मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतस्मिन्नंतरे शंभुं प्रसन्नं वीक्ष्य दानवः । तत्राजगाम सुप्रीतो मयोऽदग्धः कृपाबलात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இந்நேரத்தில் சம்புவை அருள்மிகு அமைதியுடன் காண்ந்து, சிவனின் கருணை வலத்தால் எரியாமல் காக்கப்பட்ட தானவன் மயன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 2

प्रणनाम हरं प्रीत्या सुरानन्यानपि ध्रुवम् । कृतांजलिर्नतस्कंधः प्रणनाम पुन श्शिवम्

அவன் அன்பு பக்தியுடன் ஹரனை வணங்கினான்; பின்னர் உறுதியாக மற்ற தேவர்களையும் வணங்கினான். கரம் கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, மீண்டும் பகவான் சிவனைத் தண்டவத் வணங்கினான்.

Verse 3

अथोत्थाय शिवं दृष्ट्वा प्रेम्णा गद्गदसुस्वरः । तुष्टाव भक्तिपूर्णात्मा स दानववरो मयः

பின்னர் எழுந்து சிவனைத் தரிசித்து, அன்பால் குரல் தடுமாற, தானவர்களில் சிறந்த மாயன் பக்தி நிறைந்த உள்ளத்துடன் அவரைத் துதித்தான்.

Verse 4

मय उवाच देवदेव महादेव भक्तवत्सल शंकरः । कल्पवृक्षस्वरूपोसि सर्वपक्षविवर्जितः

மயன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பக்தர்க்கு அன்பான சங்கரனே! நீர் கற்பவிருட்சத்தின் இயல்பானவராய், எல்லாப் பக்கச்சார்பும் அற்றவராய் உள்ளீர்।

Verse 5

ज्योतीरूपो नमस्तेस्तु विश्वरूप नमोऽस्तु ते । नमः पूतात्मने तुभ्यं पावनाय नमोनमः

ஒளி-வடிவனே, உமக்கு வணக்கம்; உலக-வடிவனே, உமக்கு வணக்கம். தூய ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பாவனனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 6

चित्ररूपाय नित्याय रूपातीताय ते नमः । दिव्यरूपाय दिव्याय सुदिव्याकृतये नमः

விசித்திரமும் பல்வகை ரூபங்களும் உடைய நித்தியனே, ரூபாதீதனே, உமக்கு நமஸ்காரம். திவ்ய ரூபனே, பரம திவ்யனே, அதிதிவ்ய உருவமே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 7

नमः प्रणतसर्वार्तिनाशकाय शिवात्मने । कर्त्रे भर्त्रे च संहर्त्रे त्रिलोकानां नमोनमः

சரணடைந்தோரின் எல்லா துயரங்களையும் அழிப்பவனாகிய சிவாத்மத் தத்துவமே, உமக்கு நமஸ்காரம். மூவுலகங்களின் கர்த்தா, பர்த்தா, சம்ஹர்த்தா உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 8

भक्तिगम्याय भक्तानां नमस्तुभ्यं कृपा लवे । तपस्सत्फलदात्रे ते शिवाकांत शिवेश्वर

பக்தியால் அடையப்படுபவனே, பக்தர்களுக்கு அருளின் துளியாய் விளங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சிவேஸ்வரா, சிவாகாந்தா! தவத்தின் நற்பலனை அளிப்பவனே; உமது கருணையின் ஒரு துளியே போதும்.

Verse 9

न जानामि स्तुतिं कर्तुं स्तुतिप्रिय परेश्वर । प्रसन्नो भव सर्वेश पाहि मां शरणाग तम्

ஸ்துதி பிரிய பரமேசுவரனே! நான் துதிக்க அறியேன். சர்வேசுவரனே, அருள்புரிவாயாக; சரணடைந்த என்னை காத்தருள்வாயாக.

Verse 10

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य मयोक्ता हि संस्तुतिं परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभूद्द्विजश्रेष्ठ मयं प्रोवाच चादरात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—என்னால் உரைக்கப்பட்ட அந்த ஸ்துதியை கேட்ட பரமேசுவரன் மகிழ்ந்தார். ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, பின்னர் அவர் மரியாதையுடன் என்னிடம் உரைத்தார்.

Verse 11

शिव उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोऽहं मय दानवसत्तम । मनोऽभिलषितं यत्ते तद्दास्यामि न संशयः

சிவன் கூறினார்—ஓ தானவருள் சிறந்த மயா, வரம் கேள்; நான் மகிழ்ந்தேன். உன் மனம் விரும்புவது எதுவோ அதையே அளிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे सनत्कुमारपाराशर्य्यसंवादे त्रिपुरवधानंतरदेवस्तुतिमयस्तुतिमुंडिनिवेशनदेवस्वस्थानगमनवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகண்டத்தில், ஸனத்குமாரர்–பாராசர்யர் (வ்யாசர்) உரையாடலில், ‘திரிபுரவதத்திற்குப் பின் தேவர்களின் பக்திமய ஸ்துதி, முண்டினியின் நிறுவல், மேலும் தேவர்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு மீளச் செல்லுதல்’ எனப் பெயர்பெற்ற பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 13

मय उवाच । देवदेव महादेव प्रसन्नो यदि मे भवान् । वरयोग्योऽस्म्यहं चेद्धि स्वभक्तिं देहि शाश्वतीम्

மயா கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! நீர் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்து, நான் வரம் பெறத் தகுதியானவன் என்றால், உமது சாச்வத பக்தியை—அகண்ட சிவபக்தியை—எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 14

स्वभक्तेषु सदा सख्यं दीनेषु च दयां सदा । उपेक्षामन्यजीवेषु खलेषु परमेश्वर

பரமேஸ்வரா! உமது பக்தர்களிடம் எப்போதும் நட்புணர்வை நிலைநிறுத்துவாயாக; தாழ்ந்தும் துன்புறுவோரிடம் எப்போதும் கருணை காட்டுவாயாக; பிற உயிர்களிடம் பற்றின்மையாய் இருப்பாயாக; தீயோரிடம் புனிதமான அலட்சியத்தைப் பேணுவாயாக.

Verse 15

कदापि नासुरो भावो भवेन्मम महेश्वर । निर्भयः स्यां सदा नाथ मग्नस्त्वद्भजने शुभे

மகேஸ்வரா! எனக்குள் ஒருபோதும் அசுரப் பண்பு எழாதிருக்கட்டும். நாதா! நான் எப்போதும் அச்சமின்றி இருந்து, உமது மங்களமான வழிபாட்டில் மூழ்கியிருக்கட்டும்.

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थ्यमानस्तु शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच मये नाथ प्रसन्नो भक्तवत्सलः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு மனமுருகப் பிரார்த்திக்கப்பட்டபோது, பக்தவத்ஸலனான பரமேஸ்வரன் சங்கரன் பிரசன்னமாய், மயாவிடம் கூறினான்: “ஹே நாதா…”

Verse 17

महेश्वर उवाच । दानवर्षभ धन्यस्त्वं मद्भक्तो निर्विकारवान् । प्रदत्तास्ते वरास्सर्वेऽभीप्सिता ये तवाधुना

மகேஸ்வரன் கூறினார்: தானவர்களில் சிறந்தவனே, நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், என் மீது மாறாத பக்தி கொண்டவன். நீ விரும்பிய அனைத்து வரங்களும் இப்போது உனக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

Verse 18

गच्छ त्वं वितलं लोकं रमणीयं दिवोऽपि हि । समेतः परिवारेण निजेन मम शासनात्

என் ஆணைப்படி, நீ உன் சொந்த பரிவாரத்துடன் விதல லோகத்திற்குச் செல்; அது உண்மையில் சொர்க்கத்தைப் போலவே இனிமையானது।

Verse 19

निर्भयस्तत्र संतिष्ठ संहृष्टो भक्तिमान्सदा । कदापि नासुरो भावो भविष्यति मदाज्ञया

அங்கே அச்சமின்றி நிலைத்திரு; எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் பக்தியில் உறுதியாக இரு. என் ஆணையால் உன்னுள் ஒருபோதும் அசுரப் பண்பு எழாது।

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । इत्याज्ञां शिरसाधाय शंकरस्य महात्मनः । तं प्रणम्य सुरांश्चापि वितलं प्रजगाम सः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு மகாத்மா சங்கரரின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று, அவருக்கும் தேவர்களுக்கும் வணங்கி, அவன் விதல லோகத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे ते वै मुण्डिनश्च समागताः । प्रणम्योचुश्च तान्सर्वान्विष्णुब्रह्मादिकान् सुरान्

அந்நேரத்தில் மொட்டைத்தலையுடைய அந்தப் பணியாளர்கள் வந்து சேர்ந்தனர். வணங்கி, விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 22

कुत्र याम वयं देवाः कर्म किं करवामहे । आज्ञापयत नश्शीघ्रं भव दादेशकारकान्

நாங்கள் தேவர்கள் எங்கே செல்ல வேண்டும், எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்? ஹே பவா (சிவா), விரைவில் ஆணையிடு; உன் ஆணையை நிறைவேற்ற நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம்।

Verse 23

कृतं दुष्कर्म चास्माभिर्हे हरे हे विधे सुराः । दैत्यानां शिवभक्तानां शिवभक्तिर्विनाशिता

ஹே ஹரி! ஹே விதாதா (பிரம்மா)! ஹே தேவர்களே! நாம் பெரும் தீவினை செய்தோம்—சிவபக்தர்களான தைத்யர்களின் சிவபக்தியை நாம் அழித்தோம்.

Verse 24

कोटिकल्पानि नरके नो वासस्तु भविष्यति । नोद्धारो भविता नूनं शिवभक्तविरोधिनाम्

சிவபக்தர்களுக்கு விரோதமாக நிற்போர் கோடி கல்பங்கள் நரகத்தில் வாசிப்பர்; நிச்சயமாக அவர்களுக்கு மீட்பு இல்லை.

Verse 25

परन्तु भवदिच्छात इदं दुष्कर्म नः कृतम् । तच्छांतिं कृपया ब्रूत वयं वश्शरणागताः

ஆனால் உங்கள் இச்சையின் அழுத்தத்தாலேயே இந்தத் துஷ்கர்மம் எங்களால் நிகழ்ந்தது. கருணையுடன் இதன் சாந்தி வழியைச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் உங்கள் வசமாய் உம்மிடம் சரணடைந்தோம்.

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । अब्रु वन्मुंडिनस्तांस्ते स्थितानग्रे कृतांजलीन्

சனத்குமாரர் கூறினார்: அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், முன் கைகூப்பி நின்ற அந்த முண்டித தபஸ்விகளை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 27

विष्ण्वादय ऊचुः । न भेतव्यं भवद्भिस्तु मुंडिनो वै कदाचन । शिवाज्ञयेदं सकलं जातं चरितमुत्तमम्

விஷ்ணு முதலியோர் கூறினர்: ஓ முண்டிதர்களே, நீங்கள் எப்போதும் அஞ்ச வேண்டாம். இவை அனைத்தும் சிவனின் ஆணையாலேயே நிகழ்ந்தது—இது உயர்ந்த திருச்சரிதம்.

Verse 28

युष्माकं भविता नैव कुगतिर्दुःखदायिनी । शिववासा यतो यूयं देवर्षिहितकारकाः

உங்களுக்கு துன்பம் தரும் துர்கதி எப்போதும் ஏற்படாது; ஏனெனில் நீங்கள் சிவதாமத்தில் வாசிப்போர், தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் நன்மை செய்பவர்கள்.

Verse 29

सुरर्षिहितकृच्छंभुस्सुरर्षिहितकृत्प्रियः । सुरर्षिहितकृन्नॄणां कदापि कुगतिर्नहि

சம்பு எப்போதும் தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளின் நலனுக்காகச் செயற்படுபவர்; அவர்களின் நலனுக்காக உழைப்போர்க்கு அவர் பிரியமானவர். அத்தகைய நன்மைச் சேவையில் ஈடுபடுவோர்க்கு எந்நாளும் குகதி அல்லது வீழ்ச்சி இல்லை।

Verse 30

अद्यतो मतमेतं हि प्रविष्टानां नृणां कलौ । कुगतिर्भविता ब्रूमः सत्यं नैवात्र संशयः

இன்றிலிருந்து கலியுகத்தில் இந்தக் கருத்தை ஏற்று அதில் புகுவோர்க்கு நிச்சயமாகக் குகதி மற்றும் வீழ்ச்சி ஏற்படும்—இது உண்மை என நாம் கூறுகிறோம்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 31

भवद्भिर्मुंडिनो धीरा गुप्तभावान्ममाज्ञया । तावन्मरुस्थली सेव्या कलिर्यावात्समाव्रजेत्

திடமுள்ள முண்டின துறவிகளே! என் ஆணையின்படி உள்நோக்கத்தை மறைத்து வைத்து, கலி முழுமையாக வரும்வரை பாலைவனப் பகுதியில் தங்கி சேவை-சாதனை செய்யுங்கள்।

Verse 32

आगते च कलौ यूयं स्वमतं स्थापयिष्यथ । कलौ तु मोहिता मूढास्संग्रहीष्यंति वो मतम्

கலி வந்தபின் நீங்கள் உங்கள் சொந்தக் கோட்பாட்டை நிறுவுவீர்கள்; கலியுகத்தில் மயக்கமுற்ற மூடர்கள் உங்கள் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்।

Verse 33

इत्याज्ञप्ताः सुरेशैश्च मुंडिनस्ते मुनीश्वर । नमस्कृत्य गतास्तत्र यथोद्दिष्टं स्वमाश्रमम्

தேவர்களின் தலைவர்கள் இவ்வாறு ஆணையிட்டபின், ஓ முனீஸ்வரா, அந்த முண்டித தபஸ்விகள் வணங்கி, கூறியபடியே தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 34

ततस्स भगवान्रुद्रो दग्ध्वा त्रिपुरवासिनः । कृतकृत्यो महायोगी ब्रह्माद्यैरभिपूजितः

பின்னர் பகவான் ருத்ரன் திரிபுரவாசிகளை எரித்துத் தன் காரியம் நிறைவேற்றிய மஹாயோகியாக ஆனார்; அவரை பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் முறையாகப் பூஜித்தனர்.

Verse 35

स्वगणैर्निखिलैर्देव्या शिवया सहितः प्रभुः । कृत्वामरमहत्कार्यं ससुतोंतरधादथ

அப்போது ஆண்டவன், தேவீ சிவையுடனும் தன் எல்லா கணங்களுடனும் சேர்ந்து, தேவர்களின் நலனுக்காக மாபெரும் காரியத்தைச் செய்து, மகனுடனே மறைந்தார்.

Verse 36

ततश्चांतर्हिते देवे परिवारान्विते शिवे । धनुश्शरस्थाद्यश्च प्राकारोंतर्द्धिमागमत्

பின்னர் பரிவாரத்துடன் தேவாதிதேவன் சிவன் மறைந்தபோது, வில்லாளர்கள், அம்பேந்தியோர் முதலியோரும் அந்த மதிலும் மறைந்தன.

Verse 37

ततो ब्रह्मा हरिर्देवा मुनिगंधर्वकिन्नराः । नागास्सर्पाश्चाप्सरसस्संहृष्टाश्चाथ मानुषाः

அப்போது பிரம்மா, ஹரி (விஷ்ணு), தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வ‑கின்னரர்கள், நாக‑பாம்புகள், அப்சரஸ்கள், மனிதர்களும்—அனைவரும் மகிழ்ந்து உள்ளம் எழுச்சி பெற்றனர்.

Verse 38

स्वंस्वं स्थानं मुदा जग्मुश्शंसंतः शांकरं यशः । स्वंस्वं स्थानमनुप्राप्य निवृतिं परमां ययुः

சங்கரரின் புகழைத் துதித்து அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர். தங்கள் இடங்களை அடைந்து, சிவபிரசாதத்தால் அவர்கள் பரம நிவ்ருத்தி—துயரத்தின் முழு ஓய்வு—அடைந்தனர்।

Verse 39

एतत्ते कथितं सर्वं चरितं शशिमौलिनः । त्रिपुरक्षयसंसूचि परलीलान्वितं महत्

இவை அனைத்தையும் உனக்கு சந்திரமௌலியான சிவபெருமானின் புனிதச் சரிதமாக நான் உரைத்தேன்—திரிபுர நாசத்தைச் சுட்டும், அவரது பரம தெய்வீக லீலையால் நிறைந்த மகத்தான கதையாகும்.

Verse 40

धन्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धकम् । स्वर्गदं मोक्षदं चापि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

இது பாக்கியமளிப்பது, புகழ் தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது; செல்வமும் தானியமும் பெருகச் செய்கிறது. சுவர்க்கமும், மோக்ஷமும் அளிக்கும்—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 41

इदं हि परमाख्यानं यः पठेच्छ्रणुयात्सदा । इह भुक्त्वाखिलान्कामानंते मुक्तिमवाप्नुयात्

இந்த பரம புனிதமான ஆக்யானத்தை எவர் எப்போதும் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் எல்லா தகுந்த விருப்பங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் முக்தியை அடைவார்.