त्रिपुरदाहवर्णनम् | Tripura-dāha-varṇanam (Description of the Burning of Tripura)

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । अथ शम्भुर्महादेवो रथस्थस्सर्वसंयुतः । त्रिपुरं सकलं दग्धुमुद्यतोऽभूत्सुरद्विषाम् । शीर्षं स्थानकमास्थाय संधाय च शरोत्तमम् । सज्जं तत्कार्मुकं कृत्वा प्रत्यालीढं महाद्भुतम्

စနတ်ကုမာရက ပြောသည်—ထို့နောက် သမ္ဘူ မဟာဒေဝသည် ရထားပေါ်တက်၍ အစုံအလင် တပ်ဆင်ကာ၊ နတ်တို့၏ ရန်သူများ၏ ခိုင်မာသော တ్రိပုရကို အလုံးစုံ မီးရှို့ရန် စိတ်ကူးတည်၏။ «ရှီရ္ဩ-သ္ထာနက» ဟုခေါ်သော တည်ငြိမ်သည့် အနေအထားကို ယူကာ အကောင်းဆုံး မြားကို တင်၍၊ လေးကို အသင့်ပြုကာ၊ အံ့ဖွယ် «ပရတျာလီဍ္ဍ» အနေအထားဖြင့် ရပ်တည်လေ၏။

Verse 3

निवेश्य दृढमुष्टौ च दृष्टिं दृष्टौ निवेश्य च । अतिष्ठन्निश्चलस्तत्र शतं वर्षसहस्रकम्

လက်မုဋ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကာ၊ မျက်စိအာရုံကို မလှုပ်မယှက် တည်မြဲစွာ ချထားပြီး၊ ထိုနေရာ၌ မရွေ့မလျား ရပ်တည်လေသည်—နှစ်တစ်သိန်းကြာတိုင်အောင်၊ ယောဂီ၏ တည်ငြိမ်မှုကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မယိမ်းယိုင်။

Verse 4

ततोङ्गुष्ठे गणाध्यक्षस्स तु दैत्यनिशंस्थितः । न लक्ष्यं विविशुस्तानि पुराण्यस्य त्रिशूलिनः

ထို့နောက် သခင်ရှီဝ၏ လက်မပေါ်တွင် တည်နေသော ဂဏာတို့၏ အုပ်ချုပ်သူသည် ဒေဝတမင်းအဆုရတို့၏ အရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်လေ၏။ သို့ရာတွင် တြိရှူလကိုင်သော ထိုဘုရား၏ ရှေးဟောင်း ဒေဝလက်နက်များသည် သူ့ကို မထိမှန်နိုင်ခဲ့။

Verse 5

ततोंतरिक्षादशृणोद्धनुर्बाणधरो हरः । मुंजकेशो विरूपाक्षो वाचं परमशोभनाम्

ထို့နောက် အလယ်ကောင်းကင်မှ မြားနှင့် လေးကိုင်သော ဟရ (Hara) ၏ အသံကို ကြားရ၏။ မုဉ္ဇကဲ့သို့ ချည်ထုံးဆံပင်နှင့် အံ့ဩဖွယ် အမြင်ကျယ်သော မျက်စိတို့ရှိသူသည် အလွန်တင့်တယ်သော စကားကို မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 6

भो भो न यावद्भगवन्नर्चितोऽसौ विनायकः । पुराणि जगदीशेश सांप्रतं न हनिष्यति

«အို အို ဘုရားရှင်—ထိုအလွန်လေးစားအပ်သော ဝိနာယက (Vināyaka) ကို သင့်တော်စွာ မပူဇော်သေးသရွေ့၊ ယခုတိုင်အောင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေးက စီမံချက်များကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပါ။ အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ အို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဣဿ (Īśa)!»

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं गजवक्त्रमपूजयत् । भद्रकालीं समाहूय ततोंधकनिषूदनः

ထိုစကားကို ကြားသော် အန္ဓကကို သတ်သော ဘုရားရှီဝသည် ဂဇဝက္တရ (Gajavaktra) ဂဏေရှကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလေ၏။ ထို့နောက် ဘဒ္ရကာလီ (Bhadrakālī) ကို ခေါ်ယူ၍ စစ်ပွဲ၏ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 8

तस्मिन् संपूजिते हर्षात्परितुष्टे पुरस्सरे । विनायके ततो व्योम्नि ददर्श भगवान्हरः

ထိုအခါ အရှေ့ဆောင်အကြီးဆုံး ဝိနာယက (Vināyaka) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ကျေနပ်သွားသော်၊ ဘဂဝန် ဟရ (Bhagavān Hara) သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ လာမည့်အရာကို မြင်တော်မူလေ၏။

Verse 9

पुराणि त्रीणि दैत्यानां तारकाणां महात्मनाम् । यथातथं हि युक्तानि केचिदित्थं वदंति ह

အချို့က ဤသို့ ဆိုကြသည်—“မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော တာရက ဒိုင်တျာတို့၏ ရှေးဟောင်းမြို့ သုံးမြို့ကို အခြေအနေလိုအပ်သလို အမျိုးမျိုး စုစည်း၍ စီစဉ်ထားကြသည်။”

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे त्रिपुरदाहवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီဝမဟာပုရာဏ ဒုတိယစာအုပ်အတွင်း ရုဒ္ဒရသံဟိတာ၏ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ၌ «တိပုရ မီးလောင်ဖျက်ဆီးခြင်း၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ ဒသမ အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 11

स स्वतंत्रः परं ब्रह्म सगुणो निर्गुणोऽपि ह । अलक्ष्यः सकलैस्स्वामी परमात्मा निरंजनः

သူသည် အပြည့်အဝ လွတ်လပ်သော တစ်ပါးတည်း—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် ဖြစ်၏။ သူသည် သတ္တိဂုဏ်ပါသော (saguṇa) ဖြစ်သကဲ့သို့ ဂုဏ်ကင်းသော (nirguṇa) လည်း ဖြစ်၏။ အာရုံအင်္ဂါအားလုံးဖြင့် မဖမ်းမိနိုင်၊ အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ မထိခိုက်မညစ်ပတ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 12

पंचदेवात्मकः पंचदेवोपास्यः परः प्रभुः । तस्योपास्यो न कोप्यस्ति स एवोपास्य आलयम्

အမြင့်ဆုံး အရှင်သည် ပဉ္စဒေဝတား၏ သဘောတရားဖြစ်၍ ပဉ္စဒေဝတားတို့အားဖြင့်လည်း ပူဇော်ကိုးကွယ်ခံရ၏။ သူ့အတွက် ကိုးကွယ်ရမည့် အခြားဘုရားမရှိ၊ သူတစ်ပါးတည်းသာ ပူဇော်မှုအားလုံး၏ အိမ်ရာနှင့် အဆုံးစွန် ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။

Verse 13

अथ वा लीलया तस्य सर्वं संघटते मुने । चरितं देवदेवस्य वरदातुर्महेशितुः

သို့မဟုတ် မုနိရေ၊ သူ၏ လီလာတော်သာဖြင့် အရာအားလုံးသည် စုစည်းကာ ပြီးမြောက်လာ၏။ ဤသည်မှာ နတ်တို့၏နတ် မဟေရှ్వర၊ မဟာကရုဏာဖြင့် အပေးအယူကောင်းချီးပေးသူ၏ သာသနာတော် အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဖြစ်၏။

Verse 14

तस्मिस्थिते महादेवे पूजयित्वा गणाधिपम् । पुराणि तत्र कालेन जग्मुरेकत्वमाशु वै

မဟာဒေဝသည် ထိုနေရာ၌ တည်နေစဉ်၊ သူတို့သည် ဂဏာဓိပ (သခင် ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် အချိန်တန်လာသော် ဂဏများအားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ တစ်စိတ်တစ်သဘောတည်း ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 15

एकीभावं मुने तत्र त्रिपुरे समुपागते । बभूव तुमुलो हर्षो देवादीनां महात्मनाम्

အို မုနိ၊ တြိပုရသည် ထိုနေရာသို့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း—တစ်ရုပ်တစ်သဘောတည်းဖြင့် ရောက်လာသောအခါ၊ ဒေဝများအစပြု၍ မဟာစိတ်ရှိသူတို့အကြား အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 16

ततो देवगणास्सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः । जयेति वाचो मुमुचुः स्तुवंतश्चाष्टमूर्तिनम्

ထို့နောက် ဒေဝဂဏအားလုံးနှင့်အတူ စိဒ္ဓများ၊ အမြင့်မားဆုံး ရှိများတို့သည် “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု ကြွေးကြော်ကာ၊ ချီးမွမ်းလျက် အဋ္ဌမူရ္တိ—ရှီဝ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှစ်ပါးကို ဂုဏ်ပြုတော်မူကြ၏။

Verse 17

अथाहेति तदा ब्रह्मा विष्णुश्च जगतां पतिः । समयोऽपि समायातो दैत्यानां वधकर्मणः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် မိန့်တော်မူ၍၊ လောကတို့၏ အရှင် ဗိဿဏုလည်း သဘောတူ၏။ ဒိုင်တျများကို သတ်နှိမ်ရမည့် ကံအချိန်လည်း ရောက်လာခဲ့၏။

Verse 18

तेषां तारकपुत्राणां त्रिपुराणां महेश्वर । देवकार्यं कुरु विभो एकत्वमपि चागतम्

အို မဟေရှ္ဝရ၊ တာရက၏ သားများဖြစ်သော တြိပုရတို့အကြောင်း၊ အို အာဏာတော်အလုံးစုံရှိသော သခင်၊ ဒေဝတို့၏ အမှုတော်ကို ပြီးစီးစေပါ။ ယခု သူတို့၏ တစ်စုတစ်စည်းတည်းဖြစ်သော အင်အားပေါင်းစည်းမှုသည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။

Verse 19

यावन्न यान्ति देवेश विप्रयोगं पुराणि वै । तावद्बाणं विमुंचश्च त्रिपुरं भस्मसात्कुरु

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ထို ရှေးဟောင်းမြို့များ (တြိပုရ) မရွှေ့ပြောင်း၍ လွတ်မြောက်မီ၊ ချက်ချင်း မြားတော်ကို လွှတ်တော်မူ၍ တြိပုရကို ပြာဖြစ်အောင် ပြုတော်မူပါ။

Verse 20

अथ सज्यं धनुः कृत्वा शर्वस्संधाय तं शरम् । पूज्य पाशुपतास्त्रं स त्रिपुरं समचिंतयत्

ထို့နောက် ရှရဝ (ရှီဝ) သည် လေးတော်ကို ကြိုးတင်၍ ထိုမြားကို တင်ကာ၊ ပာရှုပတ အစတြကို ပူဇော်လျက်၊ တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် အလိုတော်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ စိတ်တော်ကို တည်စေ하였다။

Verse 21

अथ देवो महादेवो वरलीलाविशारदः । केनापि कारणेनात्र सावज्ञं तदवैक्षत

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည်—ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် လီလာတော်၌ ကျွမ်းကျင်သော ဘုရား—အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ထိုခဏ၌ ထိုအရာကို သိမြင်လျက် ရည်ရွယ်သည့် မအလေးထားမှုဖြင့် ကြည့်တော်မူ하였다။

Verse 22

पुरत्रयं विरूपाक्षः कर्तुं तद्भस्मसात्क्षणात् । समर्थः परमेशानो मीनातु च सतां गतिः

ဗိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) အမြင့်ဆုံးသခင် ပရမေရှ္ဝရသည် တြိပုရ သုံးမြို့ကို ခဏချင်း ပြာဖြစ်အောင် ပြုနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝရှိသည်။ သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ အားကိုးရာနှင့် အဆုံးသတ်ပန်းတိုင်ဖြစ်သော ထို ပရမေရှ္ဝရသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါစေ။

Verse 23

दग्धुं समर्थो देवेशो वीक्षणेन जगत्त्रयम् । अस्मद्यशो विवृद्ध्यर्थं शरं मोक्तुमिहार्हसि

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် မျက်စိတစ်ချက်ဖြင့်ပင် လောကသုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုဏ်သတင်း တိုးပွားစေရန် ဤနေရာ၌ မြားကို ပစ်လွှတ်တော်မူသင့်၏။

Verse 24

इति स्तुतोऽमरैस्सर्वैविष्ण्वादिविधिभिस्तदा । दग्धुं पुरत्रयं तद्वै बाणेनैच्छन्महेश्वरः

ထိုသို့ အချိန်นั้น ဒေဝအားလုံးက—ဗိဿနုနှင့် အခြား စီမံခန့်ခွဲသော နတ်တော်များပါဝင်၍—ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ မဟေရှဝရသည် ထရီပုရ မြို့သုံးမြို့ကို မြားတစ်စင်းဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေလိုတော်မူ၏။

Verse 25

अभिलाख्यमुहूर्ते तु विकृष्य धनुरद्भुतम् । कृत्वा ज्यातलनिर्घोषं नादमत्यंतदुस्सहम्

ဆုံးဖြတ်ရမည့် အခိုက်အတန့်၌ သူသည် အံ့ဖွယ်လေးကို ပြန်ဆွဲတင်းကာ လေးကြိုးကို တုန်ခါစေ၍ မခံနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှင့်하였다—စစ်မြေပြင်၌ မတားဆီးနိုင်သော အင်အား၏ ကြေညာသံကဲ့သို့။

Verse 26

आत्मनो नाम विश्राव्य समाभाष्य महासुरान् । मार्तंडकोटिवपुषं कांडमुग्रो मुमोच ह

သူသည် မိမိ၏နာမကို အသံမြင့်စွာ ကြေညာ၍ မဟာအဆုရာတို့ကို ခေါ်ပြောကာ၊ ထို့နောက် ကြမ်းတမ်းသောသူသည် နေတစ်ကောဋိပမာ အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လောင်သည့် မြားတံကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

Verse 27

ददाह त्रिपुरस्थास्तान्दैत्यांस्त्रीन्विमलापहः । स आशुगो विष्णुमयो वह्निशल्यो महाज्वलन्

အပြစ်ကိုဖျက်သိမ်းသော သန့်ရှင်းမြတ်သော အင်အားသည် တ్రိပုရ၌ နေထိုင်သော ဒೈత్య သုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ အလျင်အမြန် သွားလာ၍ ဗိෂ္ဏု၏ အင်အားဖြင့် ပြည့်ဝကာ မီးစွဲသော ထိပ်ဖျားပါ မြားတံအဖြစ် တောက်လောင်ပြင်းထန်လေ၏။

Verse 28

ततः पुराणि दग्धानि चतुर्जलधिमेखलाम् । गतानि युगपद्भूमिं त्रीणि दग्धानि भस्मशः

ထို့နောက် ထိုရှေးဟောင်းမြို့တော်များသည် မီးလောင်ကျွမ်းသွား၏။ ပင်လယ်လေးစင်းဖြင့် ဝန်းရံထားသော မြို့သုံးမြို့သည် တပြိုင်နက် မြေပြင်သို့ ကျရောက်ကာ အကုန်လုံး မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွား၏။

Verse 29

दैत्यास्तु शतशो दग्धास्तस्य बाणस्थवह्निना । हाहाकारं प्रकुर्वंतश्शिवपूजाव्यतिक्रमात्

ဒေတ္တယာတို့ အများအပြားသည် သူ၏ မြားအတွင်း တည်ရှိသော မီးတောက်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားကြပြီး၊ ရှိဝဘုရားအား ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့သဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလျက် မြည်တမ်းကြသည်။

Verse 30

तारकाक्षस्तु निर्दग्धो भ्रातृभ्यां सहितोऽभवत् । सस्मार स्वप्रभुं देवं शंकरं भक्तवत्सलम्

တာရကာက္ရှသည် ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းကာ လဲကျသွားပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အရှင်တော်—ဘက်တဝတ်ဆလ၊ သဒ္ဓါရှင်တို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်သော သင်္ကရဘုရားကို သတိရလေ၏။

Verse 31

भक्त्या परमया युक्तः प्रलपन् विविधा गिरः । महादेवं समुद्वीक्ष्य मनसा तमुवाच सः

အမြင့်ဆုံးသော ဘက်တိဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ နှလုံးသားမှ ထွက်ပေါ်သော စကားမျိုးစုံကို ပြောဆိုလျက်၊ မဟာဒေဝကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်မြင်ပြီး၊ စိတ်အတွင်းမှပင် ထိုဘုရားအား လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 32

तारकाक्ष उवाच । भव ज्ञातोसि तुष्टोऽसि यद्यस्मान् सह बंधुभिः । तेन सत्येन भूयोऽपि कदा त्वं प्रदहिष्यसि

တာရကာက္ရှက ပြောသည်— «အို ဘဝ (ရှိဝ)၊ ငါတို့ကို ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ သင် သိမြင်ကာ ကျေနပ်တော်မူသည်မှန်လျှင်၊ ထိုအမှန်တရား၏ အာနုဘော်ဖြင့်၊ သင်သည် ငါတို့ကို နောက်တစ်ဖန် မည်သည့်အခါ လောင်ကျွမ်းစေမည်နည်း?»

Verse 33

दुर्लभं लब्धमस्माभिर्यदप्राप्यं सुरासुरैः । त्वद्भावभाविता बुद्धिर्जातेजाते भवत्विति

ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ရှားပါးသော အရာကို ရရှိခဲ့ပြီ—နတ်တို့နှင့် အသူရတို့တောင် မရနိုင်သည့် အရာပင်။ သင်၏ ဘာဝ (ကရုဏာနှင့် သတိတရား) ဖြင့် ပြည့်ဝသည့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်သည် မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်း၌ ထပ်မံထပ်မံ ပေါ်ထွန်းပါစေ။

Verse 34

इत्येवं विब्रुवंतस्ते दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञयाद्भुतं दग्धा भस्मसादभवन्मुने

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၌ ထို ဒာနဝတို့သည် ရှိဝ၏ အမိန့်ကြောင့် လှုပ်ရှားလာသော မီးဖြင့် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ လောင်ကျွမ်းကာ၊ အို မုနိ၊ ပြာဖြစ်သွားကြ၏။

Verse 35

अन्येऽपि बाला वृद्धाश्च दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञया द्रुतं व्यास निर्दग्धा भस्मसात्कृताः

အို ဗျာသ၊ ရှိဝ၏ အမိန့်ကြောင့် ထိုမီးသည် အခြား ဒာနဝတို့ကိုပါ—ကလေးနှင့် အိုမင်းသူတို့အားလုံးကို—လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေ၍ ပြာအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲစေ၏။

Verse 36

स्त्रियो वा पुरुषा वापि वाहनानि च तत्र ये । सर्वे तेनाग्निना दग्धाः कल्पान्ते तु जगद्यथा

မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ ထိုနေရာရှိ စီးနင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ယာဉ်ယာတင်များပါ အားလုံးကို ထိုမီးက လောင်ကျွမ်းစေ၏။ ကလ္ပအဆုံး၌ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး မီးဖြင့် ပျက်စီးသကဲ့သို့ပင်။

Verse 37

भर्तॄन्कंठगतान्हित्वा काश्चिद्दग्धा वरस्त्रियः । काश्चित्सुप्ताः प्रमत्ताश्च रतिश्रांताश्च योषितः

မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမအချို့သည် လည်ပင်းကိုကပ်လျက် ဖက်တွယ်နေသော ခင်ပွန်းတို့ကို စွန့်ပစ်ကာ မီးလောင်သွားကြ၏။ မိန်းမအချို့သည် အိပ်ပျော်နေကြပြီး၊ အချို့သည် မေ့လျော့ဝေဝါးကာ၊ အချို့သည် ကာမပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြ၏။

Verse 38

अर्द्धदग्धा विबुद्धाश्च बभ्रमुर्मोहमूर्च्छिताः । तेन नासीत्सुसूक्ष्मोऽपि घोरत्रिपुरवह्निना

တစ်ဝက်လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် သတိပြန်လည်လာကြသော်လည်း၊ မောဟမူးမေ့မှုကြောင့် မူးလဲကာ လှည့်လည်သွားလာနေကြ၏။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တ్రိပုရ မီးလောင်မှုကြောင့် သူတို့၏ အနည်းဆုံး အစအနည်းငယ်တောင် မကျန်ရစ်တော့။

Verse 39

अविदग्धो विनिर्मुक्तः स्थावरो जंगमोपि वा । वर्जयित्वा मयं दैत्यं विश्वकर्माणमव्ययम्

မကျွမ်းကျင်သူဖြစ်စေ၊ ပြည့်စုံကျွမ်းကျင်သူဖြစ်စေ၊ တည်ငြိမ်နေသော သတ္တဝါဖြစ်စေ၊ လှုပ်ရှားသွားလာသော သတ္တဝါဖြစ်စေ—ဒೈတျ မာယာကိုသာ ချန်လှပ်၍—မပျက်မယွင်းသော ဒေဝကမ္မရှင် ဗိශ්ဝကರ್ಮာသည် လိုအပ်သမျှကို ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်၏။

Verse 40

अविरुद्धं तु देवानां रक्षितं शंभुतेजसा । विपत्कालेपि सद्भक्तं महेशशरणागतम्

နတ်တို့သည် ပွင့်လင်းစွာ မတော်တဆမဖြစ်ကြသော်လည်း၊ သမ္ဘု၏ တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် ကာကွယ်ခံရ၏။ အထူးသဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ကာလ၌ မဟေရှာထံ သရဏဂတ ဖြစ်သော သစ္စာရှိ ဘက္တသည် မလွဲမသွေ အကာအကွယ်ရ၏။

Verse 41

सन्निपातो हि येषां नो विद्यते नाशकारकः । दैत्यानामन्यसत्त्वानां भावाभावे कृताकृते

ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းအရင်းတို့၏ ပေါင်းစည်းမှု မရှိသူတို့အတွက်—ဒိုင်တျယာတို့ဖြစ်စေ အခြားသတ္တဝါတို့ဖြစ်စေ—ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း၏ အခြေအနေများတွင် ‘လုပ်ပြီး’ ‘မလုပ်ရသေး’ ဟူသော ချည်နှောင်သည့် အကျိုးဆက် မပေါ်ပေါက်။

Verse 42

तस्माद्यत्नस्सुसंभाव्यः सद्भिः कर्तव्य एव हि । गर्हणात्क्षीयते लोको न तत्कर्म समाचरेत्

ထို့ကြောင့် သုစရိုက်ရှိသူတို့သည် စဉ်းစားသေချာသော ကြိုးပမ်းမှုကိုသာ ပြုလုပ်သင့်၏။ အပြစ်တင်ခြင်းကြောင့် လူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အနေအထားသည် လျော့နည်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကဲ့ရဲ့စေသော ကర్మကို မကျင့်သင့်။

Verse 43

न संयोगो यथा तेषां भूयात्त्रिपुरवासिनाम् । मतमेतद्धि सर्वेषां दैवाद्यदि यतो भवेत्

တိပူရမြို့သားတို့ ထပ်မံစုစည်း၍ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်သော အခွင့်အရေး မဖြစ်စေပါနှင့်။ ဤသည်မှာ အားလုံး၏ အမြင်တူ သဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကံကြမ္မာ၊ သို့မဟုတ် နတ်အမိန့်ကြောင့် ထိုသို့ ပြန်လည်စုစည်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာလျှင်၊ ထိုကိစ္စသည် သူတို့၏ အင်အား ပြန်လည်တိုးပွားစေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာမည်။

Verse 44

ये पूजयंतस्तत्रापि दैत्या रुद्रं सबांधवाः । गाणपत्यं ययुस्सर्वे शिवपूजावि धेर्बलात्

ထိုနေရာ၌ပင် ဒိုင်တျာတို့သည် မိသားစုဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ရုဒြကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ကြ၏။ ထို့နောက် သီဝပူဇာ၏ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းတရား၏ အားတော်ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ဂဏေရှကို သီဝ၏ ဂဏာခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရိုသေသည့် «ဂဏပတ်ယ» လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။