देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एवं शासति धर्मेण महीं तस्मिन्महासुरे । बभूवुर्दुःखिनो देवा भ्रातृभावान्मुनीश्वर

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ထိုမဟာအဆုရသည် မိမိ၏ ဓမ္မအတိုင်း မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်သော်၊ ဒေဝတားတို့အားလုံး ဝမ်းနည်းကြ၏၊ အို မုနိအရှင်။ အကြောင်းမှာ သူသည် သူတို့ကို “ညီအစ်ကို” ဟူသော သဘောဖြင့် ဆက်ဆံကာ တရားဝင်သော ဒေဝအာဏာကို တန်းတူအဖြစ်သို့ လျော့ချခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 2

दुःखितास्ते सुरास्सर्वे शिवं शरणमाययुः । मनसा शंकरं देवदेवं सर्वप्रभुंप्रभुम्

ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ဒေဝတားတို့အားလုံးသည် ရှိဝကို ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သင်္ကရ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်၊ အရာအားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင်ထံသို့ လှည့်ကြ၏။

Verse 3

तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिर्भगवंतं महेश्वरम् । निवृत्तये स्वदुःखस्य सर्वदं भक्तवत्सलम्

သူတို့သည် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်း၍ သင့်လျော်သော စကားများဖြင့် ဘဂဝန် မဟေရှဝရကို ချီးမွမ်းကြသည်။ မိမိတို့၏ ဒုက္ခပျောက်ကင်းစေရန်အတွက် ဘက်တဝတ္စလ—ဘက်တများကို ချစ်မြတ်နိုး၍ အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူသော အရှင်ထံ ဆုတောင်းကြ၏။

Verse 4

आहूय स महादेवो भक्तानां सर्वकामदः । नारदं प्रेरयामास देवकार्यचिकीर्षया

ဆန္ဒကောင်းသမျှကို ဘက္တများအား ပေးသနားတော်မူသော မဟာဒေဝသည် နာရဒကို ခေါ်ယူ၍ ဒေဝတို့၏ ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေရန် ရည်ရွယ်ကာ တာဝန်ပေးစေလေ၏။

Verse 5

अथ देवमुनिर्ज्ञानी शंभुभक्तस्सतां गतिः । शिवाज्ञया ययौ दैत्यपुरे देवान्स नारदः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝမုနိ နာရဒသည်၊ သမ္ဘု၏ ဘက္တဖြစ်၍ သာသနာတော်ရှိသူတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သကဲ့သို့၊ ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အရ ဒိုင်တျတို့၏ မြို့သို့ ဒေဝတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 6

व्याकुलास्ते सुरास्सर्वे वासवाद्या द्रुतं मुनिम् । आगच्छंतं समालोक्य समुत्तस्थुर्हि नारदम्

အင်ဒြာတို့အပါအဝင် ဒေဝအားလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရာ၊ မုနိ နာရဒသည် အလျင်အမြန် လာရောက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် ချက်ချင်း ထ၍ ကြိုဆိုလေ၏။

Verse 7

ददुस्त आसनं नत्त्वा मुनये प्रीतिपूर्वकम् । नारदाय सुराश्शक्रमुखा उत्कंठिताननाः

သက္ကရာ (အင်ဒြာ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတို့သည် ချစ်ခင်ကြည်ညိုစွာ မုနိ နာရဒအား ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ထိုင်ခုံကို လေးစားစွာ ပေးအပ်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ မျှော်လင့်တမ်းတနေကြလေ၏။

Verse 8

सुखासीनं मुनिवरमासने सुप्रणम्य तम् । पुनः प्रोचुस्सुरा दीना वासवाद्या मुनीश्वरम्

အာසနပေါ်တွင် သက်သာစွာ ထိုင်နေသော မဟာမုနိအမြတ်ကို အလွန်လေးနက်စွာ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ အင်္ဒြာတို့ကို ဦးဆောင်သော ဒုက္ခရောက်နေသည့် ဒေဝတားများသည် မုနိရှင်အရှင်ကို ထပ်မံ၍ လျှောက်ထားပြောဆိုကြ၏။

Verse 9

देवा ऊचुः । भोभो मुनिवरश्रेष्ठ दुःखं शृणु कृपाकर । श्रुत्वा तन्नाशय क्षिप्रं प्रभुस्त्वं शंकरप्रियः

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်။ «အို အို မုနိမြတ်ရှင်၊ ကရုဏာရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို နားထောင်ပါ။ နားထောင်ပြီးလျှင် ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးပါ။ သင်သည် တတ်စွမ်းနိုင်သူဖြစ်ပြီး သင်က သင်္ကရ (ရှီဝ) အရှင်၏ ချစ်ခင်တော်မူရာ ဖြစ်သည်»။

Verse 10

जलंधरेण दैत्येन सुरा विद्राविता भृशम् । स्वस्थानाद्भर्तृभावाच्च दुःखिता वयमाकुलाः

«ဒေဝတားတို့ကို ဒိုင်တျာ ဂျလန္ဓရ (Jalandhara) က အလွန်ပြင်းထန်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ကိုယ့်နေရာအိမ်ရာမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး တရားဝင် အုပ်စိုးခွင့်ကိုလည်း ဆုံးရှုံးသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒုက္ခရောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကြသည်»။

Verse 11

स्वस्थानादुष्णरश्मिश्च चन्द्रो निस्सारितस्तथा । वह्निश्च धर्मराजश्च लोकपालास्तथेतरे

ကိုယ့်နေရာအိမ်ရာများမှ နေမင်း၊ လမင်း၊ မီးအရှင် အဂ္နိ၊ ဓမ္မ၏ အရှင် ယမရာဇာ၊ လောကပာလ (အရပ်လေးမျက်နှာ စောင့်ရှောက်သူများ) နှင့် အခြားသော ဒေဝတားများပါ ထုတ်ပယ်ခံရကြသည်။

Verse 12

सुबलिष्ठेन वै तेन सर्वे देवाः प्रपीडिताः । दुःखं प्राप्ता वयं चातिशरणं त्वां समागताः

အမှန်တကယ် ထိုအလွန်အင်အားကြီးသူကြောင့် ဒေဝတားအားလုံး ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံရသည်။ ဒုက္ခရောက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် သင်ထံတော်သို့သာ လာရောက်ခိုလှုံကြသည်။

Verse 13

संग्रामे स हृषीकेशं स्ववशं कृतवान् बली । जलंधरो महादैत्यः सर्वामरविमर्दकः

စစ်ပွဲအတွင်း၌ အားကြီးသော ဇလန္ဓရ မဟာဒૈတျ—နတ်တို့ကို အကုန်နှိပ်စက်ဖျက်ဆီးသူ—သည် ဟೃṣīkēśa (ဗိဿနု) ကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်စေ하였다။

Verse 14

तस्य वश्यो वराधीनोऽवात्सीत्तत्सदने हरिः । सलक्ष्म्या सहितो विष्णुर्यो नस्सर्वार्थसाधकः

ဟရီ—ဗိဿနု—သည် လက္ခမီနှင့်အတူ သူ၏ နေရာတော်၌ နေထိုင်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကောင်းချီးတော်ကြောင့် အောက်ခံဖြစ်ကာ မူတည်ရသူ ဖြစ်သွား하였다။ ထိုဗိဿနုသည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အလိုအလျောက် အကျိုးရလဒ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်သည်။ (သို့ရာတွင် ဤဇာတ်လမ်း၌ပင်၊ ထိုသူတော်ကောင်းတော်သည်လည်း ရှီဝ၏ အထွဋ်အမြတ်မှ စီးဆင်းသော အထက်တန်းအမိန့်အောက်၌ လှုပ်ရှားကြောင်း ပြသထားသည်)။

Verse 15

जलंधरविनाशाय यत्नं कुरु महामते । त्वं नो दैववशात्प्राप्तस्सदा सर्वार्थसाधकः

အို စိတ်ကြီးမြတ်သူ၊ ဇလန္ဓရကို ဖျက်ဆီးရန် အားထုတ်ကြိုးပမ်းပါ။ ကံကြမ္မာ၏ အမိန့်ကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာပြီး—အမြဲတမ်း လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषाममराणां स नारदः । आश्वास्य मुनिशार्दूलस्तानुवाच कृपाकरः

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ အမရဒေဝတို့၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ မုနိတို့အတွင်း ကျားသဖွယ် ရဲရင့်၍ ကရုဏာသဘောရှိသော နာရဒသည် သူတို့ကို သက်သာစေကာ ထို့နောက် ပြောကြား하였다။

Verse 17

नारद उवाच । जानेऽहं वै सुरा यूयं दैत्यराजपराजिताः । दुःख प्राप्ताः पीडिताश्च स्थानान्निस्सारिताः खलुः

နာရဒ မိန့်ဆိုသည်။ «အို ဒေဝတို့၊ သင်တို့သည် ဒိုင်တျရာဇာ၏ လက်၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်ကို ငါအမှန်တကယ် သိ၏။ သင်တို့သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခသို့ ကျရောက်၍ ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရကာ ကိုယ့်နေရာအိမ်ရာမှ တကယ်ပင် ထုတ်ပယ်ခံရကြပြီ»။

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवर्षिजलंधरसंवादो नामाष्टदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝမဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ ဇလန္ဓရဝဓ အုပ်ခွဲတွင် «ဒေဝရိရှီနှင့် ဇလန္ဓရ၏ ဆွေးနွေးပွဲ» ဟူသော အဋ္ဌဒသမ अध्याय သည် အဆုံးသတ်၏။

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठ द्रष्टुं दानववल्लभम् । आश्वास्य सकलान्देवाञ्जलंधरसभां ययौ

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မုနိအထွဋ်အမြတ်၊ ဒာနဝတို့၏ချစ်မြတ်နိုးရာ ဇလန္ဓရကို တွေ့လိုသဖြင့်၊ နတ်တို့အားလုံးကို သက်သာစေကာ ဇလန္ဓရ၏ ရာဇသဘာသို့ သွားရောက်하였다»။

Verse 20

अथागतं मुनिश्रेष्ठं दृष्ट्वा देवो जलंधरः । उत्थाय परया भक्त्या ददौ श्रेष्ठासनं वरम्

ထို့နောက် မုနိအထွဋ်အမြတ် ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ဇလန္ဓရ မဟာဒေဝ (အရှင်) သည် ထ၍ အလွန်မြတ်သော ဘက္တိဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသည့် အကောင်းဆုံး အာသနကို ပူဇော်ပေး하였다။

Verse 21

स तं संपूज्य विधिवद्दानवेन्द्रोऽति विस्मितः । सुप्रहस्य तदा वाक्यं जगाद मुनिसत्तमम्

ထို့နောက် ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ အလွန်အံ့ဩသွားပြီး၊ ပြုံးရွှင်လင်းလက်စွာဖြင့် မုနိအထွဋ်အမြတ်အား ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 22

जलंधर उवाच । कुत आगम्यते ब्रह्मन्किं च दृष्टं त्वया क्वचित् । यदर्थमिह आयातस्तदाज्ञापय मां मुने

ဇလန္ဓရက ပြော၏— «အို ဗြဟ္မဏ မုနိအရှင်၊ သင်သည် ဘယ်က လာသနည်း၊ တစ်နေရာရာတွင် ဘာကို မြင်ခဲ့သနည်း။ ဤနေရာသို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာသနည်း။ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ»။

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दैत्येन्द्रस्य महामुनिः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा नारदो हि जलंधरम्

သနတ်ကူမာရက မိန့်၏— ဒါနဝတို့၏ အရှင် ဒೈತ್ಯေန္ဒြ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ စိတ်နှလုံးအေးချမ်းသော မဟာမုနိ နာရဒသည် ဇလန္ဓရအား ပြန်လည် ဖြေကြားလေ၏။

Verse 24

नारद उवाच । सर्वदानवदैत्येन्द्र जलंधर महामते । धन्यस्त्वं सर्वलोकेश रत्नभोक्ता त्वमेव हि

နာရဒက ပြော၏— «အို ဇလန္ဓရ၊ ဒါနဝနှင့် ဒೈత్యတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူရေ။ သင်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းချမ်းသာသူ၊ လောကအားလုံး၏ အရှင်ရေ—ရတနာသိုက်တို့ကို ခံစားသူမှာ သင်တစ်ယောက်တည်းပင်»။

Verse 25

मदागमनहेतुं वै शृणु दैत्येन्द्रसत्तम । यदर्थमिह चायातस्त्वहं वक्ष्येखिलं हि तत्

«အို ဒೈత్యတို့၏ အရှင်အမြတ်၊ ကျွန်ုပ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားထောင်ပါ။ သင် ဤနေရာသို့ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပတ်သက်သမျှကို ကျွန်ုပ် အပြည့်အစုံ ရှင်းပြမည်»။

Verse 26

गतः कैलासशिखरं दैत्येन्द्राहं यदृच्छया । योजनायुतविस्तीर्णं कल्पद्रुममहावनम्

«အို ဒೈత్యေန္ဒြ၊ အခွင့်အရေးတစ်ခါတလေဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ကైలಾಸတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့၏။ ယောဇနာတစ်သောင်းအထိ ကျယ်ပြန့်လျက်ရှိသော ကပ္ပဒြုမ (ဆန္ဒပြည့်ပင်) မဟာတောကြီးသို့ပင်»။

Verse 27

कामधेनुशताकीर्णं चिंतामणिसुदीपितम् । सर्वरुक्ममयं दिव्यं सर्वत्राद्भुतशोभितम्

ထိုနေရာသည် ကာမဓေနု နွားဆန္ဒပြည့်စုံရာ ရာချီဖြင့် ပြည့်နှက်၍ စိန္တာမဏိ ဆုတောင်းပြည့်စုံရတနာများက တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေ၏။ အားလုံးရွှေတောက်ပဖြင့် ဖန်တီးထားသဖြင့် ဒိဗ္ဗဖြစ်ကာ နေရာတိုင်း အံ့ဩဖွယ် အလှတရားဖြင့် တင့်တယ်၏။

Verse 28

तत्रोमया सहासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम् । सर्वाङ्गसुन्दरं गौरं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

ထိုနေရာ၌ ဥမာနှင့်အတူ ထိုင်နေသော ရှင်ကရကို ငါမြင်ရ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပ၍ ဖြူဝင်းကာ သုံးမျက်စိရှင်၊ လမောက်တော်ဆောင် (ချန္ဒြရှೇಖရ) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမင်္ဂလာမြင်ကွင်း၌ ကရုဏာရှင် ပတိ (အရှင်) သည် ဘက္တများကို မြှောက်တင်ရန် စဂုဏရূপဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 29

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं वितर्को मेऽभवत्तदा । क्वापीदृशी भवेद्वृद्धिस्त्रैलोक्ये वा न वेति च

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်သော် ထိုအခါ ငါ့စိတ်၌ သံသယတစ်ရပ် ပေါ်လာ၏—“ဤမျှ ထူးကဲသော တိုးတက်ကြီးထွားမှုသည် သုံးလောက၌ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနိုင်သလော၊ သို့မဟုတ် မရှိသလော” ဟူ၍။

Verse 30

तावत्तवापि दैत्येन्द्र समृद्धिस्संस्मृता मया । तद्विलोकनकामोऽहं त्वत्सांनिध्यमिहा गतः

အို ဒೈတျာတို့၏ အရှင်ကြီး၊ သင်၏ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာတန်ခိုးကို ငါလည်း ပြန်လည်အောက်မေ့ခဲ့၏။ ကိုယ်တိုင်မြင်လိုသဖြင့် သင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဤနေရာသို့ ငါရောက်လာခဲ့၏။

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इति नारदतः श्रुत्वा स दैत्येन्द्रो जलंधरः । स्वसमृद्धिं समग्रां वै दर्शयामास सादरम्

သနတ်ကုမာရက ပြော၏—နာရဒထံမှ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဒာနဝတို့၏ အရှင် ဂျလန္ဓရသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာတန်ခိုး အပြည့်အစုံကို လေးစားစွာ ပြသလေ၏။

Verse 32

दृष्ट्वा स नारदो ज्ञानी देवकार्यसुसाधकः । प्रभुप्रेरणया प्राह दैत्येन्द्रं तं जलंधरम्

သူကို မြင်သောအခါ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော မုနိ နာရဒ—နတ်တို့၏ ကိစ္စကို ကောင်းစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သူ—သည် အမြတ်ဆုံးအရှင် (သီဝ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဒာနဝတို့၏ အရှင် ဂျလန္ဓရ ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 33

नारद् उवाच । तवास्ति सुसमृद्धिर्हि वरवीर खिलाधुना । त्रैलोक्यस्य पतिस्त्वं हि चित्रं किं चात्र संभवम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– “အို အထူးကောင်းမြတ်သော သူရဲကောင်း၊ ယခုအခါ သင်သည် စည်းစိမ်နှင့် အာနုဘော်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ သင်သည် သုံးလောက၏ အရှင်ဖြစ်ရာ၊ ဤကိစ္စ၌ အံ့ဩစရာ သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း?”

Verse 34

मणयो रत्नपुंजाश्च गजाद्याश्च समृद्धयः । ते गृहेऽद्य विभांतीह यानि रत्नानि तान्यपि

“မဏိရတနာများနှင့် ရတနာအစုအပုံများ၊ ဆင်တို့ကဲ့သို့သော စည်းစိမ်များပါဝင်၍—ရှိသမျှ အဖိုးတန်ဘဏ္ဍာအားလုံး—ယနေ့ သင်၏ အိမ်၌ ဤနေရာတွင် တောက်ပလျက်ရှိသည်၊ ထိုရတနာတို့လည်း အပါအဝင်ပင်”။

Verse 35

गजरत्नं त्वयानीतं शक्रस्यैरावतस्तथा । अश्वरत्नं महावीर सूर्यस्योच्चैःश्रवा हयः

သင်သည် သိကြားမင်း၏ ဧရာဝဏ်ဆင်တော်တည်းဟူသော ဆင်ရတနာကို ဆောင်ယူခဲ့ပြီ။ အို သူရဲကောင်းကြီး၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ဥစ္စာသျှဝါ မြင်းရတနာကိုလည်း သင်ဆောင်ယူခဲ့ပြီ။

Verse 36

कल्पवृक्षस्त्वयानीतो निधयो धनदस्य च । हंसयुक्तविमानं च त्वयानीतं हि वेधसः

သင်သည် အလိုရှိရာကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ပဒေသာပင်ကို ဆောင်ယူခဲ့ပြီ၊ ဥစ္စာရှင် ကုဝေရနတ်မင်း၏ ရတနာများကိုလည်း ဆောင်ယူခဲ့ပြီ။ ဗြဟ္မာမင်း၏ ဟင်္သာကသော နတ်ရထားပျံကိုပင် သင်ဆောင်ယူခဲ့လေပြီ။

Verse 37

इत्येवं वररत्नानि दिवि पृथ्व्यां रसातले । यानि दैत्येन्द्र ते भांति गृहे तानि समस्ततः

ဤသို့ဖြစ်၍ ဒိုင်တျာတို့၏အရှင်တော်၊ ကောင်းမြတ်သော ရတနာတို့သည် ကောင်းကင်၌၊ မြေပြင်၌၊ ရသာတလ (အောက်လောက) ၌ တောက်ပသကဲ့သို့၊ ထိုရတနာအားလုံးသည် သင်၏အိမ်တော်၌လည်း အပြည့်အစုံ ရောင်ပြန်လင်းလက်နေ၏။

Verse 38

त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्सम्पूर्णां विविधामहम् । प्रसन्नोऽस्मि महावीर गजाश्वादिसुशोभिताम्

သင်၏ဤစည်းစိမ်ချမ်းသာကို—ပြည့်စုံ၍ မျိုးစုံကွဲပြားကာ တင့်တယ်လှပပြီး ဆင်၊ မြင်း စသည့်အရာများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့်—ငါသည် အလွန်နှစ်သက်ပျော်ရွှင်၏၊ မဟာသူရဲကောင်းရေ။

Verse 39

जायारत्नं महाश्रेष्ठं जलंधर न ते गृहे । तदानेतुं विशेषेण स्त्रीरत्नं वै त्वमर्हसि

အို ဇလန္ဓရ၊ သင်၏အိမ်တော်၌ အလွန်မြတ်သော “ဇနီးရတနာ” မရှိသေး။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မိန်းမရတနာကို ဆောင်ယူလာရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်၏။

Verse 40

यस्य गेहे सुरत्नानि सर्वाणि हि जलंधर । जायारत्नं न चेत्तानि न शोभंते वृथा ध्रुवम्

အို ဇလန္ဓရ၊ လူတစ်ယောက်၏အိမ်၌ ရတနာကောင်းများ အားလုံးရှိနေသော်လည်း၊ ထိုက်တန်သော “ဇနီးရတနာ” မရှိလျှင် ထိုစည်းစိမ်တို့သည် အမှန်တကယ် မတောက်ပနိုင်—အမှန်ပင် အလဟဿ ဖြစ်၏။

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः । उवाच दैत्यराजो हि मदनाकुलमानसः

သနတ်ကုမာရက ပြော၏—ဤသို့ မဟာအတ္တမ နာရဒ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဒာနဝတို့၏ဘုရင်သည် ကာမရဂနှင့် မောဟကြောင့် စိတ်နှလုံး လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးလျက် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 42

जलंधर उवाच । भो भो नारद देवर्षे नमस्तेस्तु महाप्रभो । जायारत्नवरं कुत्र वर्तते तद्वदाधुना

ဇလန္ဓရက ပြောသည်။ «အို အို နာရဒ ဒေဝရ္ရှိတော်၊ မဟာပရဘု၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ မယားတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရတနာတော်သည် ယခု ဘယ်မှာ ရှိနေသနည်း။ ချက်ချင်း ပြောကြားပါ»။

Verse 43

ब्रह्मांडे यत्र कुत्रापि तद्रत्नं यदि वर्त्तते । तदानेष्ये ततो ब्रह्मन्सत्यं सत्यं न संशयः

«အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤဘြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း မည်သည့်နေရာမဆို ထိုရတနာရှိနေပါက ငါက မလွဲမသွေ ယူဆောင်လာမည်။ ဤသည်မှာ သစ္စာ—သစ္စာတကယ်—သံသယမရှိ»။

Verse 44

नारद उवाच । कैलासे ह्यतिरम्ये च सर्वद्धिसुसमाकुले । योगिरूपधरश्शंभुरस्ति तत्र दिगम्बरः

နာရဒက ပြောသည်။ «အလွန်လှပ၍ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ စိဒ္ဓိအပေါင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ကైలాసတောင်၌ ယောဂီရုပ်ကို ခံယူထားသော သမ္ဘူသည် ထိုနေရာ၌ ရှိတော်မူ၏—မိုးကောင်းကင်ကို ဝတ်ဆင်သော ဒိဂမ္ဗရ သခင်»။

Verse 45

तस्य भार्या सुरम्या हि सर्वलक्षणलक्षिता । सर्वांगसुन्दरी नाम्ना पार्वतीति मनोहरा

ထိုသခင်၏ ဇနီးသည် အလွန်လှပ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အပေါင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ သူမကို “ဆರ್ವာင်္ဂသုန္ဒရီ” ဟု ခေါ်ကြပြီး “ပါရဝတီ” ဟုလည်း ချစ်မြတ်နိုးစွာ ခေါ်ကြသည်။

Verse 46

तदीदृशं रूपमनन्यसंगतं दृष्टं न कुत्रापि कुतूहलाढ्यम् । अत्यद्भुतं मोहनकृत्सुयोगिनां सुदर्शनीयं परमर्द्धिकारि

ထိုသို့သော ရုပ်သွင်သည် မတူညီနိုင်သော အလှတရားဖြစ်၍ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်ဖူးသေး။ အံ့ဩဖွယ်ပြည့်နှက်၍ အလွန်ထူးကဲကာ စိဒ္ဓိရ ယောဂီတို့ကိုပင် မောဟစေသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ မြင်ရသည်မှာ မင်္ဂလာဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး စည်းစိမ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှုကို ပေးသနားတတ်၏။

Verse 47

स्वचित्ते कल्पयाम्यद्य शिवादन्यस्समृद्धिवान् । जायारत्नान्विताद्वीर त्रिलोक्या न जलंधर

ယနေ့ ငါ့စိတ်အတွင်း၌ ငါဆုံးဖြတ်သည်—ရှီဝအပြင် လောကသုံးပါးတွင် အမှန်တကယ် ကြွယ်ဝပြည့်စုံသူ မရှိ။ အို သူရဲကောင်း ဇလန္ဓရ၊ သစ္စာရှိသော ဇနီးနှင့် အဖိုးတန် ရတနာများ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၌ပင် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 48

यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः । स्वधैर्य्यं मुमुचे पूर्वं तया कान्योपमीयते

သူမသည် ထိုမိန်းကလေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံရသည်—သူမ၏ အလှအပပင်လယ်ထဲသို့ လေးမျက်နှာဘြဟ္မာပင် နစ်မြုပ်သွားသောအခါ ယခင်က မိမိ၏ တည်ကြည်မှုကို လွှတ်ချခဲ့ဖူးသည်။

Verse 49

गतरागोऽपि हि यया मदनारिस्स्वलीलया । निजतंत्रोऽपि यतस्स स्वात्म वशगः कृतः

သူမကြောင့်—ကာမ၏ ရန်သူ ရှီဝ၏ လွယ်ကူသက်သာသော လီလာအားဖြင့်—ရမ္မက်ကင်းစင်သွားသူတောင် မိမိအတ္တ၏ အာဏာအောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်စေခံရသည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်နိုင်သူတောင် ထိုအင်အားကြောင့် အတွင်းပိုင်းအလိုဆန္ဒ၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ ကျရောက်စေခံရသည်။

Verse 50

यथा स्त्रीरत्नसंभोक्तुस्समृद्धिस्तस्य साभवत् । तथा न तव दैत्येन्द्र सर्वरत्नाधिपस्य च

«မိန်းမရတနာ» ကို ခံစားရသော ထိုယောက်ျားထံသို့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ရောက်လာသကဲ့သို့၊ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်ကြီးရေ—ရတနာအားလုံး၏ အရှင်ဟု သင်ဆိုသော်လည်း—သင့်ထံသို့ မရောက်လာနိုင်။

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिर्नारदो लोकविश्रुतः । ययौ विहायसा देवोपकारकरणोद्यतः

စနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ လောကအနှံ့ ကျော်ကြားသော ဒေဝရ္ဓိ နာရဒသည် ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် ထွက်ခွာသွား၍ ဒေဝတို့အကျိုးပြုရန် ဆောင်ရွက်မည်ဟု စိတ်တည်၏။