Yuddhakhanda
त्रिपुरवर्णनम् (Tripura-varṇanam) — “Description of Tripura”
அத்தியாயம் 1ல் திரிபுரவத உபாக்யானம் தொடங்குகிறது. கணேசனுக்கும் கௌரி-சங்கரருக்கும் வணக்கம் செலுத்தி, உரையாடல் வழியாகக் கதையை வழங்குமாறு வேண்டப்படுகிறது. நாரதர் ‘பரமானந்தம் தரும்’ வரலாற்றை கேட்கிறார்—ருத்ரரூப சங்கரர் அலைந்து திரியும் துஷ்டர்களை எவ்வாறு அழித்தார், மேலும் தேவர்களின் பகைவர்களின் மூன்று நகரங்களையும் ஒரே அம்பால் ஒரே நேரத்தில் எவ்வாறு எரித்தார். பிரம்மா வ்யாச→சனத்குமார→பிரம்மா→நாரதர் என்ற புராண பரம்பரையைச் சொல்லி அதிகாரத்தை நிறுவுகிறார். சனத்குமாரர் காரண முன்னுரையை கூறுகிறார்—ஸ்கந்தன் தாரகாசுரனை வதம் செய்த பின் அவனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்: தாரகாக்ஷன், வித்யுன்மாலி, கமலாக்ஷன். அவர்கள் கட்டுப்பாடு, வலிமை, சத்தியம், உறுதி கொண்ட வீரர்கள்; ஆனால் தேவர்களுக்கு விரோதிகள்; ஆகவே சிவன் தலையீட்டின் பீடிகை அமைக்கப்படுகிறது.
देवस्तुतिः (Devastuti) — Hymn/Praise of the Devas
இந்த அதிகாரத்தில் தேவர்களின் துன்பத்திற்குப் பின் அவர்கள் எவ்வாறு மீண்டும் நலமடைந்தார்கள் என்று வியாசர் பிரம்மாவிடம் கேட்கிறார். பிரம்மா சிவனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து, சனத்குமாரரின் உரையாய் நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். திரிபுரநாதனின் ஒளிச்சக்தியும் ‘மாயா’ எனும் மாயாவி சிற்பியும் (தாரகாசுர வம்சத்துடன் தொடர்புடையவன்) ஏற்படுத்திய அடக்குமுறையால் தேவர்கள் தகித்து, ஒடுக்கப்பட்டு, துயருற்று பிரம்மாவைச் சரணடைகிறார்கள். வணங்கி தங்கள் வேதனையை அறிவித்து, பகைவரை அழிக்கும் நடைமுறை வழியை வேண்டுகின்றனர். பிரம்மா அவர்களைத் தைரியப்படுத்தி தைத்ய-தானவ வேறுபாட்டை விளக்கி, உண்மையான தீர்வு சர்வன் (சிவன்) மூலமே நிறைவேறும் என்கிறார். மேலும் பிரம்மாவுடன் தொடர்பால் வளர்க்கப்பட்ட தைத்யனை பிரம்மா நேரடியாக வதம் செய்வது தர்மமல்ல; ஆனால் சிவசக்தி இவ்வரம்புகளை மீறி முடிவான தீர்வை அளிக்கும் எனக் கூறுகிறார். ‘தேவஸ்துதி’ என்ற தலைப்பு, நீண்ட ஸ்துதி வழியே சிவனின் அருளை அழைத்து திரிபுரப் போர்சுழலில் தீர்மானமான தலையீட்டை ஏற்படுத்துவதே மையம் என்பதை உணர்த்துகிறது।
भूतत्रिपुरधर्मवर्णनम् (Description of the Dharma/Conduct of the Bhūta-Tripura) — Chapter 3
இந்த அதிகாரத்தில் திரிபுரவதோபாக்யானத்தின் நடுவில், திரிபுரத்தின் அரசர்களையும் குடிகளையும் கொல்ல வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற தர்மவிசாரம் எழுகிறது. சிவன் முதலில்—இப்போது திரிபுராத்யக்ஷன் புண்யவான்; புண்யம் செயல்படும் இடத்தில் காரணமின்றி ஞானிகள் கொலை செய்யார்—என்று கூறுகிறார். தேவர்களின் துயரை ஏற்றுக்கொண்டபோதும், தாரகனின் புதல்வர்களும் மூன்று நகரக் குடிகளும் அபார வலிமையுடையவர்கள்; அவர்களை வதம் செய்வது கடினம் என நினைவூட்டுகிறார். பின்னர் நெறியியல் பக்கம் திரும்பி, மித்ரத்ரோகம் மகாபாபம்; நல்வாழ்த்தியரைத் துரோகம் செய்வது பெரும் குற்றம்; க்ருதக்ஞதைக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை—என்று விளக்குகிறார். தைத்யர்கள் தன் பக்தர்கள் என்பதால் அவர்களை கொல்லுமாறு தேவர்கள் கேட்பதும் தர்மமல்ல எனச் சுட்டி, இக்காரணங்களை விஷ்ணுவிடம் தெரிவிக்குமாறு ஆணையிடுகிறார். சனத்குமாரர் கூறுவதுபோல், இந்திராதி தேவர்கள் முதலில் பிரம்மாவிடம் சென்று, பின்னர் விரைவாக வைகுண்டம் சென்று அடுத்த ஆலோசனைக்கு வழி வகுக்கிறார்கள். இவ்வாறு அதிகாரம் திரிபுரவதத்தை வெறும் போராக அல்ல, புண்யம், பக்தி, நட்பு, உலகநியதி ஆகியவற்றை சமநிலைப்படுத்தும் தர்மவினாவாக மாற்றுகிறது।
त्रिपुरदीक्षाविधानम् — Tripura Dīkṣā: Prescriptive Procedure (Chapter on the Ordinance of Initiation)
சனத்குமார–பாராசர்ய உரையாடலில், திரிபுர நிகழ்வுடன் தொடர்புடைய தர்மநோக்கிய செயல்களைத் தடுக்க அல்லது சோதிக்க ஒரு தெய்வீக எதிர்நடவடிக்கை இவ்வத்யாயத்தில் கூறப்படுகிறது. சனத்குமாரர் கூறுவதாவது—விஷ்ணு (அச்யுதன்) தன் உடல்சார்ந்த தெய்வத் தத்துவத்திலிருந்து மாயையால் உருவான ஒரே ஒரு புருஷனைப் படைத்து, தர்மவிக்னம் உண்டாக்கும் பணிக்காக நியமிக்கிறார். அவன் மொட்டைத்தலை, மங்கிய ஆடை, பாத்திரம், பொட்டலம் ஆகியவற்றுடன், நடுங்கும் குரலில் மீண்டும் மீண்டும் “தர்மம்” என்று சொல்லி, போலியான பக்தி/தர்மத்தின் அடையாளமாகத் தோன்றுகிறான். அவன் விஷ்ணுவை வணங்கி—யாரை வழிபட வேண்டும், என்ன செயல் செய்ய வேண்டும், எந்த பெயர்களை ஏற்க வேண்டும், எங்கு வாழ வேண்டும்—என்று உபதேசம் கேட்கிறான். விஷ்ணு அவன் தோற்றமும் நோக்கமும் விளக்கி, அவன் தன் உடலிலிருந்து பிறந்தவன், தன் காரியத்திற்காக நியமிக்கப்பட்டவன், உலகில் வழிபடத்தக்கவனாகக் கருதப்படுவான் என்று கூறி, ‘அரிஹன்’ என்ற பெயரை அளிக்கிறார்; பிற பெயர்கள் அசுபம் எனச் சொல்லி, தக்க இடம்/வாசஸ்தல விதியை பின்னர் கூறுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார். மாயை, ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரம், மற்றும் தர்மம் போலி வடிவங்களால் பாதிக்கப்படுதல் ஆகிய தத்துவங்களும் இதில் சுட்டப்படுகின்றன।
त्रिपुरमोहनम् (Tripuramohana — “The Delusion/Enchanting of Tripura”)
அத்தியாயம் 5-ல் வியாசர், மாயாவி தபஸ்வியால் தீட்சை பெற்று மயக்கமடைந்த தைத்யராஜனுக்குப் பின் என்ன நிகழ்ந்தது என்று கேட்கிறார். சனத்குமாரர் தீட்சைக்குப் பிந்தைய உரையாடலை விளக்குகிறார். சீடர்களால் சூழப்பட்டு, நாரதர் முதலியோருடன் வந்த அரிஹன் எனும் தபஸ்வி, தைத்ய ஆளுநருக்கு ‘வேதாந்தசாரம்’ எனும் பரம ரகசிய உபதேசத்தை அளிக்கிறார். அதில், சம்சாரம் அனாதி; இறுதி கர்த்தா–கர்ம இருமை இன்றி அது தானே தோன்றி தானே லயமாகிறது என்கிறார். பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனி வரை, உடல்-பந்தம் வரை, ஆத்மாவே ஒரே ஆண்டவன்; இரண்டாம் கட்டுப்படுத்துபவன் இல்லை. தேவர்கள் முதல் பூச்சிகள் வரை எல்லா உடல்களும் நாசமுடையவை, காலத்தில் அழிகின்றன. உணவு, உறக்கம், பயம், மைதுனத் தூண்டுதல் அனைத்தும் உடலுடையோருக்கு பொதுவானவை; நோன்புக்குப் பின் வரும் திருப்தியும் ஒரேபோல் உள்ளது. திரிபுர நிகழ்வில் இந்த ‘அத்வைத’ போன்ற ஆலோசனை மாயையாக இருந்து தைத்யர்களின் நம்பிக்கையை குலைத்து, சிவனின் பெரிய திட்டத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறது।
शिवस्तुतिवर्णनम् (Śiva-stuti-varṇanam) — “Description of Hymns in Praise of Śiva”
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—திரிபுர அசுரத் தலைவர்கள் மயக்கமடைந்து சிவபூஜையை கைவிட்டபோது, சமூக-மத ஒழுங்கு (நூலில் கூறப்படும் ஸ்த்ரீதர்மம் முதலியவை) எவ்வாறு துராசாரமாக சிதைந்தது என்று. சனத்குமாரர் கூறுகிறார்: ஹரி (விஷ்ணு) ‘வெற்றி பெற்றதுபோல்’ தேவர்களுடன் கைலாசம் சென்று உமாபதி சிவனிடம் நிகழ்வுகளை அறிவிக்கிறார். சிவசன்னிதியில் பிரம்மா ஆழ்ந்த சமாதியில் இருப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; விஷ்ணு மனத்தால் சர்வஞ்ஞ பிரம்மாவை அணுகி, பின்னர் சங்கரனைத் தெளிவாக ஸ்துதி செய்கிறார்—மகேஸ்வரன், பரமாத்மா, ருத்ரன், நாராயணன், பிரம்மம் என சிவனின் ஒருமையை ஸ்தோத்திரமாக வெளிப்படுத்துகிறார். அதன் பின் விஷ்ணு தண்டவத் प्रणாமம் செய்து, நீரில் நின்றபடி தக்ஷிணாமூர்த்தியுடன் தொடர்புடைய ருத்ரமந்திரத்தை ஜபித்து, சம்பு/பரமேஸ்வரனை தியானிக்கிறார்; தேவர்களும் மகேஸ்வரனில் மனத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்கள். இவ்வதிகாரம் கதையும் வழிபாட்டு முறையும் இணையும் திருப்பமாக இருந்து, ஸ்துதி-ஜப-தியானமே தெய்வப் பதிலும் பின்னர் தீர்வும் ஏற்படக் காரணம் என காட்டுகிறது।
देवस्तुतिवर्णनम् (Deva-stuti-varṇana) — “Description of the Gods’ Hymn/Praise”
அத்தியாயம் 7-ல் சனத்குமாரர் நிகழ்வை உரைக்கிறார். சரண்யனும் பக்தவத்ஸலனும் ஆன சிவன், கூடியிருந்த தேவர்களின் வேண்டுதல்களை ஏற்றுக்கொள்கிறான். பின்னர் தேவி தன் புதல்வர்களுடன் வர, விஷ்ணு முதலியோர் உடனே சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து மங்கள ஜயவாக்குகளைச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் அவள் வருகையின் காரணத்தைச் சிறிது நேரம் மௌனமாக வைத்திருப்பார்கள். வியப்பால் நிறைந்த தேவி சிவனை அணுகி, சூரியன் போல் ஒளிரும், விளையாட்டுத் தன்மை கொண்ட ஷண்முக ஸ்கந்தனைச் சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து காட்டுகிறாள். சிவன் மகிழ்ந்து ஸ்கந்தன் முகஅமிர்தத்தை அருந்துவது போலத் திருப்தியடையாமல், அவனை அணைத்து அன்புடன் மணம் பார்த்து மயங்குகிறான்; அந்த வாத்ஸல்யத்தில் தன் தேஜஸால் எரிந்த தைத்யர்களையும் நினைவுகூரவில்லை. இவ்வத்தியாயம் ஒரு புறம் தேவஸ்துதி-சரணாகதி, மறுபுறம் சிவனின் குடும்ப அன்பு லீலா-ரச அனுபவம் என இரண்டையும் இணைத்து, முடிவில் ‘தேவஸ்துதிவர்ணனம்’ எனப் பெயரிடப்படுகிறது।
रुद्ररथ-निर्माणवर्णनम् / Description of Rudra’s Divine Chariot Construction
அத்தியாயம் 8 உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. சிவன் காரியத்திற்காக விஸ்வகர்மா செய்த ‘தேவமய’ ருத்ரரதத்தின் இயல்பை விளக்குமாறு வியாசர் சனத்குமாரரை வேண்டுகிறார். சனத்குமாரர் சிவபாதபத்மங்களை நினைந்து, அந்த ரதத்தை ‘சர்வலோகமயம்’, பொன்மயம், அனைவராலும் ஏற்றதாக வர்ணிக்கிறார். அதன் வலது-இடது பகுதிகள் சூரியன்-சோமன் தொடர்புடையவை; சக்கரத்தில் பதினாறு கலைகள்/அரங்கள், மேலும் ரிஷ-நக்ஷத்திரங்கள் அலங்காரங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் அரங்களில், ஆறு ऋதுக்கள் நெமி-நாபி ரூபமாக, அந்தரிக்ஷம் முதலிய உலகங்கள் ரதத்தின் அங்கங்களாக அமைக்கப்படுகின்றன. உதய-அஸ்த மலைகள், மந்தர, மகாமேரு ஆகியவை ஆதாரமாக இருந்து அதன் நிலைத்தன்மையை காட்டுகின்றன. இவ்வாறு சிவனின் தர்மச் செயற்பாட்டிற்காக முழு பிரபஞ்சமும் ஒரே தெய்வ வாகனமாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதாகச் சொல்கிறது.
दिव्यरथारोहणम् — Śiva’s Ascent on the Divine Chariot (Pre-battle Portents)
அத்தியாயம் 9 யுத்தத்திற்கு முன்பான தருணத்தில் சிவன் மகாதிவ்ய ரதத்தில் ஏறுவதைக் கூறுகிறது. சனத்குமாரர் விளக்குவது: பிரம்மா நிகமம்/வேதங்களை அஸ்வரூபமாகக் கருதி ரதத்தை அலங்கரித்து, சூலினான சிவனுக்கு முறையாக அர்ப்பணித்தார். சர்வதேவமயனான சிவன் ரிஷிகள், தேவர்கள் ஸ்துதியிட, பிரம்மா-விஷ்ணு மற்றும் லோகபாலர்கள் முன்னிலையில் ரதாரோஹணம் செய்தார்; வேதஜ அஸ்வங்கள் வணங்கின, பூமி நடுங்கியது, மலைகள் குலுங்கின, சேஷன் பாரத்தால் துயருற்றான். ‘தரணீதர’ தொடர்புடைய ஒரு தாங்குபவன் வृषேந்திர ரூபம் கொண்டு சிறிது நேரம் ரதத்தைத் தாங்கினாலும், சிவதேஜஸால் அந்த ஆதாரமும் தளர்ந்தது. பின்னர் சாரதி கட்டுப்பாட்டுக் கயிறுகளைப் பிடித்து அஸ்வங்களை நிலைநிறுத்தி ரதத்தின் இயக்கத்தை சமப்படுத்தினான். இவ்வத்தியாயம் யுத்தமுன் எல்லைக்காட்சியாக, தெய்வ ஒழுங்கையும் பிரபஞ்ச முன்னறிகுறிகளையும் வேத-பிரதீக ரத-அஸ்வங்களின் வழி சிவனின் அளவிலாத தேஜஸை வெளிப்படுத்துகிறது.
त्रिपुरदाहवर्णनम् | Tripura-dāha-varṇanam (Description of the Burning of Tripura)
இந்த அதிகாரத்தில் சனத்குமாரர் திரிபுரதாஹத்திற்கு முன்பான நிகழ்வுகளை உரைக்கிறார். சம்பு/மஹேஸ்வரர் ரதத்தில் ஏறி முழு ஆயுதங்களுடன் ஒப்பற்ற அம்பைத் தயாரித்து, நிலையான போர்நிலையை ஏற்று நீண்ட நேரம் தவம் போன்ற ஒருமுகத் தியானத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இலக்கை நோக்கும் நுட்பத்தைச் சுட்டி, பெருவிரலுடன் தொடர்புடைய ஒரு கணநாயகன் குறிப்பிடப்படுகிறான். அப்போது ஆகாசவாணி கேட்கிறது—தாக்குதலுக்கு முன் விநாயகர் (கணேசர்) வழிபடப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் திரிபுரநாசம் நடைபெறாது. சிவன் விநாயகரை வழிபட்டு பத்திரகாளியை அழைக்கிறார்; விநாயகர் திருப்தியடைந்த பின் மூன்று நகரங்களின் தரிசனம்/நிலையறிதல் தொடர்கிறது, மேலும் உலகமெங்கும் வழிபடப்படும் பரப்ரஹ்மமான மஹேஸ்வரரே கர்த்தா எனில் ‘மற்றவர்’ அருளால் அல்ல, விதி மற்றும் சங்கல்பத்தால் வெற்றி உண்டாகும் என்ற தத்துவமும் கூறப்படுகிறது.
त्रिपुरदाहानन्तरं देवभयः ब्रह्मस्तुतिश्च — Fear of the Gods after Tripura’s Burning and Brahmā’s Praise
அத்தியாயம் 11-ல் வியாசர் கேட்கிறார்—திரிபுரம் முழுவதும் எரிந்த பின் மாயா மற்றும் திரிபுர அதிபதிகள் எங்கே சென்றனர்? ஶம்புகதையின் அடிப்படையில் முழு நிகழ்வை அறிய விரும்புகிறார். சூதர் கூறுகிறார்: சனத்குமாரர் சிவபாத ஸ்மரணத்துடன் விளக்கம் தொடங்கி, சிவனின் செயல்கள் பாபநாசகமும் லீலாரூபமும் என வர்ணிக்கிறார். பின்னர் ருத்ரனின் அளவிலா தேஜஸால் தேவர்கள் அதிசயித்து வாக்கிழந்து நிற்கிறார்கள்; சிவரூபம் எல்லாத் திசைகளிலும் ஜ்வலித்து, கோடி சூரிய ஒளிபோலும், பிரளய அக்கினி போன்றதுமாகச் சொல்லப்படுகிறது—இதனால் தேவர்கள், ரிஷிகள், பிரம்மாவும் அஞ்சுகின்றனர். அனைவரும் பணிவுடன் பக்தியாய் நிற்க, பிரம்மா உள்ளார்ந்த அமைதியுடன் இருந்தாலும் பயத்துடன் தேவர்களோடு சேர்ந்து ஸ்துதி செய்கிறார்—சிவனின் பரம ரூப தரிசனத்திற்குப் பின் ஸ்துதியே உரிய மறுமொழி என अध्यாயம் முடிகிறது.
मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)
அத்தியாயம் 12-ல் சனத்குமாரர் கூறுகிறார்: பிரசன்னமான சிவனை கண்ட மய தானவன்—முன்பு சிவகருணையால் ‘அதக்த’ (எரியாதவன்) ஆக இருந்தவன்—மகிழ்ச்சியுடன் வந்து மீண்டும் மீண்டும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான். பின்னர் எழுந்து நீண்ட ஸ்துதியை உரைத்தான்—சிவனை தேவதேவ/மகாதேவ, பக்தவத்ஸல, கல்பவிருட்சம் போன்ற தாராள தாதா, பாகுபாடற்றவன், ஜ்யோதிரூபன், விஸ்வரூபன், தூயவன் மற்றும் தூய்மைப்படுத்துபவன், ரூபமுடையவன் மற்றும் ரூபாதீதன், உலகங்களின் கர்த்தா-பர்த்தா-ஸம்ஹர்த்தா எனப் போற்றினான். தன் புகழ்ச்சி போதாது என ஒப்புக்கொண்டு ‘ஸ்துதிப்ரிய பரேஸ்வரா’ என்று சரணாகதியாகக் காப்பு வேண்டினான். சனத்குமாரர் முடிவில்: சிவன் ஸ்துதியைக் கேட்டு மகிழ்ந்து மயனை மரியாதையுடன் உரையாடினார்—அடுத்த உபதேச/வரத்தின் தொடக்கம்.
कैलासमार्गे शङ्करस्य परीक्षा — Śiva Tests the Approachers on the Kailāsa Path
அத்தியாயம் 13 உள்நடப்பு பரம்பரையாக அமைந்துள்ளது—வியாசர் சிவனின் செயலும் களங்கமற்ற புகழும் விரிவாகக் கேட்கிறார்; சூதர் சனத்குமாரரின் பதிலை அறிவிக்கிறார். பின்னர் ஜீவன் மற்றும் இந்திரன் (சக்ரன்/புரந்தரன்) தீவிர பக்தியுடன் கைலாசப் பாதையில் சிவதரிசனத்திற்குச் செல்கிறார்கள். அவர்களின் வருகையை அறிந்த சிவன், அவர்களின் ஞானமும் உள்ளார்ந்த நிலையும் சோதிக்க முடிவு செய்து, பாதையின் நடுப்பகுதியில் திகம்பரமாக, ஜடாமுடி கட்டிய தவசி-ஒளிமிக்க, அச்சமூட்டும் அதிசய வடிவில் நின்று வழியைத் தடுக்கிறார். சிவனை அறியாமல் பதவிக் களிப்பில் இந்திரன்—நீ யார், எங்கிருந்து வந்தாய், சாம்புவு வீட்டில் உள்ளாரா அல்லது எங்காவது சென்றாரா? என்று விசாரிக்கிறான். இந்நிகழ்வு மூலம் அறிதல்-அறியாமை, அதிகார அகம்பாவத்தின் அபாயம், மேலும் பணிவு-விவேகத்துடன் தான் தெய்வ தரிசனத்தை அணுக வேண்டிய மரியாதை வெளிப்படுகிறது।
शिवतेजसः समुद्रे बालरूपप्रादुर्भावः (Śiva’s Tejas Manifesting as a Child in the Ocean)
அத்தியாயம் 14-ல் வியாசர்–சனத்குமாரர் உரையாடல் தொடர்கிறது. வியாசர், நெற்றிக்கண்/திரிநேத்திரத்திலிருந்து எழுந்த சுயம்பூ சிவதேஜஸை உப்புக் கடலில் எறிந்ததின் விளைவு என்ன எனக் கேட்கிறார். சனத்குமாரர், சிந்து–கங்கை கடல் சங்கமத்தில் அந்த தேஜஸ் உடனே பாலரூபமாக வெளிப்பட்டது எனச் சொல்கிறார். அந்தக் குழந்தையின் பயங்கர அழுகுரலால் பூமி நடுங்கியது; தேவருலகங்கள் செவிடானதுபோல் திகைத்து நின்றன; லோகபாலர்கள் உட்பட எல்லா உயிர்களும் அச்சமடைந்தன. இதை அடக்க இயலாத தேவர்கள், முனிவர்கள் பிதாமஹன், லோககுரு, பரமேஷ்டி பிரம்மாவைச் சரணடைந்து வணங்கி ஸ்துதி செய்து காரணமும் தீர்வும் கேட்கிறார்கள்; அடுத்த தீர்வுக்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
राहोः शिरच्छेदन-कारणकथनम् / The Account of Rāhu’s Beheading (Cause and Background)
அத்தியாயம் 15 ஜலந்தரனின் அரசவையில் தொடங்குகிறது. கடலில் பிறந்த அசுரராஜன் ஜலந்தரன் ராணியுடன் அசுரர்கள் சூழ அமர்ந்திருக்க, ஒளிமிகு ப்ருகுவம்சத்தார் சுக்ராசாரியர் வருகை தந்து முறையாகப் போற்றப்படுகிறார். வரப்பலத்தால் நிச்சிந்தையுடன் இருந்த ஜலந்தரன், அவையில் தலை துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் உள்ள ராகுவைக் கண்டு, அவன் சிரச்சேதத்தை யார் செய்தார், முழு நிகழ்வு என்ன என்று சுக்ரரிடம் கேட்கிறான். சுக்ராசாரியர் மனத்தில் சிவபாதபத்மங்களை நினைத்து, இதிஹாச முறையில் பழைய கதையை விளக்கத் தொடங்குகிறார்—விரோசனபுத்ரன் பலி, ஹிரண்யகசிபு வம்சம் முதலியவற்றை முன்வைத்து—தேவாசுர மோதல்களில் மாயை, புண்ணியம், பழிவாங்கல்/பலன் ஆகிய காரணத் தொடரில் ராகுவின் நிலையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். அரசவையின் விசாரணை குருவின் போதனைக் கதையாக மாறி, அடுத்தடுத்த மோதல்களுக்கு முன்னறிவிப்பு அளிக்கிறது।
देवाः वैकुण्ठगमनम् तथा विष्णोः अवतारस्तुतिः | Devas Go to Vaikuṇṭha and Praise Viṣṇu’s Avatāras
அத்தியாயம் 16-ல் அசுரர்களின் அச்சுறுத்தலால் அஞ்சிய தேவர்கள், பிரஜாபதியின் தலைமையில் வைகுண்டத்திற்குச் செல்கின்றனர். அங்கு அவர்கள் விஷ்ணுவை துதித்து, மச்ச, கூர்ம, வராக, வாமன, பரசுராம, ராம மற்றும் கிருஷ்ண அவதாரங்களின் சிறப்புகளைப் போற்றித் தங்களைக் காக்க வேண்டுகின்றனர்.
अध्याय १७ — देवपलायनं, विष्णोः प्रतियुद्धं, जलंधरक्रोधः (Devas’ Rout, Viṣṇu’s Counterattack, and Jalandhara’s Wrath)
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர் போர்க்களத்தில் ஏற்பட்ட திருப்பத்தை உரைக்கிறார். வலிமைமிக்க தைத்யர்கள் சூலம், பரசு, பட்டீசம் முதலிய ஆயுதங்களால் தேவர்களைத் தாக்கி காயப்படுத்துகின்றனர்; அச்சமுற்ற தேவர்கள் போரைவிட்டு ஓடுகின்றனர். இதைக் கண்ட ஹ்ருஷீகேசன் விஷ்ணு கருடாரூடராக விரைந்து வந்து தைத்யர்களுடன் எதிர்ப்போர் செய்கிறார். சங்கம், வாள், கதா, சார்ங்க வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கி அவர் கோபதீப்த ஒழுக்கத்துடன் போரிடுகிறார்; சார்ங்கத்தின் முழக்கம் மும்முலகிலும் ஒலிக்கிறது. அவரது அம்புகள் பல திதிஜ வீரர்களின் தலைகளை அறுக்கின்றன; சுதர்சனம் பக்தரட்சையின் சின்னமாக அவரது கையில் ஜ்வலிக்கிறது. கருடனின் சிறகுக் காற்றின் வேகத்தால் தைத்யசேனை புயலில் மேகங்கள் போல சிதறுகிறது. தன் படை துன்புறுவதைப் பார்த்த தேவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் ஜலந்தரன் கோபத்தில் வெடிக்கிறான்; அப்போது ஒரு வீரன் ஹரியுடன் சேர்ந்து போரிட விரைந்து முன்னேற, அடுத்த முக்கிய மோதலுக்கான நிலை உருவாகிறது.
देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent
இந்த அதிகாரத்தில் சனத்குமாரர், மகா அசுரன் (ஜலந்தரன் தொடர்புடைய) ஏற்படுத்திய அடக்குமுறையால் தேவர்கள் துன்புற்ற நிலையை விளக்குகிறார். இடம்பெயர்ந்து வேதனைப்பட்ட தேவர்கள் அனைவரும் சிவனிடம் சரணாகதி செய்து, மகேஸ்வரனை வரதனாகவும் பக்தரட்சகனாகவும் போற்றி ஸ்துதி செய்கிறார்கள். சர்வகாமதனும் பக்தவத்ஸலனுமான சிவன், தேவகாரியத்திற்காக நாரதரை அழைத்து பணிக்கிறார். சிவபக்தனும் ஞானியுமான நாரதர் ஆணைப்படி சென்று, இந்திராதி தேவர்களால் ஆசனம், வணக்கம், மரியாதையுடன் வரவேற்கப்படுகிறார். பின்னர் தேவர்கள் ஜலந்தரனால் பலவந்தமாக விரட்டப்பட்ட துயரை முறையிட, அடுத்த தெய்வீக நடவடிக்கைக்கான காரணத் தொடர் நிறுவப்படுகிறது.
जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)
நாரதர் சென்ற பிறகு, சிவனின் சிறப்புகளைக் கேட்ட ஜலந்தரன், சிம்ஹிகேயன் என்ற தூதனை கைலாயத்திற்கு அனுப்புகிறான். அந்தத் தூதன் சிவனை ஒரு சுடுகாட்டு யோகி என்று இகழ்ந்து பேசி, ஜலந்தரனின் அதிகாரத்தைச் சொல்லி பார்வதியை ஒப்படைக்குமாறு கூறுகிறான்.
राहोर्विमोचनानन्तरं जलन्धरस्य सैन्योद्योगः — Rahu’s Aftermath and Jalandhara’s Mobilization
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் உரையால் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—மர்மமான ‘புருஷன்’ ராகுவை விடுவித்த பின் அவன் எங்கே சென்றான்? சனத்குமாரர், விடுதலை நிகழ்ந்த இடம் உலகில் ‘வர்வர’ எனப் பெயர் பெற்றதாக விளக்குகிறார். ராகு மீண்டும் அகம்பாவமும் திடமுமடைந்து ஜலந்தர நகரை நோக்கி சென்று ஈசன் (சிவன்) செய்த செயல்களின் வரிசையை அறிவிக்கிறான். இதைக் கேட்ட சிந்து புத்ரனும் தைத்யசிரேஷ்டனுமான ஜலந்தரன் கோபத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழந்து அசுர சேனையைத் திரட்ட ஆணையிடுகிறான்; காலநேமி முதலியோர், சும்ப-நிசும்பர், காலக/காலகேயர், மௌரியர், தூம்ரர் போன்ற பல குலங்களையும் தலைவர்களையும் பெயரிட்டு போருக்கு அழைக்கிறான்.
द्वन्द्वयुद्धवर्णनम् / Description of the Duel-Combats
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர் கூறுவது: சிவனின் முதன்மை கணநாயகர்கள் நந்தீஸ்வரர், ப்ருங்கி/இபமுகன், மற்றும் ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) ஆகியோரைப் பார்த்ததும் தானவர்கள் கோபமடைந்து ஒழுங்கான இரட்டைப் போரில் (த்வந்த்வ யுத்தம்) இறங்குகின்றனர். நிசும்பன் கார்த்திகேயனை இலக்காக்கி ஐந்து அம்புகளால் அவரது மயூரவாகனத்தின் இதயத்தைத் தாக்க, அது மயக்கமடைந்து விழுகிறது. கார்த்திகேயன் பதிலடியாக நிசும்பனின் ரதத்தையும் குதிரைகளையும் துளைத்து, கூரிய அம்பால் அவனை காயப்படுத்தி போர்க் கர்ஜனை செய்கிறான்; ஆனால் நிசும்பனும் எதிர்தாக்கி, கார்த்திகேயன் சக்தியை எடுக்க முயலும் தருணத்தில் தன் சக்தியால் அவனை விரைவில் வீழ்த்துகிறான். மறுபுறம் நந்தீஸ்வரர் காலநேமியுடன் மோத, நந்தி அவனைத் தாக்கி அவன் ரதத்தின் குதிரைகள், கொடி, ரதம், சாரதி ஆகியவற்றை வெட்டி வீழ்த்துகிறார்; கோபித்த காலநேமி கூரிய அம்புகளால் நந்தியின் வில்லைக் கிழிக்கிறான். போர்த் தந்திரங்கள் தீவிரமாதல், போர்ச் சாதனங்களை செயலிழக்கச் செய்வதன் குறியீடு, காயங்களிடையிலும் வீரத் திடப்பாடு—இவற்றை முன்னிறுத்தி அடுத்த திருப்பங்களுக்கும் தெய்வ ஒழுங்கின் மீள்நிலைப்படுத்தலுக்கும் இந்த अध्यாயம் அடித்தளம் அமைக்கிறது.
रुद्रस्य रणप्रवेशः तथा दैत्यगणानां बाणवृष्टिः (Rudra Enters the Battlefield; the Daityas’ Arrow-Storm)
அத்தியாயம் 22-ல் சனத்குமாரர் கூறுவது: வृषபத்தில் ஏறிய ருத்ரன் ரௌத்ர ரூபத்தில், விளையாட்டுபோல் புன்னகையுடன் போர்க்களத்தில் நுழைகிறான். அவரைக் கண்டதும் முன்பு தோற்ற கணங்கள் மீண்டும் துணிவு பெற்று கர்ஜித்து, தைத்யர்கள்மேல் அடர்ந்த அம்புமழை பொழிந்து போரில் மீளச் சேர்கின்றன. சங்கர தரிசனத்தால் தைத்யர்கள் பாவங்கள் பயந்து ஓடுவது போலச் சிதறி ஓடுகின்றனர். இதைக் கண்ட ஜலந்தரன் சண்டீசனை நோக்கி பாய்ந்து ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை விடுகிறான். நிசும்ப-சும்ப முதலிய தைத்யராஜர்கள் கோபத்துடன் சிவனை நோக்கி வந்து, ‘அம்பு-இருள்’ போல் கணங்களை மூடி உறுப்புகளை வெட்டி சைவசேனையை அழுத்துகின்றனர். அப்போது சிவன் வந்த அம்புவலையை அறுத்து, தன் ஆயுதங்களால் ஆகாயத்தை நிரப்பி பேரெதிர்மழையை எழுப்புகிறான்; தைத்யர்கள் துன்புற்று தரையில் வீழ்கின்றனர். இதனால் ருத்ரனின் மேலாதிக்கமும் தைத்யபலத்தின் நிலையின்மையும் வெளிப்படுகிறது.
वृन्दायाः दुष्स्वप्न-दर्शनं तथा पातिव्रत्य-भङ्गोपक्रमः / Vṛndā’s Ominous Dreams and the Prelude to the Breach of Chastity
அத்தியாயம் 23 உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. ஜாலந்தரன் தொடர்பாக ஹரி (விஷ்ணு) என்ன செயல் செய்தார், தர்மம் எவ்வாறு கைவிடப்பட்டது என்று வியாசர் சனத்குமாரரை வினவுகிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: விஷ்ணு ஜாலந்தரனை நோக்கிச் சென்று, தைத்தியனின் வலிமை மற்றும் அஜேயத்துடன் மறைமுகமாக இணைந்துள்ள வ்ரிந்தாவின் பாதிவ்ரத்ய-சக்தியை உடைக்கத் திட்டமிடுகிறார். பின்னர் மாயையால் உண்டான துஸ்ஸ்வப்னங்கள் வ்ரிந்தாவை கலங்கச் செய்கின்றன—கணவன் அசுப, விகாரமான உருவங்களில் (நிர்வாணமாக, எண்ணெய் பூசப்பட்டவனாக, இருளுடன் தொடர்புடையவனாக, தெற்குத் திசை நோக்கிச் செல்லும் வகையில்) தோன்றுகிறான்; அவளது நகரம் கடலில் மூழ்குவது போலத் தெரிகிறது. விழித்தபின் சூரியன் மங்கலாக/குறைபாடுடன் தோன்றி, அவள் பயமும் துயரமும் அடைகிறாள்; உயர்ந்த இடங்களிலும், தோழிகளுடன் தோட்டத்திலும் அமைதி கிடைக்காது. இவ்வத்தியாயம் காரணத் தொடரை நிறுவுகிறது—தெய்வ மாயை மனதை நிலையிழக்கச் செய்கிறது, அபசகுனங்கள் தர்மப் பிளவைக் குறிக்கின்றன, அடுத்த பாதிவ்ரத்ய-பங்கிற்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
जलंधरयुद्धे मायाप्रयोगः — Jalandhara’s Māyā in the Battle with Śiva
அத்தியாயம் 24-ல் ஜலந்தர–சிவப் போர் தொடர்கிறது. அடுத்ததாக என்ன நடந்தது, தைத்தியன் எவ்வாறு அடக்கப்படுவான் என்று வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார். போர் மீண்டும் தொடங்கியபோது கிரிஜை காணாமல் போகிறாள்; வृषத்வஜன் திர்யம்பகன் இதை மாயையால் ஏற்பட்ட மறைவு என உணர்ந்து, எல்லாம் வல்லவராயினும் லீலையின்பொருட்டு ‘லௌகிகீ கதி’யை ஏற்று கோபமும் வியப்பும் காட்டுகிறார். ஜலந்தரன் அம்புமழை பொழிகிறான்; சிவன் அவற்றை எளிதில் வெட்டி ருத்ரனின் மேன்மையான வீரத்தையும் தெய்வீக வல்லமையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். பின்னர் ஜலந்தரன் மாயை செய்து, கௌரியை ரதத்தில் கட்டப்பட்டு அழுதுகொண்டிருப்பதுபோலும், சும்ப-நிசும்ப முதலிய அசுரர்கள் கட்டுப்படுத்தியதுபோலும் காட்டி சிவனின் மன உறுதியை குலைக்க முயல்கிறான். சிவன் சிறிது நேரம் மௌனம், தலை குனிவு, அங்கங்கள் தளர்வு, தன் வல்லமையை மறந்ததுபோல் தோன்றுதல்—மாயையின் சோதனை-நாடகப் பணியை உணர்த்துகிறது. அதன் பின் ஜலந்தரன் தலை, மார்பு, வயிறு ஆகிய இடங்களில் பல அம்புகளால் சிவனைத் தாக்கி அடுத்த நிகழ்வுகளுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறான்.
देवस्तुतिः — Hymn of Praise by the Devas (Devastuti)
அத்தியாயம் 25-இல் சனத்குமாரர் கூறுவது: பிரம்மாவும் கூடிய தேவர்கள், முனிவர்களும் பக்தியுடன் வணங்கி, தேவதேவேசனான சிவனை விதிப்படி ஸ்தோத்திரமாகப் புகழ்கிறார்கள். இந்த தேவஸ்துதியில் சிவனின் ‘சரணாகதவத்ஸல’ கருணையும், பக்தர்களின் துயரை இடையறாது நீக்கும் அருளும் முதன்மையாக விளங்குகின்றன. சிவனின் பரம எதிர்மறை-ஒற்றுமைத் தத்துவம் கூறப்படுகிறது—லீலையில் அதிசயம், பக்தியால் எளிதில் அணுகத்தக்கவன்; ஆனால் அசுத்தர்க்கு அரிது; வேதங்களாலும் முழுமையாக அறிய இயலாதவன், ஆயினும் உயர்ந்தோர் அவன் மறைந்த மகிமையை நித்தம் பாடுகின்றனர். சிவகிருபை சாதாரண ஆன்மிகத் திறன் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளை மாற்றி, அவன் சர்வவ்யாபி, அவிகாரி என்றும் உண்மைப் பக்திக்கு வெளிப்படுவான் என்றும் வலியுறுத்துகிறது. யதுபதி-கலாவதி, மித்ரசஹ மன்னன்-மதயந்தி போன்றோர் பக்தியால் பரமசித்தி மற்றும் கைवल்யம் அடைகின்றனர். இவ்வத்தியாயம் கதைக்குள் அமைந்த தத்துவ ஸ்தோத்திரமாக, பக்தி→தெய்வ வெளிப்பாடு→மோட்சம் என்ற பாதையை வரைபடமாக்குகிறது.
विष्णुचेष्टितवर्णनम् / Account of Viṣṇu’s Stratagem and Its Aftermath
அத்தியாயம் 26-ல் போருக்குப் பிந்தைய உரையாடல் தொடர்கிறது. வியாசர் சனத்குமாரரிடம் வைஷ்ணவ நிகழ்வைத் தெளிவாகக் கேட்கிறார்—விரிந்தாவை மயக்கி விட்டபின் விஷ்ணு என்ன செய்தார், எங்கே சென்றார் என்று. தேவர்கள் மௌனமாயிருந்தபோது சரணாகதவத்ஸலன் ஷம்பு ஆறுதல் கூறி—தேவர்களின் நலனுக்காக ஜலந்தரனை வதம் செய்தேன்; உங்களுக்கு க்ஷேமம் ஏற்பட்டதா; என் செயல்கள் லீலாமாத்திரம், என் ஸ்வரூபத்தில் மாற்றமில்லை என்கிறார். பின்னர் தேவர்கள் ருத்ரனைப் போற்றி விஷ்ணுவின் செயலை அறிவிக்கிறார்கள்—விஷ்ணுவின் முயற்சியால் விரிந்தா ஏமாற்றப்பட்டு அக்னியில் பிரவேசித்து பரமகதியை அடைந்தாள்; ஆனால் அவளின் அழகால் விஷ்ணுவே சிவமாயையால் மயங்கி, சிதாபஸ்மத்தைத் தாங்கி குழப்பத்தில் இருந்தான். இந்நிகழ்வு தெய்வீக அதிகாரமும் மோஹத்திற்கான ஆட்படுதலும் என்ற வேறுபாட்டை காட்டி, மாயையின் மீது சிவனின் மேலாதிக்கத்தையும் தர்ம ஒழுங்கில் ஏமாற்றத்தின் நெறி விளைவையும் வலியுறுத்துகிறது.
शङ्खचूडवधकथनम् / The Account of Śaṅkhacūḍa’s Slaying
அத்தியாயம் 27-ல் சனத்குமாரர் வியாசரிடம், இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே உறுதியான சிவபக்தியை வளர்த்துப் பாவங்களை அழிக்கும் எனக் கூறி தொடங்குகிறார். தேவர்களுக்கு துன்பம் விளைவிக்கும் தைத்யவீரன் சங்கசூடன் அறிமுகமாகி, போர்க்களத்தில் சிவனின் திரிசூலத்தால் அவன் வதம் நிகழும் எனச் சுட்டப்படுகிறது. பின்னர் புராணக் காரணத் தொடரில் வம்சவிளக்கம் வருகிறது—மரீசி புதல்வன் காச்யபன் தர்மமிகு பிரஜாபதி; தக்ஷன் தன் பதின்மூன்று மகள்களை காச்யபனுக்கு அளிக்க, அவர்களால் படைப்பு பெருகுகிறது (அளவற்றதால் சுருக்கமாக). காச்யபனின் மனைவிகளில் தனு முதன்மை; அவள் வம்சத்தில் விப்ரசித்தி, அவன் மகன் தம்பன்—தர்மநிஷ்டன், தன்னடக்கம் உடையவன், விஷ்ணுபக்தன்—என்று கூறி, சங்கசூடன் தொடர்பான எதிர்கால மோதலுக்கான நெறிப்பின்னணியை அமைக்கிறது.
शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca
சனத்குமாரர், ஜைகீஷவ்யரின் உபதேசத்தின்பின் சங்கசூடன் புஷ்கரத்தில் கட்டுப்பாடுடன் செய்த கடுந்தவத்தை விவரிக்கிறார். குருவிடமிருந்து பிரம்மவித்யை பெற்ற அவன், இంద్రியங்களை அடக்கி ஒருமனத்துடன் ஜபம் செய்தான். பிரம்மலோகத்தின் ஆசாரியரான பிரம்மா தோன்றி, தானவத் தலைவனிடம் வரம் கேட்குமாறு அழைத்தார். சங்கசூடன் வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்து தேவர்களுக்கு எதிராக அவ்யாத்யத்துவம் (அழிக்கமுடியாமை) வேண்டினான்; பிரம்மா மகிழ்ந்து வரம் அளித்தார். மேலும் அனைத்துக்கும் மங்களம் தரும், வெற்றியளிக்கும் தெய்வீக ரட்சாகவசம்—மந்திரரூப ஸ்ரீகிருஷ்ணகவசம்—அருளினார். பின்னர் துலசியுடன் பதரிக்கு சென்று, தர்மத்வஜனின் மகளான துலசியை அங்கே திருமணம் செய்யுமாறு ஆணையிட்டார். பிரம்மா மறைந்தார்; தவசித்தி பெற்ற சங்கசூடன் கவசம் அணிந்து விரைவாக பதரிகாச்ரமம் நோக்கி புறப்பட்டு, அடுத்த மோதலும் அதன் நெறிப்பயன்களும் உருவாகும் நிலையை அமைத்தான்.
शङ्खचूडकस्य राज्याभिषेकः तथा शक्रपुरीं प्रति प्रस्थानम् | Śaṅkhacūḍa’s Coronation and March toward Indra’s City
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர் கூறுகிறார்—சங்கசூடன் இல்லம் திரும்பி திருமணம் செய்த பின், தானவர்கள் அவன் தவமும் வரப்பெற்றதையும் நினைத்து மகிழ்கிறார்கள். தேவர்கள் தங்கள் குருவுடன் வந்து அவன் ஒளி, அதிகாரத்தை ஏற்றுக் கொண்டு பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்கள். சங்கசூடனும் வந்த குலகுருவுக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்கிறான். அசுரகுலாசாரியர் சுக்ரர் தேவர்–தானவர் இயல்பான பகை, அசுரர்களின் முன் தோல்விகள், தேவர்களின் வெற்றிகள், மேலும் விளைவுகளில் ‘ஜீவ-சாஹாய்ய’ (உடலுடையோரின் துணை/பங்கு) என்பதை விளக்குகிறார். மகிழ்ந்த அசுரர்கள் விழா நடத்தி பரிசுகள் அளிக்கிறார்கள். அனைவரின் சம்மதத்துடன் குரு சங்கசூடனை தானவர்கள் மற்றும் இணை அசுரர்களின் அதிபதியாக ராஜ்யாபிஷேகம் செய்கிறார். அபிஷேகத்திற்குப் பின் அவன் அரசனைப் போல ஒளிர்ந்து, தைத்ய–தானவ–ராக்ஷசர்களின் பெரும் படையைத் திரட்டி ரதத்தில் ஏறி, சக்ரபுரி (இந்திர நகரம்) வெல்ல விரைந்து புறப்படுகிறான்.
शिवलोकप्रवेशः (Entry into Śivaloka through successive gateways)
அத்தியாயம் 30-ல் பல அடுக்கான வாசல்கள் வழியாக முறையான அனுமதி பெற்று சிவலோகத்தில் நுழையும் நடைமுறை கூறப்படுகிறது. சனத்குமாரர் விவரிப்பதாவது—வருகை தரும் தேவர் (கதையில் பிரம்மா/ராமேஸ்வரர்) ‘மகாதிவ்ய’ சிவலோகத்தை அடைகிறார்; அது நிராதாரம், அபௌதிகம் என வர்ணிக்கப்படுகிறது. விஷ்ணு உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்துடன் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒளிமயமான உலகை கண்டு முதல் வாசலுக்கு வருகிறார்; அங்கு கணங்கள் உள்ளனர். வாசல்காவலர்கள் ரத்தின சிங்காசனங்களில் அமர்ந்து, வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, மணியாபரணங்களுடன், சைவ இலக்கணமான பஞ்சமுகம், திரிநேத்திரம், திரிசூலாதி ஆயுதங்கள், பஸ்மம்-ருத்ராட்ச அலங்காரங்களுடன் வர்ணிக்கப்படுகின்றனர். விஷ்ணு வணங்கி, சிவபெருமானின் தரிசனமே நோக்கம் என விண்ணப்பிக்க, ஆஜ்ஞை பெற்று உள்ளே செல்கிறார். இதே முறை பதினைந்து வாசல்கள் வரை மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. இறுதியில் மகாவாசலில் நந்தியை தரிசித்து ஸ்துதி செய்து வணங்க, நந்தி அனுமதி அளிக்கிறார்; விஷ்ணு மகிழ்ச்சியுடன் உள் பிராகாரத்தில் நுழைகிறார். இவ்வத்தியாயம் சிவசன்னிதிக்கு பக்தி, ஸ்துதி, முறையான அனுமதி அவசியம் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
शिवस्य आश्वासनं हरि-ब्रह्मणोः तथा शङ्खचूडवृत्तान्तकथनम् / Śiva’s Reassurance to Hari and Brahmā; Account of Śaṅkhacūḍa’s Origin
அத்தியாயம் 31-ல் சனத்குமாரர் கூறுவது: ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் விதி (பிரம்மா) ஆகியோரின் கலக்கமான சொற்களை கேட்ட சம்பு (சிவன்) புன்னகையுடன், இடிமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் அவர்களைத் தேற்றுகிறார்—“அச்சத்தை விடுங்கள்; சங்கசூடனால் எழுந்த இந்த நிகழ்வு இறுதியில் நிச்சயம் மங்களமாக முடியும்.” சிவன் சங்கசூடனின் முழு உண்மை வரலாற்றைத் தாம் அறிவதாகச் சொல்லி, அதை முன்காலத்தில் கிருஷ்ணபக்தனான கோபன் சுதாமாவின் சம்பவத்துடன் இணைக்கிறார். சிவனின் ஆணையால் ஹ்ருஷீகேசன் கிருஷ்ணரூபம் கொண்டு இனிய கோலோகத்தில் தங்குகிறார்; அங்கே “நான் சுயாதீனன்” என்ற மயக்கத்தால் பல லீலைகள் நிகழ்கின்றன. அந்த தீவிர மோகத்தைப் பார்த்த சிவன் தன் மாயையைப் பயன்படுத்தி சரியான அறிவை மறைத்து, சாபம் உச்சரிக்கச் செய்து—பின்னர் சங்கசூட-மோதலுக்கான கர்மக் காரணத்தை அமைக்கிறார். லீலை முடிந்ததும் சிவன் மாயையைத் திரும்பப் பெறுகிறார்; அனைவருக்கும் ஞானம் மீள, மோகமின்றி பணிவுடன் சிவனை அணுகி, வெட்கத்துடன் அனைத்தையும் ஒப்புக்கொண்டு பாதுகாப்பை வேண்டுகின்றனர். சிவன் திருப்தியடைந்து மீண்டும் அச்சமின்றி இருக்கச் சொல்லி, அனைத்தும் தன் விதியின்கீழ் நடக்கிறது என விளக்குகிறார்—இவ்வத்தியாயம் அச்சம், மயம், எதிரியின் தெய்வீகத் தோற்றம் ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை கூறுகிறது।
शिवदूतस्य शङ्खचूडकुलप्रवेशः — The Śiva-Envoy’s Entry into Śaṅkhacūḍa’s City
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர், தேவர்களின் விருப்பத்திற்கும் இருண்டுவரும் காலத்தின் நியதிக்கும் ஏற்ப மகேஸ்வரர் சங்கசூடனின் வதத்தை நிறைவேற்றத் தீர்மானித்தார் எனக் கூறுகிறார். சிவன் புஷ்பதந்தன் எனும் தன் தூதனை விரைவாக சங்கசூடனிடம் அனுப்பினார். ஆண்டவரின் ஆணையால் தூதன் அசுரநகரை அடைந்தான்; அதன் செல்வச் சிறப்பு இந்திரபுரியையும் மிஞ்சி, குபேரனின் வாசஸ்தலத்தையும் விட அதிகமாக விளங்கியது. நகருக்குள் நுழைந்து, பன்னிரண்டு வாயில்களும் காவலர்களும் கொண்ட அரண்மனையைப் பார்த்தான்; அச்சமின்றி தன் நோக்கத்தை அறிவித்தபின் உள்ளே அனுமதி பெற்றான், அங்கு விசாலமும் அழகிய அலங்காரமும் நிறைந்த உள்பகுதியைக் கண்டான். பின்னர் ரத்தினாசனத்தில் அமர்ந்த சங்கசூடன், தானவத் தலைவர்களால் சூழப்பட்டும் பெரும் ஆயுதப் படைகளால் சேவிக்கப்பட்டும் இருப்பதைப் பார்த்து வியந்தான். புஷ்பதந்தன் முறையாக அரசனைச் सम्बोधितித்து தன்னை சிவதூதன் என அறிமுகப்படுத்தி சங்கரரின் செய்தியை அறிவித்தான்; இதனால் அடுத்த தூதுவாதமும் போரின் தீவிரமும் தொடங்கும் நிலை உருவாகிறது.
शिवस्य सैन्यप्रयाणम् तथा गणपतिनामावलिः (Śiva’s Mobilization for War and the Catalogue of Gaṇa Commanders)
இந்த அதிகாரத்தில் உபதேசம் கேட்ட பின் உடனடியாகப் போர் அணிவகுப்பு தொடங்குவது கூறப்படுகிறது. சனத்குமாரர் உரைப்பதாவது—தூண்டுதல் சொற்களை கேட்ட கிரீச ருத்ரர் கட்டுப்படுத்திய கோபத்துடன் வீரபத்ரன், நந்தி, க்ஷேத்ரபாலன், அஷ்டபைரவர்கள் ஆகியோருக்கு ஆணையிட்டு, எல்லா கணங்களும் ஆயுதம் தரித்து போருக்கு தயாராகுமாறு கூறுகிறார். ஸ்கந்தன், கணேசன் எனும் இரு குமாரர்களைத் தன் கட்டளையில் புறப்படச் செய்து, பத்ரகாளியைத் தன் படையுடன் முன்னே செல்ல உத்தரவு செய்து, தாமே சங்கசூடனை அழிக்க அவசரப் புறப்பாடு அறிவிக்கிறார். பின்னர் மகேசானன் படையுடன் புறப்படுதல், வீரகணங்கள் உற்சாகமாகத் தொடருதல் விவரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் வீரபத்ரன், நந்தி, மகாகாலன், விசாலாக்ஷன், பாணன், பிங்கலாக்ஷன், விகம்பனன், விரூபன், விக்ருதி, மணிபத்ரன் முதலிய கணநாயகர்களின் பெயர்ப்பட்டியல் மற்றும் கோடிகணம் முதலான எண்ணிக்கைகளுடன் படை ஒழுங்கு முறையாகப் பதிவாகிறது.
शिवदूतगमनानन्तरं शङ्खचूडस्य तुलसीसम्भाषणं युद्धप्रस्थान-तत्परता च / After Śiva’s Messenger Departs: Śaṅkhacūḍa’s Counsel with Tulasī and Readiness for War
இந்த अध्यாயத்தில் வியாசர், சிவதூதன் சென்ற பின் தைத்யராஜன் சங்கசூடன் என்ன செய்தான் என்று சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: சங்கசூடன் அந்தப்புரம் சென்று துலசியிடம் சிவனின் செய்தியை அறிவித்து, போருக்கு செல்லத் தீர்மானித்து அவளிடமிருந்து உறுதியான ‘சாசனம்’ வேண்டுகிறான். சங்கரரின் அழைப்பின் பெருமை இருந்தும் தம்பதியர் இன்பக் க்ரீடைகள், கலைவிளையாட்டுகள், தாம்பத்திய ஆனந்தத்தில் மூழ்குவது சிவ அதிகாரத்திற்கான அலட்சியத்தை காட்டுகிறது. பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுந்து காலைச் சடங்குகள், தினக்கடமைகள் செய்து, மிகுந்த தானங்கள் வழங்கி தர்மாசாரத்தின் வெளிப்புறத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் மகனை அரசனாக நிறுவி, செல்வம்-கோஷம் மற்றும் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, துலசியையும் அவன் பாதுகாப்பில் வைக்கிறான். அழுதுத் தடுக்க முயலும் துலசியை பல உறுதிமொழிகளால் ஆறுதல் கூறுகிறான். இறுதியில் வீர சேனாபதியை அழைத்து மரியாதை செய்து கட்டளைகள் வழங்கி, ஆயுதம் தரித்து போர்த் தயாரிப்பில் ஈடுபடுகிறான்; இல்லத்திலிருந்து போர்க்களத்திற்கான மாற்றம் இவ்வாறு அமைக்கப்படுகிறது.
शङ्खचूडदूतागमनम् — The Arrival of Śaṅkhacūḍa’s Envoy (and Praise of Śiva)
அத்தியாயம் 35-ல் சனத்குமாரர் போர்ச்சுழற்சிக்குள் ஒரு தூதுவழி நிகழ்வை உரைக்கிறார். சங்கசூடனுடன் தொடர்புடைய அசுரப் பக்கம் மிகப் பண்டிதமான தூதனை சங்கரரிடம் அனுப்புகிறது. தூதன் வட்டமூலத்தில் அமர்ந்துள்ள சிவனைத் தரிசிக்கிறான்—கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து, யோகாசனத்தில் நிலைத்து, கட்டுப்பட்ட பார்வை மற்றும் முத்திரையுடன். பின்னர் அடர்ந்த சிறப்புப்பெயர்-ஸ்துதியில் சிவன்: அமைதன், திரிநேத்திரன், புலிச்சர்மம் அணிந்தவன், ஆயுதம் தாங்கியவன், பக்தர்களின் மரணபயத்தை நீக்குபவன், தவத்தின் பலன் அளிப்பவன், எல்லாச் செழிப்புகளின் கர்த்தா; மேலும் விஸ்வநாத/விஸ்வபீஜ/விஸ்வரூபன், நரகக் கடலைக் கடக்கச் செய்யும் பரம காரணம் எனப் போற்றப்படுகிறார். தூதன் இறங்கி பணிவுடன் வணங்குகிறான்; சிவனின் இடப்புறம் பத்ரகாளி, முன்னால் ஸ்கந்தன் இருப்பதன் நடுவே மங்கள ஆசீர்வாதம் பெறுகிறான். அதன் பின் வணக்கத்திற்குப் பின் முறையாக அதிகாரபூர்வ உரையைத் தொடங்கி, வரவிருக்கும் பேச்சுவார்த்தை/எச்சரிக்கை/கோரிக்கைக்கான திருப்புமுனையை அமைக்கிறான்.
शिवदूतेन युद्धनिश्चयः तथा देवदानवयुद्धारम्भः (Śiva’s Envoy and the Commencement of the Deva–Dānava War)
அத்தியாயம் 36-ல் சனத்குமாரர் கூறுவது: சிவதூதன் சங்கசூடனிடம் சிவனின் செய்தியை முழு விவரத்துடன், உறுதியான நோக்கத்துடன் அறிவிக்கிறான். அதை கேட்ட வல்லமைமிக்க தானவராஜன் சங்கசூடன் மனமுவந்து போரைக் ஏற்று, அமைச்சர்களுடன் வாகனமேறி சங்கரனுக்கு எதிராக படைகளைப் போருக்கு ஆணையிடுகிறான். மறுபுறம் சிவனும் தேவர்களுடன் தன் சேனையை விரைவில் திரட்டி, தாமே லீலையாகப் போருக்கு ஆயத்தமாவார். உடனே போர் தொடங்குகிறது—வாத்திய ஒலிகள், பெருங்கோலாகலம், வீர முழக்கங்கள் களமெங்கும் பரவுகின்றன. பின்னர் தர்மப்படி நடைபெறும் தேவர்–தானவர் இரட்டைப் போர்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன: இந்திரன்–விருஷபர்வன், சூரியன்–விப்ரசித்தி, விஷ்ணு–தம்ப, காலன்–காலாசுரன், அக்னி–கோகರ್ಣன், குபேரன்–காலகேயன், விஸ்வகர்மா–மாயா, மிருத்யு–பயங்கரன், யமன்–ஸம்ஹாரம், வருணன்–காலம்பிகா, வாயு–சஞ்சலன், புதன்–கடப்ருஷ்டன், சனைச்சரன்–ரக்தாக்ஷன் முதலியவை।
देवपराजयः — शङ्करशरणागमनं स्कन्दकालीयुद्धं च | Devas’ Defeat, Refuge in Śaṅkara, and the Battle of Skanda and Kālī
அத்தியாயம் 37-ல் சனத்குமாரர் தானவர்களால் தேவர்சேனை தோற்கடிக்கப்பட்டதை உரைக்கிறார். ஆயுதக் காயங்களால் புண்பட்டு அச்சமுற்ற தேவர்கள் ஓடிச் சென்று, பின்னர் திரும்பி பரம சரணமான விச்வேசர் சங்கரனை அணைந்து காப்பு வேண்டுகின்றனர். அவர்களின் அலறலைக் கேட்ட சிவன் எதிரிகள்மீது கோபம் கொண்டாலும், கருணை நோக்கால் தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, தமது கணங்களின் பலமும் ஒளியும் பெருகச் செய்கிறார். சிவன் ஆணையால் ஹராத்மஜன், தாரகாந்தகன் ஆகிய ஸ்கந்தன் அஞ்சாது போர்க்களம் புகுந்து பெரும் தானவப் படைகளைச் சிதைக்கிறான். அதேவேளை காளியின் உக்கிரம்—இரத்தம் அருந்துதல், தலை வெட்டுதல்—போரின் பயத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு தோல்வி→சரணாகதி→தெய்வீக வலிமை→மிகுந்த எதிர்தாக்குதல் எனச் சென்று, சிவனே பாதுகாப்பும் வெற்றியும் அளிக்கும் தீர்மான காரணம் என நிறுவப்படுகிறது।
अध्याय ३८ — काली-शंखचूड-युद्धे अस्त्रप्रयोगः (Kālī and Śaṅkhacūḍa: Mantra-Weapons and Surrender in Battle)
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர் போர்க்களத்தில் சக்தியின் அச்சமூட்டும் மகிமையை விளக்குகிறார். தேவி காளி யுத்தகளத்தில் நுழைந்து சிங்கநாதம் முழங்க, தானவர்கள் மயங்கி விழுகின்றனர்; கணர்கள் மற்றும் தேவசேனைகள் ஆனந்தக் கோஷம் எழுப்புகின்றன. உக்ரதம்ஷ்ட்ரா, உக்ரதண்டா, கோடவி போன்ற உக்கிர ரூபங்கள் தேவியுடன் அட்டஹாசம் செய்து, போர்க்களத்தில் நடனம் ஆடி, மது/மத்வீகம் அருந்தி உலகை அதிரவைக்கும் சக்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன. சங்கசூடன் காளியை எதிர்கொள்ள, தேவி பிரளயஅக்னி போன்ற தீயை எறிகிறாள்; அவன் விஷ்ணுசின்னம் கொண்ட உபாயத்தால் அதைத் தடுக்கிறான். பின்னர் தேவி நாராயணாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்த, அதன் விரிவால் சங்கசூடன் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறான்; சரணாகதியால் அஸ்திரம் விலகுகிறது—பணிவு பேரழிவு சக்தியையும் அமைதிப்படுத்தும் என்ற நெறி வெளிப்படுகிறது. அதன் பின் தேவி மந்திரத்துடன் பிரம்மாஸ்திரம் எய்கிறாள்; தானவராஜன் பிரதிபிரம்மாஸ்திரத்தால் பதிலளிக்கிறான்; யுத்தம் மந்திரநியமத்தால் கட்டுப்படும், தர்மசம்மதமான தெய்வீக சக்திகளின் பரிமாற்றமாக காட்டப்படுகிறது।
शिवशङ्खचूडयुद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Śiva and Śaṅkhacūḍa
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர், காளியின் சொற்களை கேட்ட பின் சிவன் என்ன செய்தார், என்ன கூறினார் என்று கேட்கிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: பரமேஸ்வரன் சங்கரன் புன்னகையுடன் காளியை ஆறுதல் கூறி, வியோமவாணி கேட்டவுடன் தன் கணங்களுடன் நேரே போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறான். நந்தி எனும் மகாவிருஷபத்தின் மீது ஏறி, வீரபத்ரன், பைரவர்கள், க்ஷேத்ரபாலர்கள் போன்ற காவலர்களுடன் வந்து, எதிரிக்கு மரணமெனத் திகழும் வீரரூபம் எடுக்கிறான். சிவனை கண்ட சங்கசூடன் விமானத்திலிருந்து இறங்கி பக்தியுடன் வணங்கி, உடனே யோகபலத்தால் மீண்டும் உயர்ந்து வில்லைக் கையில் எடுத்து போருக்கு தயாராகிறான். நூறு ஆண்டுகள் நீளும் கடும் போர் நடந்து, அம்புகளின் பெருமழை பொழிகிறது. சங்கசூடன் எறியும் பயங்கர அஸ்திரங்களை சிவன் எளிதில் துண்டித்து, ருத்ரன் துஷ்டருக்கு தண்டனையளிப்பவனாகவும் சஜ்ஜனருக்கு சரணமாகவும் இருந்து எதிரியின் மீது ஆயுதமழை பொழிகிறான்.
शङ्खचूडस्य मायायुद्धं तथा माहेश्वरास्त्रप्रभावः | Śaṅkhacūḍa’s Māyā-Warfare and the Power of the Māheśvara Astra
இந்த அதிகாரத்தில் போர் நிகழ்வு வெளிப்புறச் சமரிலிருந்து சக்தியின் தத்துவப் பொருளை நோக்கி மாறுகிறது. தன் படைகள் அழிந்ததைப் பார்த்த தானவத் தலைவன் சங்கசூடன் கோபமுற்று சிவனை நேருக்கு நேர் போருக்கு அழைத்து, போர்க்களத்தில் உறுதியாக நிற்பேன் என அறிவிக்கிறான். அவன் சங்கரனை நோக்கி விரைந்து வந்து திவ்யாஸ்திரங்களின் மழையையும், மழைபோல் அம்புவீச்சையும் பொழிகிறான். பின்னர் மறைந்ததும், அச்சம் விளைவிப்பதும், தேவர்களுக்கே எளிதில் புரியாததும் ஆகிய பல வடிவ மாயைகளை வெளிப்படுத்துகிறான். சிவன் அந்த மாயப் பிரபஞ்சங்களை நோக்கி லீலையாக அனைத்துமாயையையும் அழிக்கும், பரம ஒளிமிக்க மாஹேஸ்வராஸ்திரத்தை விடுகிறார். சிவதேஜஸால் தானவனின் மாயை உடனே சிதறி, முன்பு வலிமை கொண்ட திவ்யாஸ்திரங்களும் ஒளி இழக்கின்றன. சிவன் சூலத்தை ஏந்தி தீர்மானமான தாக்குதலுக்கு நகரும் போது, அசரீர வாணி தடை செய்து—சிவன் கணத்தில் உலகையே அழிக்க வல்லவன்; ஒரே தானவனை வதம் செய்வது திறன் பற்றியதல்ல, நியத காலமும் தர்ம ஒழுங்கும் பற்றியது என வேண்டுகிறது. இவ்வாறு மாயையும் அஸ்திரங்களும் நிபந்தனைக்குட்பட்டவை; சிவனின் ஆதிபத்தியம் பரமம் என அதிகாரம் நிறுவுகிறது.
तुलसी-शङ्खचूडोपाख्यानम् — Viṣṇu’s Disguise and the Tulasī Episode (Prelude to Śaṅkhacūḍa’s Fall)
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர், நாராயணன் துளசியின் கர்ப்பத்தில் வீர்யாதானம் எவ்வாறு செய்கிறான் என்று கேட்கிறார். சனத்குமாரர் விளக்குவது: சிவனின் ஆணையின்படி, தேவர்களின் நோக்கை நிறைவேற்ற விஷ்ணு மாயையால் சங்கசூடன் வடிவம் கொண்டு துளசியின் இல்லத்துக்கு வருகிறான். வாசலில் வருகை, துந்துபி ஒலி, ஜயகோஷங்கள், துளசியின் மகிழ்ச்சியான வரவேற்பு—ஜன்னலிலிருந்து பார்தல், மங்களச் சடங்குகள் செய்தல், பிராமணர்களுக்கு தானம், தன்னை அலங்கரித்தல், கணவன் எனத் தோன்றியவரின் பாதங்களை கழுவி வணங்குதல்—என நிகழ்வுகள் கூறப்படுகின்றன. இந்த தெய்வீக வேடமாற்றம் போர்சூழலில் சங்கசூடனின் பாதுகாப்புகளை அவிழ்க்கும் தர்மோபாயமாக இருந்து, மோதலின் பிரபஞ்சத் தீர்வை முன்னெடுக்கிறது; பக்தி, ஏமாற்றம், விதியின் அவசியம் ஆகியவற்றின் நெறித் திணறலும் வெளிப்படுகிறது।
अन्धक-प्रश्नः — Inquiry into Andhaka (Genealogy and Nature)
அத்தியாயம் 42-ல் நாரதர் சங்கசூடன் வதத்தை கேட்டுத் திருப்தியடைந்து, மகாதேவரின் பிராமண்ய ஒழுக்கத்தையும் பக்தர்களை மகிழ்விக்கும் மாயா-லீலையையும் போற்றுகிறார். ஜலந்தரன் வதச் செய்தி கேட்ட பின், வியாசர் பிரம்மபுத்திரர் சனத்குமாரரிடம் இதே தத்துவத்தைப் பற்றி கேட்டதை பிரம்மா நினைவூட்டுகிறார்—சிவன் சரணடைந்தோரைக் காக்கும் அற்புத மகிமையும், பல லீலைகளால் பக்தவத்ஸலனாக விளங்கும் தன்மையும். சனத்குமாரர் வியாசரை ஒரு சுபசரிதம் கேட்க அழைக்கிறார்: முன்னொரு பெரும் மோதலுக்குப் பின் மீண்டும் மீண்டும் ஆராதனை செய்து அந்தகன் சிவகணங்களில் கணபத்ய பதவியை எவ்வாறு பெற்றான் என்பதைக் கூற. பின்னர் வியாசர்—அந்தகன் யார், எந்த குலம், இயல்பு என்ன, யாருடைய மகன்—என்று முழுமையான, ரகசியம் நிறைந்த விவரத்தை அருளால் வேண்டுகிறார்; இவ்வாறு அந்தகனின் தோற்றம்-அடையாள விசாரணைக்கான கட்டமைப்பு அமைக்கப்படுகிறது.
हिरण्यकशिपोः क्रोधः तथा देवप्रजाकदनम् — Hiraṇyakaśipu’s Wrath and the Affliction of Devas and Beings
அத்தியாயம் 43 கேள்வி–பதில் முறையில் அமைந்துள்ளது. வராஹ அவதாரத்தில் ஹரி தேவர்களுக்கு விரோதமான அசுரன் (ஹிரண்யாக்ஷன்) ஐ வதைத்த பின் என்ன நிகழ்ந்தது என்று வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: மூத்த சகோதரன் ஹிரண்யகசிபு துயரும் கோபமும் நிறைந்து, இறந்தவருக்காக கரோதக முதலிய நீர்க்கிரியை/அந்தியச் சடங்குகளை செய்து, பின்னர் பழிவாங்கும் தீர்மானம் எடுக்கிறான். வீரமும் கொலைவெறியும் கொண்ட அசுரர்களை தேவர்களையும் மக்களையும் துன்புறுத்த ஆணையிடுகிறான். தீய மனத்தினர் செய்த அட்டூழியத்தால் உலகம் கலங்குகிறது; தேவர்கள் சொர்க்கத்தை விட்டு பூமியில் மறைமுகமாக வாழ்கிறார்கள். இவ்வத்தியாயம் முன் வெற்றிக்குப் பின் வரும் புதிய மோதலுக்கும், தேவர்கள் பிரம்மா முதலிய உயரதிகாரத்தை நாட வேண்டிய நிலைக்கும் பாலமாகிறது.
हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon
சனத்குமாரர் கூறுகிறார்—ஹிரண்யாக்ஷனின் மகன் ஹிரண்யநேத்ரன், மதுவில் மயங்கிய நகைச்சுவை பேசும் சகோதரர்களால் சபையில் இகழப்பட்டு அரசியலில் ஒதுக்கப்படுகிறான். அவன் அரசாட்சிக்கு தகுதியற்றவன்; நாட்டை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் அல்லது தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். உள்ளம் புண்பட்டாலும், இனிய சொற்களால் அவர்களை அமைதிப்படுத்தி, இரவில் தனிமையான காட்டிற்கு செல்கிறான். அங்கே அவன் கடும் தவம் செய்கிறான்—ஒரு காலில் நின்று, உண்ணாவிரதம், கடுமையான விரதங்கள், அக்னியில் தன்னை அர்ப்பணிப்பதுபோன்ற ஹோமம்; நீண்ட காலத்தில் உடல் நரம்பும் எலும்பும் மட்டுமாகிறது. தேவர்கள் அச்சமும் வியப்பும் கொண்டு தாதா பிதாமஹன் பிரம்மாவை ஸ்தோத்திரித்து சரணடைகிறார்கள். பிரம்மா வந்து தவத்தை நிறுத்தி அரிய வரம் கேட்கச் சொல்கிறார். ஹிரண்யநேத்ரன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, தன் அரசை மீட்டுத் தரவும், பிரஹ்லாதன் முதலியோர் உட்பட தன் அரசை கைப்பற்றியவர்கள் தன் கீழ்ப்படிதலாக இருக்கவும் வேண்டுகிறான்; வரத்தால் அதிகார மறுசீரமைப்பும், தவப் புண்ணியம்–அரச ஆசை இடையிலான நெறி மோதலும் வெளிப்படுகிறது.
अन्धकादिदैत्ययुद्धे वीरकविजयः — Vīraka’s Victory over Andhaka’s Forces
அத்தியாயம் 45-ல் சனத்குமாரர் அంధகப் போரின் தொடர்ச்சியை உரைக்கிறார். காமனின் அம்புகளால் மயங்கி, மதத்தில் திளைத்து, மனம் தடுமாறிய அంధகன் பெரும் தைத்ய சேனையுடன் புறப்படுகிறான்; வழி தீயை நோக்கிப் பறக்கும் பூச்சியைப் போல உயிர்கொல்லி, தடைகளால் நிரம்பியது என வர்ணிக்கப்படுகிறது. கற்கள், மரங்கள், மின்னல், நீர், தீ, பாம்புகள், ஆயுதங்கள், பேய்-பயம் போன்ற கொடூர சூழலிலும் சிவகணன் வீரகன் அஜேயனாய் நின்று வந்தவனின் அடையாளத்தை வினவுகிறான். பின்னர் குறுகியதாயினும் தீர்மானமான மோதல் நிகழ்கிறது; தைத்யன் தோற்று பசி-தாகத்தால் வாடி பின்வாங்குகிறான், அவனுடைய சிறந்த வாள் உடைந்ததும் ஓடிப்போகிறான். அதன் பின் பிரஹ்லாதக் குழு, விரோசனன், பலி, பாணன், ஸஹஸ்ரபாஹு, சம்பரன், வ்ருத்ரன் முதலிய தலைவர்கள் போரில் இறங்கினாலும் வீரகன் அவர்களைச் சிதறடித்து சிலரைப் பிளக்கிறான்; சித்தர்கள் வெற்றியொலி எழுப்புகின்றனர். இரத்தச் சேறு, பிணம் உண்ணும் பறவைகள் போன்ற பயங்கரப் படிமங்களுடன் போதம்—காமமயக்கம் கொண்ட அகந்தைச் சக்தி சிவனின் கணபலம் மற்றும் தர்மநியதி முன் நிச்சயம் வீழ்கிறது।
गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization
அத்தியாயம் 46-இல் சனத்குமாரர் கூறுவது: ‘கில’ எனப்படும் தைத்யராஜன், கதை ஏந்தி பெருஞ்சேனையுடன் விரைந்து வந்து, மகேஸ்வரரின் புனிதக் கோட்டையான ‘குகாமுகம்’ மீது கொடூரத் தாக்குதல் செய்து அதை உடைக்க முயல்கிறான். தைத்யர்கள் மின்னல் போன்ற ஒளிவீசும் ஆயுதங்களால் வாயில்களையும் தோட்டப் பாதைகளையும் சேதப்படுத்தி, மரம்-கொடி, நீர் மற்றும் தெய்வப் பரிசரத்தின் அழகு-ஒழுங்கை அழித்து, மரியாதையற்ற அத்துமீறலைச் செய்கிறார்கள். அப்போது சூலபாணி கபர்தி பினாகி ஹரன் தன் படைகளை நினைத்து அழைக்க, உடனே தேவர்கள் (முன்னணியில் விஷ்ணு), பூத-கணங்கள், கணங்கள், பிரேத-பிசாசுகள் முதலியோர் ரதம், யானை, குதிரை, காளை போன்ற வாகனங்களுடன் திரள்கிறார்கள். அவர்கள் பக்தியுடன் வணங்கி வீரகனை சேனாபதியாக ஏற்று, மகேஸ்வரரின் ஆணையால் போருக்கு புறப்படுகிறார்கள். தொடர்ந்து வரும் போர் யுகாந்தம் போன்ற பேரளவிலும் எல்லையற்றதாகவும், அபவித்ரத்துக்கு எதிராக தர்மத்தை மீள நிறுவும் மாபெரும் மோதலாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது।
शुक्रस्य जठरस्थत्वं तथा मृत्युशमनी-विद्या (Śukra in Śiva’s belly and the death-subduing vidyā)
அத்தியாயம் 47-ல் வியாசர் வியப்புடன் கேட்கிறார்—தைத்தியர்களின் ஆசாரியன் ப்ருகுநந்தனன் சுக்ரன் திரிபுராரி சிவனால் “விழுங்கப்பட்டான்” என்பது எவ்வாறு? மகாயோகி பினாகி சிவனின் வயிற்றில் சுக்ரன் இருந்தபோது என்ன நடந்தது, பிரளயத்தீ போன்ற ஜடராக்னி அவனை ஏன் எரிக்கவில்லை, மேலும் சிவனின் உதர-கூண்டிலிருந்து அவன் எந்த வழியால் வெளியே வந்தான்—இவற்றை விரிவாக விளக்குமாறு வேண்டுகிறார். பின்னர் சுக்ரனின் சிவபூஜையின் காலம், முறை, பலன், குறிப்பாக பரம ம்ருத்யு-சமனி வித்யா/மந்திரம் எவ்வாறு பெற்றான் என்பதும் கேட்கப்படுகிறது. அத்துடன் அந்தகன் கணபத்ய நிலை எவ்வாறு பெற்றான், இச்சூழலில் சூலம் எவ்வாறு தோன்றியது—இவை சிவலீலையாக விளக்கப்படுகின்றன. பிரம்மா கூறுவதுபோல், வியாசரின் வினாவை கேட்ட சனத்குமாரர் சங்கர–அந்தக யுத்தம், வியூஹ அமைப்பு பின்னணியில் அதிகாரபூர்வமாக உரைக்கிறார். தெய்வீக “விழுங்கல்” அழிவு அல்ல; பக்தியும் மந்திரஞானமும் ரட்சக சாதனங்கள்; யுத்தக் கதை சைவ பிரபஞ்சக் கற்பனையில் மீண்டும் நிலைபெறுகிறது என்பதே இவ்வத்தியாயத்தின் சாரம்।
शुक्रनिग्रहः — The Seizure/Neutralization of Śukra (Kāvya) and the Daityas’ Despondency
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—ருத்ரன் காவ்யன்/சுக்ராசாரியரை ‘விழுங்கி’ அடக்கின பின் தைத்தியர்கள் எவ்வாறு நடந்தனர் என்று. சனத்குமாரர் உவமைகளின் தொடரால் அவர்களின் மனத்தளர்ச்சியை விளக்குகிறார்—கைகள் இல்லாத யானைகள் போல, கொம்புகள் இல்லாத காளைகள் போல, தலை இல்லாத சபை போல, கல்வியில்லாத பிராமணர் போல, சக்தியற்ற யாககிரியைகள் போல; ஏனெனில் சுக்ரன் அவர்களின் வெற்றிக்கான செயல்படும் அங்கமாக இருந்தான். நந்தி சுக்ரனை அகற்றியதால் போருக்கு ஆவலாயிருந்த தைத்தியர்கள் ஆழ்ந்த துக்கத்தில் மூழ்கினர். அவர்களின் உற்சாகக் குறைவைப் பார்த்த அந்தகன் உரையாற்றி—இது நந்தியின் சூழ்ச்சி; ப்ருகுவம்ச குரு இழந்ததால் தைரியம், வீரியம், இயக்கம், புகழ், சத்துவம், தேஜஸ், பராக்கிரமம் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சிதைந்தன என்கிறான். இந்த நிகழ்வு போரின் அடுத்த கட்டத்திற்கு தைத்தியர்களின் யுத்தநிலைத் தளர்ச்சியையும் குரு-தெய்வ அனுமதியின்மீது அவர்களின் சார்பையும் நிறுவுகிறது.
शुक्रोत्पत्तिः तथा महेश्वरदर्शनम् (Śukra’s Emergence and the Vision of Maheśvara)
அத்தியாயம் 49-ல் சனத்குமாரர் சிவபெருமானை நோக்கி விரிவான ஸ்தோத்திர-மந்திரத்தை உரைக்கிறார்; அதில் அவரின் ஈசுவரியம், காலஸ்வரூபம், தபஸ், உக்ர ரூபங்கள், அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் தன்மை ஆகியவை போற்றப்படுகின்றன. அந்த மந்திரத்தின் பலனால் சுக்ரன் வயிற்றின் ஆவரணத்திலிருந்து தோன்றி லிங்கமார்க்கம் வழியாக வெளியே வருகிறான்—இது அதிசயப் பிறப்பும், சிவன் ஆளுமையில் நிகழும் சின்னார்த்த மறுபிறப்பும் ஆகும். பின்னர் கௌரி புத்திரப் பெறுதலுக்காக அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்; விஸ்வேஸ்வரன் அவனை அஜர-அமர, ஒளிமிக்க ‘இரண்டாம் சங்கரன்’ போன்றவனாக உருவாக்குகிறார். பூமியில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் இருந்த பின் சுக்ரன் மகேஸ்வரனிடமிருந்து மீண்டும் பிறந்து முனியாகவும் வேதஞானக் களஞ்சியமாகவும் விளங்குகிறான். தொடர்ந்து அவன் பரமேஸ்வர தரிசனம் பெறுகிறான்; அருகில் தைத்யன் அந்தகன் கடும் தபஸில் சூலத்தில் உலர்ந்த நிலையில் காணப்படுகிறான்—அந்தகக் கதைக்கான பின்னணி. விரூபாக்ஷ, நீலகண்ட, பினாகி, கபர்தி, திரிபுரக்ன, பைரவ முதலிய பெயர்களால் சிவனின் பல்வகை ரூபங்கள், பயமூட்டியும் அருள்புரியும் சக்தியும், மூவுலகாதிபத்தியமும் வெளிப்படுகின்றன.
मृत्युञ्जय-विद्या-प्रादुर्भावः (The Manifestation/Transmission of the Mṛtyuñjaya Vidyā)
இந்த அதிகாரத்தில் குரு-சிஷ்ய மரபில் சனத்குமாரர், சிவனின் ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ ரூபத்துடன் தொடர்புடைய மரணத்தை அடக்கும் பரவித்யையின் தோற்றமும் பலனும் வியாசருக்கு உபதேசிக்கிறார். ப்ருகு வம்சத்தார் காவ்ய முனிவர் வாராணசிக்கு சென்று விஶ்வேஸ்வரனைத் தியானித்து நீண்ட தவம் செய்கிறார்; அந்த தவோபலத்தால் வித்யை வெளிப்படுகிறது. பின்னர் சிவலிங்க பிரதிஷ்டை, மங்களமான கிணறு அமைத்தல், அளவோடு பஞ்சாமிருத அபிஷேகங்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்தல், நறுமண ஸ்நான-லேபனங்கள், பெருமளவு மலர்ப்பூஜை ஆகியவை விரிவாக கூறப்படுகின்றன; தாவர-மலர் பட்டியல் தூய்மை, நறுமணம், பக்தி-செழிப்பு ஆகியவற்றின் குறியீடாக அமைகிறது. ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ எனப்படும் இந்தத் தூய வித்யை மகாதவத்தால் உருவான தவோசக்தி; சிவபக்தியில் நிலைபெற்றால் மரணபயம் நீங்கி உயிர்சக்தி மீள நிறுவப்படும் என முடிவுறுகிறது।
गाणपत्यदानकथा (Bāṇāsura Receives Gaṇapatya; Genealogical Prelude)
அத்தியாயம் 51 உரையாடல் தொடர்ச்சியுடன் தொடங்குகிறது. வியாசர், சசிமௌளி சிவனின் சரிதத்தை—சிவன் அன்பினால் பாணாசுரனுக்கு ‘காணபத்யம்’ (கண-தொடர்பு/கண அதிகாரம்) எவ்வாறு அளித்தான் என்பதை—சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார். சனத்குமாரர் இதை சிவலீலையாகவும் புண்ணியமளிக்கும் இதிஹாசமாகவும் கூற ஒப்புக்கொள்கிறார். பின்னர் புராண வம்ச முன்னுரை வருகிறது—பிரம்மாவின் மனப்புத்திரன் மரீசி, அவன் மகன் கச்யபன், படைப்புப் பெருக்கத்தின் முக்கிய கர்த்தா என வர்ணிக்கப்படுகிறான். கச்யபனின் தக்ஷகன்னியருடனான திருமணங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; அவர்களில் திதி மூத்தவள், தைத்யர்களின் தாய். திதியிடமிருந்து இரண்டு பேராற்றல்மிக்க புதல்வர்கள்—மூத்த ஹிரண்யகசிபு, இளைய ஹிரண்யாக்ஷன்—பிறந்தனர். இந்த வம்ச அமைப்பு பின்வரும் அசுர வம்சங்களுக்கும் பாணனின் தோற்றத்திற்கும் காரணப் பின்னணியை அமைத்து, ‘அசுரனாக இருந்தும் சிவகிருபையால் கணநிலை எவ்வாறு பெற முடியும்?’ என்ற நெறி-தத்துவக் கேள்விக்குத் தளமிடுகிறது.
बाणासुरस्य शङ्करस्तुतिः तथा युद्धयाचनम् | Bāṇāsura’s Praise of Śiva and Petition for Battle
இந்த அதிகாரத்தில் சனத்குமாரர் சிவனின் பரமத்துவமும் பக்தவாத்ஸல்யமும் வெளிப்படும் இன்னொரு நிகழ்வை கூறுகிறார். அசுரன் பாணன் தாண்டவம் ஆடி பார்வதீபிரியனான சங்கரனை மகிழ்விக்கிறான். இறைவன் திருப்தியடைந்ததை அறிந்து, தோள்களைத் தாழ்த்தி கைகூப்பி தேவதேவ மகாதேவா, எல்லாத் தேவர்களின் சிரோமணியே என்று பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறான். வரமாகப் பெற்ற ஆயிரம் கரங்கள் தகுந்த எதிரி இல்லாமல் பாரமாகிவிட்டன எனக் கூறி, யமன், அக்னி, வருணன், குபேரன், இந்திரன் முதலியோரைக் கட்டுப்படுத்திய பெருமிதத்துடன் ‘யுத்தம் வர வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறான்—போர்க்களத்தில் பகைவரின் ஆயுதங்களால் தன் கரங்கள் முறிந்து காயமடைய வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறான். இவ்வாறு பக்தியும் சிவகிருபையும், அசுர அகந்தையும் வன்முறை வேட்கையும் ஒன்றாகத் தோன்றி, சிவன் திருத்தும் மோதலுக்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
बाणासुरस्य क्रोधाज्ञा तथा अन्तःपुरयुद्धारम्भः (Bāṇāsura’s Wrathful Command and the Onset of Battle at the Inner Palace)
பாணாசுரன் கோபத்துடன் அந்தப்புரத்தில் திவ்ய லீலைகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் இளைஞனைக் காண்கிறான். அவனைத் தன் குலத்திற்கு இழுக்கு எனக் கருதி, அவனைக் கொல்லவும் சிறைபிடிக்கவும் ஆணையிடுகிறான். பத்தாயிரம் வீரர்கள் அனுப்பப்படுகிறார்கள். யாதவ வீரன் ஒரு இரும்புத் தடியை ஏந்தி எமனைப் போல் போரிட்டு எதிரிகளை அழிக்கிறான்.
अनिरुद्धापहरणानन्तरं कृष्णस्य शोणितपुरगमनम् तथा रुद्रकृष्णयुद्धारम्भः | After Aniruddha’s Abduction: Kṛṣṇa Marches to Śoṇitapura and the Rudra–Kṛṣṇa Battle Begins
அத்தியாயம் 54-ல் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—கும்பாண்டனின் மகள் அனிருத்தனை அபகரித்த பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ன செய்தான் என்று. சனத்குமாரர் கூறுகிறார்: பெண்களின் அழுகுரல் எங்கும் ஒலிக்கிறது; கிருஷ்ணன் துயரத்தில் கலங்குகிறான்; அனிருத்தன் காணாமையால் காலம் சோகத்தில் செல்கிறது. நாரதர் அனிருத்தனின் சிறைநிலை மற்றும் சூழ்நிலையை அறிவிக்க, வ்ருஷ்ணிகளின் பதற்றம் மேலும் பெருகுகிறது. அனைத்தையும் அறிந்த கிருஷ்ணன் போர் தீர்மானம் செய்து கருடனை (தார்க்ஷ்யன்) அழைத்து உடனே சோணிதபுரம் நோக்கி புறப்படுகிறான். பிரத்யும்னன், யுயுதானன் (சாத்யகி), சாம்பன், சாரணன் மற்றும் ராம-கிருஷ்ணரின் பிற துணைவர்கள் உடன் செல்கிறார்கள். பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் நான்கு திசைகளிலும் பாணனின் நகரை முற்றுகையிட்டு தோட்டங்கள், மதில்கள், கோபுரங்கள், வாயில்களை சேதப்படுத்துகிறார்கள். தாக்குதலைக் கண்ட பாணன் சமமான படையுடன் கோபமாக வெளியே வருகிறான். பாணனுக்காக ருத்ரன் (சிவன்) தன் மகனும் பிரமதர்களும் உடன் நந்தியில் ஏறி வந்து, ருத்ரன் தலைமையில் கிருஷ்ணப் படையும் பாணன் பாதுகாவலர்களும் இடையே பயங்கரமும் அதிசயமும் ஆன போர் தொடங்குகிறது.
अध्याय ५५ — बाणस्य पुनर्युद्धप्रवृत्तिः (Bāṇa’s Renewed Engagement in Battle)
அத்தியாயம் 55-ல் பாணன்–கிருஷ்ணன் போர் நிகழ்ச்சி மேலும் தீவிரமடைகிறது. கிருஷ்ணன் எதிராயுதத்தால் முன் வந்த அபாயத்தை நீக்கிய பின், சூதர் உரை—வியாசரின் கேள்வி, சனத்குமாரரின் பதில் என அடுக்குக் கதனமாக அதிகாரபூர்வ பரம்பரை வலியுறுத்தப்படுகிறது. ‘சேனை தடுக்கப்பட்டபின் பாணன் என்ன செய்தான்?’ என்று வியாசர் கேட்கிறார். இது கிருஷ்ணன்–சங்கரரின் அதிசய லீலை என சனத்குமாரர் கூறுகிறார். ருத்ரன் மகனும் கணங்களும் உடன் சிறிது ஓய்வில் இருக்க, பலியின் புதல்வனான தைத்யராஜன் பாணன் தன் சேனை சுருங்கியதைக் கண்டு கோபித்து மீண்டும் போருக்கு எழுந்து பலவகை ஆயுதங்களால் கடுமையாகத் தாக்குகிறான். மறுபுறம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வீர நம்பிக்கையுடன் கர்ஜித்து பாணனை அற்பமாகக் கருதி, சார்ங்க வில்லின் நாதத்தை அத்தனை வலிமையாக எழுப்புகிறார்; வானும் பூமியும் இடையிலான வெளி அந்த ஒலியால் நிறைந்ததென வர்ணிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு போர் உயர்வு, நாத-சக்தி, தெய்வீக வல்லமை ஆகியவை முன்னிறுத்தப்படுகின்றன.
बाणस्य शोकः शिवस्मरणं च — Bāṇa’s Grief and the Turn to Śiva-Remembrance
அத்தியாயம் 56-ல் நாரதர், கிருஷ்ணன் அனிருத்தனையும் அவன் மனைவியையும் உடன் கொண்டு துவாரகைக்கு சென்ற பின் பாணன் என்ன செய்தான் என்று சனத்குமாரரை வினவுகிறார். சனத்குமாரர் பாணனின் ஆழ்ந்த துயரமும், தன் தவறான மதிப்பீட்டை நினைத்து வருந்தியதையும் கூறுகிறார். அப்போது சிவகணங்களின் தலைவரான நந்தீஸ்வரர், துயருற்ற அசுர-பக்தன் பாணனுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்—அதிகமான பச்சாத்தாபத்தை விடு, நிகழ்ந்ததை சிவஇச்சை எனக் கருது, சிவஸ்மரணத்தை அதிகரித்து, நித்யமாக மகோৎসவ/உற்சவ ஆராதனையை நடத்துக. இந்த உபதேசத்தால் பாணன் மனநிலையை மீட்டுக் கொண்டு, விரைவாக சிவதாமம் சென்று வணங்கி, தாழ்மையுடன் அழுது, ஸ்தோத்திரப் பாடல், சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் மற்றும் விதிப்படி அங்கசேஷ்டைகள் மூலம் பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறான். இறுதியில் குறிப்பிட்ட முத்திரைகளுடன் முக்கியமான தாண்டவ நடனத்தை ஆடுகிறான். இவ்வாறு கதை துயரத்திலிருந்து பக்திச் செயல்முறைக்குத் திரும்பி, சிவனின் கருணையும் ஸ்மரணம்-பூஜை-சரணாகதியின் மாற்றாற்றலையும் எடுத்துரைக்கிறது.
गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)
சனத்குமாரர் வியாசருக்கு கஜாசுரவதத்தின் முன்னுரையை உரைக்கிறார். தேவி மகிஷாசுரனை வதம் செய்ததால் தேவர்கள் நிம்மதி பெறுகின்றனர்; ஆனால் மகிஷாசுரனின் வீர மகன் கஜாசுரன் தந்தையின் மரணத்தை நினைத்து பழிவாங்கக் கடும் தவம் செய்யத் தீர்மானிக்கிறான். அவன் இமய மலைப் பள்ளத்தாக்கில் காடுக்குச் சென்று கைகளை உயர்த்தி, பார்வையை நிலைநிறுத்தி, விதாதா பிரம்மாவை நோக்கி அஜேயத்துவ வரம் வேண்டி தவம் செய்கிறான். வரத்தில் அவன் நிபந்தனை வைக்கிறான்—ஆண், பெண், குறிப்பாக காமவசப்பட்டவர்கள் தன்னை வதம் செய்ய இயலாதபடி; இது வரத்தின் ‘வழிவெளி’யைச் சுட்டுகிறது. அவன் தவத்தால் தலைப்பகுதியில் இருந்து தீத்தேஜஸ் வெளிப்படுகிறது; நதிகள்-கடல்கள் கலங்குகின்றன, கிரக-நட்சத்திரங்கள் சிதறுகின்றன, திசைகள் எரிகின்றன, பூமி நடுங்குகிறது. தேவர்கள் சொர்க்கத்தை விட்டு பிரம்மலோகத்துக்குச் சென்று அபாயத்தை அறிவிக்கின்றனர்; இதுவே பின்னர் சிவன் அருளால் வரபந்த அசுர அச்சம் நீங்கும் மோதலுக்கான நிலையை அமைக்கிறது।
दुन्दुभिनिर्ह्रादनिर्णयः / Dundubhinirhrāda’s Stratagem: Targeting the Brāhmaṇas
சனத்குமாரர் வியாசருக்கு, பிரஹ்லாதனின் உறவினரான அசுரன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் பற்றிய நிகழ்வை உரைக்கிறார். விஷ்ணு ஹிரண்யாக்ஷனை வதம் செய்த பின் திதி துயரத்தில் ஆழ்கிறாள்; துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் அவளை ஆறுதல் கூறி, மாயாவி தைத்யராஜனாக தேவர்களை எவ்வாறு வெல்லலாம் என சிந்திக்கிறான். தேவர்களின் வலிமை தன்னிச்சையானது அல்ல; அது யாகக் கிரதுக்களால் ஊட்டப்படுகிறது; கிரது வேதத்திலிருந்து, வேதம் பிராமணர்களின் ஆதாரத்தில் நிலைக்கிறது என்று அவன் முடிவு செய்கிறான். ஆகவே பிராமணர்களே தேவர்களின் ஒழுங்கின் மூலத் துணை எனக் கருதி, வேதப் பரம்பரையும் யாகச் செயல்திறனையும் துண்டிக்க மீண்டும் மீண்டும் பிராமணவதம் செய்ய முயல்கிறான். இவ்வத்யாயம் பிராமண→வேத→யாகம்→தேவபலன் என்ற காரணத் தொடர் அமைத்து, புனித காவலர்கள்மீது வன்முறையை கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது।
विदलोत्पलदैत्ययोरुत्पत्तिः देवपराजयः ब्रह्मोपदेशः नारदप्रेषणम् (Vidalotpala Daityas, Defeat of the Devas, Brahmā’s Counsel, and Nārada’s Mission)
அத்தியாயம் 59-ல் சனத்குமாரர் வியாசருக்கு உரைக்கிறார்: வரப்பலனால் அவத்யரான விதலா, உத்பலா என்ற இரு தைத்யர்கள் போர்க் கர்வத்தால் மூவுலகையும் திண்ணென ‘துரும்பு’ போலக் கருதி தேவர்களைப் போரில் தோற்கடிக்கின்றனர். தீர்வு நாடி தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைகிறார்கள்; பிரம்மா—இவர்கள் வதை தேவீ (சிவா) யாலேயே நியதம், ஆகவே சிவனுடன் சக்தியை நினைந்து நிலைத்திருங்கள்—என்று உபதேசிக்கிறார். அதனால் தேவர்கள் ஆறுதல் பெற்று தம் தம் தாமங்களுக்கு மீள்கிறார்கள். பின்னர் சிவன் தூண்ட நாரதர் தைத்யலோகத்திற்குச் சென்று மாயைமயமான சொற்களால் அவர்களை மயக்கி தேவியைப் பிடிக்க எண்ணச் செய்கிறார்; இதுவே அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிறது. முடிவில் ‘சமாப்தோ’யம் யுத்தகண்டః…’ போன்ற கொலோபன் சில பாடங்களில் காணப்பட்டு, கண்ட முடிவருகையும் உரை-அடுக்கு நிலைகளையும் சுட்டுகிறது.