दुन्दुभिनिर्ह्रादनिर्णयः / Dundubhinirhrāda’s Stratagem: Targeting the Brāhmaṇas

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास प्रवक्ष्यामि चरितं शशिमौलिनः । यथा दुंदुभिनिर्ह्रादमवधीद्दितिजं हरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—வியாசரே, கேளுங்கள்; சந்திரமௌலியான இறைவனின் சரிதத்தை நான் உரைக்கிறேன்—ஹரன் திதிஜனான துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் என்னும் அசுரனை எவ்வாறு வதைத்தான் என்பதைக் கூறுவேன்.

Verse 2

हिरण्याक्षे हते दैत्ये दितिपुत्रे महाबले । विष्णुदेवेन कालेन प्राप दुखं पहद्दितिः

மிகுந்த வலிமையுடைய திதிபுத்திரன் அசுரன் ஹிரண்யாக்ஷன் காலநியமப்படி விஷ்ணுதேவரால் கொல்லப்பட்டபோது, திதி பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 3

दैत्यो दुंदुभिनिर्ह्रादो दुष्टः प्रह्लादमातुलः । सांत्वयामास तां वाग्भिर्दुःखितां देवदुःखदः

அப்போது தீய அசுரன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன்—பிரஹ்லாதனின் தாய்மாமனும் தேவர்களுக்கு துயரம் தருபவனும்—துயருற்ற திதியை வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறத் தொடங்கினான்.

Verse 4

अथ दैत्यस्स मायावी दितिमाश्वास्य दैत्यराट् । देवाः कथं सुजेयाः स्युरित्युपायमर्चितयत्

அப்போது மாயை வல்ல தைத்யராஜன் திதியை ஆறுதல் கூறி, “தேவர்களை எளிதில் எவ்வாறு வெல்லலாம்?” என்று உபாயம் சிந்தித்தான்.

Verse 5

देवैश्च घातितो वीरो हिरण्याक्षो महासुरः । विष्णुना च सह भ्रात्रा सच्छलैर्देत्यवैरिभिः

அந்த வீர மகாசுரன் ஹிரண்யாக்ஷன் தேவர்களால் கொல்லப்பட்டான்; விஷ்ணுவும் தம் சகோதரனுடன், தைத்யரின் பகைவராய், யுக்தி நிறைந்த தந்திரத்தால் அவனை வதைத்தார்.

Verse 6

किंबलाश्च किमाहारा किमाधारा हि निर्जराः । मया कथं सुजेयास्स्युरित्युपायमचिंतयत्

அந்த அமரர்களின் வலிமை என்ன? அவர்களின் உணவு என்ன? அவர்கள் எதனை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர்? நான் அவர்களை உறுதியாக எவ்வாறு வெல்வேன்—என்று அவன் உபாயம் சிந்தித்தான்.

Verse 7

विचार्य बहुशो दैत्यस्तत्त्वं विज्ञाय निश्चितम् । अवश्यमग्रजन्मानो हेतवोऽत्र विचारतः

மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து அந்த தைத்யன் தத்துவத்தை அறிந்து உறுதியாக முடிவு செய்தான்—இங்கே காரணங்கள் தவறாது முன்னே பிறந்தவர்களான முன்னோர்கள், முதன்மை மூத்தோரிடமே உள்ளன என்று.

Verse 8

ब्राह्मणान्हंतुमसकृदन्वधावत वै ततः । दैत्यो दुन्दुभिनिर्ह्रादो देववैरी महाखलः

அப்போது தேவர்களுக்கு பகைவனான மகாதுஷ்டன் தைத்யன் துந்துபி—போர்முரசின் முழக்கம்போல் கர்ஜிப்பவன்—பிராமணர்களை கொல்லும் நோக்குடன் மீண்டும் மீண்டும் முன்னே பாய்ந்தான்।

Verse 9

यतः क्रतुभुजो देवाः क्रतवो वेदसंभवाः । ते वेदा ब्राह्मणाधारास्ततो देवबलं द्विजाः

ஏனெனில் தேவர்கள் யாகப் பங்கினை உண்ணுபவர்கள்; யாகங்கள் வேதத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன. அந்த வேதங்கள் பிராமணர்களை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன; ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, தேவர்களின் வலிமை பிராமணர்களின் மேல் நிலைத்துள்ளது.

Verse 10

निश्चितं ब्राह्मणाधारास्सर्वे वेदास्सवासवाः । गीर्वाणा ब्राह्मणबला नात्र कार्या विचारणा

உறுதியாக, எல்லா வேதங்களும் இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் சேர்ந்து பிராமணர்களின் ஆதாரத்தில் நிலைக்கின்றன. தேவர்களும் பிராமண-பலத்தினாலேயே வலிமை பெறுகின்றனர்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை.

Verse 11

ब्राह्मणा यदि नष्टास्स्युर्वेदा नष्टास्ततस्त्वयम् । अतस्तेषु प्रणष्टेषु विनष्टाः सततं सुराः

பிராமணர்கள் அழிந்தால் வேதங்கள் அழியும்; அப்பொழுது நீங்களும் அழிவீர்கள். ஆகவே அவர்கள் முற்றிலும் அழிந்தால் தேவர்களும் தவிர்க்க முடியாமல் எப்போதும் அழிவுறுவர்.

Verse 12

यज्ञेषु नाशं गच्छत्सु हताहारास्ततस्सुराः । निर्बलास्सुखजय्याः स्युर्निर्जितेषु सुरेष्वथ

யாகங்கள் அழிவை நோக்கிச் சென்றபோது தேவர்களின் உணவு (யாகப் பங்கு) அழிந்தது. அவர்கள் பலவீனமடைந்து எளிதில் வெல்லத்தக்கவர்களானார்கள்; பின்னர் தேவர்கள் போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 13

अहमेव भविष्यामि मान्यस्त्रिजगतीपतिः । अहरिष्यामि देवा नामक्षयास्सर्वसंपदः

நானே மூவுலகங்களின் போற்றத்தக்க அதிபதியாக ஆகுவேன். தேவர்களின் எல்லா அழியாத செல்வங்களையும் நான் பறிப்பேன்.

Verse 14

निर्वेक्ष्यामि सुखान्येव राज्ये निहतकंटके । इति निश्चित्य दुर्बुद्धिः पुनश्चिंतितवान्खलः

“இப்போது முள்ளுகள் (பகைவர், தடைகள்) அகன்ற அரசில் நான் நிச்சயமாக இன்பங்களை அனுபவிப்பேன்.” என்று தீர்மானித்து, அந்த கெட்ட புத்தியுடையவன் மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 15

द्विजाः क्व संति भूयांसो ब्रह्मतेजोतिबृंहिता । श्रुत्यध्यनसंपन्नास्तपोबलसमन्विताः

பிரம்மதேஜஸால் வளர்ந்த அந்தப் பல இருபிறப்பினர் எங்கே? வேத (ச்ருதி) অধ্যயனத்தில் தேர்ந்தவராய், தவவலத்தால் நிறைந்தவராய் உள்ளோர் எங்கே?

Verse 16

भूयसां ब्राह्मणानां तु स्थानं वाराणसी खलु । तामादावुपसंहृत्य यायां तीर्थांतरं ततः

பல பிராமணர்களின் முதன்மை வாசஸ்தலம் நிச்சயமாக வாராணசி. முதலில் அங்கே சென்று விதிப்படி விரத-நியமங்களை நிறைவு செய்து, பின்னர் பிற தீர்த்தங்களுக்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 17

यत्र यत्र हि तीर्थेषु यत्र यत्राश्रमेषु च । संति सर्वेऽग्रजन्मानस्ते मयाद्यास्समंततः

எங்கே எங்கே தீர்த்தங்கள் உள்ளனவோ, எங்கே எங்கே ஆசிரமங்கள் உள்ளனவோ, அங்கே அந்த எல்லா முதற்பிறப்புப் புனிதர்கள் இருக்கின்றனர்—ஆதியான நான் அவர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து நிற்கிறேன்.

Verse 18

इति दुंदुभिनिर्ह्रादो मतिं कृत्वा कुलोचिताम् । प्राप्यापि काशीं दुर्वृत्तो मायावी न्यवधीद्द्विजान्

இவ்வாறு குலத்திற்கேற்ற தீர்மானம் செய்து துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் காசியை அடைந்தான். ஆனாலும் அந்தத் தீயொழுக்கமுள்ள மாயாவி இருபிறப்புப் முனிவர்களை கொன்றான்.

Verse 19

समित्कुशान्समादातुं यत्र यांति द्विजोत्तमाः । अरण्ये तत्र तान्सर्वान्स भक्षयति दुर्मतिः

சிறந்த இருபிறப்பினர் சமித்து மரக்குச்சிகளையும் குசா புல்லையும் சேகரிக்க காட்டிற்குச் செல்லும் இடமெல்லாம், அந்த தீய மனத்தவன் அங்கே சென்று அவர்களையெல்லாம் விழுங்கிவிடுவான்.

Verse 20

यथा कोऽपि न वेत्त्येवं तथाऽच्छन्नोऽभवत्पुनः । वने वनेचरो भूत्वा यादोरूपो जलाशये

யாரும் அவனை அறியாதபடி, அவன் மீண்டும் மறைந்தான். காட்டில் காட்டுவாசிபோல் வாழ்ந்தான்; நீர்நிலைகளில் மீன் போன்ற நீர்வாழ் உருவம் எடுத்தான்.

Verse 21

अदृश्यरूपी मायावी देवानामप्यगोचरः । दिवा ध्यानपरस्तिष्ठेन्मुनिवन्मुनिमध्यगः

அவன் கண்ணுக்குப் புலப்படாத உருவமுடைய மாயாவி; தேவர்களுக்கும் எட்டாதவன். பகலில் தியானத்தில் முழுகி, முனிவர்களின் நடுவே முனிவன்போல் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 22

प्रवेशमुटजानां च निर्गमं हि विलोकयन् । यामिन्यां व्याघ्ररूपेणाभक्षयद्ब्राह्मणान्बहून्

முனிவர்களின் குடில்களுக்குள் வருகை–போகையை நோக்கிக் கொண்டிருந்த அவன், இரவில் புலி வடிவம் கொண்டு பல பிராமணர்களை விழுங்கினான்।

Verse 23

निश्शंकम्भक्षयत्येवं न त्यजत्यपि कीकशम् । इत्थं निपातितास्तेन विप्रा दुष्टेन भूरिशः

இவ்வாறு அச்சமின்றி அவன் விழுங்கிக் கொண்டே இருந்து, எலும்புகளையும் கூட விட்டுவிடவில்லை. இப்படியே அந்தத் தீயவன் பல பிராமணர்களை பெருந்தொகையாக வீழ்த்தினான்।

Verse 24

एकदा शिवरात्रौ तु भक्तस्त्वेको निजोटजे । सपर्यां देवदेवस्य कृत्वा ध्यानस्थितोऽभवत्

ஒருமுறை புனித சிவராத்திரி இரவில், ஒரு தனி பக்தன் தன் குடிலில் தேவர்களின் தேவன் ஸ்ரீசிவனை வழிபட்டு, பின்னர் தியானத்தில் நிலைத்தான்।

Verse 25

स च दुंदुभिनिर्ह्रादो दैत्येन्द्रो बलदर्पितः । व्याघ्ररूपं समास्थाय तमादातुं मतिं दधे

அப்போது வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய தைத்யேந்திரன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் புலி வடிவம் கொண்டு அவனைப் பிடிக்க மனதில் தீர்மானித்தான்।

Verse 26

तं भक्तं ध्यानमापन्नं दृढचित्तं शिवेक्षणे । कृतास्त्रमन्त्रविन्यासं तं क्रांतुमशकन्न सः

ஆனால் அவன் அந்த பக்தனை வெல்ல இயலவில்லை—தியானத்தில் ஆழ்ந்து, மனம் உறுதியாக, சிவனில் பார்வை நிலைத்து, ஆயுத-மந்திரங்களின் அமைப்பைச் செய்து வைத்திருந்தான்।

Verse 27

अथ सर्वं गतश्शम्भुर्ज्ञात्वा तस्याशयं हरः । दैत्यस्य दुष्टरूपस्य वधाय विदधे धियम्

அப்போது அனைத்தையும் அறியும் சம்பு அவனுடைய உள்ளக் கருத்தை உணர்ந்தார்; அந்த தீய வடிவ தைத்யனை வதைக்க ஹரன் வழியைத் தீர்மானித்தார்।

Verse 28

यावदादित्सति व्याघ्रस्तावदाविरभूद्धरः । जगद्रक्षामणिस्त्र्यक्षो भक्तरक्षणदक्षधीः

புலி தாக்கத் தொடங்கும் தருணமே, ஹரன் அங்கே வெளிப்பட்டார்—மூன்று கண்களுடைய ஆண்டவன், உலகைக் காக்கும் மணியாக, பக்தரைப் பாதுகாப்பதில் மிகத் திறமையான தீர்மானத்துடன்।

Verse 29

रुद्रमायांतमालोक्य तद्भक्तार्चितलिंगतः । दैत्यस्तेनैव रूपेण ववृधे भूधरोपमः

பக்தர்கள் வழிபட்ட அந்த லிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ருத்ரமாயையைப் பார்த்து, தைத்யன் அதே வடிவத்தை ஏற்று மலைப்போல் பெரிதாயினான்.

Verse 30

सावज्ञमथ सर्वज्ञं यावत्पश्यति दानवः । तावदायातमादाय कक्षायंत्रे न्यपीडयत्

தானவன் அனைத்தறிவாளனான இறைவனை இகழ்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதே, அருகே வந்தவரை பிடித்து கக்கையில் கட்டிய கட்டுப்பாட்டு யந்திரத்தில் நெரித்தான்.

Verse 31

पंचास्यस्त्वथ पंचास्यं मुष्ट्या मूर्द्धन्यताडयत । भक्तवत्सलनामासौ वज्रादपि कठोरया

அப்போது பஞ்சாஸ்யன் பஞ்சாஸ்யனின் தலைச்சிகரத்தில் குத்தினான்; ‘பக்தவத்சலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவனாயினும், அவன் குத்து வஜ்ரத்தினும் கடினமாயிருந்தது.

Verse 32

स तेन मुष्टिघातेन कक्षानिष्पेषणेन च । अत्यार्तमारटद्व्याघ्रो रोदसीं पूरयन्मृतः

அந்த கடும் குத்துக் காயத்தாலும், பக்கவாட்டுகள் நசுங்கியதாலும், அந்தப் புலி மிகுந்த வேதனையுடன் பேரொலி எழுப்பியது; அதன் கர்ஜனை பூமியும் வானமும் நிறையச் செய்து, பின்னர் அது உயிர் நீத்தது।

Verse 33

तेन नादेन महता संप्रवेपितमानसाः । तपोधनास्समाजग्मुर्निशि शब्दानुसारतः

அந்தப் பேரொலியால் மனம் நடுங்கிய தவவளமுடைய முனிவர்கள், இரவில் அந்தச் சத்தத்தை வழிகாட்டியாகக் கொண்டு அங்கே கூடினர்।

Verse 34

अत्रेश्वरं समालोक्य कक्षीकृतमृगेश्वरम् । तुष्टुवुः प्रणतास्सर्वे शर्वं जयजयाक्षरैः

மிருகேஸ்வரனைத் தம் பக்கத்தில் அணைத்திருந்த அத்ரேஸ்வரனாகிய சர்வனை கண்டதும், அனைவரும் வணங்கி “ஜய! ஜய!” என்ற சொற்களால் சிவனைப் போற்றினர்.

Verse 35

ब्राह्मणा ऊचुः । परित्राताः परित्राताः प्रत्यूहाद्दारुणादितः । अनुग्रहं कुरुष्वेश तिष्ठात्रैव जगद्गुरो

பிராமணர்கள் கூறினர்—நாங்கள் காக்கப்பட்டோம், நிச்சயமாக காக்கப்பட்டோம், இந்தக் கொடிய பேரிடரிலிருந்து. ஓ ஈசா! அருள் புரிவாயாக; ஓ ஜகத்குருவே! இங்கேயே தங்குவாயாக.

Verse 36

अनेनैव स्वरूपेण व्याघ्रेश इति नामतः । कुरु रक्षां महादेव ज्येष्ठस्थानस्य सर्वदा

ஓ மகாதேவா! இதே திருவுருவில் “வ்யாக்ரேச” என்ற நாமத்துடன் நிலைத்து, இந்தப் புனித ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தை எப்போதும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 37

अन्येभ्यो ह्युपसर्गेभ्यो रक्ष नस्तीर्थवासिनः । दुष्टानष्टास्य गौरीश भक्तेभ्यो देहि चाभयम्

ஓ கௌரீசா! இந்தப் புனித தீர்த்தத்தில் வாழும் எங்களை மற்ற எல்லா உபத்திரவங்களும் ஆபத்துகளும் இருந்து காத்தருள்வாயாக. ஓ அஷ்டவதன ஆண்டவா! தீயவர்களை அடக்கி உன் பக்தர்களுக்கு அபயத்தை அருள்வாயாக.

Verse 38

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां भक्तानां चन्द्रशेखरः । तथेत्युक्त्वा पुनः प्राह स भक्तान्भक्तवत्सलः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த பக்தர்களின் சொற்களை கேட்ட பக்தவத்ஸலனான சந்திரசேகரன் (சிவன்) ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி, பின்னர் மீண்டும் அந்த பக்தர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 39

महेश्वर उवाच । यो मामनेन रूपेण द्रक्ष्यति श्रद्धयात्र वै । तस्योपसर्गसंधानं पातयिष्याम्यसंशयम्

மகேஸ்வரன் கூறினார்—இங்கே யார் பக்திச் சிரத்தையுடன் என்னை இவ்வுருவிலேயே தரிசிப்பாரோ, அவர்மேல் வரும் துன்பத் தாக்குதல்களையும் தடைகளையும் நான் ஐயமின்றி வீழ்த்தி அழிப்பேன்।

Verse 40

मच्चरित्रमिदं श्रुत्वा स्मृत्वा लिंगमिदं हृदि । संग्रामे प्रविशन्मर्त्यो जयमाप्नोत्यसंशयम्

என் இச்சரிதத்தைச் செவி கொண்டு, இவ்விலிங்கத்தை இதயத்தில் நினைவால் தாங்கி, போர்க்களத்தில் நுழையும் மனிதன் ஐயமின்றி வெற்றியை அடைவான்।

Verse 41

एतस्मिन्नंतरे देवास्समाजग्मुस्सवासवाः । जयेति शब्दं कुर्वंतो महोत्सवपुरस्सरम्

அந்நேரத்தில் இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் அங்கு கூடினர்; ‘ஜயம்!’ என முழங்கியபடி, பெருவிழாவின் முன்னணியில் செல்வதுபோல் முன்னேறினர்।

Verse 42

प्रणम्य शंकरं प्रेम्णा सर्वे सांजलयस्सुराः । नतस्कंधाः सुवाग्भिस्ते तुष्टुवुर्भक्तवत्सलम्

அன்பும் பக்தியும் கொண்டு சங்கரனை வணங்கி, எல்லாத் தேவரும் கைகூப்பி தோள்களைத் தாழ்த்தி, நல்வாக்குகளால் பக்தவத்சலனைப் போற்றினர்।

Verse 43

देवा ऊचुः । जय शंकर देवेश प्रणतार्तिहर प्रभो । एतद्दुंदुभिनिर्ह्रादवधात्त्राता वयं सुराः

தேவர்கள் கூறினர்— ஜயமே, சங்கரா! தேவேசா, சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் பிரபுவே! இந்த அச்சமூட்டும் யுத்தத் துந்துபியின் முழக்கத்திலிருந்து எங்களை காத்தருள்வாய்; நாங்கள் தேவர்கள் உன் சரணடைந்தோம்।

Verse 44

सदा रक्षा प्रकर्तव्या भक्तानां भक्तवत्सल । वध्याः खलाश्च देवेश त्वया सर्वेश्वर प्रभो

பக்தவத்ஸலனே! தேவேசா, சர்வேஸ்வரப் பிரபுவே—பக்தர்களை எப்போதும் காக்க வேண்டியது நீரே; தீயவர்களையும் வதம் செய்ய வேண்டியது நீரே।

Verse 45

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां परमेश्वरः । तथेत्युक्त्वा प्रसन्नात्मा तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

தேவர்களின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பரமேஸ்வரன் “ததாஸ்து” என்றார். பிரசன்னமான உள்ளத்துடன் அவர் அந்த லிங்கத்திலேயே லயமடைந்தார்.

Verse 46

सविस्मयास्ततो देवास्स्वंस्वं धाम ययुर्मुदा । तेऽपि विप्रा महाहर्षात्पुनर्याता यथागतम्

பின்னர் தேவர்கள் வியப்புடன் மகிழ்ச்சியாய் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர். அந்த பிராமண ரிஷிகளும் பேரானந்தத்துடன் வந்த வழியே மீண்டும் திரும்பினர்.

Verse 47

इदं चरित्रं परम व्याघ्रेश्वरसमुद्भवम् । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि पठेद्वा पाठयेत्तथा

வ்யாக்ரேஸ்வரத்தின் மகிமையிலிருந்து தோன்றிய இந்த பரம சரிதத்தை கேட்க வேண்டும்; பிறருக்குக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும்; படிக்கவும், படிக்கச் செய்யவும் வேண்டும்.

Verse 48

सर्वान्कामानवाप्नोति नरस्स्वमनसेसितान् । परत्र लभते मोक्षं सर्वदुःखविवर्जितः

அவன் மனத்தில் விரும்பிய எல்லா வேண்டுதல்களையும் அடைகிறான்; மேலும் மறுமையில் எல்லாத் துயரங்களும் நீங்கி மோட்சத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 49

इदमाख्यानमतुलं शिवलीला मृताक्षरम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं पुत्रपौत्रप्रवर्द्धनम्

இது சிவலீலையின் ஒப்பற்ற புனிதக் கதையாம்; எழுத்தெழுத்தாக அமுதமாய் அழியாதது. இது சுவர்க்கப் புண்ணியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், மகன்-பேரன் வளர்ச்சியையும் அளிக்கும்.

Verse 50

परं भक्तिप्रदं धन्यं शिवप्रीतिकरं शिवम् । परमज्ञानदं रम्यं विकारहरणं परम्

அந்த பரம சிவன் பாக்கியமான்—உயர்ந்த பக்தியை அருள்வான், சிவப்ரீதியை உண்டாக்குவான். அவன் பரம ஞானம் தருவான், பேரழகன், உள்ளத்தின் விகாரங்களும் மாசுகளும் நீக்கும் உத்தமன்.

Verse 58

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वि रुद्रसंहितायां पञ्च युद्धखण्डे दुंदुभिनिर्ह्राददैत्यवधवर्णनं नामाष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் பிரிவான யுத்தகாண்டத்தில் ‘துந்துபிநிர்ஹ்ராத தைத்யவத வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.