृपानिधे

နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ သင်၏ မြို့တော်သို့ အသူရတစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာပြီး သင်၏ လူများကို ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခပေးနေသည်။ ကရုဏာ၏ خزانهတော်၊ ထိုသူကို ဖျက်ဆီးပါ»။

Verse 35

यत्रयत्र धरायां च चरणं प्रमिणोति हि । अचलां सचलां तत्र करोति निज भारतः

မြေပြင်ပေါ်၌ သူ၏ ခြေလှမ်းကို ချပြီး တိုင်းတာသည့် နေရာတိုင်းတွင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားက မလှုပ်မရှားသော မြေကိုပင် လှုပ်ရှားစေ၍ တည်ငြိမ်သော မြေကို တုန်ခါစေသည်။

Verse 36

ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैस्सह । यस्य दोर्दंडघातेन चूर्णा स्युश्च शिलोच्चयाः

သူ၏ တင်ပေါင်အင်အားကြီး၏ အရှိန်ကြောင့် သစ်ပင်များသည် ထိပ်ဖျားများနှင့်အတူ လဲကျကြပြီး၊ သူ၏ လက်တံဒဏ် (တုတ်ကဲ့သို့) တစ်ချက်ကြောင့် မြင့်မားသော ကျောက်တောင်တန်းများပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားကြသည်။

Verse 37

यस्य मौलिजसंघर्षाद्घना व्योम त्यजंत्यपि । नीलिमानं न चाद्यापि जह्युस्तत्केशसंगजम्

သူ၏ မောက်နှင့် ဆံပင်တို့ ထိခိုက်ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် မိုးတိမ်များပင် ကောင်းကင်ကို စွန့်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တိုင်အောင် ဆံပင်နှင့် ထိတွေ့ရာမှ ပေါက်ဖွားလာသော အပြာရောင်ကို မစွန့်လွှတ်သေးကြ။

Verse 38

यस्य विश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः । नद्योप्यमन्दकल्लोला भवंति तिमिभिस्सह

သူ၏ အသက်ရှူထုတ်ခြင်း၏ အင်အားကြောင့် မဟာသမုဒ္ဒရာများသည် လှိုင်းကြီးထန်ထန် ထကြွလာသည်။ မြစ်များတောင် များစွာသော ငါးကြီးများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်လေ၏။

Verse 39

योजनानां सहस्राणि नव यस्य समुच्छ्रयः । तावानेव हि विस्तारस्तनोर्मायाविनोऽस्य हि

မాయာကို ကိုင်တွယ်သူ၏ အမြင့်သည် ယောဇနာ ကိုးထောင် ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အကျယ်လည်း ထိုမျှတူညီလှ၏။ မాయာဖြင့် ဆောင်ယူထားသော အလွန်ကြီးမားသည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 40

यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः । विद्युताः नोह्यतेऽद्यापि सोऽयं स्माऽऽयाति सत्वरम्

သူ၏ မျက်လုံးတို့၌ အဝါညိုရောင် တောက်ပမှုနှင့် ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားလှန်လှော တောက်လက်သည့် အလင်းရောင်သည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ယနေ့တိုင် မခံနိုင်သေး။ ကြည့်လော့—သူသည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီ။

Verse 41

यां यां दिशं समभ्येति सोयं दुस्सह दानवः । अवध्योऽहं भवामीति स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

မခံနိုင်လောက်သော ဒါနဝါးသည် မည်သည့်ဦးတည်ရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း «ငါသည် မသတ်နိုင်သော အနိုင်မကျော်သူ» ဟု ကြွေးကြော်ကာ၊ ကာမတဏှာကြောင့် အနိုင်ယူခံရသော ယောက်ျားမိန်းမတို့သည် သူ၏အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 42

इत्येवं चेष्टितं तस्य दानवस्य निवेदितम् । रक्षस्व भक्तान्देवेश काशीरक्षणतत्पर

ဤသို့ ဒါနဝါး၏ အပြုအမူအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ တင်ပြပြီးပါပြီ။ ဟေ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကာရှီကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်တော်မူသော အရှင်၊ သင်၏ ဘက္တများကို ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थितो देवैर्भक्तरक्षणतत्परः । तत्राऽऽजगाम सोरं तद्वधकामनया हरः

စနတ်ကုမာရက ဆိုသည်—ဤသို့ နတ်တို့က တောင်းပန်ကြသဖြင့်၊ ဘက္တကာကွယ်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်သော ဟရ (ရှီဝ) သည် စောရထံသို့ ထိုနေရာသို့ သွားကာ သူ့ကို သတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 44

आगतं तं समालोक्य शंकरं भक्तवत्सलम् । त्रिशूलहस्तं गर्जंतं जगर्ज स गजासुरः

ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ရှင်ကရ (သင်္ကရ) သည် တြိရှူလကို ကိုင်ကာ ဟိန်းဟောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ဂဇာသူရလည်း ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်하였다။

Verse 45

ततस्तयोर्महानासीत्समरो दारुणोऽद्भुतः । नानास्त्रशस्त्रसंपातैर्वीरारावं प्रकुर्वतोः

ထို့နောက် ထိုနှစ်ဦးကြား၌ ကြီးမားသော စစ်ပွဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသည်—ကြမ်းတမ်း၍ အံ့ဩဖွယ်။ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်၊ အာယုဓများ မိုးကဲ့သို့ ကျလာစဉ်၊ နှစ်ဦးစလုံးက သူရဲကောင်းတို့၏ စိမ်းဟနာဒ်ကို ထုတ်လွှင့်ကြသည်။

Verse 46

गजासुरोतितेजस्वी महाबलपराक्रमः । विव्याध गिरिशं बाणैस्तीक्ष्णैर्दानवघातिनम्

ဂဇာသူရ၏ တေဇောဖြင့် တောက်ပကာ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားနှင့် သတ္တိဗီရတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သူသည်၊ ဒါနဝများကို သတ်ဖြတ်သူ ဂိရိရှ (ရှီဝဘုရား) ကို ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 47

अथ रुद्रो रौद्रतनुः स्वशरैरतिदारुणैः । तच्छरांश्चिच्छिदे तूर्णमप्राप्तांस्तिलशो मुने

ထို့နောက် ရုဒ္ရသည် ရောဒြတနု—အလွန်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍၊ မိမိ၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မြားများဖြင့် ထိုမြားများကိုလည်း သူ့ထံ မရောက်မီပင် အလျင်အမြန် ခွဲဖြတ်ကာ အမှုန်အမွှားလေးများအဖြစ် ပြိုကွဲစေ၏၊ မုနိရေ။

Verse 48

ततो गजासुरः कुद्धोऽभ्यधावत्तं महेश्वरम् । खड्गहस्तः प्रगर्ज्योच्चैर्हतोसीत्यद्य वै मया

ထို့နောက် ဂဇာသူရ (Gajāsura) သည် ဒေါသထွက်၍ မဟာဒေဝ (Mahādeva) ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။ ဓားကို လက်တွင်ကိုင်ကာ အသံကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ “ယနေ့ အမှန်တကယ် မင်းကို ငါ သတ်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 49

ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम् । विज्ञायावध्यमन्येन शूलेनाभिजघान तम्

ထို့နောက် တြိရှူလကိုင်ဆောင်သူသည် ရှေ့တန်းဒေဝတ (ဒေတျ) မင်းကြီး ထိုးဝင်လာသည်ကို မြင်၍ အခြားနည်းဖြင့် မသတ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် တြိရှူလလှံတံတစ်စင်းဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

Verse 50

प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः । छत्रीकृतमिवात्मानं मन्यमाना जगौ हरम्

ထိုတြိရှူလဖြင့် ထိုးစိုက်ခံရသော ဒေတျ ဂဇာသူရသည် မိမိကိုယ်ကို မင်းရဲ့ ထီးတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ဟု အလွဲသဘောထားကာ ဟရ (သီဝ) ထံသို့ စကားဆိုလေ၏။

Verse 51

गजासुर उवाच । देवदेव महादेव तव भक्तोऽस्मि सर्वथा । जाने त्वां त्रिदिवेशानं त्रिशूलिन्स्मरहारिणम्

ဂဇာသူရက ဆိုသည်မှာ- "အို နတ်တို့၏နတ်၊ အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်တော်အား ကောင်းကင်ဘုံသုံးပါး၏ အရှင်သခင်၊ သုံးချောင်းထောက်လှံကို ကိုင်ဆောင်သူနှင့် ကာမနတ်မင်းကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ် ကျွန်ုပ်သိရှိပါသည်။"

Verse 52

तव हस्ते मम वधो महाश्रेयस्करो मतः । अंधकारे महेशान त्रिपुरांतक सर्वग

"ကိုယ်တော်၏လက်ဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းသည် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ကောင်းမှုဟု ကျွန်ုပ်ယူဆပါသည်။ အို မဟေရှာန၊ အို တြိပူရန်တက၊ အို အရာခပ်သိမ်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်- ဤအမှောင်ထုထဲ၌ပင် ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လှည့်လာပါ၏။"

Verse 53

किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि तच्छृणुष्व कृपाकर । सत्यं ब्रवीमि नासत्यं मृत्युंजय विचारय

အနည်းငယ် တင်ပြလိုပါသည်၊ ကြင်နာသနားတော်မူသောအရှင်၊ နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်ကိုသာ ပြောသည်၊ မမှန်ကန်သောစကား မဟုတ်ပါ။ မృత్యုဉ္ဇယ (သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ) အရှင်၊ ကောင်းစွာ စဉ်းစားတော်မူပါ။

Verse 54

त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः । कालेन सर्वैर्मर्तव्यं श्रेयसे मृत्युरीदृशः

အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ လောကအပေါင်းတို့၏ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ခြင်းခံထိုက်ပြီး စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးအပေါ်၌ တည်ရှိတော်မူ၏။ အချိန်တန်လျှင် အားလုံး သေဆုံးရမည်; ထိုသို့ အချိန်မှန်ကန်စွာ ရောက်လာသော သေခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးသို့ သွားရာ လမ်းဖြစ်လာ၏။

Verse 55

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शंकरः करुणानिधिः । प्रहस्य प्रत्युवाचेशो माहिषेयं गजासुरम्

သနတ်ကုမာရက ပြော၏။ သူ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ကရုဏာ၏ သိုက်တော်ဖြစ်သော ရှင်ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ပြုံး၍ မဟိဿ၏သား ဂဇာသူရ (Gajāsura) ကို အရှင်က ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူ၏။

Verse 56

ईश्वर उवाच । महापराक्रमनिधे दानवोत्तम सन्मते । गजासुर प्रसन्नोस्मि स्वानकूलं वरं वृणु

ဣශ්ဝရက ပြော၏။ မဟာသတ္တိ၏ သိုက်တော်၊ ဒာနဝတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ စိတ်မြတ်သော ဂဇာသူရ၊ ငါသည် သင်၌ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ သင်အတွက် အကျိုးရှိမည့် ဆုတောင်းကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 57

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गजासुरवधो नाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီဝ မဟာပုရာဏ (Śrī Śiva Mahāpurāṇa) ဒုတိယစာအုပ်အတွင်းရှိ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ ပဉ္စမပိုင်း ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ «ဂဇာသူရ သတ်ဖြတ်ခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၅၇ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 58

गजासुर उवाच । यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा दित्यं वसान मे । इमां कृत्तिं महेशान त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्

ဂဇာသူရက ဆို၏— “အို ဒိဂ္ဝါသ (အရပ်တော်တို့ကို ဝတ်ဆင်တော်မူသော အရှင်)၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ အို အာဒိတျယကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားကို ဝတ်ဆင်တော်မူပါ။ အို မဟေရှာန၊ သင်၏ တြိရှူလ မီးဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဤအရေကိုပါ။”

Verse 59

स्वप्रमाणां सुखस्पर्शां रणांगणपणीकृताम् । दर्शनीयां महादिव्यां सर्वदैव सुखावहाम्

သူမသည် အချိုးအစားပြည့်စုံ၍ ထိတွေ့ရာတွင် သက်သာချမ်းမြေ့၏—စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မြင်ရလှပ၍ အလွန်တရာ ဒေဝီဆန်ကာ အစဉ်မပြတ် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးဆောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 60

इष्टगंधिस्सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला । सदैव निर्मला चास्तु सदैवास्त्वतिमंडनाम्

သူမသည် အမြဲတမ်း နှစ်သက်ဖွယ် အနံ့သင်းဖြင့် ပြည့်စုံပါစေ; အမြဲတမ်း အလွန်နူးညံ့ပါစေ။ အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေပါစေ၊ အမြဲတမ်း အလွန်အလှဆင်တင့်တယ်ပါစေ။

Verse 61

महातपोनलज्वालां प्राप्यापि सुचिरं विभो । न दग्धा कृत्तिरेषा मे पुण्यगंधनिधेस्ततः

အို အရှင်ကြီး၊ မဟာတပသ၏ မီးလောင်တောက်ပသော မီးတောက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့ခဲ့သော်လည်း၊ ဤကျွန်ုပ်၏ အရေပြား (ကృတ္တိ) သည် မလောင်ကျွမ်းခဲ့ပါ—အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသော အနံ့နှင့် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ၏ خزန်မှ ထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 62

यदि पुण्यवती नैषा मम कृत्ति दिगंबर । तदा त्वदंगसंगोस्याः कथं जातो रणांगणे

«ဤမိန်းမသည် တကယ်ပင် သီလဝတီဖြစ်လျှင်၊ အို ဒိဂမ္ဗရ—ငါ၏ အရေခွံဝတ်စုံရေ—စစ်မြေပြင်၌ သူမအတွက် သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါတို့နှင့် ထိတွေ့မှု မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သနည်း?»

Verse 63

अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोऽसि शंकर । नामास्तु कृत्तिवासास्ते प्रारभ्याद्यतनं दिनम्

«နှစ်သက်တော်မူပါက၊ အို ရှင်ကရ၊ ကျွန်ုပ်အား အခြားသော အပေးအယူတစ်ပါးကိုလည်း ပေးတော်မူပါ။ ယနေ့မှစ၍ သင်၏နာမတော်ကို ‘ကೃတ္တိဝာသ’ ဟု ဖြစ်စေပါ»။

Verse 64

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति स वचस्तस्य शंकरो भक्तवत्सलः । तथेत्युवाच सुप्रीतो महिषासुरजं च तम्

သနတ်ကူမာရက ဆိုသည်—သူ၏စကားကို ကြားသော်၊ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော ရှင်ကရသည် ဝမ်းမြောက်စွာ “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ မဟိသာဆုရ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူကိုလည်း လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 65

पुनः प्रोवाच प्रीतात्मा दानवं तं गजासुरम् । भक्तप्रियो महेशानो भक्तिनिर्मलमानसम्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်တော်မူသော မဟာဒေဝသည်—ဘက္တများ၏ ချစ်ခင်ရာ၊ ဘက္တိကြောင့် စိတ်သန့်ရှင်းသော မဟေရှာန—ဒာနဝ ဂဇာဆုရအား ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 66

ईश्वर उवाच । इदं पुण्यं शरीरं ते क्षेत्रेऽस्मिन्मुक्तिसाधने । मम लिंगं भवत्वत्र सर्वेषां मुक्तिदायकम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“မုတ်တိကို ရရှိစေသော ဤသန့်ရှင်းသော က္ရှೇತ್ರ၌ သင်၏ ပုဏ္ဏသရီးရ (သန့်မြတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ) သည် ဤနေရာတွင် ငါ၏ လင်္ဂ ဖြစ်ပါစေ။ အားလုံးအား မုတ်တိပေးတော်မူစေသော အရာ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 67

कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम् । सर्वेषामेव लिंगानां शिरोभूतं विमुक्तिदम्

၎င်းကို ကೃတ္တိဝာသေရှ္ဝရ (Kṛttivāseśvara) ဟု ခေါ်ကြပြီး အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။ ရှိဝလင်္ဂအားလုံးအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် တည်ရှိကာ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 68

कथयित्वेति देवेशस्तत्कृतिं परिगृह्य च । गजासुरस्य महतीं प्रावृणोद्धि दिगंबरः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ထိုအရေကို ယူဆောင်လျက်၊ မိုးဝတ်တော်မူသော သီဝ (ဒိဂမ္ဗရ) သည် ဂဇာသူရ၏ အရေကြီးဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဖုံးလွှမ်းတော်မူ၏။

Verse 69

महामहोत्सवो जातस्तस्मिन्नह्नि मुनीश्वर । हर्षमापुर्जनास्सर्वे काशीस्थाः प्रमथास्तथा

အို မုနိအရှင်၊ ထိုနေ့တနေ့တည်း၌ မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ကာရှီနေထိုင်သူ လူအပေါင်းတို့လည်း ဝမ်းမြောက်ကြ၍၊ သီဝ၏ အတော်အပါး ပရမထာတို့လည်း ထိုနည်းတူ ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 70

हरि ब्रह्मादयो देवा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं महेशानं नत्वा सांजलयस्ततः

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်နှက်လျက် ထို မဟေရှာနကို ဦးချကန်တော့ကြ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုကြ၏။

Verse 71

हते तस्मिन्दानवेशे माहिषे हि गजासुरे । स्वस्थानं भेजिरे देवा जगत्स्वास्थ्यमवाप च

ဒာနဝတို့အကြား အရှင်ဖြစ်သော နွားကောင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ ဂဇာသူရကို သတ်ဖြတ်ပြီးသောအခါ၊ ဒေဝတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၍၊ လောကသည်လည်း ကျန်းမာသက်သာမှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်လာ၏။

Verse 72

इत्युक्तं चरितं शंभोर्भक्तवात्सल्यसूचकम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धनम्

ဤသို့ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ သန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းကို ဆိုခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ ဘက္တများအပေါ် သနားမေတ္တာကို ဖော်ပြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုန်းကံ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ တိုးပွားခြင်းကို သခင်၏ ကျေးဇူးဖြင့် ပေးတော်မူသည်။

Verse 73

य इदं शृणुयात्प्रीत्या श्रावयेद्वा शुचिव्रतः । स भुक्त्वा च महासौख्यं लभेतांते परं सुखम्

သန့်ရှင်းသော ဝရတကို စောင့်ထိန်းသူ မည်သူမဆို ဤအကြောင်းကို ယုံကြည်မြတ်နိုးစွာ နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ ဖတ်ကြားစေသော်လည်းကောင်း၊ ဤလောက၌ မဟာပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒကို ရရှိမည်။