विष्णुचेष्टितवर्णनम् / Account of Viṣṇu’s Stratagem and Its Aftermath

Verse 1

व्यास उवाच । ब्रह्मपुत्र नमस्तेऽस्तु धन्यस्त्वं शैवसत्तम । यच्छ्राविता महादिव्या कथेयं शांकरी शुभा

ဗျာသ မိန့်သည်– “အို ဘြဟ္မာ၏ သားတော်၊ သင်အား နမസ്കာရပါ၏။ အို ရှီဝဘက်တ အထူးမြတ်သူ၊ သင်သည် ကံကောင်းလှ၏၊ အကြောင်းမူကား သင်သည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) နှင့် သက်ဆိုင်သော အလွန်မြင့်မြတ်၍ သုခမင်္ဂလာဖြစ်သော ဤဒိဗ္ဗကထာကို ကြားနာခွင့် ရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सुप्रीत्या चरितं वैष्णवं मुने । स वृन्दां मोहयित्वा तु किमकार्षीत्कुतो गतः

ယခုအခါ မုနိမြတ်ရေ၊ စိတ်ကြည်နူးစွာဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကြောင်းအရာကို ပြောပြပါ။ ဗြင်ဒါကို မောဟစေပြီးနောက် သူသည် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ शैवप्रवर सत्तम । वैष्णवं चरितं शंभुचरिताढ्यं सुनिर्मलम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်– «ဗျာသ မဟာပညာရှိ၊ ရှိဝဘက်တော်တို့အနက် အထွတ်အမြတ်၊ သီလကောင်းသူတို့၏ အကောင်းဆုံးရေ၊ နားထောင်ပါ။ ငါသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကြောင်းအရာကို ပြောမည်၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ အမဲမရှိသော်လည်း သမ္ဘူ (သီဝ) ၏ လုပ်ရပ်နှင့် ဂုဏ်တော်တို့ဖြင့် ပြည့်ဝ၏»။

Verse 4

मौनीभूतेषु देवेषु ब्रह्मादिषु महेश्वरः । सुप्रसन्नोऽवदच्छंभुश्शरणागत वत्सलः

ဘြဟ္မာတို့အစရှိသော နတ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြသော်၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို အမြဲချစ်ခင်သော မဟာဒေဝ သမ္ဘူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 5

शंभुरुवाच । ब्रह्मन्देववरास्सर्वे भवदर्थे मया हतः । जलंधरो मदंशोपि सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

သမ္ဘူက မိန့်တော်မူသည်– «ဘြဟ္မာရေ၊ နတ်မြတ်တို့အားလုံးရေ၊ သင်တို့အတွက် ငါသည် အဲဒီ နတ်သူရဲကောင်းတို့ကို သတ်ခဲ့သည်။ ဂျလန္ဓရသည် ငါ့အင်အား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ငါပင် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်—အမှန်တရားကို ငါကြေညာ၏»။

Verse 6

सुखमापुर्न वा तातास्सत्यं ब्रूतामराः खलु । भवत्कृते हि मे लीला निर्विकारस्य सर्वदा

«ချစ်ခင်ရသူတို့၊ အမှန်တရားကို ပြောကြလော့—သင်တို့သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိပြီးပြီလား၊ မရရှိသေးလား။ သင်တို့ကြောင့်ပင် ဤအရာသည် ငါ၏ ဒေဝလီလာ ဖြစ်နေသည်၊ သို့ရာတွင် ငါ၏ အစစ်အမှန်သဘာဝသည် အစဉ်အမြဲ မပြောင်းလဲသော အဝိကာရ ဖြစ်၏»။

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवा हर्षादुत्फुल्ललोचनाः । प्रणम्य शिरसा रुद्रं शशंसुर्विष्णुचेष्टितम्

သနတ်ကုမာရ ပြောသည်—ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့သည် ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပွင့်လင်း၍ ခေါင်းချ၍ ရုဒ္ဒရကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ဗိෂ္ဏု၏ ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်ကို ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 8

देवा ऊचुः । महादेव त्वया देवा रक्षिता श्शत्रुजाद्भयात् । किंचिदन्यत्समुद्भूतं तत्र किं करवामहै

ဒေဝတို့ ပြောကြသည်—«အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ကာကွယ်မှုကြောင့် ဒေဝတို့သည် ရန်သူမှ ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကယ်တင်ခံရပြီ။ သို့သော် ယခု အခြားအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်—ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း»။

Verse 9

वृन्दां विमोहिता नाथ विष्णुना हि प्रयत्नतः । भस्मीभूता द्रुतं वह्नौ परमां गतिमागता

အို အရှင်၊ ဗೃန္ဒာသည် ဗိෂ္ဏု၏ ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အမှန်တကယ် မောဟဖြစ်စေခံရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း မီးထဲဝင်၍ ပြာဖြစ်သွားပြီး အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 10

वृन्दालावण्यसंभ्रांतो विष्णुस्तिष्ठति मोहितः । तच्चिताभस्म संधारी तव मायाविमोहितः

ဗြိန္ဒာ၏ ဆွဲဆောင်သော အလှကြောင့် ဗိဿနုသည် မောဟဖြစ်ကာ ရပ်နေ၏။ ထိုမီးသင်္ချိုင်း၏ ပြာကို ဆောင်ထားလျက်၊ သင့်(ရှီဝ)၏ မာယာကြောင့် အပြည့်အဝ လှည့်ဖြားခံရ၏။

Verse 11

स सिद्धमुनिसंघैश्च बोधितोऽस्माभिरादरात् । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

«စိဒ္ဓမုနိအစုအဝေးတို့နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့က လေးစားစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း ဟရီသည် မသိမြင်သေး—အမှန်တကယ် သင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေဆဲ»။

Verse 12

कृपां कुरु महेशान विष्णुं बोधय बोधय । त्वदधीनमिदं सर्वं प्राकृतं सचराचरम्

အို မဟေရှာနာ၊ ကရုဏာပြုတော်မူပါ; ဗိဿနုကို နိုးကြားစေပါ—နိုးကြားစေပါ။ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် ပရကృతి၏ ပေါ်ထွန်းလောကတစ်လုံးလုံးသည် သင်၏ အာဏာနှင့် အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशो हि वचनं त्रिदिवौकसाम् । प्रत्युवाच महालीलस्स्वच्छन्दस्तान्कृतांजलीन्

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက်၊ မဟေရှာသည် မဟာလီလာတော်ကြီးရှိသူဖြစ်၍ လွတ်လပ်သော အာဏာတော်ဖြင့် လက်အုပ်ချီရိုသေစွာ ရပ်နေသူတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူ၏။

Verse 14

महेश उवाच । हे ब्रह्मन्हे सुरास्सर्वे मद्वाक्यं शृणुतादरात् । मोहिनी सर्वलोकानां मम माया दुरत्यया

မဟေရှာက မိန့်တော်မူသည်။ “အို ဗြဟ္မာနှင့် နတ်တို့အားလုံး၊ ငါ၏စကားကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။ လောကအားလုံးကို မောဟဖြစ်စေသော မိုဟိနီသည် ငါ၏ မာယာဖြစ်၍ ကျော်လွှားရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။”

Verse 15

तदधीनं जगत्सर्वं यद्देवासुरमानुषम् । तयैव मोहितो विष्णुः कामाधीनोऽभवद्धरिः

နတ်၊ အသူရ၊ လူတို့ပါဝင်သည့် လောကတစ်လုံးလုံးသည် သူမ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ သူမတစ်ဦးတည်းကြောင့် မောဟဖြစ်သဖြင့် ဗိဿနု (ဟရိ) တောင် ကာမ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်သွား၏။

Verse 16

उमाख्या सा महादेवी त्रिदेवजननी परा । मूलप्रकृतिराख्याता सुरामा गिरिजात्मिका

သူမကို အုမာဟု ကျော်ကြားခေါ်ကြသည်—မဟာဒေဝီ၊ အမြင့်ဆုံးသော အရှင်မ။ သူမသည် တ్రိဒေဝ မိခင်ဖြစ်ပြီး၊ မူလပရကృతి (Root Prakṛti) ဟု ကြေညာခံရသော နတ်တို့၏ မိခင်၊ ဂိရိဇာ (တောင်သမီး) ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။

Verse 17

गच्छध्वं शरणा देवा विष्णुमोहापनुत्तये । शरण्यां मोहिनीमायां शिवाख्यां सर्वकामदाम्

“အို နတ်တို့၊ ဗိဿဏုနှင့် ဆက်စပ်သော မောဟကို ဖယ်ရှားရန် အဲဒီနေရာ၌ ခိုလှုံကြလော့။ ‘ရှီဝါ’ ဟု ခေါ်သော ခိုလှုံရာပေးသည့် မောဟိနီမာယာ အံ့မခန်းအာနုဘော်တန်ခိုးထံ ခိုလှုံကြလော့—အလိုရှိသမျှကို ပေးသနားသူမထံ”။

Verse 18

स्तुतिं कुरुत तस्याश्च मच्छक्तेस्तोषकारिणीम् । सुप्रसन्ना यदि च सा सर्वकार्यं करिष्यति

သူမထံသို့လည်း စတုတိကို ပြုကြလော့—ငါ၏ သက္တိကို ပျော်ရွှင်စေသော ချီးမွမ်းခြင်းကို။ သူမ အလွန်ကြည်နူးမေတ္တာပြည့်ဝလာပါက လုပ်ငန်းအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေမည်။

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तान्सुराञ्शंभुः पञ्चास्यो भगवान्हरः । अंतर्दधे द्रुतं व्यास सर्वैश्च स्वगणैस्सह

စနတ်ကူမာရက ပြောသည်– “ထိုသို့ နတ်တို့အား မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ မျက်နှာငါးပါးရှိသော ဘဂဝန် ဟရ (ရှမ္ဘု) သည် အို ဗျာသ၊ မိမိ၏ ဂဏအဖွဲ့အစည်းအားလုံးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။”

Verse 20

देवाश्च शासनाच्छंभोर्ब्रह्माद्या हि सवासवा । मनसा तुष्टुवुर्मूलप्रकृतिं भक्तवत्सलाम्

ထို့နောက် ရှမ္ဘု၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ ဘြဟ္မာတို့အစရှိသော နတ်အားလုံး၊ အင်ဒြာနှင့်တကွ၊ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကရုဏာပြုသော မူလပရကृतिကို စိတ်ဖြင့် ချီးမွမ်းကြလေသည်။

Verse 21

देवा ऊचुः । यदुद्भवास्सत्त्वरजस्तमोगुणाः सर्गस्थितिध्वंसविधान कारका । यदिच्छया विश्वमिदं भवाभवौ तनोति मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်။ သတ္တဝ၊ ရဇ၊ တမ ဂုဏ်သုံးပါး ပေါ်ထွန်းလာရာ မူလပရကృతိကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ထိုဂုဏ်တို့သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ စီမံကိန်းကို ဆောင်ရွက်စေသည်။ သူမ၏ အလိုတော်ကြောင့် ဤကမ္ဘာသည် ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖြန့်ကျက်လျက် ရှိ၏။

Verse 22

पाहि त्रयोविंशगुणान्सुशब्दिताञ्जगत्यशेषे समधिष्ठिता परा । यद्रूपकर्माणिजगत्त्रयोऽपि ते विदुर्न मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

အို အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်မ၊ ကမ္ဘာလောကအလုံးစုံကို အုပ်စိုးတော်မူ၍ တတ္တဝ (ဂုဏ်) နှစ်ဆယ်သုံးပါးဖြင့် ချီးမွမ်းကြသော အရှင်မ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ လောကသုံးပါးသည် သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် လုပ်ရပ်တို့ကို သိကြသော်လည်း မူလပရကృతိကို မသိနိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ထိုအလွန်တော်မူသော သတ္တဝတရားသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 23

यद्भक्तियुक्ताः पुरुषास्तु नित्यं दारिद्र्यमोहात्ययसंभवादीन् । न प्राप्नुवंत्येव हि भक्तवत्सलां सदैव मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသော လူတို့သည် လောကီချည်နှောင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ဆင်းရဲခြင်း၊ မောဟခြင်း စသည့် ဒုက္ခများထဲသို့ မကျရောက်ကြ။ ဘက္တဝတ္ဆလာ ဖြစ်သော မူလပရကృతိကို အစဉ် ဦးညွှတ်ကြသဖြင့် ထိုဒုက္ခတို့မှ ကာကွယ်ခံရကြ၏။

Verse 24

कुरु कार्यं महादेवि देवानां नः परेश्वरि । विष्णुमोहं ह शिवे दुर्गे देवि नमोऽस्तु ते

အို မဟာဒေဝီ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်မ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဒေဝတို့အတွက် ဤကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေတော်မူပါ။ အို ရှိဝါ၊ အို ဒုရ္ဂါ၊ ဗိဿဏုအား မောဟဖြစ်စေတော်မူပါ။ အို ဒေဝီ၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။

Verse 25

जलंधरस्य शंभोश्च रणे कैलासवासिनः । प्रवृत्ते तद्वधार्थाय गौरीशासनतश्शिवे

ဇလန္ဓရနှင့် သမ္ဘုတို့၏ စစ်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားသောအခါ၊ ကైలാസ၌ နေထိုင်တော်မူသော အရှင်ရှိဝသည် ဂေါရီ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဇလန္ဓရကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधानंतरदेवीस्तुतिविष्णुमोहविध्वंसवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍတွင်၊ «ဇလန္ဓရ သတ်ပြီးနောက် ဒေဝီ၏ စတုတိ၊ ဝိෂ္ဏု၏ မောဟနှင့် ထိုမောဟ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၂၆ ပြီးဆုံး၏။

Verse 27

जलंधरो हतो युद्धे तद्भयान्मो चिता वयम् । गिरिशेन कृपां कृत्वा भक्तानुग्रहकारिणा

စစ်ပွဲ၌ ဇလန္ဓရ သေဆုံးသွားပြီ; သူ့ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်မြောက်ကြပြီ။ ဘက္တများကို ကရုဏာပြု၍ ကယ်တင်တော်မူသော ဂိရိရှ (ရှီဝ) သခင်က သနားကရုဏာပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူ၏။

Verse 28

तदाज्ञया वयं सर्वे शरणं ते समागताः । त्वं हि शंभुर्युवां देवि भक्तोद्धारपरायणौ

ထိုအမိန့်တော်အရ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သင်ထံသို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာကြပါသည်။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ရှမ္ဘု ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ဒေဝီမယ်တော်လည်း ထိုနည်းတူ—နှစ်ပါးစလုံးသည် ဘက္တများကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ရန်သာ အပြည့်အဝ အားထုတ်တော်မူကြ၏။

Verse 29

वृन्दालावण्यसंभ्रातो विष्णुस्तिष्ठति तत्र वै । तच्चिताभस्मसंधारी ज्ञानभ्रष्टो विमोहितः

ထိုနေရာ၌ ဗိဿဏုသည် အမှန်တကယ် ရပ်နေ၏၊ ဝೃန္ဒာ၏ ဆွဲဆောင်လှပမှုကြောင့် စိတ်မူးဝေသွားလျက်။ မီးသင်္ချိုင်းအမှုန်အမြစ်ကို ကိုယ်ပေါ်တင်ဆောင်ထားပြီး၊ မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုမှ လွဲချော်ကာ အပြည့်အဝ မောဟဖြစ်နေ၏။

Verse 30

संसिद्धसुरसंघैश्च बोधितोऽपि महेश्वरि । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

အို မဟေရှ္ဝရီ၊ စုံလင်သည့် ဒေဝတော်များ၏ အစုအဝေးက သင်ကြားပေးသော်လည်း ဟရီ (ဗိဿနု) သည် မသိမမြင်နိုင်သေးပါ—သင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ လမ်းလွဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 31

कृपां कुरु महादेवि हरिं बोधय बोधय । यथा स्वलोकं पायात्स सुचित्तस्सुरकार्यकृत्

အို မဟာဒေဝီ၊ ကရုဏာပြုပါ—ဟရီကို နိုးထစေပါ၊ နိုးထစေပါ—သန့်ရှင်းသောစိတ်ဖြင့် ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆောင်ရွက်ပြီး မိမိ၏ ဒေဝလောကသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်စေပါ။

Verse 32

इति स्तुवंतस्ते देवास्तेजोमंडलमास्थितम् । ददृशुर्गगने तत्र ज्वालाव्याप्ता दिगंतरम्

ထိုသို့ ဒေဝတို့က ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ ကောင်းကင်၌ တေဇောမဏ္ဍလ—ဘုရားသဘောတောက်ပသော အလင်းဝိုင်းကို မြင်ကြ၏။ ထိုမှ မီးလျှံများ ပျံ့နှံ့ကာ အရပ်အနှံ့ မိုးကောင်းကင်အဆုံးတိုင်အောင် လွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 33

तन्मध्याद्भारतीं सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । अमराश्शुश्रुवुर्व्यास कामदां व्योमचारिणीम्

ထိုအလင်းဝိုင်း၏ အလယ်မှ၊ ဗြဟ္မာတို့အစရှိသော ဒေဝအားလုံးနှင့် အင်ဒြာပါဝင်၍—အို ဗျာသ၊ ကောင်းကင်လျှောက်သွားသော ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသည့် ဘာရတီ (ဝါဏီ၏ ဒေဝီအသံ) ကို ကြားကြ၏။

Verse 34

आकाशवाण्युवाच । अहमेव त्रिधा भिन्ना तिष्ठामि त्रिविधैर्गुणैः । गौरी लक्ष्मीः सुरा ज्योती रजस्सत्त्वतमोगुणैः

ကောင်းကင်သံက ပြော၏—“ငါတစ်ဦးတည်းပင် သုံးမျိုးခွဲထင်ရှား၍ ဂုဏ်သုံးပါးဖြင့် တည်ရှိ၏။ ရဇသဖြင့် ငါသည် ဂေါရီ၊ သတ္တဝဖြင့် ငါသည် လက္ခမီ—မင်္ဂလာတောက်ပခြင်း၊ တမသဖြင့် ငါသည် ဆုရာ—အမှောင်နှင့် မောဟစေသော အင်အား—ဤသို့ ဂုဏ်သုံးပါးအဖြစ် ငါတည်၏။”

Verse 35

तत्र गच्छत यूयं वै तासामंतिक आदरात् । मदाज्ञया प्रसन्नास्ता विधास्यंते तदीप्सितम्

သင်တို့အားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ သွားကြလော့၊ သူတို့အနီးသို့ လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ ငါ၏အမိန့်အရ သူတို့သည် ကြည်နူးနှစ်သက်လာပြီး လိုအင်ဆန္ဒကို ပြီးမြောက်စေကြလိမ့်မည်။

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । शृण्वतामिति तां वाचमंतर्द्धानमगान्महः । देवानां विस्मयोत्फुल्लनेत्राणां तत्तदा मुने

သနတ်ကူမာရက ပြော၏—“အားလုံး နားထောင်ကြလော့” ဟု ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက် ထိုမဟာတေဇ (ဒေဝတန်ခိုး) သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအခါ မုနိရေ၊ နတ်တို့သည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးကျယ်ကာ ရပ်နေကြ၏။

Verse 37

ततस्सवेंऽपि ते देवाः श्रुत्वा तद्वाक्यमादरात् । गौरीं लक्ष्मीं सुरां चैव नेमुस्तद्वाक्यचोदिताः

ထို့နောက် နတ်တို့အားလုံးသည် ထိုစကားကို လေးစားစွာ ကြားနာပြီး ထိုအမိန့်ကြောင့်ပင် ဂေါရီ၊ လက္ရှ္မီ နှင့် ဆုရာ (ဒေဝီ) တို့အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 38

तुष्टुवुश्च महाभक्त्या देवीस्तास्सकलास्सुराः । नानाविधाभिर्वाग्भिस्ते ब्रह्माद्या नतमस्तकाः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာကို ဦးဆောင်သော နတ်အပေါင်းတို့သည် ဦးခေါင်းငုံ့ကာ ရိုသေစွာ၊ မဟာဘက္တိဖြင့် ထိုဒေဝီတို့ကို မျိုးစုံသော ချီးမွမ်းစကားများဖြင့် သီဆိုချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 39

ततोऽरं व्यास देव्यस्ता आविर्भूताश्च तत्पुरः । महाद्भुतैस्स्वतेजोभिर्भासयंत्यो दिगंतरम्

ထို့နောက် ဗျာသာရေ၊ ထိုဒေဝီတို့သည် ချက်ချင်း သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး၊ မိမိတို့၏ အံ့ဩဖွယ် တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် အရပ်အနှံ့ အဝေးဆုံးထိ တောက်ပစေကြ၏။

Verse 40

अथ ता अमरा दृष्ट्वा सुप्रसन्नेन चेतसा । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या स्वकार्यं च न्यवेदयन्

ထို့နောက် သူမကို မြင်သောအခါ နတ်တို့၏စိတ်သည် အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းသွား၍ ဦးချကန်တော့ကာ ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းကြပြီး မိမိတို့၏တာဝန်ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း တင်ပြကြ၏။

Verse 41

ततश्चैतास्सुरान्दृष्ट्वा प्रणतान्भक्तवत्सलः । बीजानि प्रददुस्तेभ्यो वाक्यमूचुश्च सादरम्

ထို့နောက် လက်အုပ်ချ၍ အလျှော့ပေးကန်တော့နေသော နတ်တို့ကို မြင်သော် ဘက္တဝတ္ဆလ သခင်သည် သူတို့အား ဘီဇာအင်အားများကို ပေးသနားကာ လေးစားမေတ္တာဖြင့် စကားဆို၏။

Verse 42

देव्य ऊचुः । इमानि तत्र बीजानि विष्णुर्यत्रावतिष्ठति । निर्वपध्वं ततः कार्यं भवतां सिद्धिमेष्यति

ဒေဝီတို့က ဆိုသည်—“ဤဘီဇာများကို ဗိဿဏု တည်ရှိရာ နေရာ၌ စိုက်ပျိုးကြလော့။ ထို့နောက် လိုအပ်သော ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ကြလျှင် သင်တို့၏ အလုပ်သည် ပြည့်စုံအောင်မြင်လိမ့်မည်။”

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तास्ततो देव्योंतर्हिता अभवन्मुने । रुद्रविष्णुविधीनां हि शक्तयस्त्रिगुणात्मिकाः

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်—“ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ ထိုဒေဝီတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ အကြောင်းမူ ရုဒြ (ရှီဝ)၊ ဗိဿဏုနှင့် ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) တို့၏ သက္တိများသည် သုံးဂုဏ်သဘောဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်၏။”

Verse 44

ततस्तुष्टाः सुरास्सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । तानि बीजानि संगृह्य ययुर्यत्र हरिः स्थितः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားနတ်မင်းများ၊ သိကြားမင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၏။ ထိုမျိုးစေ့များကို သိမ်းဆည်း၍ ဟရိ (ဗိဿနိုး) ရှိရာသို့ ကြွမြန်းကြလေသည်။

Verse 45

वृन्दाचिताभूमितले चिक्षिपुस्तानि ते सुराः । स्मृत्वा तास्संस्थितास्तत्र शिवशक्त्यंशका मुने

အို မုနိ၊ ထိုဒေဝတို့သည် ဗೃန္ဒာက စုပုံထားသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုအရာများကို ပစ်ချကြ၏။ ထို့နောက် အမိန့်တော်ကို သတိရကာ ထိုနေရာ၌ တည်နေကြသည်—သူတို့သည် ရှိဝ၏ သက္တိ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့်။

Verse 46

निक्षिप्तेभ्यश्च बीजेभ्यो वनस्पत्यस्त्रयोऽभवन् । धात्री च मालती चैव तुलसी च मुनीश्वर

ချထားသော မျိုးစေ့များမှ သန့်ရှင်းသော အပင်သုံးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဓာတရီ (အာမလကီ)၊ မာလတီ နှင့် တုလစီ ဟေ မုနိအရှင်မြတ်။

Verse 47

धात्र्युद्भवा स्मृता धात्री माभवा मालती स्मृता । गौरीभवा च तुलसी तमस्सत्त्वरजोगुणाः

ဓာတရီသည် ဓာတရီ (အာမလကီ) ပင်မှ မွေးဖွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မာလတီသည် မာပင်မှ ပေါ်လာသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ တုလစီသည် ဂေါရီဒေဝီမှ ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ဤတို့သည် ဂုဏသုံးပါး—တမස්၊ သတ္တဝ၊ ရဇස්—နှင့်လည်း ဆက်နွယ်သည်။

Verse 48

विष्णुर्वनस्पतीर्दृष्ट्वा तदा स्त्रीरूपिणीर्मुने । उदतिष्ठत्तदा तासु रागातिशयविभ्रमात्

ဟေ မုနိ၊ ထိုအခါ ဗိဿဏုသည် မိန်းမရုပ်သဏ္ဍာန်ယူထားသော အပင်များကို မြင်သော်၊ ရာဂအလွန်ကြောင့် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ သူတို့အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွလာသည်။

Verse 49

दृष्ट्वा स याचते मोहात्कामासक्तेन चेतसा । तं चापि तुलसी धात्री रागेणैवावलोकताम्

သူမကို မြင်သော် မောဟကြောင့် တောင်းပန်လျက်၊ ကာမစွဲလမ်းသော စိတ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသည်။ ထို့အတူ တုလစီလည်း—ထိန်းသိမ်းပေးသော ဓာတရီဒေဝီ—ရာဂဖြင့်သာ သူ့ကို ကြည့်မြင်လေ၏။

Verse 50

यच्च बीजं पुरा लक्ष्म्या माययैव समर्पितम् । तस्मात्तदुद्भवा नारी तस्मिन्नीर्ष्यापराभवत्

ထို့ပြင် လက္ခမီသည် ယခင်က မာယာအာနုဘော်ဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သော ထိုမျိုးစေ့မှ မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုကိစ္စတစ်ရပ်တည်းကြောင့်ပင် နាងသည် မနာလိုစိတ်က လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 51

अतस्सा बर्बरीत्याख्यामवापातीव गर्हिताम् । धात्रीतुलस्यौ तद्रागात्तस्य प्रीतिप्रदे सदा

ထို့ကြောင့် သူမကို “ဗာဗရီ” ဟု ခေါ်လာကြပြီး ထိုအမည်သည် အပြစ်တင်စရာကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ သဒ္ဓါနှင့် ချစ်မြတ်နိုးစွဲလမ်းမှုကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း သူ့အား ပျော်ရွှင်မှု ပေးသူဖြစ်ကာ၊ ဓာထရီ (အာမလကီ) နှင့် တုလစီတို့ကဲ့သို့ အလွန်ချစ်ခင်တန်ဖိုးထားခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 53

ततो विस्मृतदुःखोऽसौ विष्णुस्ताभ्यां सहैव तु । वैकुंठमगमत्तुष्टस्सर्वदेवैर्नमस्कृतः । कार्तिके मासि विप्रेन्द्र धात्री च तुलसी सदा । सर्वदेवप्रियाज्ञेया विष्णोश्चैव विशेषतः

ထို့နောက် ဝိષ્ણုသည် ဒုက္ခကို မေ့လျော့ကာ ထိုနှစ်ဦးနှင့်အတူပင်၊ အလုံးစုံသော ဒေဝတားတို့၏ ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရကို ခံယူလျက် ပျော်ရွှင်စွာ ဝိုင်ကుంఠသို့ ပြန်သွားသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကာရ္တိက လတွင် ဓာထရီ (အာမလကီ) နှင့် တုလစီတို့သည် အမြဲတမ်း ဒေဝတားအားလုံး၏ ချစ်ခင်ရာဖြစ်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ဝိષ્ણု၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်ရမည်။ ရှైవ-သိဒ္ဓာန္တ အမြင်အရလည်း၊ ဒေဝတားများပင် ကောသမစ်အရှင် (ပတိ) ၏ အမြင့်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပြန်လည်ပြည့်စုံမှုကို ရရှိကြောင်း၊ ကာရ္တိကကာလ၏ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်နှင့် သန့်ရှင်းသော အပင်များသည် ဓမ္မအတွင်း ဘက္တိနှင့် ကုသိုလ်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသသည်။

Verse 54

तत्रापि तुलसी धन्यातीव श्रेष्ठा महामुने । त्यक्त्वा गणेशं सर्वेषां प्रीतिदा सर्वकामदा

ထိုပူဇော်သက္ကာတို့အနက်၌ပင် အို မဟာမုနိရေ၊ တုလစီသည် အလွန်ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဂဏေရှကိုပင် ချန်ထားလျက်၊ သူမသည် အားလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်မှု ပေးသူဖြစ်ကာ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 55

वैकुण्ठस्थं हरिं दृष्ट्वा ब्रह्मेन्द्राद्याश्च तेऽमराः । नत्वा स्तुत्वा महाविष्णुं स्वस्वधामानि वै ययुः

ဝိုင်ကుంఠ၌ ထိုင်နေသော ဟရိ (ဝိષ્ણု) ကို မြင်ကြသောအခါ၊ ဗြဟ္မာနှင့် အိန္ဒြာတို့ ဦးဆောင်သည့် အမရာဒေဝတားတို့သည် မဟာဝိષ્ણုကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍ ချီးမွမ်းကာ၊ ထို့နောက် တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ သုခဘုံသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 56

वैकुण्ठोऽपि स्वलोकस्थो भ्रष्टमोहस्सुबोधवान् । सुखी चाभून्मुनिश्रेष्ठ पूर्ववत्संस्मरञ्छिवम्

အို မုနိမြတ်တို့၊ ကိုယ်ပိုင်လောက၌ နေထိုင်သော ဝိုင်ကుంఠာပင် မောဟမှ လွတ်ကင်း၍ ဉာဏ်အလင်းရကာ၊ သီဝဘုရားကို သတိရသဖြင့် ယခင်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သွား၏။

Verse 57

इत्याख्यानमघोघघ्नं सर्वकामप्रदं नृणाम् । सर्व कामविकारघ्नं सर्वविज्ञानवर्द्धनम्

ဤသို့သော သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် အလွန်ဆိုးသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီး၍ လူတို့၏ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူကာ၊ ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်သော မျိုးကွဲလွဲမှုများကို ဖယ်ရှားပြီး စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာအားလုံးကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 58

य इदं हि पठेन्नित्यं पाठयेद्वापि भक्तिमन् । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स याति परमां गतिम्

ဘက်တိရှိသူ မည်သူမဆို ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို နေ့စဉ် ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း၊ အခြားသူအား ရွတ်ဖတ်စေသော်လည်းကောင်း၊ နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ နားထောင်စေသော်လည်းကောင်း—ထိုသူသည် သီဝဘုရား၏ ကရုဏာဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (မောက္ခ) သို့ ရောက်၏။

Verse 59

पठित्वा य इदं धीमानाख्यानं परमोत्तमम् । संग्रामं प्रविशेद्वीरो विजयी स्यान्न संशयः

ဤအလွန်မြတ်သော သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဉာဏ်ရှိသူက ရွတ်ဖတ်ပြီးနောက်၊ သတ္တိရှိသောသူ စစ်မြေသို့ ဝင်လျှင် မသံသယဘဲ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 60

विप्राणां ब्रह्मविद्यादं सत्रियाणां जयप्रदम् । वैश्यानां सर्वधनदं शूद्राणां सुखदं त्विदम्

ဤသည်မှာ သီဝ၏ သင်ကြားမှု/အကျင့်ဖြစ်၍ ဗြာဟ္မဏတို့အား ဗြဟ္မဗိဒ္ယာကို ပေးတော်မူပြီး၊ က္ရှတ္တရိယတို့အား အောင်ပွဲကို ပေးတော်မူကာ၊ ဝိုင်ရှျယတို့အား ဥစ္စာဓန အမျိုးမျိုးကို ပေးတော်မူပြီး၊ ရှူဒြတို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 61

शंभुभक्तिप्रदं व्यास सर्वेषां पापनाशनम् । इहलोके परत्रापि सदा सद्गतिदायकम्

အို ဗျာသ၊ ဤအရာသည် သမ္ဘူ (သီဝ) အပေါ် ဘက္တိကို ပေးအပ်၍ အားလုံး၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း အမြဲတမ်း သုဂတိ—ကောင်းမြတ်သော လမ်းနှင့် မုက္ခကို ပေးတတ်သည်။