अध्याय ५५ — बाणस्य पुनर्युद्धप्रवृत्तिः (Bāṇa’s Renewed Engagement in Battle)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात श्राविता मे त्वया मुने

ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- “အို အလုံးစုံကိုသိတော်မူသော ဗြဟ္မာ၏သားတော် သနတ္ကုမာရ၊ အရှင်အား ရှိခိုးပါ၏။ အို ရိုသေထိုက်သော ရသေ့မြတ်၊ ချစ်အပ်သူ—ဤအံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြတ်သောဇာတ်တော်ကို အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အား ကြားသိစေတော်မူပြီ။”

Verse 2

जृंभिते जृंभणास्त्रेण हरिणा समरे हरे । हते बाणबले बाणः किमकार्षीच्च तद्वद

စစ်ပွဲအတွင်း ဟရိသည် ဟရအား ဂျမ္ဘဏလက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သောအခါ ဟရသည် သမ်းဝေ၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်၊ ထိုအခါ—ဗာဏ၏စစ်တပ် ပျက်စီးသွားသောအခါ—ဗာဏသည် နောက်ထပ်ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြပါဦး။

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ कथां च परमाद्भुताम् । कृष्णशंकरयोस्तात लोकलीलानुसारिणोः

သနတ္ကုမာရက ဆိုသည်မှာ- “အို မဟာပညာရှိ ဗျာသ၊ အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဤဇာတ်တော်ကို နားဆင်လော့—အို ချစ်အပ်သူ—လောကီထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့်အညီ သူတို့၏ နတ်သဘင်ကစားမှုကို ပြုလုပ်ကြကုန်သော ကရစ်ရှနနှင့် သံကရတို့၏ အကြောင်းပင်ဖြစ်သတည်း။”

Verse 5

शयिते लीलया रुद्रे सपुत्रे सगणे सति । बाणो विनिर्गतो युद्धं कर्तुं कृष्णेन दैत्यराट्

ရုဒြာသည် လီလာဖြင့် အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းနေစဉ်၊ သားတော်များနှင့် ဂဏများ ဝန်းရံလျက်ရှိရာ၌၊ ဒိုင်တျာတို့၏ မင်း ဘာဏာသည် ကృష్ణနှင့် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 6

कुंभांडसंगृहीताश्वो नानाशस्त्रास्त्रधृक् ततः । चकार युद्धमतुलं बलिपुत्रो महाबलः

ထို့နောက် ကုಂಭာဏ္ဍထံမှ သိမ်းယူထားသော မြင်းကို စီးနင်း၍ လက်နက်အမျိုးမျိုးနှင့် အစတြာများကို ကိုင်ဆောင်သည့် ဘလိ၏ အင်အားကြီး သားတော်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲလေ၏။

Verse 7

दृष्ट्वा निजबलं नष्टं स दैत्येन्द्रोऽत्यमर्षितः । चकार युद्धमतुलं बलि पुत्रो महाबलः

မိမိတပ်ဖွဲ့ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လျှင် ထို ဒೈတျအင်ဒြာသည် အလွန်ဒေါသထွက်၍၊ ထို့နောက် ဘလိ၏ အင်အားကြီး သားတော်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော စစ်ပွဲကို စတင်ဆင်နွှဲလေ၏။

Verse 8

श्रीकृष्णोपि महावीरो गिरिशाप्तमहाबलः । उच्चैर्जगर्ज तत्राजौ बाणं मत्वा तृणोपमम्

သီရိကృష్ణသည်လည်း မဟာသူရဲကောင်းဖြစ်၍ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် အင်အားကြီးမားလာသူဖြစ်သဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ကာ ဘာဏကို မြက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ သေးငယ်ဟု မှတ်ယူတော်မူ၏။

Verse 9

धनुष्टंकारयामास शार्ङ्गाख्यं निजमद्भुतम् । त्रासयन्बाणसैन्यं तदवशिष्टं मुनीश्वर

အို မုနိအရှင်မြတ်၊ သူသည် မိမိ၏ အံ့ဖွယ် သားမြှားတံ «ရှာရင်ဂ္ဂ» ကို မိုးကြိုးတုန်သံကဲ့သို့ တင်းတိမ်စွာ တံခတ်စေ၍ ဘာဏ၏ ကျန်ရှိသော စစ်တပ်ကို ကြောက်လန့်စေ하였다။

Verse 10

तेन नादेन महता धनुष्टंकारजेन हि । द्यावाभूम्योरंतरं वै व्याप्तमासीदनंतरम्

ထိုကြီးမားသော အသံ—တကယ်တမ်း သားမြှားတံခတ်သံမှ ပေါ်ထွန်းလာသော—ကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားရှိ အာကာသတစ်လျှောက်လုံးသည် ခဏချင်းပင် ပြည့်နှံ့သွား하였다။

Verse 11

चिक्षेप विविधान्बाणान्बाणाय कुपितो हरिः । कर्णान्तं तद्विकृष्याथ तीक्ष्णानाशीविषोपमान्

ဟရိ (ဗိဿနိုး) သည် အလွန်အမျက်ထွက်လျက် ဗာဏအား မြားအမျိုးမျိုးဖြင့် ပစ်ခတ်လေ၏။ ထို့နောက် လေးကြိုးကို နားရွက်တိုင်အောင် ဆွဲငင်၍ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေဟောက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မြားတို့ကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

Verse 12

आयातांस्तान्निरीक्ष्याऽथ स बाणो बलिनन्दनः । अप्राप्तानेव चिच्छेद स्वशरैस्स्वधनुश्च्युतैः

ထိုအခါ ဗလိ၏သားဖြစ်သော ဗာဏသည် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ထိုလက်နက်တို့ကို မြင်လျှင် မိမိ၏လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတို့ဖြင့် ပစ်ခတ်ဖြတ်တောက်လိုက်လေ၏။

Verse 13

पुनर्जगर्ज स विभुर्बाणो वैरिगणार्दनः । तत्रसुर्वृष्णयस्सर्वे कृष्णात्मानो विचेतसः

ထိုအခါ ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းတတ်သော တန်ခိုးကြီးသော ဗာဏသည် တစ်ဖန် ဟိန်းဟောက်ပြန်၏။ ထိုအခါ ရောက်ရှိနေကြသော ဝိသ္ဏိအနွယ်ဝင် အပေါင်းတို့သည် ကရိရှ်ဏား၌ စိတ်စွဲလန်းလျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်ကြကုန်၏။

Verse 14

स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं चिक्षेप निजसायकान् । स कृष्णायातिशूराय महागर्वो बलेस्सुतः

သခင် ရှိဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရလျက်၊ ဗလ၏ သားဖြစ်သော မာနကြီးသူသည် မိမိ၏ မြားများကို စစ်မြေသို့ ချဉ်းကပ်လာသော အလွန်ရဲရင့်သည့် ကృష్ణ ထံသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 15

कृष्णोपि तानसंप्राप्तानच्छिनत्सशरैर्द्रुतम् । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजममरारि महाबलः

အလွန်အင်အားကြီး၍ နတ်တို့၏ ရန်သူများ၏ ရန်သူဖြစ်သော ကృష్ణတော်ပင် သခင် ရှိဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရကာ၊ လျင်မြန်သော မြားများဖြင့် မိမိထံ ရောက်လာသူတို့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်하였다။

Verse 16

रामादयो वृष्णयश्च स्वंस्वं योद्धारमाहवे । निजघ्नुर्बलिनस्सर्वे कृत्वा क्रोधं समाकुलाः

ထို့နောက် ရာမနှင့် အခြားသူတို့၊ ဝೃṣṇိတို့လည်း စစ်မြေပြင်၌ မိမိမိမိ၏ ရန်သူစစ်သည်ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်ကြ၏။ အားကြီးသူအားလုံးသည် ဒေါသကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်ကြသည်။

Verse 17

इत्थं चिरतरं तत्र बलिनोश्च द्वयोरपि । बभूव तुमुलं युद्धं शृण्वतां विस्मयावहम्

ဤသို့ ထိုနေရာ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားကြီးသူ နှစ်ဦးကြားတွင် ဆူညံထုထည်သော စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွား၍ ကြားသူအပေါင်းကို အံ့ဩစေ၏။

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तत्र क्रोधं कृत्वाऽतिपक्षिराट् । बाणासुरबलं सर्वं पक्षाघातैरमर्दयत्

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ငှက်တို့၏ မဟာဘုရင်ကြီးသည် ဒေါသထကြွကာ ထိုနေရာတွင် ဘာဏာသူရ၏ တပ်အင်အား အားလုံးကို တောင်ပံထိုးခတ်မှုများဖြင့် ချေမှုန်းပစ်၏။

Verse 19

मर्दितं स्वबलं दृष्ट्वा मर्दयंतं च तं बली । चुकोपाति बलेः पुत्रः शैवराड् दितिजेश्वरः

မိမိတပ်ဖွဲ့တို့ ပျက်စီးနှိမ်နင်းခံရသည်ကို မြင်၍၊ ထိုအားကြီးသူက ဆက်လက်နှိမ်နင်းနေသည်ကိုလည်း မြင်သဖြင့်၊ ဘလီ၏သား—ဒೈတျာတို့၏အရှင်၊ ရှိုင်ဝဘုရင်—သည် အမျက်ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွား၏။

Verse 20

स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं सहस्रभुजवान्द्रुतम् । महत्पराक्रमं चक्रे वैरिणां दुस्सहं स वै

သခင်ရှီဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရလျက်၊ လက်တစ်ထောင်ရှိသူသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားထလာပြီး၊ ရန်သူတို့ မခံနိုင်လောက်သော မဟာသတ္တိဗလကို ပြသ하였다။

Verse 21

चिक्षेप युगपद्बाणानमितांस्तत्र वीरहा । कृष्णादिसर्वयदुषु गरुडे च पृथक्पृथक्

ထိုနေရာ၌ သူရဲကောင်းများကို သတ်နိုင်သော သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော မြှားများကို တပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်၍ ကృష్ణနှင့် ယာဒဝအားလုံးထံသို့လည်းကောင်း၊ ဂရုဍထံသို့လည်းကောင်း သီးသန့်သီးသန့် ထိမှန်စေ하였다။

Verse 22

जघानैकेन गरुडं कृष्णमेकेन पत्त्रिणा । बलमेकेन च मुने परानपि तथा बली

အတောင်တစ်ချောင်းဖြင့် ဂရုဍကို လဲကျစေပြီး၊ အတောင်တစ်ချောင်းဖြင့် ကൃഷ്ണကိုလည်း လဲကျစေ하였다။ ထို့ပြင် အခြားအတောင်တစ်ချောင်းဖြင့်၊ အို မုနိ၊ ထိုအားကြီးသူသည် အခြားသူတို့၏ အင်အားကိုပါ ချိုးဖျက်하였다။

Verse 23

ततः कृष्णो महावीर्यो विष्णुरूपस्सुरारिहा । चुकोपातिरणे तस्मिञ्जगर्ज च महेश्वरः

ထို့နောက် မဟာသူရဲကောင်း ကൃഷ്ണသည် ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးသူ ဗိෂ္ဏုရূপကို ခံယူကာ ထိုစစ်ပွဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်하였다။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝ (မဟေရှဝရ) လည်း အာဏာတော်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ စစ်မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေ하였다။

Verse 24

जघान बाणं तरसा शार्ङ्गनिस्सृतसच्छरैः । अति तद्बलमत्युग्रं युगपत्स्मृतशंकरः

ထို့နောက် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူသည် Śārṅga လေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးကဲသော မြှားများဖြင့် Bāṇa ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ Bāṇa ၏ တန်ခိုးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း၊ ထိုခဏ၌ပင် သီဝနတ်မင်းကို သတိရလျက် သူသည် အောင်နိုင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 25

चिच्छेद तद्धनुश्शीघ्रं छत्रादिकमना कुलः । हयांश्च पातयामास हत्वा तान्स्वशरैर्हरिः

ဟရိသည် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ထိုလေးကို လျင်မြန်စွာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ထီးနှင့် အခြားသော မင်းမြောက်တန်ဆာများကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ မိမိ၏ မြှားများဖြင့် မြင်းများကို ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ကာ လဲကျစေခဲ့သည်။

Verse 26

बाणोऽपि च महावीरो जगर्जाति प्रकुप्य ह । कृष्णं जघान गदया सोऽपतद्धरणीतले

ထို့နောက် အလွန်အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်း ဘာဏာသည် ဒေါသထွက်ကာ ဟိန်းဟောက်၍၊ ကൃഷ്ണကို လက်နက်တုတ်ဖြင့် ထိုးနှက်သဖြင့် ကൃഷ്ണသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

Verse 27

उत्थायारं ततः कृष्णो युयुधे तेन शत्रुणा । शिवभक्तेन देवर्षे लोकलीलाऽनुसारतः

ထို့နောက် ကൃഷ്ണသည် ထ၍၊ သခင်၏ လောကလီလာအတိုင်း၊ အို နတ်ရိရှီ၊ အမှန်တကယ် ရှိဝဘက်တဖြစ်သော ထိုရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်လေသည်။

Verse 28

एवं द्वयोश्चिरं काल बभूव सुमहान्रणः । शिवरूपो हरिः कृष्णः स च शैवोत्तमो बली

ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးကြား၌ အလွန်ကြီးမားသော စစ်ပွဲသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွား하였다။ ဟရီဖြစ်သော ကൃഷ്ണသည် ရှိဝရূপကို ဆောင်၍ ရှိဝ၏ တန်ခိုးတော်ကို ထင်ဟပ်ကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရှိဝဘက်တ (ရှိုင်ဝ) အဖြစ်နှင့် အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်းအဖြစ် ထင်ရှားလေသည်။

Verse 29

कृष्णोऽथ कृत्वा समरं चिरं बाणेन वीर्यवान् । शिवाऽऽज्ञया प्राप्तबलश्चुकोपाति मुनीश्वरः

ထို့နောက် သတ္တိပြည့်ဝသော ကృష్ణသည် ဘာဏနှင့် အချိန်ကြာကြာ စစ်တိုက်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်လာ၏။ အကြောင်းမှာ မဟာမုနိအရှင်သည် ရှိဝ၏ အမိန့်ကြောင့် အင်အားရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 30

ततस्सुदर्शनेनाशु कृष्णो बाणभुजान्बहून् । चिच्छेद भगवाञ्शंभु शासनात्परवीरहा

ထို့နောက် ဘဂဝန် သမ္ဘူ (ရှိဝ) ၏ အမိန့်အတိုင်း၊ စုဒർശန စက်ရကိုင်သော ကృష్ణသည် ဘာဏ၏ လက်များစွာကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်၍ ရန်သူ၏ သူရဲကောင်းများကို သတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 31

अवशिष्टा भुजास्तस्य चत्वारोऽतीव सुन्दराः । गतव्यथो बभूवाशु शंकरस्य प्रसादतः

ရှင်ကရ၏ ကရုဏာပရသာဒကြောင့်၊ သူ့တွင် ကျန်ရှိသော လက်လေးဖက်သည် အလွန်လှပလာပြီး၊ နာကျင်မှုနှင့် ဒုက္ခဝေဒနာမှလည်း ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သွားသည်။

Verse 32

गतस्मृतिर्यदा बाण शिरश्छेत्तुं समुद्यतः । कृष्णो वीरत्वमापन्नस्तदा रुद्रस्समुत्थितः

ဘဏာသည် သတိလုံးဝ ပျောက်ကွယ်ကာ (ကృష్ణ၏) ခေါင်းကို ဖြတ်ရန် ထတက်လာသည့်အခါ၊ ကృష్ణသည် သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ဖြင့် တည်ကြည်နေခဲ့သည်—ထိုခဏတည်းမှာပင် ရုဒ္ရသည် ထမြောက်လာ၍ (အကြားဝင်) ဖြစ်သည်။

Verse 33

रुद्र उवाच । भगवन्देवकीपुत्र यदाज्ञप्तं मया पुरा । तत्कृतं च त्वया विप्र मदाज्ञाकारिणा सदा

ရုဒ္ရက မိန့်တော်မူသည်။ «အရှင်ဘဂဝန်၊ ဒေဝကီ၏ သားတော်ရေ! ယခင်က ငါအမိန့်ပေးခဲ့သမျှကို သင်က အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ပြီးပြီ၊ အလေးအနက်ထားရသော ဗြာဟ္မဏရေ—သင်သည် အမြဲတမ်း ငါ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာသူဖြစ်၏»။

Verse 34

मा बाणस्य शिरश्छिंधि संहरस्व सुदर्शनम् । मदाज्ञया चक्रमिदं स्यान्मोघं मज्जने सदा

«ဗာဏ၏ ခေါင်းကို မဖြတ်ပါနှင့်။ သုဒർശန စက္ကရကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပါ။ ငါ၏ အမိန့်အရ ဤစက္ကရသည် အမြဲတမ်း အကျိုးမဖြစ်စေဘဲ သူ့ကို နစ်မြုပ်ဖျက်ဆီးမနိုင်စေပါစေ»။

Verse 35

दत्तं मया पुरा तुभ्यमनिवार्यं रणे तव । चक्रं जयं च गोविन्द निवर्तस्व रणात्ततः

«အရင်က ငါသည် စစ်ပွဲတွင် သင့်အတွက် တားမရသော စက္ကရနှင့် အောင်ပွဲကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂోవိန္ဒာ၊ ယခု ထိုစစ်မြေမှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာပါ»။

Verse 36

दधीचे रावणे वीरे तारकादिपुरेष्वपि । विना मदाज्ञां लक्ष्मीश रथाङ्गं नामुचः पुरा

“အို လက္ခ္မီ၏ အရှင်၊ သူရဲကောင်း ရာဝဏာအပေါ်၌ပင်၊ တာရကာတို့၏ မြို့များကဲ့သို့သော နဂရများ၌ပင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အမိန့်မရှိဘဲ စုဒർശန စက်ရ (ဒစ္စကပ်) ကို မလွှတ်ခဲ့ပါ။ ယခင်က နာမုချိကိုတောင် မပစ်ခတ်ခဲ့ပါ။”

Verse 37

त्वं तु योगीश्वरस्स्साक्षात्परमात्मा जनार्दन । विचार्यतां स्वमनसा सर्वभूतहिते रतः

သို့သော် အို ဇနာရ္ဒန၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ယောဂီရှဝရ—အမြင့်ဆုံး အတ္တမ (ပရမာတ္မာ) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မိမိစိတ်ဖြင့် စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာကို ရည်ရွယ်၍ လုပ်ဆောင်ပါ။

Verse 38

वरमस्य मया दत्तं न मृत्युर्भयमस्ति वै । तन्मे वचस्सदा सत्यं परितुष्टोस्म्यहं तव

“ကျွန်ုပ်က သူ့အား ဤဗရ (ကောင်းချီး) ကို ပေးပြီးသား—သူ့အတွက် သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စကားသည် အမြဲတမ်း သစ္စာတည်ပါစေ။ သင်အပေါ် ကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ကျေနပ်ပါ၏။”

Verse 39

पुराऽयं गर्वितो मत्तो युद्धं देहीति मेऽब्रवीत् । भुजान्कण्डूयमानस्तु विस्मृतात्मगतिर्हरे

ယခင်က ဤသူသည် မာနကြီး၍ မူးယစ်ကာ “စစ်ပွဲကို ငါ့အား ပေးပါ” ဟု ငါ့ကို ပြောခဲ့သည်။ အို ဟရီ၊ လက်မောင်းကို ချွတ်ယားကာ အထင်ကြီးနေစဉ် မိမိအတ္တ၏ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို မေ့လျော့သွား၏။

Verse 40

तदाहमशपं तं वै भुजच्छेत्ताऽऽगमिष्यति । अचिरेणातिकालेन गतगर्वो भविष्यसि

ထို့ကြောင့် ငါသည် သူ့ကို ကျိန်စာတင်၍ “သင်၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်မည့်သူ မုချလာလိမ့်မည်။ မကြာမီ၊ အချိန်မကြာခင်မှာပင် သင်၏ မာနကွဲကြေ၍ အဟန်မရှိသူ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 41

मदाज्ञया हरिः प्राप्तो भुजच्छेत्ता तवाऽथ वै । निवर्तस्व रणाद्गच्छ स्वगृहं सवधूवरः

“ငါ၏ အမိန့်ကြောင့် ဟရီ ရောက်လာပြီ—အမှန်တကယ် သူသည် သင်၏ လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်မည့်သူ။ ထို့ကြောင့် စစ်မြေမှ နောက်ဆုတ်လော့; သင်၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားလော့၊ သင်၏ သတို့သမီးနှင့်အတူ၊ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ။”

Verse 42

इत्युक्तः स तयोमैत्रीं कारयित्वा महेश्वरः । तममुज्ञाप्य सगणः सपुत्रः स्वालयं ययौ

ထိုသို့ မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူပြီးနောက် နှစ်ဖက်အကြား မိတ်သဟာယ ဖြစ်စေ하였다။ ထို့နောက် ရှိဝသည် မိမိ၏ ဂဏများနှင့် သားတော်နှင့်အတူ သူ့အား ခွင့်ပြုကာ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभोस्संहृत्य च सुदर्शनम् । अक्षतांगस्तु विजयी तत्कृष्णोंतःपुरं ययौ

စနတ်ကုမာရက မိန့်တော်မူသည်—“ရှမ္ဘု (ရှိဝ) ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် သူသည် စုဒർശန စက်ရကို ပြန်လည်သိမ်းယူ하였다။ ကိုယ်ခန္ဓာ မထိခိုက်ဘဲ အောင်မြင်သူအဖြစ် ထိုကృష్ణသည် အတွင်းနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။”

Verse 44

अनिरुद्धं समाश्वास्य सहितं भार्यया पुनः । जग्राह रत्नसंघातं बाणदत्तमनेकशः

ဇနီးနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနေသော အနိရုဒ္ဓကို နှစ်သိမ့်အားပေးပြီးနောက်၊ ဘာဏာက ပေးအပ်သော ရတနာအစုအပုံများကို အကြိမ်ကြိမ် လက်ခံယူကြ၏။

Verse 45

तत्सखीं चित्रलेखां च गृहीत्वा परयोगिनीम् । प्रसन्नोऽभूत्ततः कृष्णः कृतकार्यः शिवाज्ञया

ထို့နောက် သူမ၏မိတ်ဆွေ စိတြလေခာ—အမြင့်မြတ်သော ယောဂိနီ—ကို ခေါ်ယူသွားပြီး၊ ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ကိစ္စပြီးမြောက်သဖြင့် ကృష్ణသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။

Verse 46

हृदा प्रणम्य गिरिशमामंत्र्य च बलेस्तुतम् । परिवारसमेतस्तु जगाम स्वपुरीं हरिः

နှလုံးသားဖြင့် ဂိရိရှ (ရှီဝဘုရား) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ သူ့ကို ချီးမွမ်းခဲ့သော ဘာလီအား လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လျက်၊ ဟရီ (ဗိဿနု) သည် အဖွဲ့အပါအဝင် မိမိမြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 47

पथि जित्वा च वरुणं विरुद्धं तमनेकधा । द्वारकां च पुरीं प्राप्तस्समुत्सवसमन्वितः

လမ်းခရီးတွင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဆန့်ကျင်လာသော ဝရုဏကို အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ အထူးပွဲတော်များနှင့် အောင်ပွဲအခမ်းအနားများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဒွာရကာမြို့သို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 48

विसर्जयित्वा गरुडं सखीन्वीक्ष्योपहस्य च । द्वारकायां ततो दृष्ट्वा कामचारी चचार ह

ဂရုဍကို ပြန်လွှတ်ပြီး၊ မိတ်ဆွေများကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးရယ်လျက်၊ ထို့နောက် ဒွာရကာကို မြင်တော်မူ၏။ စိတ်ကြိုက်သွားလာနိုင်သူဖြစ်သဖြင့် ထိုမြို့၌ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 55

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखंडे बाणभुजकृंतनगर्वापहारवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဘာဏ၏ လက်များကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် သူ၏ မာနကို ဖယ်ရှားခြင်း၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း (၅၅) သည်၊ သီရိရှီဝ မဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒြသံဟိတာ၏ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ အဆုံးသတ်၏။