दिव्यरथारोहणम् — Śiva’s Ascent on the Divine Chariot (Pre-battle Portents)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ईदृग्विधं महादिव्यं नानाश्चर्यमयं रथम् । संनह्य निगमानश्वांस्तं ब्रह्मा प्रार्पयच्छिवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு பல அதிசயங்கள் நிறைந்த அந்த மகாதிவ்ய ரதத்தைத் தயாரித்து, வேத வடிவக் குதிரைகளை அதில் பூட்டி, பிரம்மா அதை ஸ்ரீசிவனுக்கு அர்ப்பணித்தார்.

Verse 2

शंभवेऽसौ निवेद्याधिरोपयामास शूलिनम् । बहुशः प्रार्थ्य देवेशं विष्ण्वादिसुरसमतम्

அவன் சம்புவிடம் தன் விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்து, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்கும் சமமான அடைக்கலமான தேவேசன் சூலினை (திரிசூலதாரியை) மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினான்.

Verse 3

ततस्तस्मिन्रथे दिव्ये रथप्राकारसंयुते । सर्वदेवमयः शंभुरारुरोह महाप्रभुः

பின்னர் ரதப் பாதுகாப்புச் சுவர்களுடன் கூடிய அந்தத் தெய்வீக ரதத்தில், எல்லாத் தேவர்களின் சக்தியையும் தாங்கிய மகாபிரபு ஶம்பு ஏறினார்।

Verse 4

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देवगंधर्वपन्नगैः । विष्णुना ब्रह्मणा चापि लोकपालैर्बभूव ह

அவரை ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள் போற்றினர்; விஷ்ணு, பிரம்மா மற்றும் லோகபாலர்களும் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 5

उपावृतश्चाप्सरसां गणैर्गीतविशारदः । शुशुभे वरदश्शम्भुस्स तं प्रेक्ष्य च सारथिम्

பாடலில் தேர்ந்த அப்சரா கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட வரமளிக்கும் ஶம்பு பேரொளியுடன் விளங்கினார்; அந்தச் சாரதியை நோக்கி (செயலுக்கு) ஆயத்தமானார்.

Verse 6

तस्मिन्नारोऽहतिरथं कल्पितं लोकसंभृतम् । शिरोभिः पतिता भूमौ तुरगा वेदसंभवाः

அங்கே நாரா-அஹடி உருவாக்கி, உலகங்களின் வளங்களால் அமைக்கப்பட்ட அந்த ரதம் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தது; வேதத்தில் பிறந்த குதிரைகள் தலைகள் தாழ்ந்து தரையில் விழுந்தன.

Verse 7

चचाल वसुधा चेलुस्सकलाश्च महीधराः । चकंपे सहसा शेषोऽसोढा तद्भारमातुरः

பூமி அசைந்தது; எல்லா மலைகளும் நடுங்கின. திடீரென சேஷனும் அந்த பாரத்தால் துயருற்று நடுங்கினான்; அதைத் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 8

अथाधः स रथस्यास्य भगवान्धरणीधरः । वृषेन्द्ररूपी चोत्थाय स्थापयामास वै क्षणम्

அப்போது அந்த ரதத்தின் கீழே, பூமியைத் தாங்கும் பகவான் எழுந்தார். வृषபேந்திர வடிவம் கொண்டு, ஒரு கணம் அதனை உறுதியாக நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 9

क्षणांतरे वृषेन्द्रोऽपि जानुभ्यामगमद्धराम् । रथारूढमहेशस्य सुतेजस्सोढुमक्षमः

அடுத்த கணமே வृषபேந்திரனும் முழங்கால்களுடன் தரையில் விழுந்தான். ரதத்தில் அமர்ந்த மகேசனின் தீவிரத் தேஜஸைத் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 10

अभीषुहस्तो भगवानुद्यम्य च हयांस्तदा । स्थापयामास देवस्य पचनाद्वैरथं वरम्

அப்போது பகவான் கயிற்றைக் கையில் கொண்டு குதிரைகளை உயர்த்தி அடக்கினார். பசனா நுண்கலையால் அமைந்த அந்தச் சிறந்த ரதத்தை தேவனுக்காக உறுதியாக வைத்தார்.

Verse 11

ततोऽसौ नोदयामास मनोमारुतरंहसः । ब्रह्मा हयान्वेदमयान्नद्धान्रथवरे स्थितः

பின்னர் சிறந்த ரதத்தில் அமர்ந்த பிரம்மா, மனமும் காற்றும் போல் வேகமுடைய—வேதமயமாக அமைந்த, பயணத்திற்குக் கட்டப்பட்ட அந்தக் குதிரைகளை ஓட்டினார்.

Verse 12

पुराण्युद्दिश्य वै त्रीणि तेषां खस्थानि तानि हि । अधिष्ठिते महेशे तु दानवानां तरस्विनाम्

பழைய புராணக் கூறுகளின்படி அவர்களுக்கு மூன்று கோட்டைகள் இருந்தன; அவை அவர்களின் விண்ணுலகக் கோட்டைகளே. ஆனால் மகேசன் அங்கே ஆதிபத்யமாக நிலை கொண்டபோது, வலிமைமிக்க தானவர்களின் ஆற்றல் அவன் ஆட்சிக்குள் வந்தது.

Verse 13

अथाह भगवान्रुद्रो देवानालोक्य शंकरः । पशूनामाधिपत्यं मे धद्ध्वं हन्मि ततोऽसुरान्

அப்போது பகவான் ருத்ரன்—சங்கரன்—தேவர்களை நோக்கி: “எல்லாப் பசுக்கள் (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) மீது உள்ள அதிபதியத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்; அப்பொழுது நான் அசுரர்களை அழிப்பேன்” என்றான்.

Verse 14

पृथक्पशुत्वं देवानां तथान्येषां सुरोत्तमाः । कल्पयित्वैव वध्यास्ते नान्यथा दैत्यसत्तमाः

தேவர்களிலே சிறந்தவர்களே! தேவர்களையும் மற்றவர்களையும் தனித்தனியாக ‘பசுத்துவ’ (பந்தநிலை) நிலையில் அமைத்தாலே அந்த முதன்மை தைத்தியர்களை வதம் செய்ய முடியும்; வேறு வழியில்லை.

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य धीमतः । विषादमगमन्सर्वे पशुत्वं प्रतिशंकिताः

சனத்குமாரர் கூறினார்: அந்த ஞானமிகு தேவதேவனின் சொற்களை கேட்டவுடன், ‘பசுத்துவம்’ அடைய நேருமோ என்ற அச்சத்தால் அனைவரும் மனவாடினர்.

Verse 16

तेषां भावमथ ज्ञात्वा देवदेवोऽम्बिकापतिः । विहस्य कृपया देवाञ्छंभुस्तानिदमब्रवीत्

அவர்களின் உள்ளநிலையை அறிந்து, தேவதேவன் அம்பிகாபதி சம்பு புன்னகைத்து; கருணையால் அந்த தேவர்களிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 17

शंभुरुवाच । मा वोऽस्तु पशुभावेऽपि पातो विबुधसत्तमाः । श्रूयतां पशुभावस्य विमोक्षः क्रियतां च सः

சம்பு கூறினார்—“தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்களுக்கு பசுபாவம் (பந்தப்பட்ட ஜீவநிலை) வந்தாலும் வீழ்ச்சி ஏற்படாதிருக்கட்டும். கேளுங்கள்—பசுபாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் வழி சொல்லப்படுகிறது; அந்த மோக்ஷம் நிகழ்த்தப்படுக.”

Verse 18

यौ वै पाशुपतं दिव्यं चरिष्यति स मोक्ष्यति । पशुत्वादिति सत्यं वः प्रतिज्ञातं समाहिताः

யார் தெய்வீகமான பாசுபத விரதத்தை உண்மையுடன் அனுஷ்டிப்பாரோ அவர் மோட்சம் அடைவார். ‘பசுத்துவம்—பந்தப்பட்ட ஜீவநிலை—இலிருந்து விடுதலை’ என்று உங்களிடம் நான் உண்மையாய் உறுதி கூறினேன்; நீங்கள் நிலைத்து, ஒருமுகமாக இருங்கள்.

Verse 19

ये चाप्यन्ये करिष्यंति व्रतं पाशुपतं मम । मोक्ष्यंति ते न संदेहः पशुत्वात्सुरसत्तमाः

மேலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, என் பாசுபத விரதத்தை மற்றவர்களும் அனுஷ்டித்தால் அவர்களும் ஐயமின்றி மோட்சம் அடைவார்கள். ஏனெனில் பசுத்துவம்—பந்தப்பட்ட ஜீவநிலை—இலிருந்து பசுபதியின் சரணடைதலால் அவர்கள் விடுவிக்கப்படுவர்.

Verse 20

नैष्ठिकं द्वादशाब्दं वा तदर्थं वर्षकत्रयम् । शुश्रूषां कारयेद्यस्तु स पशुत्वाद्विमुच्यते

அந்த நோக்கத்திற்காக பக்தியுடன் சுஷ்ரூஷை (சேவை) செய்யவோ செய்யச் செய்வோன்—பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிலையான விரதமாகவோ, அல்லது அதற்கு இணையான மூன்று ஆண்டுகளாகவோ—பசுத்துவம் (பந்தப்பட்ட ஜீவநிலை) இலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 21

तस्मात्परमिदं दिव्यं चरिष्यथ सुरोत्तमाः । पशुत्वान्मोक्ष्यथ तदा यूयमत्र न संशयः

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, இனிமேல் இந்த தெய்வீக ஆச்சார-விரதத்தைப் பின்பற்றுங்கள்; அப்போது நீங்கள் பசுத்துவம் (பந்தப்பட்ட ஜீவநிலை) இலிருந்து விடுபடுவீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य महेशस्य परात्मनः । तथेति चाब्रुवन्देवा हरिब्रह्मादयस्तथा

சனத்குமாரர் கூறினார்—பரமாத்மா மகேசனின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்டபின், ஹரி, பிரம்மா முதலியோருடன் தேவர்கள் “அப்படியே ஆகுக” என்று பதிலளித்தனர்।

Verse 23

तस्माद्वै पशवस्सर्वे देवासुरवराः प्रभोः । रुद्रः पशुपतिश्चैव पशुपाशविमोचकः

ஆகையால் எல்லா உயிர்களும்—தேவர், அசுரர் ஆகியோரில் சிறந்தவர்களும் கூட—பிரபுவின் ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) ஆவர். ருத்ரனே பசுபதி; அவனே பாசத்திலிருந்து பசுவை விடுவிப்பவன்।

Verse 24

तदा पशुपतीत्येतत्तस्य नाम महेशितुः । प्रसिद्धमभवद्वध्वा सर्वलोकेषु शर्मदम्

அப்போது (எதிரியை) வதைத்த பின், அந்த மகேஸ்வரனின் ‘பசுபதி’ என்ற திருநாமம் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று, மங்களமும் அமைதியும் அளிப்பதாக ஆனது।

Verse 25

मुदा जयेति भाषंतस्सर्वे देवर्षयस्तदा । अमुदंश्चाति देवेशो ब्रह्मा विष्णुः परेऽपि च

அப்போது எல்லா தேவரிஷிகளும் மகிழ்ச்சியுடன் “ஜயம்! ஜயம்!” என்று முழங்கினர். ஆனால் தேவர்களின் அதிபதிகள்—பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியவர்களும்—மகிழவில்லை।

Verse 26

तस्मिंश्च समये यच्च रूपं तस्य महात्मनः । जातं तद्वर्णितुं शक्यं न हि वर्षशतैरपि

அதே நேரத்தில் அந்த மகாத்மாவின் எந்த வடிவம் வெளிப்பட்டதோ, அதை வர்ணிக்க இயலாது—நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் அல்ல।

Verse 27

एवं विधो महेशानो महेशान्यखिलेश्वरः । जगाम त्रिपुरं हंतुं सर्वेषां सुखदायकः

இவ்வாறு உறுதிபெற்ற மகேசானன்—மகேசானியின் நாதன், அனைத்திற்கும் ஈசன்—அனைவருக்கும் நலமும் பேரின்பமும் அளிப்பவன், திரிபுரத்தை அழிக்கச் சென்றான்।

Verse 28

तं देवदेवं त्रिपुरं निहंतुं तदानु सर्वे तु रविप्रकाशाः । गजैर्हयैस्सिंहवरै रथैश्च वृषैर्ययुस्तेऽमरराजमुख्याः

அப்போது தேவதேவனுக்கு திரிபுர நாசத்தில் துணையாக, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அமரர்களின் தலைவர்கள் யாவரும் யானை, குதிரை, சிறந்த சிங்கம், தேர்கள், காளைகள் மீது ஏறி புறப்பட்டனர்।

Verse 29

हलैश्च शालैर्मुशलैर्भुशुण्डैर्गिरीन्द्रकल्पैर्गिरिसंनिभाश्च । नानायुधैस्संयुतबाहवस्ते ततो नु हृष्टाः प्रययुस्सुरेशाः

உழவாள்கள், ஈட்டிகள், முத்தல்கள், கனமான கொம்புக் குத்துகள் ஏந்தி—சிலர் மலைமன்னன் போல், சிலர் மலைச்சிகரம் போல்—பலவகை ஆயுதங்களால் கரங்கள் நிறைந்து, அந்த சுரேசர்கள் மகிழ்ந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 30

नानायुधाढ्याः परमप्रकाशा महोत्सवश्शंभुजयं वदंतः । ययुः पुरस्तस्य महेश्वरस्य तदेन्द्रपद्मोद्भवविष्णुमुख्याः

பலவகை ஆயுதங்களால் நிறைந்தும் பேரொளியால் பிரகாசித்தும், பெருவிழாவில் “சம்புவுக்கு ஜயம்!” என்று முழங்கியபடி, அவர்கள் அந்த மகேஸ்வரனின் முன் சென்றனர்—இந்திரன், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, விஷ்ணு முதன்மையாயினர்।

Verse 31

जहृषुर्मुनयस्सर्वे दंडहस्ता जटाधराः । ववृषुः पुष्पवर्षाणि खेचरा सिद्धचारणाः

தண்டம் ஏந்தி ஜடாமுடி தரித்த எல்லா முனிவரும் மகிழ்ந்தனர்; ஆகாயத்தில் உலாவும் சித்தர்-சாரணர் மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 32

पुत्रत्रयं च विप्रेन्द्रा व्रजन्सर्वे गणेश्वराः । तेषां संख्या च कः कर्तुं समर्थो वच्मि कांश्चन

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அந்த கணேஸ்வரர்கள் அனைவரும் தங்கள் மூன்று புதல்வர்களுடன் முன்னே சென்றனர். அவர்களின் எண்ணிக்கையை யார் கணிக்க வல்லார்? நான் சிலரையே கூறுகிறேன்।

Verse 33

गणेश्वरैर्देवगणैश्च भृङ्गी समावृतस्सर्वगणेन्द्रवर्यः । जगाम योगांस्त्रिपुरं निहंतुं विमानमारुह्य यथा महेन्द्रः

கணேஸ்வரர்களாலும் தேவகணங்களாலும் ப்ருங்கியாலும் சூழப்பட்ட, எல்லா கணநாயகர்களிலும் சிறந்த அவர், யோகசக்தியால் திரிபுரத்தை அழிக்க விண்ணூர்தியில் ஏறி புறப்பட்டார்—மகேந்திரன் தன் வானரதத்தில் ஏறுவது போல।

Verse 34

केशो विगतवासश्च महाकेशो महाज्वरः । सोमवल्लीसवर्णश्च सोमदस्सनकस्तथा

அவர் கேசன்; அவர் விகதவாசன்; அவர் மகாகேசன், மகாஜ்வரன். அவர் சோமவல்லியின் நிறமுடையவர்; சோமத்தை அருள்பவர்; மேலும் அவர் சனகனும் ஆவார்।

Verse 35

सोमधृक् सूर्यवर्चाश्च सूर्यप्रेषणकस्तथा । सूर्याक्षस्सूरिनामा च सुरस्सुन्दर एव च

அங்கே சோமத்ருக், சூர்யவர்சா, மேலும் சூர்யப்ரேஷணகனும் இருந்தனர். அதுபோல சூர்யாக்ஷ, சூரிநாமா, சுர, சுந்தரனும் இருந்தனர்.

Verse 36

प्रस्कंदः कुन्दरश्चंडः कंपनश्चातिकंपनः । इन्द्रश्चेन्द्रजवश्चैव यंता हिमकरस्तथा

(அவர்கள்) பிரஸ்கந்த, குந்தர, சண்ட, கம்பன, அதிகம்பன; இந்திரன் மற்றும் இந்திரஜவனும்; மேலும் யந்தா, ஹிமகரனும் இருந்தனர்.

Verse 37

शताक्षश्चैव पंचाक्षः सहस्राक्षो महोदरः । सतीजहुश्शतास्यश्च रंकः कर्पूरपूतनः

அங்கே சதாக்ஷ, பஞ்சாக்ஷ, ஸஹஸ்ராக்ஷ, மஹோதர; அதுபோல சதீஜஹு, சதாஸ்ய, ரங்க, கர்ப்பூரபூதன எனும் வீரர்களும் இருந்தனர்—போர்க்களத்தில் தோன்றிய சிவகணங்களின் வல்லமைமிக்க உறுப்பினர்கள்.

Verse 38

द्विशिखस्त्रिशिखश्चैव तथाहंकारकारकः । अजवक्त्रोऽष्टवक्त्रश्च हयवक्त्रोऽर्द्धवक्त्रकः

அவர் இரு-சிகை உடையவரும், மும்முனைச் சிகை உடையவரும்; அஹங்காரத்தை உண்டாக்குபவரும் ஆவார். அவர் ஆட்டுமுகன், எட்டுமுகன், குதிரைமுகன், அரைமுகனும் கூட.

Verse 39

इत्याद्या गणपा वीरा बहवोऽपरिमेयकाः । प्रययुः परिवार्येशं लक्ष्यलक्षणवर्जिताः

இவ்வாறு அந்த வீர கணங்களும், எண்ணிலடங்காத பலரும், தம் ஈசனைச் சூழ்ந்து புறப்பட்டனர்; குறிவைக்கும் அடையாளங்களற்றவர்களாய் போரில் முன்னேறினர்.

Verse 40

समावृत्य महादेवं तदापुस्ते पिनाकिनम् । दग्धुं समर्था मनसा क्षणेन सचराचरम्

அப்போது அவர்கள் பினாகம் ஏந்திய மகாதேவனைச் சூழ்ந்து நெருங்கினர். அவர்கள் அவ்வளவு வல்லமை உடையவர்கள்; மனத்தின் சங்கல்பம் மட்டும் கொண்டு ஒரு கணத்தில் சராசரமாய் உள்ள முழு உலகையும் எரித்தழிக்கக் கூடியவர்கள்.

Verse 41

दग्धुं जगत्सर्वमिदं समर्थाः किंत्वत्र दग्धुं त्रिपुरं पिनाकी । रथेन किं चात्र शरेण तस्य गणैश्च किं देवगणैश्च शम्भोः

அவர்கள் முழு உலகையும் எரிக்க வல்லவர்கள்; ஆனால் இங்கே திரிபுரத்தை எரிக்க பினாகி ரதமும் ஒரே அம்பும் வேண்டுமெனத் தோன்றுவது ஏன்? அப்படியானால் ஷம்புவுக்கு இவ்வுபகரணங்களோ, அவருடைய கணங்களோ, தேவர்கணங்களோ—இவற்றின் பயன் என்ன?

Verse 42

स एव दग्धुं त्रिपुराणि तानि देवद्विषां व्यास पिनाकपाणिः । स्वयं गतस्तत्र गणैश्च सार्द्धं निजैस्सुराणामपि सोऽद्भुतोतिः

ஓ வ்யாசரே! தேவர்களைப் பகைக்கும் அவர்களின் அந்தத் திரிபுரங்களை எரிக்க, பினாகபாணியான அந்தப் பரமன் தாமே அங்கே சென்றார். தம் கணங்களோடும், தேவர்களின் படைகளோடும் கூட, அளவிலா அதிசயத் தெய்வஒளியுடன் முன்னேறினார்.

Verse 43

किं तत्र कारणं चान्यद्वच्मि ते ऋषिसत्तम । लोकेषु ख्यापनार्थं वै यशः परमलापहम्

அதில் வேறு என்ன காரணம்? ஓ முனிவரிறைவர், உமக்குச் சொல்கிறேன்—உலகங்களில் வெளிப்படுத்துவதற்காகவே, சிவனின் செயல் தரும் பரம பாபநாசகமான புகழ் பிரகடனமாகிறது।

Verse 44

अन्यच्च कारणं ह्येतद्दुष्टानां प्रत्ययाय वै । सर्वेष्वपि च देवेषु यस्मान्नान्यो विशिष्यते

மேலும் ஒரு காரணம் உண்டு—தீயவர்களுக்கும் உறுதியான நம்பிக்கை உண்டாகும்படியாக. ஏனெனில் எல்லாத் தேவர்களிலும் அவரை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை; எந்தத் தெய்வமும் எந்த வகையிலும் அவரை மீறாது।