त्रिपुरदाहानन्तरं देवभयः ब्रह्मस्तुतिश्च — Fear of the Gods after Tripura’s Burning and Brahmā’s Praise

Verse 1

व्यास उवाच । ब्रह्मपुत्र महाप्राज्ञ धन्यस्त्वं शैवसत्तम । किमकार्षुस्ततो देवा दग्धे च त्रिपुरेऽखिलाः

ဗျာသက ပြော၏— “ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ အလွန်ပညာရှိသူ၊ သင်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ်၊ သီဝဘက်တိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးပင်။ တိပူရာ အလုံးစုံ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးနောက်၊ နတ်တို့အားလုံးသည် ထို့နောက် ဘာကို ပြုကြသနည်း?”

Verse 2

मयः कुत्र गतो दग्धो पतयः कुत्र ते गताः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व यदि शंभुकथाश्रयम्

မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော မာယာသည် ဘယ်သို့ သွားသနည်း။ သင်တို့၏ အရှင်များသည်လည်း ဘယ်သို့ ရောက်သနည်း။ သင်၏ ပြောကြားချက်သည် သမ္ဘု (သီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို အခြေခံထားသည်ဆိုလျှင် အားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ထင်ရှားစွာ ပြောပြပါ။

Verse 3

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य व्यासवाक्यं भगवान्भवकृत्सुतः । सनत्कुमारः प्रोवाच शिवपादयुगं स्मरन्

စူတက ပြော၏— ဗျာသ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ဘဝကရိတ်၏ သားတော် အမြတ်တန်သော စနတ်ကူမာရသည် သီဝဘုရား၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို သတိရလျက် ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे पाराशर्यं महेशितुः । चरितं सर्वपापघ्नं लोकलीलानुसाररिणः

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ဉာဏ်ကြီးဝျာသာရေ၊ မဟေရှ (အရှင်) ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နားထောင်လော့။ ထိုဇာတ်ကြောင်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး လောကများအတွင်းရှိ ဘုရား၏ ဒိဗ္ဗလီလာနှင့် ကိုက်ညီ၏။

Verse 5

महेश्वरेण सर्वस्मिंस्त्रिपुरे दैत्यसंकुले । दग्धे विशेषतस्तत्र विस्मितास्तेऽभवन्सुराः

မဟေရှဝရသည် ဒေဝတားဆန့်ကျင်သည့် ဒိုင်တျများဖြင့် ပြည့်နှက်သော တ్రိပုရကို အလုံးစုံ မီးလောင်ဖျက်ဆီးသောအခါ၊ ထိုနေရာရှိ ဒေဝများသည် ထူးကဲသော အမှုကို မြင်၍ အထူးအံ့ဩသွားကြ၏။

Verse 6

न किंचिदब्रुवन्देवाः सेन्द्रोपेंद्रादयस्तदा । महातेजस्विनं रुद्रं सर्वे वीक्ष्य ससंभ्रमाः

ထိုအခါ အင်ဒြာနှင့် အုပင်ဒြာတို့အပါအဝင် နတ်မင်းတို့သည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ကြ။ အလွန်တောက်ပသော ရုဒြကို မြင်ကြသဖြင့် အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုကြောင့် အတွင်း၌ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 7

महाभयंकरं रौद्रं प्रज्वलंतं दिशो दश । कोटिसूर्यप्रतीकाशं प्रलयानलसन्निभम्

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ရောဒြအမျက်ပြင်းထန်ကာ တစ်ဆယ်မျက်နှာအရပ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းတောက်ပစေသည်။ ကုဋေသန်းပေါင်းများစွာသော နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ ကာလအဆုံး ပျက်ကွက်မီးကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 8

भयाद्देवं निरीक्ष्यैव देवीं च हिमवत्सुताम् । बिभ्यिरे निखिला देवप्रमुखा स्तस्थुरानताः

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သခင်ဘုရားနှင့် ဟိမဝတ်၏ သမီးတော် ဒေဝီကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် နတ်တို့အကြီးအကဲများဦးဆောင်သော နတ်အားလုံး တုန်လှုပ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ရပ်နေကြ၏။

Verse 9

दृष्ट्वानीकं तदा भीतं देवानामृषिपुंगवाः । न किंचिदूचुस्संतस्थुः प्रणेमुस्ते समंततः

ထိုအခါ နတ်တို့၏ ကြောက်လန့်နေသော စစ်တပ်ကို မြင်သော် အရိယသီလရှင်တို့အထွတ်အမြတ်များသည် မည်သို့မျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်တည်ကာ အရပ်ရပ်မှ ဦးချ၍ ရိုသေကန်တော့ကြ၏။

Verse 10

अथ ब्रह्मापि संभीतो दृष्ट्वा रूपं च शांकरम् । तुष्टाव तुष्टहृदयो देवैस्सह समाहितः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာလည်း ရှင်ကရ၏ သုခသန္တိပြည့်ဝသော သာကာရရုပ်ကို မြင်၍ အံ့ဩကြောက်ရွံ့သွားကာ ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆင်နွှဲ၏။ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ နတ်တို့နှင့်အတူ စတုတ္ထာများကို ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवस्तुतिवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» တွင် ဒုတိယပိုင်း ရုဒြသံဟိတာ၌၊ ပဉ္စမ ယုဒ္ဓခဏ္ဍ အတွင်းရှိ «ဒေဝစတုတိ-ဝဏ္ဏန» ဟူသော အမည်ရ အခန်း တစ်ဆယ့်တစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 12

ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव भक्तानुग्रहकारक । प्रसीद परमेशान सर्व देवहितप्रद

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— အို ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ၊ भक्त များအပေါ် ကရုဏာပေးတော်မူသော အရှင်၊ ပရမေရှာန၊ သာသနာတော်အားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသော အရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါ။

Verse 13

प्रसीद जगतां नाथ प्रसीदानंददायक । प्रसीद शंकर स्वामिन् प्रसीद परमेश्वर

အို လောကနာထ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါ။ အို အာနန္ဒ ပေးတော်မူသော အရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါ။ အို ရှင်ကရ စွာမင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါ။ အို ပရမေရှွရ၊ ကရုဏာအနုဂ्रहကို ပေးတော်မူပါ။

Verse 14

ओंकाराय नमस्तुभ्यमाकारपरतारक । प्रसीद सर्वदेवेश त्रिपुरघ्न महेश्वर

အိုṁကာရဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံ နမಸ್ಕာရပါ၏။ “အ” ဟူသော မူလသံ၏ အနှစ်သာရဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကယ်တင်ရှင်တော်မူ၏။ အရှင်တို့၏ အရှင်၊ မဟာဒေဝ၊ တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော မဟေရှ್ವರ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားတော်မူပါ။

Verse 15

नानावाच्याय देवाय वरणप्रिय शंकर । अगुणाय नमस्तुभ्यं प्रकृतेः पुरुषात्पर

နာမနှင့်စကားအမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသော ဘုရားရှင် သင်္ကရာ (Śaṅkara) အရှင်၊ ပရသဒ်ပေးခြင်းကို နှစ်သက်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်၍ ပရကృతိနှင့် ပုရုෂကိုပါ လွန်ကဲသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 16

निर्विकाराय नित्याय नित्यतृप्ताय भास्वते । निरंजनाय दिव्याय त्रिगु णाय नमोऽस्तु ते

ပြောင်းလဲမှုမရှိသော၊ အနန္တကာလတည်မြဲသော၊ အမြဲတမ်းတೃप्त (ကျေနပ်ပြည့်ဝ) သော၊ တောက်ပထွန်းလင်းသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ ဒိဗ္ဗ (မြတ်သန့်) သော အရှင်၊ အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော်လည်း ဂုဏသုံးပါးကို အတွင်းမှ အုပ်စိုးသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 17

सगुणाय नमस्तुभ्यं स्वर्गेशाय नमोस्तु ते । सदाशिवाय शांताय महेशाय पिनाकिने

ဂုဏရှိသော (စဂုဏ) အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သဒာရှီဝ၊ ငြိမ်းချမ်းသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ပိနာက သံလွင် (လေး) ကို ကိုင်ဆောင်သော မဟေရှ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 18

सर्वज्ञाय शरण्याय सद्योजाताय ते नमः । वामदेवाय रुद्राय तदाप्यपुरुषाय च

အရာအားလုံးကို သိမြင်သော၊ အားလုံး၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏—သဒ္ယောဇာတ (Sadyojāta) အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဝာမဒေဝ၊ ရုဒ္ရ အရှင်တို့အား နမောတော်တင်ပါ၏၊ ထို့ပြင် အဂ္ဃောရ-ပုရုෂ (Aghora-Puruṣa) မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တော်အားလည်း နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 19

अघोराय सुसेव्याय भक्ताधीनाय ते नमः । ईशानाय वरेण्याय भक्तानंदप्रदायिने

အဂ္ဃောရ အရှင်၊ လွယ်ကူစွာ ပူဇော်နိုင်၍ ချစ်ခင်စွာ ဆောင်ရွက်ဝတ်ပြုထိုက်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဘက္တများအပေါ် တုံ့ပြန်ကာ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းအောက်၌ ရှိတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အီရှာန (Īśāna) အမြတ်ဆုံး၊ အလွန်တန်ဖိုးရှိစွာ ကိုးကွယ်ထိုက်သော အရှင်၊ ဘက္တတို့အား အာနန္ဒ ပေးသနားသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 20

रक्षरक्ष महादेव भीतान्नस्सकलामरान् । दग्ध्वा च त्रिपुरं सर्वे कृतार्था अमराः कृ ताः

ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ မဟာဒေဝါ—ကြောက်ရွံ့နေသော အမရဒေဝတားတို့ အားလုံးကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ တြိပုရကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပြီးနောက် အမရတို့အားလုံးသည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံ၍ အောင်မြင်ပြီးဖြစ်ကြသည်။

Verse 21

स्तुत्वैवं देवतास्सर्वा नमस्कारं पृथक्पृथक् । चक्रुस्ते परमप्रीता ब्रह्माद्यास्तु सदाशिवम्

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဘုရားတို့အားလုံးသည် တစ်ဦးချင်းစီ သီးသန့် နမസ്കာရ ပြုကြ၏။ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် အလွန်ပီတိဖြစ်ကာ စဒါရှီဝအား ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 22

अथ ब्रह्मा स्वयं देवं त्रिपुरारिं महेश्वरम् । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा नतस्कंधः कृतांजलिः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာကိုယ်တိုင်သည် တြိပုရာ၏ ရန်သူ မဟေရှွရ မဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ပခုံးကို နိမ့်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိဖြင့် ပေါင်းစည်းလျက် စတုတ္ထာကို ဆက်ကပ်၏။

Verse 23

ब्रह्मोवाच भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शंकर । त्वयि भक्तिः परा मेऽस्तु महादेवानपायिनी

ဘြဟ္မာက ဆို၏—အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝဒေဝေရှ၊ တြိပုရာန္တက၊ ရှင်ကရ၊ မဟာဒေဝာ၊ သင်၌ ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိရှိပါစေ၊ မပျောက်မလျော့သော ဘက္တိဖြစ်ပါစေ။

Verse 24

सर्वदा मेऽस्तु सारथ्यं तव देवेश शंकर । अनुकूलो भव विभो सदा त्वं परमेश्वर

အို ရှင်ကရ၊ ဒေဝေရှ၊ သင်၏ စာရഥိဖြစ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အမြဲရှိပါစေ။ အို ဗိဘို၊ အို ပရမေရှွရ၊ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြု၍ အနုကူလဖြစ်တော်မူပါ။

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा विधिश्शंभुं भक्तवत्सलमानतः । विरराम नतस्कंधः कृतांजलिरुदारधीः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဤသို့ ရှမ္ဘု—ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာကွယ်သော အရှင်တော်—ကို ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) သည် နမတ်ပြု၍ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ မိမိ၏ စတုတိကို ရပ်တန့်하였다။ ပခုံးကို ညွှတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိဖြင့် ဆုပ်၍ မဟာသဘောထားဖြင့် ရပ်နေ၏။

Verse 26

जनार्दनोऽपि भगवान् नमस्कृत्य महेश्वरम् । कृतांजलिपुटो भूत्वा तुष्टाव च महेश्वरम्

ဘုရား ဇနာဒန (ဝိෂ္ဏု) သည်လည်း မဟေရှ್ವರကို နမတ်ပြု၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိပုဋ်ဖြင့် ဆုပ်ကာ ထို မဟေရှ్వర အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော်ကို ချီးမွမ်း하였다။

Verse 27

विष्णुरुवाच देवाधीश महेशान दीनबंधो कृपाकर । प्रसीद परमेशान कृपां कुरु नतप्रिय

ဝိෂ္ဏုက ပြောသည်— “ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ မဟေရှာန၊ ဒုက္ခရောက်သူတို့၏ မိတ်ဆွေ၊ ကရုဏာ၏ အရင်းအမြစ်တော်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပရမေရှာန၊ သနားကြင်နာပါ။ နမတ်ပြုသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်တော်ဖြစ်သဖြင့် ကရုဏာပြုပါ။”

Verse 28

निर्गुणाय नमस्तुभ्यं पुनश्च सगुणाय च । पुनः प्रकृतिरूपाय पुनश्च पुरुषाय च

ဂုဏ်အလုံးစုံကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ သခင်တော်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏၊ ထို့ပြင် ဂုဏ်နှင့် ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော စဂုဏ သခင်တော်အားလည်း နမောနမတ်ပြုပါ၏။ ထို့ပြင် ပရကృతိ (ထင်ရှားသော သဘာဝ) အဖြစ်တော်မူသော သခင်တော်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏၊ ထို့ပြင် ပုရုෂ (အတွင်းရှိ သတိဉာဏ်ရှင်) အဖြစ်တော်မူသော သခင်တော်အားလည်း နမောနမတ်ပြုပါ၏။

Verse 29

पश्चाद्गुणस्वरूपाय नतो विश्वात्मने नमः । भक्तिप्रियाय शांताय शिवाय परमात्मने

ထို့နောက် ဦးညွှတ်ကာ ဂုဏ်သုံးပါး၏ အရင်းအမြစ်တော်မူ၍ စကြဝဠာ၏ အတွင်းဝိညာဉ်တော်မူသော သခင်တော်အား နမောနမတ်ပြု၏။ ဘက္တိကို ချစ်မြတ်နိုးသော၊ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်း၍ မင်္ဂလာရှိသော၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော်ဖြစ်သည့် ရှိဝသခင်တော်အား ဩဘိသေကပြု၏။

Verse 30

सदाशिवाय रुद्राय जगतां पतये नमः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽद्य वर्द्धमाना भवत्विति

လောကအားလုံး၏ အရှင် ရုဒြ (Rudra) သဒာရှီဝ (Sadāśiva) ထံ နမസ്കာရပါ၏။ ယနေ့မှစ၍ ကိုယ်၏ ခိုင်မာသော ဘက္တိသည် ကိုယ်တော်၌ အမြဲတမ်း တိုးပွားကြီးထွားပါစေ။

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा विररामासौ शैवप्रवरसत्तमः । सर्वे देवाः प्रणम्योचुस्ततस्तं परमेश्वरम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရှိုင်ဝဘက်တော်ဝင်အထက်မြတ်သူသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် နတ်အားလုံးက ဦးညွတ်ပူဇော်ကာ အမြင့်ဆုံးသခင် ပရမေရှ్వరကို လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 32

देवा ऊचुः । देवनाथ महादेव करुणाकर शंकर । प्रसीद जगतां नाथ प्रसीद परमेश्वर

နတ်များက လျှောက်ကြသည်။ «ဒေဝနာထ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ ရှင်ကရာ၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ လောကတို့၏ အရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ ပရမေရှවර အမြင့်ဆုံးသခင်၊ ကျေးဇူးပြုပါ»။

Verse 33

प्रसीद सर्वकर्ता त्वं नमामस्त्वां वयं मुदा । भक्तिर्दृढास्माकं नित्यं स्यादनपायिनी

အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ဦးညွတ်ပူဇော်ပါ၏။ အရှင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘက္တိသည် အမြဲတမ်း ခိုင်မြဲ၍ မခွာမလွဲ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 34

सनत्कुमार उवाच । इति स्तुतश्च देवेशो ब्रह्मणा हरिणामरैः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा शंकरो लोकशंकरः

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဗြဟ္မာ၊ ဟရီ(ဗိဿနု) နှင့် နတ်များက ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင် ရှင်ကရာ—လောကကို ကောင်းကျိုးပေးတော်မူသူ—စိတ်နှလုံး ကြည်နူးငြိမ်းချမ်းလျက် သူတို့အား ပြန်လည်မိန့်ကြား၏။

Verse 35

शंकर उवाच । हे विधे हे हरे देवाः प्रसन्नोऽस्मि विशेषतः । मनोऽभिलषितं ब्रूत वरं सर्वे विचा रतः

ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူ၏—“ဟေ ဝိဓေ (ဗြဟ္မာ)၊ ဟေ ဟရိ (ဗိဿနု)၊ ဟေ ဒေဝတို့—ငါသည် အထူးသဖြင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ အားလုံးက ကောင်းစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သင်တို့ စိတ်နှလုံးက လိုလားသော ဆုတောင်းအကျိုး (ဗရ) ကို ယခု ပြောကြလော့။”

Verse 36

सनत्कुमारः उवाच । इत्युक्तं वचनं श्रुत्वा हरेण मुनिसत्तम । प्रत्यूचुस्सर्वदेवाश्च प्रसन्नेनान्तरात्मना

စနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူ၏—အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ဟရိ (ဗိဿနု) ပြောသော ဤစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝအားလုံးက အတွင်းစိတ် ငြိမ်းချမ်း၍ ပျော်ရွှင်သဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားကြ၏။

Verse 37

सर्वे देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरस्त्वया । देवदेवेश चास्मभ्यं ज्ञात्वा दासान्हि नस्सुरान्

ဒေဝအားလုံးက ပြောကြ၏—“သခင်ဘုရား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ သင်က ဆုတောင်းအကျိုး (ဗရ) ပေးမည်ဆိုပါက၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝသခင်တော်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်၏ ကျွန်များဖြစ်သော ဒေဝများဟု သိမြင်၍ ထိုဗရကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 38

यदा दुःखं तु देवानां संभवेद्देवसत्तम । तदा त्वं प्रकटो भूत्वा दुःखं नाशय सर्वदा

နတ်တို့၌ ဒုက္ခဝေဒနာ ပေါ်ပေါက်လာသော်၊ နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော အရှင်၊ ထိုအခါ သင်သည် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်း၍ ထိုဒုက္ခကို အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးပါ။

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो भगवानुद्रो ब्रह्मणा हरिणामरैः । युगपत्प्राह तुष्टात्मा तथेत्यस्तु निरंतरम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဗြဟ္မာ၊ ဟရီ(ဗိဿနု) နှင့် နတ်တို့က တပြိုင်နက်တည်း လျှောက်ထားကြသဖြင့်၊ ဘဂဝန် ရုဒြာသည် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်၍ တပြိုင်နက်တည်း “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ မပြတ်မလပ် ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြန်ကြားတော်မူ၏။

Verse 40

स्तवैरेतैश्च तुष्टोऽस्मि दास्यामि सर्वदा ध्रुवम् । यदभीष्टतमं लोके पठतां शृण्वतां सुराः

“ဤသီချင်းတော်များကြောင့် ငါ စိတ်ကျေနပ်ပြီ။ လောက၌ အလိုအပ်ဆုံး အမြတ်ဆုံးကို ဤသီချင်းတော်များကို ရွတ်ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အား နတ်တို့ရေ၊ ငါ အမြဲတမ်း မလွဲမသွေ ပေးအပ်မည်။”

Verse 41

इत्युक्त्वा शंकरः प्रीतो देवदुःखहरस्सदा । सर्वदेवप्रियं यद्वै तत्सर्वं च प्रदत्तवान्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ ဒုက္ခကို အမြဲဖယ်ရှားပေးသော ရှင်ကရာသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍၊ နတ်အားလုံးအတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်း၍ အကျိုးရှိသော အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပေးအပ်တော်မူ၏။