गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । तस्येंगितज्ञश्च स दैत्यराजो गदां गृहीत्वा त्वरितस्ससैन्यः । कृत्वाथ साऽग्रे गिलनामधेयं सुदारुणं देववरैरभेद्यम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவனுடைய நோக்கத்தை அறிந்த அந்த தைத்யராஜன் கதையை எடுத்துக் கொண்டு, படையுடன் விரைந்து வந்தான். தன் முன்னே ‘கில’ எனப்படும் மிகக் கொடிய (அணிவகுப்பு/ஆயுதம்) ஒன்றை அமைத்தான்; அதை தேவர்களில் சிறந்தவர்களும் உடைக்க இயலாது.

Verse 2

गुहामुखं प्राप्य महेश्वरस्य बिभेद शस्त्रैरशनिप्रकाशैः । अन्ये ततो वीरकमेव शस्त्रैरवाकिरञ्छैल सुतां तथान्ये

மகேஸ்வரனின் குகை வாயிலை அடைந்து, மின்னலைப் போன்ற ஆயுதங்களால் அதைத் தகர்த்தனர். பின்னர் சிலர் வீரகனையும், மற்றவர்கள் பார்வதி தேவியையும் ஆயுதங்களால் தாக்கினர்.

Verse 3

द्वारं हि केचिद्रुचिरं बभंजुः पुष्पाणि पत्राणि विनाशयेयुः । फलानि मूलानि जलं च हृद्यमुद्यानमार्गानपि खंडयेयुः

சிலர் அழகான நுழைவாயிலை உடைத்தனர்; மற்றவர்கள் மலர்களையும் இலைகளையும் அழித்தனர். அவர்கள் பழங்கள், வேர்கள், இனிய நீர் மற்றும் நந்தவனப் பாதைகளையும் சிதைத்தனர்.

Verse 4

विलोडयेयुर्मुदिताश्च केचिच्छृंगाणि शैलस्य च भानुमंति । ततो हरस्सस्मृतवान्स्वसैन्यं समाह्वयन्कुपितः शूलपाणिः

அவர்களில் சிலர் மகிழ்ச்சியில் மலையின் ஒளிவீசும் சிகரங்களை அசைத்து கலக்கினர். அப்போது திரிசூலம் தாங்கிய ஹரன் தன் சேனையை நினைத்து கோபத்துடன் படையை அழைத்தான்.

Verse 5

भूतानि चान्यानि सुदारुणानि देवान्ससैन्यान्सह विष्णुमुख्यान् । आहूतमात्रानुगणास्ससैन्या रथैर्गजैर्वाजिवृषैश्च गोभिः

மற்றும் மிகக் கொடிய, அச்சமூட்டும் பூதங்களும்—விஷ்ணு முதலிய முன்னணி தேவர்களும் அவரவர் சேனைகளுடன்—அழைப்பு வந்த மாத்திரமே உடனே வந்தனர். அந்த அனுகணப் படைகள் ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், காளைகள், மாடுகள் உடன் கூடி வந்தன.

Verse 6

उष्ट्रैः खरैः पक्षिवरैश्च सिंहैस्ते सर्वदेवाः सहभूतसंघैः । व्याघ्रैमृगैस्सूकरसारसैश्च समीनमत्स्यैश्शिशुमारमुख्यैः

அனைத்து தேவர்களும் பூதக் கூட்டங்களுடன் ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், உயர்ந்த பறவைகள், சிங்கங்கள் உடன் வந்தனர்; மேலும் புலிகள், மான்கள், காட்டுப்பன்றிகள், சாரஸப் பறவைகள் மற்றும் நீர்வாழ் கூட்டங்கள்—மீன்கள், சிசுமார முதலியவை—உடனும் சேர்ந்தனர்.

Verse 7

अन्यैश्च नाना विधजीवसंघैर्विशीर्णदंशाः स्फुटितैस्स्मशानैः । भुजंगमैः प्रेतशतैः पिशाचैर्दिव्यैर्विमानैः कमलाकरैश्च

மேலும் பலவகை உயிர்களின் கூட்டங்கள் வந்தன—சிதைந்தும் உடைந்தும் கிடந்த சுடுகாடுகளின் நடுவே, பற்கள் மங்கிப் போனவர்களாக. அவர்களுடன் பாம்புகள், நூற்றுக்கணக்கான பேய்கள், பிசாசுகள்; மேலும் தெய்வீக விமானங்களும் தாமரை நிறைந்த குளங்களும் தோன்றின.

Verse 8

नदीनदैः पर्वतवाहनैश्च समागताः प्रांजलयः प्रणम्य । कपर्दिनं तस्थुरदीनसत्त्वास्सेनापतिं वीरकमेव कृत्वा

நதிகளும் அவற்றின் தலைவர்களும், மலைகளும் அவற்றைத் தாங்குவோரும் உடன் அவர்கள் கூடி வந்தனர். கைகூப்பி வணங்கி, கபர்தின் (சிவன்) முன் அஞ்சாத மனத்துடன் நின்றனர்; வீரகனையே ஒரே சேனாதிபதியாக நியமித்தனர்.

Verse 9

विसर्जयामास रणाय देवान्विश्रांतवाहानथ तत्पिनाकी । युद्धे स्थिरं लब्धजयं प्रधानं संप्रेषितास्ते तु महेश्वरेण

பின்னர் பினாகம் தாங்கிய பரமேசுவரன், வாகனங்கள் ஓய்வடைந்த தேவர்களைப் போருக்கு அனுப்பினார். போரில் நிலைத்தும் வெற்றி உறுதியுடனும் இருந்த அந்த முதன்மை தேவர்கள் மகேசுவரனால் அனுப்பப்பட்டனர்.

Verse 10

चक्रुर्युगांतप्रतिमं च युद्धं मर्य्यादहीनं सगिलेन सर्वे । दैत्येन्द्रसैन्येन सदैव घोरं क्रोधान्निगीर्णास्त्रिदशास्तु संख्ये

அப்போது அனைவரும் ஒன்றுகூடி யுகாந்தப் பிரளயத்தைப் போன்ற, கட்டுப்பாடற்ற எல்லையில்லா கொடியப் போரினை நிகழ்த்தினர். அந்த மோதலில் தைத்யேந்திரனின் சேனை எப்போதும் அச்சமூட்டியது; போர்க்களத்தில் திரிதச தேவர்கள் கோபத்தால் விழுங்கப்பட்டவர்கள்போல் ஆனார்கள்.

Verse 11

तस्मिन्क्षणे युध्यमानाश्च सर्वे ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वर्कशशांकमुख्याः । आसन्निगीर्णा विधसेन तेन सैन्ये निगीर्णेऽस्ति तु वीरको हि

அந்தக் கணத்தில் பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு, சூரியன், சந்திரன் முதலிய முதன்மை தேவர்கள் அனைவரும் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; அந்தப் பெரும் சேனையால் அவர்கள் விழுங்கப்படப் போவதுபோல் இருந்தனர். சேனை விழுங்கப்படும்போது வீரகன் என்ற வீரன் ஒருவனே மீதமிருந்தான்.

Verse 12

विहाय संग्रामशिरोगुहां तां प्रविश्य शर्वं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । प्रोवाच दुःखाभिहतः स्मरारिं सुवीरको वाग्ग्मिवरोऽथ वृत्तम्

‘சங்க்ராமசிர’ எனப்படும் அந்தக் குகையை விட்டு, சுவீரகன் உள்ளே சென்று சர்வன் (ஸ்ரீசிவன்) முன் தலைவணங்கி வணங்கினான். துயரால் தாக்கப்பட்ட அந்த வாக்குவல்லவன், ஸ்மராரியிடம் நடந்தவற்றை அப்படியே அறிவித்தான்.

Verse 13

निगीर्णैते सैन्यं विधसदितिजेनाद्य भगवन्निगीर्णोऽसौ विष्णुस्त्रिभुवनगुरुर्दैत्यदलनः । निगीर्णौ चन्द्रार्कौद्रुहिणमघवानौ च वरदौ निगीर्णास्ते सर्वे यमवरुणवाताश्च धनदः

ஓ பகவனே! இன்று தேவர்களின் ஒழுங்கை அழிக்கும் அந்த அசுரன் உங்கள் சேனையை விழுங்கிவிட்டான். மூவுலகக் குருவும் தைத்யங்களை அழிப்பவனுமான விஷ்ணுவும் விழுங்கப்பட்டார். சந்திரன், சூரியன், வரமளிப்போர் பிரம்மா, இந்திரன்; மேலும் யமன், வருணன், வாயு, தனதன் (குபேரன்) — அனைவரும் விழுங்கப்பட்டனர்.

Verse 14

स्थितोस्म्येकः प्रह्वः किमिह करणीयं भवतु मे अजेयो दैत्येन्द्रः प्रमुदितमना दैत्यसहितः

நான் இங்கே ஒருவனாகவே, பணிவுடன் தலை வணங்கி நிற்கிறேன். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? தைத்யர்களின் தலைவன் வெல்ல முடியாதவன்; மகிழ்ந்த மனத்துடன் தைத்யக் கூட்டத்துடன் இருக்கிறான்।

Verse 15

अजेयं त्वां प्राप्तः प्रतिभयमना मारुतगतिस्स्वयं विष्णुर्देवः कनककशिपुं कश्यपसुतम् । नखैस्तीक्ष्णैर्भक्त्या तदपिभगवञ्छिष्टवशगः प्रवृत्तस्त्रैलोक्य विधमतु मलं व्यात्तवदनः

அஜேய பிரபுவே! அச்சத்தை அகற்றும் நோக்குடன், காற்றின் வேகமெனத் தானே விஷ்ணுதேவன் காச்யபன் புதல்வன் ஹிரண்யகசிபுவை அணுகினான். கூர்மையான நகங்களால், பக்தியால் உந்தப்பட்டு, பகவனே, உமது ஆணைக்குக் கீழ்ப்பட்டு, வாயை விரித்து மூவுலக மாசை நசுக்கப் புறப்பட்டான்।

Verse 16

वसिष्ठाद्यैश्शप्तो भुवनपतिभिस्सप्तमुनिभिस्तथाभूते भूयस्त्वमिति सुचिरं दैत्यसहितः

வசிஷ்டன் முதலிய முனிவர்களாலும், உலகப் பாதுகாவலர்களாலும், சப்தரிஷிகளாலும் சபிக்கப்பட்டதால், அவன் தைத்யர்களுடன் அந்த நிலையிலேயே நீண்ட காலம் இருந்தான்; “மீண்டும் நான் எழுவேன், மீண்டும் வருவேன்” என்று மனத்தில் எண்ணிக்கொண்டே।

Verse 17

ततस्तेनोक्तास्ते प्रणयवचनैरात्मनि हितैः कदास्माद्वै घोराद्भवति मम मोक्षो मुनिवराः । यतः क्रुद्धैरुक्तो विधसहरणाद्युद्धसमये ततो घोरैर्बाणैर्विदलितमुखे मुष्टिभिरलम्

அப்போது அவன் கூறிய அன்பும் நலமும் நிறைந்த சொற்களால் உரைக்கப்பட்ட அவர்கள் முனிவரர் கூறினர்— “முனிசிறந்தவரே! இந்தக் கொடிய நிலையிலிருந்து எனக்கு மோட்சம் எப்போது வரும்? போர்க்களத்தில் கோபமுற்றவன் விதாதாவின் பங்கைக் கவர்வேன் என்று சொன்னபோது, பயங்கர அம்புகள் என் முகத்தைப் பிளந்தன—இனி இந்தக் குத்துவீச்சுகள் போதும்!”

Verse 18

बदर्याख्यारण्ये ननु हरिगृहापुण्यवसतौ निसंस्तभ्यात्मानं विगतकलुषो यास्यसि परम् । ततस्तेषां वाक्यात्प्रतिदिनमसौ दैत्यगिलनः क्षुधार्तस्संग्रामाद्भ्रमति पुनरामोदमुदितः

“பதரீ எனப்படும் வனத்தில்—ஹரியின் இல்லம்போன்ற புனிதத் தலத்தில்—உள்ளத்தை நிலைநிறுத்தி, மாசற்றவனாய் பரமபதத்தை அடைவாய்.” அவர்களின் சொற்களுக்குப் பின் அந்த அசுரநாசகன் பசியால் வாடி, போரின் காரணமாக மீண்டும் அலைந்தான்; ஆயினும் தன் கடும் வீரத்தின் ரசத்தில் மகிழ்ந்து களித்தான்।

Verse 19

तमस्वेदं घोरं जगदुदितयोस्सूर्यशशिनोर्यथाशुक्रस्तुभ्यं परमरिपुरत्यंतविकरः । हतान्देवैर्देत्यान्पुनरमृतविद्यास्तुतिपदैस्सवीर्यान्संदृष्टान्व्रणशतवियुक्तान्प्रकुरुते

இந்தக் கொடிய இருள் உலகில் உதித்த சூரிய-சந்திரரின் ஒளிபோல் தோன்றுகிறது; ஆனால் உனக்கோ இது மிகக் கடும் பரம பகைவர். தேவர்களால் கொல்லப்பட்ட தைத்யர்கள் அமிர்தவித்யையின் ஸ்துதி மந்திரங்களால் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகின்றனர்—வீரமுடன், நூற்றுக் கணக்கான காயங்களின்றி மீண்டும் காணப்படுகின்றனர்।

Verse 20

वरं प्राणास्त्याज्यास्तव मम तु संग्रामसमये भवान्साक्षीभूतः क्षणमपि वृतः कार्यकरणे

உயிர் துறப்பதே மேல்; ஆனால் போர்க்களத்தில் நீ ஒரு கணமும் பின்வாங்கக் கூடாது. என் சாட்சியாக இருந்து காரிய நிறைவேற்றத்தில் ஈடுபட்டு இரு।

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । इतीदं सत्पुत्रात्प्रमथपतिराकर्ण्य कुपितश्चिरं ध्यात्वा चक्रे त्रिभुवनपतिः प्रागनुपमम् । प्रगायत्सामाख्यं दिनकरकराकारवपुषा प्रहासात्तन्नाम्ना तदनु निहतं तेन च तमः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த நற்புத்திரனின் சொற்களை கேட்ட பிரமதபதி (சிவன்) கோபமுற்றான். நீண்ட தியானத்திற்குப் பின், திரிபுவனபதி முன்பு இல்லாத அற்புதத்தை நிகழ்த்தினான். சாமன் கீதத்தைப் பாடி, சூரியக் கதிர்களைப் போன்ற வடிவம் கொண்டு வெளிப்பட்டான்; மேலும் அந்த (உச்சரித்த) நாமம் உடைய தனது நகைப்பினாலே பின்னர் அந்த இருளை அழித்தான்।

Verse 22

प्रकाशेस्मिंल्लोके पुनरपि महायुद्धमकरोद्रणे दैत्यैस्सार्द्धं विकृतवदनैर्वीरकमुनिः । शिलाचूर्णं भुक्त्वा प्रवरमुनिना यस्तु जनितस्स कृत्वा संग्रामं पुरमपि पुरा यश्च जितवान्

இந்த வெளிப்பட்ட உலகில் வீரக முனிவர் மீண்டும் போர்க்களத்தில் விகார முகமுடைய தானவர்களுடன் மகாபோரைக் செய்தார். சிறந்த முனிவரால் கல்-தூள் உண்டு பிறப்பிக்கப்பட்டவன் போரிட்டு, முற்காலத்தில் அவர்களின் கோட்டையையும் வென்றான்।

Verse 23

महारुद्रस्सद्यः स खलु दितिजेनातिगिलितस्ततश्चासौ नन्दी निशितशरशूलासिसहितः । प्रधानो योधानां मुनिवरशतानामपि महान्निवासो विद्यानां शमदममहाधैर्यसहितः

மகாதானவன் மகாருத்ரரை உடனே விழுங்கினான். அப்போது நந்தி கூரிய அம்புகள், திரிசூலம், வாள் ஆகியவற்றுடன் முன்னேறினார்—போர்வீரர்களில் முதன்மை, நூற்றுக் கணக்கான சிறந்த முனிவர்களிடையிலும் மாபெரும், வித்யைகளின் உறைவிடம், சமம்-தமம் மற்றும் மாபெரும் தைரியத்துடன் கூடியவர்।

Verse 24

निरीक्ष्यैवं पश्चाद्वृषभवरमारुह्य भगवान्कपर्द्दी युद्धार्थी विधसदितिजं सम्मुखमुखः । जपन्दिव्यं मन्त्रं निगलनविधानोद्गिलनकं स्थितस्सज्जं कृत्वा धनुरशनिकल्पानपि शरान्

இவ்வாறு நோக்கி, பின்னர் பகவான் கபர்தி போருக்காகச் சிறந்த ரிஷபத்தில் ஏறி, எதிரே நின்ற அசுரனை நோக்கி முகம் திருப்பி நின்றார். விழுங்கவும் உமிழவும் வல்ல தெய்வ மந்திரத்தை ஜபித்தபடியே, வஜ்ரம் போன்ற அம்புகளை வில்லின் நாணில் தயார் செய்து சித்தமாக நின்றார்.

Verse 25

ततौ निष्कांतोऽसौ विधसवदनाद्वीरकमुनिर्गृहीत्वा तत्सर्वे स्वबलमतुलं विष्णुसहितः । समुद्गीर्णास्सर्वे कमलजबलारीन्दुदिनपाः प्रहृष्टं तसैन्यं पुनरपि महायुद्धमकरोत्

அப்போது விதாதா பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து வீரகன் எனும் வீர முனிவர் வெளிப்பட்டான். விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து தன் ஒப்பற்ற படைபலத்தை ஏந்தி அனைவரையும் ஒன்று சேர்த்தான். கமலஜன் (பிரம்மா), பலாரி (இந்திரன்), சந்திரன், தினபதி (சூரியன்) அனைவரும் போர்முழக்கம் எழுப்பினர்; மகிழ்ந்த அந்தப் படை மீண்டும் மகாயுத்தத்தைத் தொடங்கியது.

Verse 26

जिते तस्मिञ्छुक्रस्तदनु दितिजान्युद्धविहतान् यदा विद्यावीर्यात्पुनरपि सजीवान्प्रकुरुते । तदा बद्ध्वानीतः पशुरिव गणैभूतपतये निगीर्णस्तेनासौ त्रिपुररिपुणा दानवगुरुः

தைத்யர்கள் வெல்லப்பட்டபின், சுக்ரன் மந்திர-வித்தையின் வலிமையால் போரில் வீழ்ந்த திதிஜர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கத் தொடங்கினான். அப்போது கணங்கள் அவனை மிருகம்போல் கட்டி பூதபதி மகாதேவரிடம் இழுத்துச் சென்றனர்; அங்கே திரிபுராரி சிவன் அந்த தானவகுருவை விழுங்கினார்.

Verse 27

विनष्टे शुक्राख्यो सुररिपुनिवासस्तदखिलो जितो ध्वस्तो भग्नो भृशमपि सुरैश्चापि दलितम् । प्रभूतैर्भूतौघैर्दितिजकुणपग्रासरसिकैस्सरुंडैर्नृत्यद्भिर्निशितशरशक्त्युद्धृतकरैः

தேவர்களின் பகைவர்க்கு அடைக்கலமெனப் புகழப்பட்ட சுக்ரன் அழிந்தவுடன், தைத்யர்களின் அந்த முழுக் கோட்டையும் வெல்லப்பட்டு சிதைந்து முற்றிலும் நொறுங்கியது; தேவர்கள் அதை கடுமையாக நசுக்கினர். பின்னர் பெரும் பூதக் கூட்டங்கள் பாய்ந்தன—அசுரச் சடலங்களை விழுங்குவதில் இன்புறுவோர்—அலறி ஆடி, கூரிய அம்புகளும் வேல்களும் கையில் உயர்த்தி।

Verse 28

प्रमत्तैर्वेतालैस्सुदृढकरतुंडैरपि खगैवृकैर्नानाभेदैश्शवकुणपपूर्णास्यकवलैः । विकीर्णे संग्रामे कनककशिपोर्वंशजनकश्चिरं युद्धं कृत्वा हरिहरमहेन्द्रैश्च विजितः

வெறித்த வெதாளங்கள், வலிமைமிக்க கடின அலகுகளையுடைய பறவைகள், பலவகை ஓநாய்கள்—அவற்றின் வாய்கள் சடலக் கவ்வைகளால் நிரம்ப—போர்க்களம் சிதறிக் குழம்பியபோது, ஹிரண்யகசிபுவின் வம்சத்தின் முதல்வன் நீண்ட நேரம் போரிட்டும் இறுதியில் ஹரி, ஹர, மகேந்திரரால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.

Verse 29

प्रविष्टे पाताले गिरिजलधिरंध्राण्यपि तथा ततस्सैन्ये क्षीणे दितिजवृषभश्चांधकवरः । प्रकोपे देवानां कदनदवरो विश्वदलनो गदाघातैर्घोरैर्विदलितमदश्चापि हरिणा

அவன் பாதாளத்திலும், மலைக் குகைகளிலும், கடலின் ஆழ்ந்த பிளவுகளிலும் புகுந்தபோது, படை சோர்ந்த நிலையில் திதிஜர்களில் முதன்மை, அசுரக் காளை அந்தகன் எழுந்தான். தேவர்கள் கோபம் கொண்டபோது, கொலைவெறியின் தலைவன், உலகைச் சிதைக்கும் அவனுடைய அகந்தையும் ஹரியின் பயங்கர கதாப் பாய்ச்சல்களால் பிளந்து நொறுங்கியது.

Verse 30

न वै यस्सग्रामं त्यजति वरलब्धः किलः यत स्तदा ताडैर्घोरैस्त्रिदशपतिना पीडिततनुः । ततश्शस्त्रास्त्रौघैस्तरुगिरिजलैश्चाशु विबुधाञ्जिगायोच्चैर्गर्जन्प्रमथपतिमाहूय शनकैः

வரத்தால் வலிமை பெற்ற அவன் போர்க்களத்தை விட்டு விலகவில்லை. தேவர்களின் அதிபதி செய்த கொடிய அடிகளால் உடல் துன்புற்றாலும், ஆயுத அஸ்திரப் பெருக்கங்களாலும் மரம், மலை, நீர் ஆகியவற்றை எறிந்தும் தேவர்களை விரைவில் வென்றான். உரக்க கர்ஜித்து மெதுவாகப் பிரமதபதி சிவனை அழைத்தான்.

Verse 31

स्थितो युद्धं कुर्वन्रणपतितशस्त्रैर्बहुविधैः परिक्षीणैस्सर्वैस्तदनु गिरिजा रुद्रमतुदत् । तथा वृक्षैस्सर्पैरशनिनिवहैः शस्त्रप टलैर्विरूपैर्मायाभिः कपटरचनाशम्बरशतैः

போரில் நிலைத்து நின்று போராடிய ருத்ரன், போர்க்களத்தில் விழுந்த பலவகை ஆயுதங்கள் அனைத்தும் சோர்ந்து பயனற்றனவாகிவிட்டதை கண்டான். பின்னர் கிரிஜை மீண்டும் ருத்ரனைத் தாக்கினாள்—மரங்கள், பாம்புகள், இடிமின்னல் (வஜ்ர) கூட்டங்கள், ஆயுத மழை, மேலும் நூற்றுக்கணக்கான வஞ்சகத் திட்டங்களால் உருவான விகார மாயைகளால்।

Verse 32

विजेतुं शैलेशं कुहकमपरं तत्र कृतवान्महासत्त्वो वीरस्त्रिपुररिपुतुल्यश्च मतिमान् । न वध्यो देवानां वरशतमनोन्मादविवशः प्रभूतैश्शस्त्रास्त्रैस्सपदि दितिजो जर्जरतनुः

சைலேசனை வெல்ல அந்த மகாவீரன், மகாசத்துவன், அறிவாளி, திரிபுராரியை ஒத்தவன் அங்கே இன்னொரு குஹகத்தை அமைத்தான். ஆனால் நூறு வரங்களின் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த தானவன் தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவன்; பல ஆயுத அஸ்திரங்களால் ஒரே நேரத்தில் தாக்கப்பட்டாலும் அவன் உடல் மட்டும் சிதைந்து ஜர்ஜரமாயிற்று.

Verse 33

तदीयाद्विष्यन्दात्क्षिति तलगतैरन्धकगणैरतिव्याप्तघोरं विकृतवदनं स्वात्मसदृशम् । दधत्कल्पांताग्निप्रतिमवपुषा भूतपतिना त्रिशूले नोद्भिन्नस्त्रिपुररिपुणा दारुणतरम्

அவனுடைய உடலிலிருந்து பூமித்தளத்தில் அந்தகர்களின் கூட்டங்கள் பெருக்கெடுத்து ஓடின—எங்கும் பரவி, கொடூரமாக, விகாரமான பயங்கர முகங்களுடன், அவனையே ஒத்தவையாக. ஆனால் யுகாந்தத் தீயைப் போல ஒளிரும் உடலுடைய பூதபதி, திரிபுராரி சிவனின் திரிசூலாலும் குத்தப்படவில்லை; மேலும் மேலும் கொடுமையடைந்தான்.

Verse 34

यदा सैन्यासैन्यं पशुपतिहतादन्यदभवद्व्रणोत्थैरत्युष्णैः पिशितनिसृतैर्बिन्दुभिरलम् । तदा विष्णुर्योगा त्प्रमथपतिमाहूय मतिमान् चकारोग्रं रूपं विकृतवदनं स्त्रैणमजितम्

பசுபதி தாக்குதலால் எதிர்சேனை முற்றிலும் வேறுபட்டதாகி—காயங்களிலிருந்து வெளிவந்த மாம்சச் சாறின் மிகச் சூடான துளிகள் எங்கும் சிதறியபோது—அறிவுடைய விஷ்ணு யோகபலம் கொண்டு பிரமதபதியை அழைத்து ஒரு உக்கிர வடிவத்தை உருவாக்கினார்: விகார முகத்துடன், பெண் வேடம் தாங்கிய, அஜேயமான வடிவு.

Verse 35

करालं संशुष्कं बहुभुजलताक्रांतकुपितो विनिष्क्रांतः कर्णाद्रणशिरसि शंभोश्च भगवान्

அப்போது பயங்கரத் தோற்றமுடையவனாய், கோபத்தால் வறண்டவனென, பல கை-கொடி போன்ற வளையங்களால் சுற்றிப் பிடிக்கப்பட்டதால் மேலும் சீற்றமுற்ற அந்த பகவான், காதிலிருந்து வெளிப்பட்டு, சிவன் (சம்பு) முன்னரே போர்க்களத்தில் தோன்றினான்।

Verse 36

रणस्था सा देवी चरणयुगलालंकृतमही स्तुता देवैस्सर्वैस्मदनु भगवान् प्रेरितमतिः । क्षुधार्ता तत्सैन्यं दितिजनिसृतं तच्च रुधिरं पपौ सात्युष्णं तद्रणशिरसि सृक्कर्दममलम्

போர்க்களத்தில் நின்ற அந்த தேவி—அவளின் இரு பாதங்கள் பூமியை அலங்கரித்தன—அனைத்து தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டாள். அப்போது பகவானின் தூண்டுதலால் அவளின் தீர்மானம் உறுதியானது. பசியால் துன்புற்று, தைத்யர்களிடமிருந்து எழுந்த படையையும், மிகச் சூடான அவர்களின் இரத்தத்தையும் அவள் குடித்தாள்; அதனால் போர்க்களத்தில் அவளின் வாய் இரத்தக் களிம்பால் மாசடைந்தது।

Verse 37

ततस्त्वेको दैत्यस्तदपि युयुधे शुष्करुधिरस्तलाघातैर्घोरैशनिसदृशैर्जानुचरणैः । नखैर्वज्राकारैर्मुखभुजशिरोभिश्च गिरिशं स्मरन् क्षात्रं धर्मं स्वकुल विहितं शाश्वतमजम्

அப்போது ஒரு தைத்யன்—அவனின் இரத்தம் வறண்டிருந்தாலும்—மீண்டும் போரிட்டான். இடியெனப் பயங்கரமான உள்ளங்கைக் குத்துகளாலும், முழங்காலும் கால்களையும் ஆயுதமாக்கியும் தாக்கினான். வஜ்ரம் போன்ற நகங்களாலும், முகம், கரங்கள், தலை ஆகியவற்றாலும், தன் குலத்துக்கு விதிக்கப்பட்ட நித்திய, பிறப்பற்ற க்ஷாத்திர தர்மத்தை நினைத்து, கிரீசன் (சிவன்) மீது பாய்ந்தான்।

Verse 38

रणे शांतः पश्चात्प्रमथपतिना भिन्नहृदयस्त्रिशूले सप्रोतो नभसि विधृतस्स्थाणुसदृशः । अधःकायश्शुष्कस्नपनकिरणैर्जीर्णतनुमाञ्जलासारेर्मेघैः पवनसहितैः क्लेदितवपुः

போரில் அவன் அமைதியடைந்தான்; பின்னர் பிரமதங்களின் அதிபதி பின்னால் இருந்து திரிசூலத்தால் அவன் இதயத்தைத் துளைத்தான். அந்தத் திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்டவனாய், வானில் உயர்த்தப்பட்டு, தூணைப் போல அசையாது நின்றான். கீழ்பகுதி தீவிரமான சுத்திகரக் கதிர்களால் உலர்ந்து சிதைந்தது; ஆனால் காற்றுடன் வந்த மழைமேகங்கள் அவன் உடலை நனைத்தன.

Verse 39

विशीर्णस्तिग्मांशोस्तुहिनशकलाकारशकलस्तथाभूतः प्राणांस्तदपि न जहौ दैत्य वृषभः । तदा तुष्टश्शंभुः परमकरुणावारिधिरसौ ददौ तस्मै प्रीत्या गणपतिपदं तेन विनुतः

அவன் தீவிர சூரியத் துண்டுகளும் பனித் துகள்களின் சிதறல்களும் போல சிதைந்தபோதும், தைத்யன் வ்ருஷபன் உயிர்மூச்சை விடவில்லை. அப்போது பரமகருணையின் கடலான ஷம்பு மகிழ்ந்து, அன்புடன் அவனுக்கு கணபதி பதவியை அருளினார்; அவன் பின்னர் அவரைத் துதித்தான்.

Verse 40

ततो युद्धस्यांते भुवनपतयस्सार्थ रमणैस्तवैर्नानाभेदैः प्रमथपतिमभ्यर्च्य विधिवत् । हरिब्रह्माद्यास्ते परमनुतिभिस्स्तुष्टुवुरलं नतस्कंधाः प्रीता जयजय गिरं प्रोच्य सुखिताः

பின்னர் போர் முடிந்ததும், உலகங்களின் அதிபதிகள் தங்கள் துணைவியருடன் சேர்ந்து விதிப்படி பிரமதபதி சிவனை வழிபட்டு, பலவகைத் துதிகளால் போற்றினர். ஹரி, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தோள்களைத் தாழ்த்தி உன்னத வணக்கங்களால் மிகுதியாகப் புகழ்ந்து ‘ஜய ஜய’ என முழங்கி மகிழ்ந்து ஆனந்தமடைந்தனர்.

Verse 41

हरस्तैस्तैस्सार्द्धं गिरिवरगुहायां प्रमुदितो विसृज्यैकानंशान् विविधबलिना पूज्यसुनगान् । चकाराज्ञां क्रीडां गिरिवर सुतां प्राप्य मुदितां तथा पुत्रं घोराद्विधसवदनान्मुक्तमनघम्

அங்கே சிறந்த மலையின் குகையில் ஹரன் அந்தச் சேவகர்களுடன் மகிழ்ந்தான். தன் சக்தியின் சில அங்கங்களையும் பலவித வலிமை கொண்ட போற்றத்தக்க தேவர்களையும் அனுப்பி ஆணை பிறப்பித்தான். பின்னர் மகிழ்ந்து விளையாட்டிற்காக மலைமகள் பார்வதியை அடைந்தான்; மேலும் பயங்கர இருமுக அபாயத்திலிருந்து விடுபட்ட, குற்றமற்ற ஒரு மகனையும் பெற்றான்.

Verse 46

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे अंधकवधोपाख्याने अन्धकयुद्धवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், அந்தக வத உபாக்யானத்தில், ‘அந்தக யுத்த வர்ணனம்’ எனும் நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.