भूतत्रिपुरधर्मवर्णनम् (Description of the Dharma/Conduct of the Bhūta-Tripura) — Chapter 3

Verse 1

शिव उवाच । अयं वै त्रिपुराध्यक्ष पुण्यवान्वर्ततेऽधुना । यत्र पुण्यं प्रवर्तेत न हंतव्यो बुधैः क्वचित्

சிவன் கூறினார்—இத்திரிபுரத்தின் அதிபதி இப்போது புண்ணியவானாகத் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறான். எங்கு புண்ணியம் செயல்படுகிறதோ, அங்கு ஞானிகள் எந்நிலையிலும் கொல்லக் கூடாது.

Verse 2

जानामि देवकष्टं च विबुधास्सकलं महत् । दैत्यास्ते प्रबला हंतुमशक्यास्तु सुरासुरैः

தேவர்களே, உங்களெல்லோருக்கும் ஏற்பட்ட பெருந்துயரை நான் அறிவேன். அந்த தைத்யர்கள் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; தேவராலும் அசுரராலும் அவர்களை வதம் செய்ய இயலாது.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे त्रिपुरवधोपाख्याने भूतत्रिपुरधर्मवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், திரிபுரவத உபாக்யானத்தில், ‘பூதத் திரிபுரத்தின் தர்மவிவரணம்’ எனும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 4

मित्रद्रोहं कथं जानन्करोमि रणकर्कशः । सुहृद्द्रोहे महत्पापं पूर्वमुक्तं स्वयंभुवा

நான்—போரால் கடினமானவனாக இருந்தாலும்—அறிந்தே நண்பனுக்கு துரோகம் செய்வது எவ்வாறு? நல்வாழ்த்தும் சுஹ்ருத்தைத் துரோகம் செய்வது மகாபாபம் என்று ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) முன்பே கூறியுள்ளார்.

Verse 5

ब्रह्मघ्नं च सुरापे च स्तेये भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், திருட்டு, மேலும் விரதம் முறித்தல்—இவற்றுக்குச் சத்புருஷர்கள் பரிகாரப் பிராயச்சித்தம் கூறியுள்ளனர்; ஆனால் உதவி செய்தவருக்கு நன்றி மறந்து துரோகம் செய்பவனுக்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லை।

Verse 6

मम भक्तास्तु ते दैत्या मया वध्या कथं सुराः । विचार्यतां भवद्भिश्च धर्मज्ञैरेव धर्मतः

அந்த தைத்யர்கள் என் பக்தர்கள்; அவர்களை வதம் செய்ய வேண்டியது என்னாலே—அப்படியிருக்க தேவர்கள் எவ்வாறு செய்வர்? தர்மத்தை அறிந்த நீங்கள் தர்மப்படி ஆராயுங்கள்.

Verse 7

तावत्ते नैव हंतव्या यावद्भक्तिकृतश्च मे । तथापि विष्णवे देवा निवेद्यं कारणं त्विदम्

அவர்கள் என்னிடத்தே பக்தியால் செயற்படும் வரையில் அவர்களை வதம் செய்யக் கூடாது. ஆயினும், தேவர்களே, இந்தக் காரணத்தை விஷ்ணுவிடம் அறிவியுங்கள்.

Verse 8

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा देवाश्शक्रपुरोगमाः । न्यवेदयन् द्रुतं सर्वे ब्रह्मणे प्रथमं मुने

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவ்வாறு அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத், சக்ரன் (இந்திரன்) தலைமையில் எல்லாத் தேவர்களும் விரைந்து அந்தக் காரியத்தை ஆதிமுனி பிரம்மாவிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 9

ततो विधिं पुरस्कृत्य सर्वे देवास्सवासवाः । वैकुंठं प्रययुश्शीघ्रं सर्वे शोभासमन्वितम्

அப்போது இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் விதாதா பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, தெய்வ ஒளியால் ஒளிர்ந்து, விரைவாக வைகுண்டத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 10

तत्र गत्वा हरिं दृष्ट्वा प्रणेमुर्जातसंभ्रमाः । तुष्टुवुश्च महाभक्त्या कृतांजलिपुटास्सुराः

அங்கே சென்று ஹரி (விஷ்ணு) தரிசனம் செய்த தேவர்கள் திடீர் பக்தி-அச்சமிசைந்த வியப்பால் வணங்கினர். பின்னர் கைகூப்பி மிகுந்த பக்தியுடன் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 11

स्वदुःखकारणं सर्वं पूर्ववत्तदनंतरम् । न्यवेदयन्द्रुतं तस्मै विष्णवे प्रभविष्णवे

தன் துயரத்திற்குக் காரணமான அனைத்தையும், முன்பு நடந்ததுபோலவே வரிசையாக முழுமையாக, வல்லவரும் எங்கும் நிறைந்தவருமான திருமால் (விஷ்ணு) பெருமானிடம் அவன் விரைந்து அறிவித்தான்।

Verse 12

देवदुःखं ततः श्रुत्वा दत्तं च त्रिपुरालये । ज्ञात्वा व्रतं च तेषां तद्विष्णुर्वचनमब्रवीत्

பின்னர் தேவர்களின் துயரத்தை கேட்டும், திரிபுர வாசிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரத்தை அறிந்தும், அவர்கள் மேற்கொண்ட விரதத்தையும் உணர்ந்தும், விஷ்ணு பகவான் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 13

विष्णुरुवाच । इदं सत्यं वचश्चैव यत्र धर्मस्सनातनः । तत्र दुःखं न जायेत सूर्ये दृष्टे यथा तमः

விஷ்ணு கூறினார்—இது நிச்சயமாக உண்மையான வாக்கு: எங்கு சனாதன தர்மம் நிலைகொள்கிறதோ, அங்கு துயரம் பிறவாது; சூரியன் தோன்றினால் இருள் மறைவதுபோல்।

Verse 14

सनत्कुमार उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा देवा दुःखमुपागताः । पुनरूचुस्तथा विष्णुं परिम्लानमुखाम्बुजाः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இந்த வாக்கைக் கேட்ட தேவர்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். அவர்களின் தாமரை போன்ற முகங்கள் வாடி, அவர்கள் மீண்டும் அதேபடி விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 15

देवा ऊचुः । कथं चैव प्रकर्त्तव्यं कथं दुःखं निरस्यते । कथं भवेम सुखिनः कथं स्थास्यामहे वयम्

தேவர்கள் கூறினர்—நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? துயரம் எவ்வாறு நீங்கும்? நாங்கள் எவ்வாறு இன்பமடைவோம், மேலும் எவ்வாறு உறுதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் நிலைத்திருப்போம்?

Verse 16

कथं धर्मा भविष्यंति त्रिपुरे जीविते सति । देवदुःखप्रदा नूनं सर्वे त्रिपुरवासिनः

திரிபுரம் உயிருடன் இருக்கும் வரை தர்மம் எவ்வாறு நிலைபெறும்? நிச்சயமாக திரிபுரவாசிகள் அனைவரும் தேவர்களின் துயரத்திற்குக் காரணமே.

Verse 17

किं वा ते त्रिपुरस्येह वधश्चैव विधीयताम् । नोचेदकालिकी देवसंहतिः क्रियतां ध्रुवम्

அல்லது இங்கேயே உங்களால் திரிபுரத்தின் வதை நிகழ்த்தப்படுக. இல்லையெனில் நிச்சயமாக உடனடியாக தேவர் படை ஒன்று திரட்டப்படுக.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा ते तदा देवा दुःखं कृत्वा पुनः पुनः । स्थितिं नैव गतिं ते वै चक्रुर्देववरादिह

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். தேவர்களில் சிறந்தவரே! இங்கே அவர்கள் நிலைபெறவும் முடியவில்லை; வழியையும் காணவில்லை.

Verse 19

तान्वै तथाविधान्दृष्ट्वा हीनान्विनयसंयुतान् । सोपि नारायणः श्रीमांश्चिंतयेच्चेतसा तथा

அவர்களை அந்த நிலையில் கண்டு—தாழ்ந்திருந்தாலும் பணிவுடன் இருந்ததைப் பார்த்து—திருமகள் அருள்பெற்ற நாராயணனும் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 20

किं कार्यं देवकार्येषु मया देवसहा यिना । शिवभक्तास्तु ते दैत्यास्तारकस्य सुता इति

தேவர்களின் காரியங்களில் எனக்கு என்ன வேலை, நான் அவர்களுக்கே துணையாயிருக்கையில்? அந்த தைத்யர்கள் உண்மையில் சிவபக்தர்கள்; அவர்கள் தாரகனின் புதல்வர்கள்.

Verse 21

इति संचिन्त्य तत्काले विष्णुना प्रभविष्णुना । ततो यज्ञास्स्मृतास्तेन देवकार्यार्थमक्षयाः

இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த வேளையில், வல்லமைமிக்க விஷ்ணு தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற அக்க்ஷய யாகங்களை நினைவுகூர்ந்தார்.

Verse 22

तद्विष्णुस्मृतिमात्रेण यज्ञास्ते तत्क्षणं द्रुतम् । आगतास्तत्र यत्रास्ते श्रीपतिः पुरुषोत्तमः

விஷ்ணுவின் நினைவு மட்டும் போதுமானது; அந்த யாகங்கள் உடனே விரைந்து, ஸ்ரீபதி புருஷோத்தமன் இருந்த இடத்துக்கு வந்தடைந்தன.

Verse 23

ततो विष्णुं यज्ञपतिं पुराणं पुरुषं हरिम् । प्रणम्य तुष्टुवुस्ते वै कृतांजलिपुटास्तदा

பின்னர் அவர்கள் யாகத்தின் அதிபதி, ஆதிப் புருஷன் ஹரி விஷ்ணுவை வணங்கி, கைகூப்பி பக்தியுடன் அவரைப் போற்றினர்.

Verse 24

भगवानपि तान्दृष्ट्वा यज्ञान्प्राह सनातनम् । सनातनस्तदा सेंद्रान्देवानालोक्य चाच्युतः

அந்த யாகங்களைப் பார்த்து பகவான் சனாதனனை நோக்கி உரைத்தார். அப்போது அச்யுதனான சனாதனன் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களை நோக்கி உரியவாறு சொன்னான்.

Verse 25

विष्णुरुवाच । अनेनैव सदा देवा यजध्वं परमेश्वरम् । पुरत्रयविनाशाय जगत्त्रयविभूतये

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களே, இதே முறையாலேயே எப்போதும் பரமேஸ்வரனை வழிபடுங்கள்; திரிபுரம் அழியவும், மூவுலகமும் தெய்வீக ஐஸ்வரியத்தால் விளங்கவும்.

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । अच्युतस्य वचः श्रुत्वा देवदेवस्य धीमतः । प्रेम्णा ते प्रणतिं कृत्वा यज्ञेशं तेऽस्तुवन्सुराः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அச்யுதன் (விஷ்ணு), தேவர்களின் தேவர், ஞானமிகு ஆண்டவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்கள் அன்புடன் வணங்கி, யஜ்ஞேசுவரனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 27

एवं स्तुत्वा ततो देवा अजयन्यज्ञपूरुषम् । यज्ञोक्तेन विधानेन संपूर्णविधयो मुने

முனிவரே, இவ்வாறு புகழ்ந்து தேவர்கள் யஜ்ஞபுருஷனை வென்றனர். யாகத்தில் கூறப்பட்ட விதிமுறையின்படி எல்லா சடங்குகளையும் முழுமையாக நிறைவேற்றி அவர்கள் அதைச் செய்தனர்।

Verse 28

ततस्तस्माद्यज्ञकुंडात्समुत्पेतुस्सहस्रशः । भूतसंघा महाकायाः शूलशक्तिगदायुधाः

பின்னர் அந்த யாககுண்டத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பூதக் கூட்டங்கள் எழுந்தன—மாபெரும் உடலுடையோர்; திரிசூலம், வேல் (சக்தி), கதையை ஆயுதமாகக் கொண்டோர்।

Verse 29

ददृशुस्ते सुरास्तान् वै भूतसंघान्सहस्रशः । शूल शक्तिगदाहस्तान्दण्डचापशिलायुधान्

அப்போது தேவர்கள் அந்த ஆயிரக்கணக்கான பூதப் படைகளை கண்டனர்—கைகளில் திரிசூலம், வேல் (சக்தி), கதை; மேலும் தண்டு, வில், கல்லையும் ஆயுதமாகக் கொண்டோர்।

Verse 30

नानाप्रहरणोपेतान् नानावेषधरांस्तथा । कालाग्निरुद्रसदृशान्कालसूर्योपमांस्तदा

அவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், பலவகை வேடங்களையும் அணிந்திருந்தனர். அந்நேரம் அவர்கள் காலாக்னிருத்ரனைப் போலவும் காலசூரியனைப் போலவும்—மிகவும் உக்கிரமும் அச்சமூட்டுவதாகவும் தோன்றினர்.

Verse 31

दृष्ट्वा तानब्रवीद्विष्णुः प्रणिपत्य पुरःस्थितान् । भूतान्यज्ञपतिः श्रीमानुद्राज्ञाप्रतिपालकः

அவர்கள் தன் முன் நின்றதைப் பார்த்த விஷ்ணு—யாகத்தின் மகிமைமிக்க அதிபதி—வணங்கி, அந்தப் பூதங்களிடம் உரைத்தார்; ஏனெனில் அவர் ருத்ரனின் ஆணையை உறுதியாகக் காத்தவர்.

Verse 32

विष्णुरुवाच । भूताः शृणुत मद्वाक्यं देवकार्यार्थमुद्यताः । गच्छन्तु त्रिपुरं सद्यस्सर्वे हि बलवत्तराः

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ பூதங்களே, என் வார்த்தையை கேளுங்கள். தேவர்களின் காரியத்திற்காக எழுந்து, நீங்கள் அனைவரும்—மிகுந்த வலிமையுடையோர்—உடனே திரிபுரத்திற்குச் செல்லுங்கள்।

Verse 33

गत्वा दग्ध्वा च भित्त्वा च भङ्क्त्वा दैत्यपुरत्रयम् । पुनर्यथागता भूतागंतुमर्हथ भूतये

சென்று அசுரர்களின் மூன்று நகரங்களையும் எரித்து, துளைத்து, நொறுக்கி அழியச் செய்யுங்கள். பின்னர் நீங்கள் வந்த வழியே திரும்பி வந்து, ஓ பூதங்களே, எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக மீண்டும் வருக।

Verse 34

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवद्वाक्यं ततो भूतगणाश्च ते । प्रणम्य देवदेवं तं ययुर्दैत्यपुरत्रयम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பகவானின் வாக்கை கேட்ட அந்த பூதகணங்கள் தேவர்களின் தேவனான மகாதேவரை வணங்கி, திரிபுரம் எனும் அசுர நகரத் திரயத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 35

गत्वा तत्प्रविशंतश्च त्रिपुराधिपतेजसि । भस्मसादभवन्सद्यश्शलभा इव पावके

அங்கே சென்று திரிபுராதிபதியின் எரியும் ஒளித்தேஜஸில் நுழைந்தவுடன் அவர்கள் உடனே சாம்பலாயினர்—அக்னியில் பாயும் பட்டாம்பூச்சிகள் போல।

Verse 36

अवशिष्टाश्च ये केचित्पलायनपरायणाः । निस्सृत्यारं समायाता हरेर्निकटमाकुलाः

மேலும் எஞ்சியிருந்த சிலர்—தப்பிச் செல்லவே முனைந்தவர்கள்—வாயில்வழி வெளியே பாய்ந்து, மிகுந்த கலக்கத்துடன் அடைக்கலத்திற்காக ஹரி (விஷ்ணு) அருகே வந்தடைந்தனர்.

Verse 37

तान्दृष्ट्वा स हरिः श्रुत्वा तच्च वृत्तमशेषतः । चिंतयामास भगवान्मनसा पुरुषोत्तमः

அவர்களைப் பார்த்தும், அந்த நிகழ்வை முழுவதுமாகக் கேட்டும், புருஷோத்தமனான பகவான் ஹரி தன் மனத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தார்—அந்தப் போரில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று.

Verse 38

किं कृत्यमधुना कार्यमिति संतप्तमानसः । संतप्तानमरान्सर्वानाज्ञाय च सवासवान्

துயரால் எரிந்த மனத்துடன் அவர் எண்ணினார்—“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? எந்த வழி மீதமுள்ளது?” மேலும் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா அமரர்களும் துயருற்றுள்ளனர் என்பதை அறிந்து, அவர்களின் துன்பநிலையை மனத்தில் பரிசீலித்தார்।

Verse 39

कथं तेषां च दैत्यानां बलाद्धत्वा पुरत्रयम् । देवकार्यं करिष्यामीत्यासीच्चिंतासमाकुलः

அவர் கவலையால் கலங்கினார்—“அந்த வல்லமைமிக்க தைத்யர்களின் திரிபுரத்தை நான் வலுக்கட்டாயமாக எவ்வாறு அழித்து, தேவர்களின் காரியத்தை எவ்வாறு நிறைவேற்றுவேன்?”

Verse 40

नाशोऽभिचारतो नास्ति धर्मिष्ठानां न संशयः । इति प्राह स्वयं चेशः श्रुत्याचारप्रमाणकृत्

“மிகவும் தர்மநிஷ்டையுடையோருக்கு அபிசாரம் (மந்திர-தந்திரச் செயல்) காரணமாக அழிவு இல்லை—இதில் ஐயமில்லை.” என்று ஸ்ருதி மற்றும் சதாசாரத்தைப் பிரமாணமாக நிறுவி, ஆண்டவன் தாமே உரைத்தார்।

Verse 41

दैत्याश्च ते हि धर्मिष्ठास्सर्वे त्रिपुरवासिनः । तस्मादवध्यतां प्राप्ता नान्यथा सुरपुंगवाः

அந்தத் தைத்தியர்களும் திரிபுரவாசிகள் அனைவரும் தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள். தேவர்களுள் சிறந்தவர்களே! அதனால் அவர்கள் கொல்லப்பட முடியாத நிலையை அடைந்துள்ளனர்.

Verse 42

कृत्वा तु सुमहत्पापं रुद्रमभ्यर्चयंति ते । मुच्यंते पातकैः सर्वैः पद्मपत्रमिवांभसा

மிகப்பெரிய பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், அவர்கள் ருத்ரனை வழிபட்டால், தாமரை இலை தண்ணீரில் நனையாதது போல, அவர்கள் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்கள்.

Verse 43

रुद्राभ्यर्चनतो देवाः सर्वे कामा भवंति हि । नानोपभोगसंपत्तिर्वश्यतां याति वै भुवि

ருத்ரனை வழிபடுவதால் அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறுகின்றன. பூமியில் பலவிதமான இன்பங்களும் செல்வங்களும் ஒருவரது வசமாகின்றன.

Verse 44

तस्मात्तद्भोगिनो दैत्या लिंगार्चनपरायणाः । अनेकविधसंपत्तेर्मोक्षस्यापि परत्र च

எனவே அந்தத் தைத்தியர்கள் லிங்க வழிபாட்டில் ஈடுபட்டு, அந்த இன்பங்களை அனுபவிப்பதோடு, பலவிதமான செல்வங்களையும் மறுமையில் மோட்சத்தையும் அடைகிறார்கள்.

Verse 45

ततः कृत्वा धर्मविघ्नं तेषामेवात्ममायया । दैत्यानां देवकार्यार्थं हरिष्ये त्रिपुरं क्षणात्

பிறகு நான் எனது மாயையினால் அவர்களுடைய தர்மத்திற்கு இடையூறு செய்து, தேவர்களின் காரியத்திற்காக அந்தத் தைத்தியர்களின் திரிபுரத்தை ஒரு நொடியில் அழிப்பேன்.

Verse 46

विचार्येत्थं ततस्तेषां भगवान्पुरुषोत्तमः । कर्तुं व्यवस्थितः पश्चाद्धर्मविघ्नं सुरारिणाम्

இவ்வாறு சிந்தித்த பின், பகவான் புருஷோத்தமன் தேவர்களின் பகைவர்களின் தர்மத்திற்கு தடையுண்டாக்கத் தீர்மானித்தான்; அவர்களின் அதர்ம வலிமை அடங்கும்படியாக.

Verse 47

यावच्च वेद धर्मास्तु यावद्वै शंकरार्चनम् । यावच्च शुचिकृत्यादि तावन्नाशो भवेन्न हि

வேத தர்மங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை, சங்கராராதனை நடைபெறும் வரை, தூய்மைச் செயல்கள் முதலியவை கடைப்பிடிக்கப்படும் வரை—அதுவரை நிச்சயமாக நாசம் (ஆன்மீக வீழ்ச்சி) ஏற்படாது.

Verse 48

तस्मादेवं प्रकर्तव्यं वेदधर्मस्ततो व्रजेत् । त्यक्तलिंगार्चना दैत्या भविष्यंति न संशयः

ஆகையால் இவ்விதமே செய்ய வேண்டும்; பின்னர் வேத தர்மப்படி நடக்க வேண்டும். தைத்யர்கள் சிவலிங்க ஆராதனையை விட்டுவிடுவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 49

इति निश्चित्य वै विष्णुर्विघ्नार्थमकरोत्तदा । तेषां धर्मस्य दैत्यानामुपायं श्रुति खण्डनम्

இவ்வாறு தீர்மானித்து விஷ்ணு அப்போது தடையுண்டாக்கும் பொருட்டு செயல்பட்டான். தைத்யர்களின் தர்மத்தை குலைக்க ஒரு வழியாக, ஸ்ருதியின் அதிகாரத்தை ‘கண்டனம்’—சிதைவு/விகிதம்—செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 50

तदैवोवाच देवान्स विष्णुर्देवसहायकृत् । शिवाज्ञया शिवेनैवाज्ञप्तस्त्रैलोक्यरक्षणे

அதே வேளையில் தேவர்களுக்கு துணைபுரியும் விஷ்ணு தேவர்களை நோக்கி உரைத்தான்; ஏனெனில் முப்புலகக் காவலுக்காக அவன் சிவனின் ஆணையால், சிவனால் தானே நியமிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 51

विष्णुरुवाच । हे देवास्सकला यूयं गच्छत स्वगृहान्ध्रुवम् । देवकार्यं करिष्यामि यथामति न संशयः

விஷ்ணு கூறினார்—ஹே எல்லா தேவர்களே, நீங்கள் உறுதியாக உங்கள் உங்கள் தாமங்களுக்கு செல்லுங்கள். தேவர்களின் காரியத்தை என் அறிவின்படி நான் நிறைவேற்றுவேன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 52

तान्रुद्राद्विमुखान्नूनं करिष्यामि सुयत्नतः । स्वभक्तिरहिताञ्ज्ञात्वा तान्करिष्यति भस्मसात्

ருத்ரனை எதிர்த்து விமுகமாக இருப்பவர்களை நான் உறுதியாக மிகுந்த முயற்சியுடன் திருப்பிவிடுவேன். அவர்கள் உண்மைப் பக்தியற்றவர்கள் என அறிந்து அவர் (ருத்ரன்) அவர்களை சாம்பலாக்குவார்।

Verse 53

सनत्कुमार उवाच । तदाज्ञां शिरसाधायश्वासितास्तेऽमरा मुने । स्वस्वधामानि विश्वस्ता ययुर्ब्रह्मापि मोदिताः

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே, அந்த ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று தேவர்கள் நிம்மதி அடைந்தனர். நம்பிக்கையுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்; பிரம்மாவும் மகிழ்ந்தார்।

Verse 54

ततश्चैवाकरोद्विष्णुर्देवार्थं हितमुत्तमम् । तदेव श्रूयतां सम्यक्सर्वपापप्रणाशनम्

பின்னர் விஷ்ணு தேவர்களின் நலனுக்காக மிகச் சிறந்த செயலைச் செய்தார். அந்தச் செயலை கவனமாகக் கேளுங்கள்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் முற்றிலும் அழிப்பதாகும்।