जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ नारदे हि गते दिवि । दैत्यराट् किमकार्षीत्स तन्मे वद सुविस्तरात्

வியாசர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரரே! நாரதர் விண்ணுலகம் சென்றபின் தானவர்களின் அரசன் என்ன செய்தான்? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । तमामंत्र्य गते दैत्यं नारदे दिवि दैत्यराट् । तद्रूपश्रवणादासीदनंगज्वरपीडितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—நாரதர் விண்ணுலகம் சென்றபின், அந்த அசுரனை அனுப்பிவிட்டு, தானவர்களின் தலைவர் அவளது அழகைச் செய்தி கேள்வியுற்ற மாத்திரத்தில் காமஜ்வரத்தால் வாடினான்।

Verse 3

अथो जलंधरो दैत्यः कालाधीनः प्रनष्टधीः । दूतमाह्वाय यामास सैंहिकेयं विमोहितः

அப்போது ஜலந்தரன் என்னும் அசுரன்—காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில், அறிவு கெட்டு—மயக்கமுற்று ஒரு தூதனை அழைத்து சைம்ஹிகேயனை வரவழைத்தான்।

Verse 4

आगतं तं समालोक्य कामाक्रांतमनास्स हि । सुसंबोध्य समाचष्ट सिंधुपुत्रो जलंधरः

அவன் வந்ததைப் பார்த்து, காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் இருந்த சிந்துபுத்திரன் ஜலந்தரன், முதலில் முறையாக உரையாடி பின்னர் தன் எண்ணத்தைச் சொன்னான்।

Verse 5

तत्रास्ति योगी शंभ्वाख्य स्तपस्वी च जटाधरः । भस्मभूषितसर्वाङ्गो विरक्तो विजितेन्द्रियः

அங்கே ‘சம்பு’ எனப்படும் ஒரு யோகி இருக்கிறார்—தபஸ்வி, ஜடாதாரி. அவரது உடல் முழுவதும் விபூதி (புனிதச் சாம்பல்) அலங்கரிக்கிறது; அவர் வைராக்யமுடையவர், இந்திரியங்களை வென்றவர்.

Verse 7

तत्र गत्वेति वक्तव्यं योगिनं दूत शंकरम् । जटाधरं विरक्तं तं निर्भयेन हृदा त्वया

தூதனே, அங்கே சென்று யோகி சங்கரனிடம் சொல்லு. அந்த ஜடாதாரி, வைராக்யமுடைய ஆண்டவரிடம் நீ அஞ்சாத உள்ளத்துடன் பேசு.

Verse 8

हे योगिंस्ते दयासिन्धो जायारत्नेन किं भवेत् । भूतप्रेतपिशाचादिसेवितेन वनौकसा

யோகியே, கருணைக் கடலே! பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியோர் உலவும் இந்த வனத்தில் வாழும் உமக்கு மனைவி என்னும் ரத்தினம் எதற்கு?

Verse 9

मन्नाथे भुवने योगिन्नोचिता गतिरीदृशी । जायारत्नमतस्त्वं मे देहि रत्नभुजे निजम्

யோகியே, இந்த உலகில் எனக்கு நாதன் இல்லை; யோகிக்கு இத்தகைய நடை பொருந்தாது. ஆகவே, ரத்தினம் தாங்கும் கரங்களையுடையவரே, உமது சொந்த மனைவி-ரத்தினத்தை எனக்குத் தாரும்—எனதாக ஆக்குவீர்.

Verse 10

यानियानि सुरत्नानि त्रैलोक्ये तानि संति मे । मदधीनं जगत्सर्वं विद्धि त्वं सचराचरम्

மூன்று உலகங்களிலும் எங்கெங்கு எந்தெந்த தெய்வ ரத்தினங்கள் உள்ளனவோ அவை அனைத்தும் எனதே. அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் என் அதிகாரத்திற்குள் உள்ளது என்று அறிந்துகொள்.

Verse 11

इन्द्रस्य गजरत्नं चोच्चैःश्रवोरत्नमुत्तमम् । बलाद्गृहीतं सहसा पारिजा ततरुस्तथा

இந்திரனின் யானைரத்தினம் (ஐராவதம்) மற்றும் குதிரைகளில் உத்தம ரத்தினம் (உச்சைஶ்ரவஸ்) பலத்தால் உடனே பறிக்கப்பட்டன; அதுபோல பாரிஜாத கற்பவிருட்சமும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது।

Verse 12

विमानं हंससंयुक्तमंगणे मम तिष्ठति । रत्नभूतं महादिव्यमुत्तमं वेधसोद्भुतम्

என் முற்றத்தில் அன்னங்களால் இணைக்கப்பட்ட விமானம் நிற்கிறது—ரத்தினமயமானது, மிகத் தெய்வீகமானது, உத்தமமானது, விதாதா (பிரம்மா) செய்த அதிசயம்.

Verse 13

महापद्मादिकं दिव्यं निधिरत्नं स्वदस्य च । छत्रं मे वारुणं गेहे कांचनस्रावि तिष्ठति

என் இல்லத்தில் மகாபத்மம் முதலான தெய்வீக நிதி-ரத்தினங்களும் என் சொந்த செல்வமும் உள்ளன; அங்கே என் வருணனுக்கு ஒப்பான அரசச்சத்திரமும் உள்ளது, அதிலிருந்து பொன்னோடை பொழிவதுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 14

किञ्जल्किनी महामाला सर्वदाऽम्लानपंकजा । मत्पितुस्सा ममैवास्ति पाशश्च कंपतेस्तथा

‘கிஞ்ஜல்கினீ’ எனும் இந்த மகாமாலை எப்போதும் வாடாத தாமரைபோல் புதுமையாக உள்ளது. அது என் தந்தையுடையதும், நிச்சயமாக என்னுடையதும்; அதுபோல கம்பதி (சிவன்) உடைய பாசமும் என் உரிமையிலேயே உள்ளது.

Verse 15

मृत्योरुत्क्रांतिदा शक्तिर्मया नीता बलाद्वरा । ददौ मह्यं शुचिर्दिव्ये शुचिशौचे च वाससी

மரணத்திலிருந்து விடுபடச் செய்யும் அந்தச் சிறந்த சக்தியை நான் வலியால் எடுத்துக் கொண்டேன். அந்தத் தூய தேவியார் எனக்கு இரண்டு தெய்வீக ஆடைகளை அளித்தார்—தூய்மையும் சுத்திகரிப்பும் தருவன.

Verse 16

एवं योगीन्द्र रत्नानि सर्वाणि विलसंति मे । अतस्त्वमपि मे देहि स्वस्त्रीरत्नं जटाधर

யோகீந்திரரே! இவ்வாறு எல்லா ரத்தினங்களும் எனக்காக ஒளிர்கின்றன. ஆகவே ஜடாதரரே, நீரும் உமது சொந்தத் துணைவியின் ரத்தினத்தை எனக்கு அருள்வீராக.

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य नन्दिना स प्रवेशितः । जगामोग्रसभां राहुर्विस्मयोद्भुतलोचनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—நந்தியின் சொற்களை கேட்டதும், நந்தி ராகுவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் ராகு அந்தக் கடுமையான சபைக்குள் சென்றான்.

Verse 18

तत्र गत्वा शिवं साक्षाद्देवदेवं महाप्रभुम् । स्वतेजोध्वस्ततमसं भस्मलेपविराजितम्

அங்கே சென்று அவர்கள் நேரில் சிவனைத் தரிசித்தனர்—தேவர்களின் தேவன், மகாபிரபு—அவரது சொந்த ஒளி இருளை அகற்றியது; புனித விபூதி (பஸ்ம) பூச்சால் அவர் பிரகாசித்தார்.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने दूतसंवादो नाम एकोनविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஜலந்தர வத உபாக்யானத்தில் ‘தூதசம்வாதம்’ எனப்படும் பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 20

प्रणनाम च तं गर्वात्तत्तेजः क्रांतविग्रहः । निकटं गतवाञ्छंभोस्स दूतो राहुसंज्ञकः

அப்போது அகந்தையால் நிறைந்திருந்தாலும், அந்தத் தேஜஸால் உடல் அடக்கப்பட்ட அந்தத் தூதன், ஶம்புவுக்கு வணங்கி அருகே சென்றான். அவன் பெயர் ராகு.

Verse 21

अथो तदग्र आसीनो वक्तुकामो हि सैंहिकः । त्र्यंबकं स तदा संज्ञाप्रेरितो वाक्यमब्रवीत्

பின்னர் முன்னிலையில் அமர்ந்திருந்த சைம்ஹிகன் பேச விரும்பி, சைகையால் தூண்டப்பட்டு, அப்போது த்ரியம்பகன் (சிவன்) முன்னே இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 22

दैत्यपन्नगसेव्यस्य त्रैलोक्याधिपतेस्सदा । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः

“நான் அவனால் அனுப்பப்பட்ட தூதன்—எப்போதும் மூவுலகங்களின் அதிபதி; தைத்யரும் நாகரும் சேவிக்கும் அவன். உமது சன்னிதியில் இங்கே வந்துள்ளேன்.”

Verse 23

राहुरुवाच । जलंधरोब्धितनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । त्रैलोक्यस्येश्वरस्सोथाभवत्सर्वाधिनायकः

ராகு கூறினான்— கடலின் புதல்வன் ஜலந்தரன் எல்லா தைத்யக் கூட்டங்களுக்கும் அதிபதியானான். அவனே மும்முலகங்களின் ஆண்டவனாகி, பின்னர் அனைவருக்கும் பரம மேலாதிபதியாக ஆனான்.

Verse 24

स दैत्यराजो बलवान्देवानामंतकोपमः । योगिनं त्वां समुद्दिश्य स यदाह शृणुष्व तत्

அந்த வலிமைமிக்க தானவராஜன் தேவர்களுக்கு யமனுக்கு ஒப்பானவன் போலிருந்தான். ஓ யோகியே, உன்னை நோக்கி அவன் சொன்னதை இப்போது கேள்.

Verse 25

महादिव्यप्रभावस्य तस्य दैत्यपतेः प्रभोः । सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज

ஏ வृषத்வஜா! மாபெரும் தெய்வீகப் பிரபாவமுடைய அந்த தைத்யபதி ஆண்டவன்—அனைத்து ரத்தினங்களின் ஈசன்—அவனுடைய ஆணையை நீ கேள்.

Verse 26

श्मशानवासिनो नित्यमस्थिमालाधरस्य च । दिगंबरस्य ते भार्या कथं हैमवती शुभम्

அவர் எப்போதும் சுடுகாட்டில் வாசம் செய்கிறார், எலும்புமாலை அணிகிறார், திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட திகம்பரன்—ஏ சுபமே! அப்படியிருக்க, ஹிமவானின் மகள் ஹைமவதி (பார்வதி) அவருடைய மனைவியாக எவ்வாறு ஆக முடியும்?

Verse 27

अहं रत्नाधिनाथोस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिता । तस्मान्ममैव सा योग्या नैव भिक्षाशिनस्तव

“நான் ரத்தினங்களின் அதிபதி; அவள் ‘பெண்களில் ரத்தினம்’ எனப் புகழ்பெற்றவள். ஆகவே அவள் எனக்கே உரியவள்—பிச்சையால் வாழும் உனக்கல்ல.”

Verse 28

मम वश्यास्त्रयो लोका भुंजेऽहं मखभागकान् । यानि संति त्रिलोकेस्मिन्रत्नानि मम सद्मनि

மூன்று உலகங்களும் என் ஆட்சிக்குள் உள்ளன; யாகங்களில் நியமிக்கப்பட்ட பங்கினை நான் அனுபவிக்கிறேன். திரிலோகத்தில் உள்ள எல்லா ரத்தினங்களும் என் சொந்த தாமத்திலேயே உள்ளன.

Verse 29

वयं रत्नभुजस्त्वं तु योगी खलु दिगम्बरः । स्वस्त्रीरत्नं देहि मह्यं राज्ञस्सुखकराः प्रजाः

நாங்கள் ரத்தினங்களையும் அரச இன்பங்களையும் அனுபவிப்போர்; நீயோ உண்மையில் திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட யோகி. ஆகவே உன் ரத்தினமெனும் மனைவியை எனக்குக் கொடு; அரசனின் குடிகள் அவனுக்குச் சுகம் தருவோர் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । वदत्येवं तथा राहौ भ्रूमध्याच्छूलपाणिनः । अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ராகு இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, திரிசூலதாரியான ஆண்டவரின் புருவமத்தியில் இருந்து ஒரு உக்கிரமான ருத்ரச்வரூபப் புருஷன் தோன்றினான்; அவன் ஒலி கொடிய இடிமின்னல் மோதும் முழக்கம்போல் இருந்தது।

Verse 31

सिंहास्यप्रचलजिह्वस्सज्ज्वालनयनो महान् । ऊर्द्ध्वकेशश्शुष्कतनुर्नृसिंह इव चापरः

பின்னர் இன்னொரு மகாபலன் தோன்றினான்—சிங்கமுகம், அசையும் நாக்கு, தீப்பொறி போன்ற கண்கள்; மேலெழுந்த கூந்தல், உலர்ந்த மெலிந்த உடல்—கொடுமையில் நரசிம்மனை ஒத்தவன்.

Verse 32

महातनुर्महाबाहुस्तालजंघो भयंकरः । अभिदुद्राव वेगेन राहुं स पुरुषो द्रुतम्

அந்த அச்சமூட்டும் புருஷன்—மிகப் பெரிய உடல், வலிமைமிக்க தோள்கள், பனைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் உடையவன்—மிகுந்த வேகத்துடன் ராகுவை நோக்கிப் பாய்ந்தான்।

Verse 33

स तं खादितु मायान्तं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः । अधावदात वेगेन बहिस्तस्य च दधार तम्

தன்னை விழுங்க வருகிறவனைப் பார்த்ததும், பயத்தால் கலங்கிய ராகு மிகுந்த வேகத்தில் ஓடினான்; அவனை அந்த இடத்திலிருந்து வெளியே கொண்டு சென்றான்.

Verse 34

राहुरुवाच । देवदेव महेशान पाहि मां शरणा गतम् । सुराऽसुरैस्सदा वन्द्यः परमैश्वर्यवान् प्रभुः

ராகு கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகேசானே! என்னை காப்பாற்று; நான் சரணடைந்தேன். தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் எப்போதும் வணங்கப்படுபவனே; பரம ஐஸ்வர்யம் உடைய ஆண்டவனே.

Verse 35

ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः । पुरुषोयं तवेशान सेवकोतिभयंकरः

ஓ மகாதேவா! என்னை விழுங்குவதற்காக ஒரு பிராமணன் இங்கே வந்துள்ளான். ஓ ஈசானா! இவன் உமது சேவகன்—உருவத்தாலும் செயலாலும் மிகப் பயங்கரன்.

Verse 36

एतस्माद्रक्ष देवेश शरणागतवत्सलः । न खादेत यथायं मां नमस्तेऽस्तु मुहुर्मुहुः

ஆகையால் ஓ தேவேசா, சரணாகதவத்ஸலா! என்னைக் காத்தருள்வாயாக; இவன் என்னை விழுங்காதபடி. உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । महादेवो वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तदा मुने । अब्रवीत्स्वगणं तं वै दीनानाथप्रियः प्रभुः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ முனிவரே! அந்தப் பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட மகாதேவன், ஏழைகளுக்கு அருமையானவனும் துயருற்றோர்க்கு அடைக்கலமானவனுமான ஆண்டவன், அப்போது தன் கணங்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 38

महादेव उवाच । प्रभुं च ब्राह्मणं दूतं राह्वाख्यं शरणागतम् । शरण्या रक्षणीया हि न दण्ड्या गणसत्तम

மகாதேவன் உரைத்தான்—ஓ கணங்களில் சிறந்தவனே! ‘ராகு’ எனப்படும் இந்தப் பெருமைமிக்க பிராமணத் தூதன் என் சரணடைந்தான். சரணமளிப்போர் சரணாகதனை காக்கவேண்டும்; அவனைத் தண்டிக்கக் கூடாது.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तौ गिरिजेशेन सगणः करुणात्मना । राहुं तत्याज सहसा ब्राह्मणेति श्रुताक्षरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—கருணைமிகு கிரிஜேசன் இவ்வாறு சொன்னதும், அவன் தன் கணங்களுடன் ‘பிராமணன்’ என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடனே உடனடியாக ராகுவை விடுவித்தான்.

Verse 40

राहुं त्यक्त्वाम्बरे सोथ पुरुषो दीनया गिरा । शिवोपकंठमागत्य महादेवं व्यजिज्ञपत्

பின்னர் அந்த மனிதன் ஆகாயத்தில் ராகுவை விட்டுவிட்டு, சிவபெருமானின் அருகே வந்து, தாழ்மையும் துயரமும் நிறைந்த குரலில் மகாதேவரிடம் விண்ணப்பித்தான்।

Verse 41

पुरुष उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । त्याजितं मम भक्ष्यं ते शरणागतवत्सलः

அந்த மனிதன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணாகர சங்கரனே! சரணாகதவத்ஸலனே, எனது உணவாக வேண்டியதை நீர் துறந்தீர்।

Verse 42

क्षुधा मां बाधते स्वामिन्क्षुत्क्षामश्चास्मि सर्वथा । किं भक्ष्यं मम देवेश तदाज्ञापय मां प्रभो

சுவாமியே, பசி என்னை வாட்டுகிறது; பசியால் நான் முற்றிலும் சோர்ந்தேன். தேவேசனே, நான் என்ன உண்ண வேண்டும்? பிரபுவே, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य पुरुषस्य महाप्रभुः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिः स कौतुकी स्वहितंकरः

சனத்குமாரர் கூறினார்— அந்த மனிதனின் சொற்களை கேட்ட மகாப்ரபு, அதிசயமான உரையுடையவர், அறிய ஆவலுடன் தமக்கு நன்மை தருவதை எண்ணி, பதிலுரைத்தார்।

Verse 44

महेश्वर उवाच । बुभुक्षा यदि तेऽतीव क्षुधा त्वां बाधते यदि । संभक्षयात्मनश्शीघ्रं मांसं त्वं हस्तपादयोः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—உனக்கு மிகுந்த பசி எழுந்தால், பசி உண்மையாகவே உன்னை வாட்டினால், உடனே உன் கை‑கால்களின் மாம்சத்தை உண்டு விடு।

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । शिवेनैवमाज्ञप्तश्चखाद पुरुषस्स्वकम् । हस्तपादोद्भवं मांसं शिरश्शेषोऽ भवद्यथा

சனத்குமாரர் கூறினார்—சிவன் இவ்வாறு ஆணையிட்டதனால், அந்த மனிதன் தன் கை கால்களிலிருந்து தோன்றிய தன் மாம்சத்தையே உண்டான்; இறுதியில் தலை மட்டும் மீதமாயிற்று।

Verse 46

दृष्ट्वा शिरोवशेषं तु सुप्रसन्नस्सदाशिवः । पुरुषं भीमकर्माणं तमुवाच सविस्मयः

தலை மட்டும் மீதமிருப்பதைப் பார்த்து, மிகுந்த பிரசன்னமுடைய சதாசிவன், பயங்கரச் செயல்களுடைய அந்தப் புருஷனை வியப்புடன் உரைத்தான்।

Verse 47

शिव उवाच । हे महागण धन्यस्त्वं मदाज्ञाप्रतिपालकः । संतुष्टश्चास्मि तेऽतीव कर्मणानेन सत्तम

சிவன் கூறினான்—ஹே மகாகணா, நீ பாக்கியவான்; என் ஆணையைச் சிறப்பாகக் காத்தாய். ஹே சத்தமனே, இந்தச் செயல் காரணமாக நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்।

Verse 48

त्वं कीर्तिमुखसंज्ञो हि भव मद्द्वारकस्सदा । महागणो महावीरस्सर्वदुष्टभयंकरः

நீ ‘கீர்த்திமுக’ என்ற பெயரால் நிச்சயமாக அறியப்படுவாய். எப்போதும் என் வாசலின் காவலனாக இரு—மகாகணன், மகாவீரன், எல்லா துஷ்டருக்கும் அச்சமூட்டுபவன்।

Verse 49

मत्प्रियस्त्वं मदर्चायां सदा पूज्योऽहि मज्जनैः । त्वदर्चां ये न कुर्वंति नैव ते मत्प्रियंकराः

நீ எனக்கு மிகப் பிரியமானவன்; ஆகையால் என் ஆராதனையில் என் பக்தர்கள் உன்னை எப்போதும் மரியாதையுடன் பூஜிக்க வேண்டும். உன் அர்ச்சனை செய்யாதோர் உண்மையில் எனக்கு இன்பம் தருவோர் அல்லர்.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । इति शंभोर्वरं प्राप्य पुरुषः प्रजहर्ष सः । तदाप्रभृति देवेश द्वारे कीर्तिमुखः स्थितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சம்புவின் வரத்தைப் பெற்ற அந்த மனிதன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான். தேவேசா! அந்நாள்முதல் கீர்த்திமுகன் வாசலில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 51

पूजनीयो विशेषेण स गणश्शिवपूजने । नार्चयंतीह ये पूर्वं तेषामर्चा वृथा भवेत्

சிவபூஜையில் அந்த கணனைச் சிறப்பாக வணங்க வேண்டும். இங்கு முதலில் அவனை அர்ச்சிக்காதவர்களின் பூஜை பயனற்றதாகும்।