कैलासमार्गे शङ्करस्य परीक्षा — Śiva Tests the Approachers on the Kailāsa Path

Verse 1

व्यास उवाच । भो ब्रह्मन्भगवन्पूर्वं श्रुतं मे ब्रह्मपुत्रक । जलंधरं महादैत्यमवधीच्छंकरः प्रभुः

ဗျာသက ပြောသည်—“အို ဗြဟ္မဏ်အရှင်၊ အို ဘဂဝန်၊ အို ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ ယခင်က ငါ ကြားဖူးသည်မှာ အရှင် သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် အထွတ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် မဟာဒೈత్య ဇလန္ဓရကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု”။

Verse 2

तत्त्वं वद महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । विस्तारपूर्वकं शृण्वन्कस्तृप्येत्तद्यशोऽमलम्

အို မဟာပညာရှိ၊ လမောက်ကပ်တော်မူသော သီဝရှင်၏ အတ္ထအမှန်နှင့် သန့်ရှင်းသော လီလာတော်ကို အသေးစိတ်ပြောကြားပါ။ အပြစ်ကင်းစင်သော ဂုဏ်တော်ကို အပြည့်အစုံနားထောင်လျှင် မည်သူက စိတ်ကျေနပ်၍ ရပ်တန့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 3

सूत उवाच । इत्येवं व्याससंपृष्टो ब्रह्मपुत्रो महामुनिः । उवाचार्थवदव्यग्रं वाक्यं वाक्यविशारदः

စူတက ပြောသည်။ ဗျာသက မေးမြန်းသကဲ့သို့၊ ဘြဟ္မာ၏ သားတော် မဟာမုနိသည် စကားပညာကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝ သော စကားကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । एकदा जीवशक्रौ च भक्त्या परमया मुने । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासं जग्मतुर्भृशम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ အို မုနိ၊ တစ်ခါက ဇီဝနှင့် သက္ကရာတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ အီရှ၏ တိုက်ရိုက် ဒർശနကို ရယူရန် ကైలാസသို့ အလွန်တက်ကြွစွာ ထွက်ခွာကြလေ၏။

Verse 5

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरः प्रभुः । परीक्षितुं तयोर्ज्ञानं स्वदर्शनरतात्मनोः

ထို့နောက် အရှင် သင်္ကရသည် ဂုရုနှင့် အိန္ဒြာတို့ လာရောက်နေကြောင်း သိရှိပြီး၊ မိမိ၏ ဒိဗ္ဗဒർശနကို ရယူလိုစိတ်ပြင်းထန်သော ထိုနှစ်ဦး၏ ဉာဏ်နားလည်မှုကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 6

महातेजस्विनं शांतं जटासंबद्धमस्तकम् । महाबाहुं महोरस्कं गौरं नयनभीषणम्

သူသည် တောက်ပသန်မာသော်လည်း အလွန်ငြိမ်သက်သော တစ်ဦးကို မြင်၏။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဇဋာဆံပင်ချည်ကပ်ထားပြီး လက်မောင်းကြီး၊ ရင်ဘတ်ကျယ်၊ အရောင်ဖြူဝင်းကာ မျက်စိမြင်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်ရွံ့敬畏 ဖြစ်စေ၏။

Verse 7

अथ तौ गुरुशक्रौ च कुर्वंतौ गमनं मुदा । आलोक्य पुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

ထို့နောက် ဂုရု ဘృဟஸပတိ နှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) တို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ခရီးဆက်ကြ၏။ လမ်းအလယ်၌ အံ့ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုရုෂတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 9

अथो पुरंदरोऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गांतस्थितमज्ञाय शंकरम्

ထို့နောက် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် မိမိအာဏာအခွင့်အရေးအပေါ် မာနကြီး၍ မူးယစ်နေသဖြင့်၊ မိမိလမ်းဆုံး၌ ရပ်နေသော ထိုပုရုෂကို မေးမြန်းလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် ရှင်ကရ (သီဝ) ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့။

Verse 10

पुरन्दर उवाच । कस्त्वं भोः कुत आयातः किं नाम वद तत्त्वतः । स्वस्थानेसंस्थितश्शंभु किं वान्यत्र गतः प्रभुः

ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) မေးလေသည်— «အရှင်သည် မည်သူနည်း။ ဘယ်အရပ်မှ လာသနည်း။ သင်၏အမည်ကို အမှန်တကယ် ပြောပါ။ သမ္ဘု (ရှီဝ) သခင်သည် မိမိ၏ နေရာ၌ တည်ရှိနေသလော၊ သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံး အရှင်သည် အခြားသို့ သွားသလော»

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टस्तु किंचिन्नोवाच तापसः । शक्रः पुनरपृच्छद्वै नोवाच स दिगंबरः

သနတ်ကုမာရ မိန့်သည်— ဤသို့ ရှကရ (အိန္ဒြ) မေးမြန်းသော်လည်း ထိုတပသီသည် အနည်းငယ်မျှ မပြောခဲ့။ ရှကရက ထပ်မံမေးရာ၌လည်း မိုးဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) သီလရှင်သည် မပြောသေး။

Verse 12

पुनः पुरंदरोऽपृच्छ्ल्लोकानामधिपेश्वरः । तूष्णीमास महायोगी लीलारूपधरः प्रभुः

ထပ်မံ၍ လောကတို့၏ အရှင် အိန္ဒြာက ထိုသူကို မေးမြန်းလေ၏။ သို့ရာတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော प्रभု—လီလာဖြင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံကို ဆောင်ယူသော မဟာယောဂီ—သည် တိတ်ဆိတ်နေတော်မူ၏။

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने शक्रजीवनं नाम त्रयोदशोऽ ध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သြရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း «ရုဒြသံဟိတာ» အတွင်း ပဉ္စမခဏ္ဍ «ယုဒ္ဓခဏ္ဍ» တွင် ဇလန္ဓရ သတ်ဖြတ်ခြင်း အကြောင်းအရာ၌ «သက္ကရာဇီဝန» (အိန္ဒြာ ပြန်လည်အသက်ရှင်ခြင်း) ဟု အမည်ရသော ဆယ့်သုံးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्यगर्वितः । उवाच वचनं चैव तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

ထို့နောက် သုံးလောကအာဏာအပေါ် မာန်တက်နေသော ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ဒေါသထွက်လေ၏။ ထိုဇဋာဓရ သာသနာရှင်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ စကားကို ပြောဆိုလေ၏။

Verse 15

इन्द्र उवाच । रे मया पृच्छ्यमानोऽपि नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

အိန္ဒြာက ပြောသည်– «ဟေ့! ငါမေးမြန်းနေသော်လည်း မင်းက အဖြေမပေးဘူး။ ထို့ကြောင့် ငါသည် မင်းကို ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုး) ဖြင့် ထိုးနှက်မည်။ မကောင်းစိတ်ရှိသူရေ၊ မင်းကို ကယ်တင်မည့်သူ ဘယ်သူရှိသနည်း?»

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्युदीर्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हंतुं दिगंबरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဝဇ္ရီသည် ဒေါသဖြင့် ထိုသူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ၊ ကောင်းကင်ဝတ်ဆင်သူ (ဒိဂမ္ဗရ) ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ မိမိ၏ ဝဇ္ရကို မြှောက်တင်လေ၏။

Verse 17

पुरंदरं वज्रहस्तं दृष्ट्वा देवस्सदाशिवः । चकार स्तंभनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် ဝဇ္ရကို လက်တွင်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သဒာရှီဝ—ရှင်ကရ—သည် ထိုဝဇ္ရကျရောက်မှု၏ အင်အားကို တားဆီး၍ အာဏာမဲ့စေ하였다။

Verse 18

ततो रुद्रः क्रुधाविष्टः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

ထို့နောက် ရုဒြသည် ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ မျက်လုံးကြောက်မက်ဖွယ်၊ အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်၍ ချက်ချင်း တောက်လောင်ထွန်းလင်းလာသကဲ့သို့၊ မိမိ၏ တေဇောအလင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 19

बाहुप्रतिष्टंभभुवामन्युनांतश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

ထို့နောက် သချီ၏ အရှင် (အိန္ဒြ) သည် မန္တရ၏ အာဏာဖြင့် အင်အားနှင့် သတ္တိကို တားဆီးခံရပြီး၊ မိမိလက်မောင်းတို့ဖြင့် တားဆီးထားသူတို့၏ ဒေါသကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ မြွေကဲ့သို့ ပူလောင်၍ လောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။

Verse 20

दृष्ट्वा बृहस्पतिस्तूर्णं प्रज्वलंतं स्वतेजसा । पुरुषं तं धिया ज्ञात्वा प्रणनाम हरं प्रभुम्

ဗြဟස්ပတိသည် မိမိ၏ သဘာဝတေဇောဖြင့် ချက်ချင်း တောက်လောင်နေသော ထိုဒေဝပုရုရှကို မြင်၍ ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် သိမြင်ကာ၊ ဟရ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—ထံသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 21

कृतांजलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । नत्वा च दंडवद्भूमौ प्रभुं स्तोतुं प्रचक्रमे

ထို့နောက် ဉာဏ်မြင့်မြတ်သော ဂုရုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အညလိဖြင့် စုကပ်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တန်းကဲ့သို့ လဲကျ၍ ပရဘုကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ထိုအရှင်ကို ချီးမွမ်းသီဆိုရန် စတင်လေ၏။

Verse 22

गुरुरुवाच । नमो देवाधिदेवाय महादेवाय चात्मने । महेश्वराय प्रभवे त्र्यम्बकाय कपर्दिने

ဂုရုက ဆို၏— «ဒေဝတို့၏ အဓိဒေဝ မဟာဒေဝတော်၊ အတွင်းအတ္တမူသော အရှင်တော်အား နမော။ မဟေရှ္ဝရ အုပ်စိုးရှင်တော်၊ ပရဘဝ အရင်းမြစ်တော်၊ သုံးမျက်စိရှင် တြျမ်ဗက၊ ဆံထုံးရှင် ကပရ္ဒိန်တော်အားလည်း နမော»။

Verse 23

दीननाथाय विभवे नमोंऽधकनिषूदिने । त्रिपुरघ्नाय शर्वाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने

ဒုက္ခသည်တို့၏ အရှင်၊ အာဏာပြည့်စုံသော အရှင်တော်အား နမော။ အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်သော အရှင်တော်အား နမော။ တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသော အရှင်၊ ရှရဝ၊ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ အရာရာကို အုပ်စိုးသော ပရမေဋ္ဌိ အရှင်တော်အား နမော။

Verse 24

विरूपाक्षाय रुद्राय बहुरूपाय शंभवे । विरूपायातिरूपाय रूपातीताय ते नमः

အရှင်တော်အား နမော—ရုဒ္ဒရ၊ ဗိရူပါက္ခ (အလွန်အံ့သြဖွယ် မြင်ကွင်းတော်ရှင်)၊ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော သမ္ဘု၊ သာမန်ရုပ်ကို ကျော်လွန်သူ၊ ထူးကဲသော ရုပ်အားလုံးကိုပါ ကျော်လွန်သူ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်အလုံးစုံကို လွန်ကဲ၍ ရုပ်မဲ့တော်မူသော အရှင်တော်အား နမော။

Verse 25

यज्ञविध्वंसकर्त्रे च यज्ञानां फलदायिने । नमस्ते मखरूपाय परकर्मप्रवर्तिने

ယဇ္ဉပူဇာကို ဖျက်သိမ်းနိုင်သူ၊ ယဇ္ဉအားလုံး၏ အမှန်တကယ်သော အကျိုးကို ပေးသနားသူ သင့်အား နမസ്കာရ။ မခ (ယဇ္ဉ) အဖြစ်တော်မူသူ၊ သတ္တဝါတို့ကို မိမိတို့၏ ကံအလုပ်သို့ လှုံ့ဆော်စေသူ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 26

कालांतकाय कालाय कालभोगिधराय च । नमस्ते परमेशाय सर्वत्र व्यापिने नमः

မရဏကို သတ်ဖြတ်သူ၊ ကာလတော်တည်းဟူသော အချိန်၊ ကာလ၏ မြွေကို ဆောင်ထားသူထံသို့ နမಸ್ಕာရ။ အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူသော ပရမေရှဝရ အရှင်မြတ်ထံသို့ နမস্কာရ။

Verse 27

नमो ब्रह्मशिरोहंत्रे ब्रह्मचंद्र स्तुताय च । ब्रह्मण्याय नमस्तेऽस्तु नमस्ते परमात्मने

ဗြဟ္မာ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်သတ်သော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဗြဟ္မာနှင့် လတို့က ချီးမွမ်းသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သဒ္ဓါရှိသူတို့ကို ကာကွယ်ကူညီသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (ပရမာတ္မာ) အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 28

त्वमग्निरनिलो व्योम त्वमेवापो वसुंधरा । त्वं सूर्यश्चन्द्रमा भानि ज्योतिश्चक्रं त्वमेव हि

အရှင်တော်သည် မီး၊ လေ၊ အာကာသအဝန်းအကျယ် ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်တည်းသာ ရေဖြစ်၍ မြေဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် နေ၊ လ နှင့် တောက်ပသော အလင်းများ ဖြစ်တော်မူ၍၊ အလင်းရောင်ရှိသော ကောင်းကင်ကမ္ဘာဝင် အဝိုင်းတစ်လုံးလုံးသည် အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 29

त्वमेव विष्णुस्त्वं ब्रह्मा तत्स्तुतस्त्वं परेश्वरः । मुनयः सनकाद्यास्त्वं नारदस्त्वं तपोधनः

အရှင်တော်တည်းသာ ဗိဿနု ဖြစ်တော်မူ၏; အရှင်တော်သည် ဗြဟ္မာလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ သူတို့ကပင် ချီးမွမ်းသော အမြင့်ဆုံး အရှင် (ပရေရှွရ) သည် အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၏။ အရှင်တော်သည် စနက စသည့် မုနိများ ဖြစ်တော်မူ၍၊ တပသ်ကြွယ်ဝသော နာရဒ မုနိလည်း အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 30

त्वमेव सर्व लोकेशस्त्वमेव जगदात्मकः । सर्वान्वयस्सर्वभिन्नस्त्वमेव प्रकृतेः परः

အရှင်တော်တည်းသာ လောကအားလုံး၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်တည်းသာ စကြဝဠာ၏ အတ္တ ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် အရာအားလုံးကို အတွင်းမှ ဆက်စပ်ပေးသော်လည်း အရာအားလုံးနှင့် ကွဲပြား၍ တည်တော်မူ၏။ အရှင်တော်တည်းသာ ပရကృతိ (ပစ္စည်းသဘာဝ) ကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။

Verse 31

त्वं वै सृजसि लोकांश्च रजसा विधिनामभाक् । सत्त्वेन हरिरूपस्त्वं सकलं यासि वै जगत्

အမှန်တကယ် သင်သည် ရဇသ်၏ အင်အားဖြင့် လောကများကို ဖန်ဆင်း၍ ဗြဟ္မာ၏ တာဝန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ စတ္တဝ၏ အင်အားဖြင့် သင်သည် ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) အဖြစ်ကို ဆောင်ယူကာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို လွှမ်းခြုံတော်မူ၏။

Verse 32

त्वमेवासि महादेव तमसा हररूपधृक् । लीलया भुवनं सर्वं निखिलं पांचभौतिकम्

သင်တော်မူသည် မဟာဒေဝ တစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။ တမသ်၏ အင်အားဖြင့် သင်သည် ဟရ (Hara) အဖြစ်ကို ဆောင်ယူတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သင်၏ လီလာ—ဘုရားသခင်၏ ကစားပွဲ—ဖြင့် ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 33

त्वद्ध्यानबलतस्सूर्यस्तपते विश्वभावन । अमृतं च्यवते लोके शशी वाति समरिणः

အို စကြဝဠာကို ပြုစုထိန်းသိမ်းတော်မူသော အရှင်၊ သင်ကို စိတ်တည်သမားတော်မူခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် နေမင်းသည် အပူကို ပေး၏။ လမင်းသည် လောက၌ အမృతကို စီးဆင်းစေ၏။ လေသည်လည်း တိုက်ခတ်၏—အရာအားလုံးသည် သင်၏ အတွင်းကိန်းအုပ်စိုးမှုကြောင့် လှုပ်ရှား၍ လည်ပတ်၏။

Verse 34

त्वद्ध्यानबलतो मेघाश्चांबु वर्षंति शंकर । त्वद्ध्यानबलतश्शक्रस्त्रिलोकीं पाति पुत्रवत्

အို ရှင်ကရာ၊ သင့်ကို သမาธိဖြင့် ဓ്യာနပြုသော အာနုဘော်ကြောင့် မိုးတိမ်တို့သည် ရေမိုးကို ရွာချသည်။ သင့်ကို ဓ്യာနပြုသော အာနုဘော်ကြောင့် စက္က (အိန္ဒြ) သည် သုံးလောကကို မိမိသားသမီးကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်။

Verse 35

त्वद्ध्यानबलतो मेघाः सर्वे देवा मुनीश्वराः । स्वाधिकारं च कुर्वंति चकिता भवतो भयात्

သင့်ကို ဓ്യာနပြုသော အာနုဘော်ကြောင့် မိုးတိမ်တို့၊ နတ်ဘုရားအားလုံးနှင့် မုနိမင်းတို့သည် မိမိတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ သို့ရာတွင် သင့်၏ ဘေးကြောက်ခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 36

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनाद्भुवि मानवाः । नाद्रियन्ते सुरान्रुद लोकैश्वर्यं च भुंजते

အို ရုဒြာ၊ သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေကိုသာ ဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် မြေပြင်ပေါ် လူသားတို့သည် နတ်တို့ကို မမှီခိုတော့ဘဲ လောကများ၌ အာဏာပိုင်မှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံစားရကြ၏။

Verse 37

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनादगमन्पराम् । गतिं योगधना नामप्यगम्यां सर्वदुर्लभाम्

သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေကိုသာ ဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြ၏—“ယောဂ၏ ဓန” ဟု ခေါ်သော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် ပန်းတိုင်၊ မသဒ္ဓါသူတို့ မရောက်နိုင်သည့်အပြင် အလွန်ရှားပါးသော ဂတိဖြစ်၏။

Verse 38

सनत्कुमार उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा शंकरं लोकशंकरम् । पादयो पातयामास तस्येशस्य पुरंदरम्

သနတ်ကူမာရ ပြောသည်—လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် ရှင်ကရကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် (အိန္ဒြာ) သည် ဘృဟஸပတိကို ခေါ်ယူ၏။ ထို့နောက် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် အမြင့်ဆုံး အီရှာဖြစ်သော ထိုအရှင်၏ ခြေတော်၌ ကိုယ်တိုင် လဲကျ၍ ဦးချခဲ့၏။

Verse 39

पातयित्वा च देवेशमिंद्रं नत शिरोधरम् । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतश्शिवम्

နတ်တို့၏ အရှင် အိန္ဒြာကို ဦးခေါင်းချ၍ လဲကျစေပြီးနောက် ဘృဟஸပတိသည် ရိုသေသန့်ရှင်းစွာ၊ နှိမ့်ချစွာဖြင့် ရှိဝထံ ဤစကားတို့ကို ပြောကြား၏။

Verse 40

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतं तव पादयोः । समुद्धर च शांतं स्वं क्रोधं नयनजं कुरु

ဘృဟஸပတိ ပြောသည်—“ဒုက္ခသည်တို့၏ ခိုလှုံရာ မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ခြေတော်၌ ဦးချပါ၏။ သင်၏ ဘက္တကို မြှောက်တင်ကယ်တင်၍ ကာကွယ်ပါ။ ထို့ပြင် မျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းသော သင်၏ အမျက်ကို သက်သာစေ၍ ငြိမ်းချမ်းစေပါ။”

Verse 41

तुष्टो भव महादेव पाहीद्र शरणागतम् । अग्निरेव शमं यातु भालनेत्रसमुद्भवः

«မဟာဒေဝ၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ အကာအကွယ်တောင်း၍ ခိုလှုံလာသော အိန္ဒြာကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ သင်၏ နဖူးမျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤမီးသည် ငြိမ်းချမ်း၍ လျော့ပါစေ»။

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यं देवदेवो महेश्वरः । उवाच करुणासिन्धुर्मेघनिर्ह्रादया गिरा

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဂုရု၏စကားကို ထိုသို့ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝ မဟေရှဝရသည် ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာဖြစ်၍ မိုးတိမ်မြည်သံကဲ့သို့ ထိန်ထိန်မြည်သောအသံဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 43

महेश्वर उवाच । क्रोधं च निस्सृते नेत्राद्धारयामि बृहस्पतेः । कथं हि कञ्चुकीं सर्पस्संधत्ते नोज्झितां पुनः

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်။ “အို ဘృဟஸပတိ၊ ငါ့မျက်စိမှ ဒေါသ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ငါသည် ထိန်းချုပ်၍ ခံယူထားသည်။ တစ်ခါ စွန့်ပစ်ပြီးသော အရေကို မြွေက ပြန်လည်ဝတ်ဆင်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 44

सनत्कुमार उवाचु । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य बृहस्पतिः । उवाच क्लिष्टरूपश्च भयव्याकुलमानसः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ရှင်ကရ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဘృဟஸပတိသည် မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ပြောဆို하였다။

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकंप्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति त्वं सत्यं कुरु शंकर

ဘృဟஸပတိက မိန့်သည်။ “အို ဒေဝ၊ အို ဘဂဝန်၊ သင်၏ ဘက္တားများသည် အမြဲတမ်း ကရုဏာခံထိုက်သူများပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ရှင်ကရ၊ ‘ဘက္တဝတ္ဆလ’—ဘက္တားတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ—ဟူသော သင်၏နာမကို လက်တွေ့ဖြစ်အောင် ပြုတော်မူပါ။”

Verse 46

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्तस्सर्वभक्तानां समुद्धर पुरंदरम्

အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ သင်၏ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တေဇောဓာတ်ကို အခြားသို့ လွှဲပို့ပါ။ သင်သည် ဘက္တားအားလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ကို ထူထောင်ကာ ကယ်တင်ပါ။

Verse 47

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यं प्रणतार्त्तिहा

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ဂုရု၏စကားကို ထိုသို့ကြားသော် ရုဒြာသည် ဘက္တားတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဟု နာမည်ကြီးကာ စိတ်ကြည်လင်သဖြင့် ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။ ဒေဝတို့တောင် ပူဇော်သောသူ၊ ဦးချသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူက ပြန်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 48

शिव उवाच । प्रीतः स्तुत्यानया तात ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथां व्रज

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ “ချစ်သောကလေးရေ၊ ဤစတုတိဖြင့် ငါနှစ်သက်သဖြင့် အမြတ်ဆုံးသော ဝရကို ပေးမည်။ အိန္ဒြအား အသက်ပြန်ပေးခဲ့သဖြင့် ‘ဇီဝ’ (အသက်ပေးသူ) ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားသွားလော့။”

Verse 49

समुद्भूतोऽनलो योऽयं भालनेत्रात्सुरेशहा । एनं त्यक्ष्याम्यहं दूरं यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

“ဤမီးသည် ရှီဝ၏ နဖူးမျက်စိမှ ပေါ်ထွက်လာသော မီးဖြစ်၍ ဒေဝအရှင်တို့ကို သတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အိန္ဒြကို မနှိပ်စက်စေရန် ငါသည် ၎င်းကို အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်မည်။”

Verse 50

सनत्कुमार उवाच् । इत्युक्त्वा तं करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रात्समुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणांभसि

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ မိမိ၏တေဇောအလင်းရောင်ဖြစ်သော အံ့ဖွယ်မီးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ၊ နဖူးပေါ်ရှိ မျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာသည့် ထိုမီးကို ပင်လယ်၏ ဆားရည်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 51

ततश्चांतर्दधे रुद्रो महालीलाकरः प्रभुः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

ထို့နောက် မဟာလီလာကို ပြုလုပ်သော အရှင် ရုဒ္ရ—အာဏာရှင်တော်—သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်သဖြင့် ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) နှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြ) တို့သည် ထွက်ခွာကာ အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 52

यदर्थं गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य वै । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

သူတို့ ထွက်ခွာလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အရှင်၏ ဒർശနကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) နှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြ) တို့သည် ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသွားကြ၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ကိုယ်ပိုင် နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။