मृत्युञ्जय-विद्या-प्रादुर्भावः (The Manifestation/Transmission of the Mṛtyuñjaya Vidyā)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास यथा प्राप्ता मृत्युप्रशमनी परा । विद्या काव्येन मुनिना शिवान्मृत्युञ्जयाभिधात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ வ்யாசா, மரணத்தைத் தணிக்க வல்ல அந்த உன்னத வித்யை எவ்வாறு கிடைத்தது என்பதை கேள். முனி காவ்யர் (சுக்ரர்) ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ எனப் புகழ்பெற்ற சிவனிடமிருந்து அதை பெற்றார்.

Verse 2

पुरासौ भृगुदायादो गत्वा वाराणसीं पुरीम् । बहुकालं तपस्तेपे ध्यायन्विश्वेश्वरं प्रभुम्

முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவின் வம்சத்தவன் ஒருவன் வாராணசி நகரத்திற்குச் சென்று, உலகாதிபதி விஸ்வேஸ்வரப் பிரபுவைத் தியானித்து நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்.

Verse 3

स्थापयामास तत्रैव लिंगं शंभोः परात्मनः । कूपं चकार सद्रम्यं वेदव्यास तदग्रतः

அங்கேயே பரமாத்மா சம்புவின் லிங்கத்தை நிறுவினான். மேலும் அதன் முன்பாக, வேதவ்யாசரே, அழகும் மங்களமும் நிறைந்த ஒரு கிணற்றை அமைத்தான்.

Verse 4

मृतसंजीवनी नाम विद्या या मम निर्मला । तपोबलेन महता मयैव परिनिर्मिता

‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ எனப்படும் என் தூய வித்யை ஒன்று உள்ளது. மகத்தான தவவலிமையால் அதை நானே முழுமையாக உருவாக்கினேன்.

Verse 5

सहस्रकृत्वो देवेशं चन्दनैर्यक्षकर्दमैः । समालिलिंप सुप्रीत्या सुगन्धोद्वर्त्तनान्यनु

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் தேவேசனை ஆயிரமுறை சந்தனமும் யக்ஷர்களின் நறுமண லேபனங்களும் கொண்டு அப்யங்கம் செய்து, பின்னர் இனிய நறுமண உட்வர்த்தன முதலிய அங்கராகங்களால் மேலும் அலங்கரித்தான்।

Verse 6

राजचंपकधत्तूरैः करवीरकुशेशयैः । मालतीकर्णिकारैश्च कदंबैर्बकुलोत्पलैः

அது ராஜசம்பகமும் தத்தூரமும் ஆகிய மலர்களால், கரவீரமும் தாமரையும் கொண்டு, மேலும் மாலதி, கர்ணிகார, கடம்ப, பகுல, உத்பல மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 7

मल्लिकाशतपत्रीभिस्सिंधुवारैस्सकिंशुकः । बन्धूकपुष्पैः पुन्नागैर्नागकेशरकेशरैः

அது மல்லிகை, சதபத்திரி, சிந்துவார, கிம்ஷுக மலர்களாலும், மேலும் பந்தூக, புன்னாக, நாககேசரத்தின் மணமிகு கேசரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிவபூஜைக்கு உரிய தெய்வீக புஷ்பார்க்யமாக விளங்கியது।

Verse 8

नवमल्लीचिबिलिकैः कुंदैस्समुचुकुन्दकैः । मन्दारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्वृकैः । ग्रन्थिपर्णैर्दमनकैः सुरम्यैश्चूतपल्लवैः

அவர்கள் புதிய மல்லிகை, சிபிலிகா, வெண்குந்தம், சமுசுகுந்த மலர்களாலும்; தெய்வீக மந்தார மலர்களாலும் பில்வ இலைகளாலும்; த்ரோண, மருபக, வ்ருக மலர்களாலும்; மேலும் மணமிகு கிரந்திபர்ண, தமனக மற்றும் மிக அழகிய மாங்கனி இளந்தளிர்களாலும் சிவனை முறையாக அர்ச்சித்தனர்।

Verse 9

तुलसीदेवगंधारीबृहत्पत्रीकुशांकुरैः । नद्यावर्तैरगस्त्यैश्च सशालैर्देवदारुभिः

அவர்கள் துளசி, தேவகந்தாரி, பெரிய இலைகள், மென்மையான குசா முளைகள், நத்யாவர்த்த மலர்கள், அகஸ்திய மலர்கள்; மேலும் சால இலைகள் மற்றும் தேவதாரு அர்ப்பணங்களுடன்—மங்களப் பொருட்களால் சிவபெருமானை வழிபட்டனர்।

Verse 10

कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुरकुरुंटकैः । प्रत्येकमेभिः कुसुमैः पल्लवैरपरैरपि

காஞ்சனார மலர்கள், குரபக மலர்கள், தூர்வா புல்லின் மென்மையான முளைகள், குருண்டக மலர்கள் ஆகியவற்றாலும்—இவற்றில் ஒவ்வொரு மலருடனும் பிற பல புதிய தளிர்களாலும்—சிவபூஜை மிகச் செழுமையாக நிறைவேறியது।

Verse 11

पत्रैः सहस्रपत्रैश्च रम्यैर्नानाविधैश्शुभैः । सावधानेन सुप्रीत्या स समानर्च शंकरम्

அவன் பலவகை அழகிய, மங்களமான இலைகளாலும், ஆயிரம் இதழ் (தாமரை) இலைகளாலும், கவனத்துடன் பேரன்பு மகிழ்ச்சியோடு சங்கரனை முறையாக வழிபட்டான்।

Verse 12

गीतनृत्योपहारैश्च संस्तुतः स्तुतिभिर्बहु । नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम्

அவன் பாடல்‑நடன அர்ப்பணங்களாலும், மிகுந்த புகழ்ச்சிப் பாடல்களாலும், ஆயிரநாம ஜபத்தாலும், பிற ஸ்தோத்திரங்களாலும் சங்கரனைப் பக்தியுடன் துதித்து மகிழ்வித்தான்।

Verse 13

सहस्रं पञ्चशरदामित्थं शुक्रो महेश्वरम् । नानाप्रकारविधिना महेशं स समर्चयत्

இவ்வாறு சுக்ரர் பதினைந்து நூறு ஆண்டுகள் பலவகை விதி‑விதானங்களாலும் விரத‑நியமங்களாலும் மகேஸ்வர மகாதேவனை இடையறாது ஆராதித்தார்।

Verse 14

यदा देवं नानुलोके मनागपि वरोन्मुखम् । तदान्यं नियमं घोरं जग्राहातीव दुस्सहम्

தேவன் வரம் அளிக்கச் சிறிதும் உளம்வைத்ததாக அவன் காணாதபோது, அவன் இன்னொரு கொடிய, மிகக் கடினமான நியம‑தவத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 15

प्रक्षाल्य चेतसोऽत्यंतं चांचल्याख्यं महामलम् । भावनावार्भिरसकृदिंद्रियैस्सहितस्य च

அவன் மனத்தின் ‘அசைவு’ எனும் பெருமாசை, பாவனையெனும் நீரால் மீண்டும் மீண்டும் கழுவி, புலன்களுடனும் சேர்த்து முற்றிலும் தூய்மையாக்கினான்।

Verse 16

निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने । प्रययौ कणधूमौघं सहस्रं शरदां कविः

மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி அந்தக் கவிஞன் பினாகி (சிவபெருமான்) அவர்களுக்கு ஒரு ரத்தினத்தை அர்ப்பணித்தான். பின்னர் அவன் நுண்ணிய புகைக்கணங்களின் பெருக்கில் லயித்து ஆயிரம் சரத்காலங்கள் (ஆயிரம் ஆண்டுகள்) அப்படியே இருந்தான்.

Verse 17

काव्यमित्थं तपो घोरं कुर्वन्तं दृढमानसम् । प्रससाद स तं वीक्ष्य भार्गवाय महेश्वरः

இவ்வாறு கடுமையான தவம் செய்து உறுதியான மனத்துடன் இருந்த பார்கவனைப் பார்த்து மகேஸ்வரன் அவன்மேல் அருள்புரிந்து மகிழ்ந்தார்.

Verse 18

तस्माल्लिंगाद्विनिर्गत्य सहस्रार्काधिकद्युतिः । उवाच तं विरूपाक्षस्साक्षाद्दाक्षायणीपतिः

அப்போது அந்த லிங்கத்திலிருந்து ஆயிரம் சூரியர்களையும் மிஞ்சும் ஒளியுடன், மும்முகக் கண்களையுடைய விரூபாக்ஷன்—தாட்சாயணீ (சதி)யின் நேரடியான கணவன்—வெளிப்பட்டு அவனிடம் கூறினார்.

Verse 19

महेश्वर उवाच । तपोनिधे महाभाग भृगुपुत्र महामुने । तपसानेन ते नित्यं प्रसन्नोऽहं विशेषतः

மகேஸ்வரன் கூறினார்—ஓ தவத்தின் நிதியே, ஓ பெரும் பாக்கியவானே, ஓ பிருகுவின் புதல்வனான மகாமுனியே! உன் இந்தத் தவத்தால் நான் எப்போதும் மகிழ்கிறேன்; குறிப்பாக மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

Verse 20

मनोभिलषितं सर्वं वरं वरय भार्गव । प्रीत्या दास्येऽखिलान्कामान्नादेयं विद्यते तव

ஏ பார்கவா! உன் மனத்தில் விரும்பிய அனைத்தையும் வரமாகத் தேர்ந்தெடு. உன்னால் மகிழ்ந்த நான் உன் எல்லா ஆசைகளையும் அருள்வேன்; உனக்குத் தர இயலாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । निशम्येति वचश्शंभोर्महासुखकरं वरम् । स बभूव कविस्तुष्टो निमग्नस्सुखवारिधौ

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகா ஆனந்தம் அளிக்கும் சம்புவின் அந்தச் சிறந்த சொற்களை கேட்டதும், அந்தக் கவிஞர்-முனி நிறைவு பெற்று, இன்பக் கடலில் மூழ்கியதுபோல் ஆனார்.

Verse 22

उद्यदानंदसंदोह रोमांचाचितविग्रहः । प्रणनाम मुदा शंभुमंभो जनयनो द्विजः

உயர்ந்து வரும் ஆனந்தப் பெருக்கால் நிறைந்து, உடல் ரோமாஞ்சத்தால் சிலிர்த்தது; நீரிலிருந்து பிறந்த அந்தத் த்விஜ முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் சம்புவை வணங்கினார்.

Verse 23

तुष्टावाष्टतनुं तुष्टः प्रफुल्लनयनाचलः । मौलावंजलिमाधाय वदञ्जयजयेति च

மகிழ்ந்து அவன் அஷ்டதனு பரமேஸ்வரன் சிவனைப் போற்றினான். ஆனந்தத்தில் மலர்ந்த கண்களுடன் அசையாமல் நின்று, தலைமேல் அஞ்சலி வைத்து உரக்க—“ஜய! ஜய!” என்று கூறினான்.

Verse 24

भार्गव उवाच । त्वं भाभिराभिरभिभूय तमस्समस्तमस्तं नयस्यभिमतानि निशाचराणाम् । देदीप्यसे दिवमणे गगने हिताय लोकत्रयस्य जगदीश्वर तन्नमस्ते

பார்கவர் கூறினார்—பிரபுவே! உமது ஒளிக்கதிர்களால் நீர் எல்லா இருளையும் வென்று அதனை அஸ்தமிக்கச் செய்கிறீர்; இரவுலாவும் அரக்கர்களின் விருப்பத் திட்டங்களையும் அழிக்கிறீர். திவ்யமணியே! மூவுலக நலனுக்காக நீர் வானில் பிரகாசிக்கிறீர். ஜகதீஸ்வரா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 25

लोकेऽतिवेलमतिवेलमहामहोभिर्निर्भासि कौ च गगनेऽखिललोकनेत्रः । विद्राविताखिलतमास्सुतमो हिमांशो पीयूष पूरपरिपूरितः तन्नमस्ते

ஹே ஹிமாம்சு, எல்லா உலகங்களின் கண்! வானில் நீ அளவற்ற மகத்தான ஒளியால் எவ்வளவு மிகையாகப் பிரகாசிக்கிறாய்! எல்லா இருளையும் விரட்டியபின், ஹே உயர்ந்த புதல்வா, நீ அமுதப் பெருக்கால் நிரம்பியுள்ளாய். உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

त्वं पावने पथि सदागतिरप्युपास्यः कस्त्वां विना भुवनजीवन जीवतीह । स्तब्धप्रभंजनविवर्द्धि तसर्वजंतोः संतोषिता हि कुलसर्वगः वै नमस्ते

ஓ பிரபுவே! தூய்மையாக்கும் பாதையில் நீர் எப்போதும் இருப்பதான அடைக்கலம்; என்றும் வழிபடத்தக்கவர். உம்மின்றி—ஓ உலகின் உயிரே—இங்கே யார் வாழ முடியும்? நீர் காற்றுகளை அடக்கியும் நிலைநிறுத்தியும், எல்லா உயிர்களுக்காக அவற்றின் வலிமையையும் வளர்த்தருள்கிறீர்; எல்லாக் குலங்களுக்கும் சமூகங்களுக்கும் நீர் எங்கும் நிறைந்த ஆதாரம். உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 27

विश्वेकपावक न तावकपावकैकशक्तेरृते मृतवतामृतदिव्यकार्यम् । प्राणिष्यदो जगदहो जगदंतरात्मंस्त्वं पावकः प्रतिपदं शमदो नमस्ते

ஹே உலகின் ஒரே பரிசுத்திகரனே! உமது பாவக-சக்தியின் ஒரு கதிரும் இன்றித் துயிரற்றவர்போல் உள்ளோர் அமரத்துவம் தரும் தெய்வப் பணியை நிறைவேற்ற இயலார். நீயே உலகங்களின் உயிர்தாரகன், உலகின் அந்தராத்மா; ஒவ்வொரு அடியிலும் அமைதி அளிக்கும் நித்திய அக்னி. உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 28

पानीयरूप परमेश जगत्पवित्र चित्रविचित्रसुचरित्रकरोऽसि नूनम् । विश्वं पवित्रममलं किल विश्वनाथ पानीयगाहनत एतदतो नतोऽस्मि

ஹே பரமேஸ்வரா! நீர் வடிவாய் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துபவனே; நீ நிச்சயமாக அற்புதமும் மிக மங்களகரமும் ஆன செயல்களை நிகழ்த்துகிறாய். ஹே விஸ்வநாதா! இந்த நீரிலான அவகாஹனத்தால் (மூழ்குதலால்) முழு பிரபஞ்சமும் களங்கமின்றி தூய்மையடைகிறது; ஆகவே இதற்காக உமக்கு வணங்குகிறேன்।

Verse 29

आकाशरूपबहिरंतरुतावकाशदानाद्विकस्वरमिहेश्वर विश्वमेतत् । त्वत्तस्सदा सदय संश्वसिति स्वभावात्संकोचमेति भक्तोऽस्मि नतस्ततस्त्वाम्

ஹே ஈஸ்வரா! நீ ஆகாச வடிவாய் வெளியும் உள்ளும் நிறைந்தவன்; எல்லாவற்றிற்கும் இடமளிப்பதால் இவ்வுலகம் விரிந்து ஒளிர்கிறது. ஹே கருணையுள்ளவனே! உம்மிடமிருந்தே இது இயல்பாக இடையறாது சுவாசிக்கிறது; உம்மிடமே மீண்டும் சுருங்குகிறது. ஆகவே நான் உமது பக்தன்; மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணங்குகிறேன்।

Verse 30

विश्वंभरात्मक बिभर्षि विभोत्र विश्वं को विश्वनाथ भवतोऽन्यतमस्तमोरिः । स त्वं विनाशय तमो तम चाहिभूषस्तव्यात्परः परपरं प्रणतस्ततस्त्वाम्

ஹே விபோ, உலகைத் தாங்கும் ஆத்மச్వరூபனே! நீயே இங்கு முழு உலகையும் தாங்குகிறாய். ஹே விஸ்வநாதா! உம்மைத் தவிர மிகக் கொடிய இருளை அழிப்பவன் யார்? ஆகவே பாம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே, வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்ததும் ஆகிய தமஸை அழித்தருள்வாயாக. பராத்பரனே, பரப்பரனே, புகழுக்கு அப்பாற்பட்டவனே—உமக்கு வணங்குகிறேன்।

Verse 31

आत्मस्वरूप तव रूपपरंपराभिराभिस्ततं हर चराचररूपमेतत् । सर्वांतरात्मनिलयप्रतिरूपरूप नित्यं नतोऽस्मि परमात्मजनोऽष्टमूर्ते

ஹே ஹரா! நீயே ஆத்மஸ்வரூபன்; உன் ரூபப் பரம்பரையால் இச்சராசர உலகமெல்லாம் நிறைந்துள்ளது. எல்லோரின் அந்தராத்மாவின் நிலையாய், எல்லா ரூபங்களிலும் பிரதிபலிக்கும் ஆதிமூர்த்தியே! பரமாத்மஜனான அஷ்டமூர்த்தியே, உமக்கு நான் எந்நாளும் வணங்குகிறேன்.

Verse 32

इत्यष्टमूर्तिभिरिमाभिरबंधबंधो युक्तौ करोषि खलु विश्वजनीनमूर्त्ते । एतत्ततं सुविततं प्रणतप्रणीत सर्वार्थसार्थपरमार्थ ततो नतोऽस्मि

ஹே உலகமெங்கும் பொதுவான மூர்த்தியே! நீ பந்தமற்றவனாயிருந்தும், இவ்வஷ்டமூர்த்திகளுடன் தொடர்பை ஏற்கிறாய். உன் இருப்பு எங்கும் அழகாகவும் விரிவாகவும் பரவி நிற்கிறது; எல்லா நோக்கங்களின் சாரமும் பரமார்த்தமும் நீயே—ஆகையால் உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । अष्टमूर्त्यष्टकेनेत्थं परिष्टुत्येति भार्गवः । भर्गं भूमिमिलन्मौलिः प्रणनाम पुनःपुनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு அஷ்டமூர்த்திகளின் அஷ்டக ஸ்தோத்திரத்தால் பகர்கன் (சிவன்) அவரை முறையாகப் புகழ்ந்து, பார்கவ முனிவர் தலை மண்ணைத் தொடுமாறு பணிந்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்.

Verse 34

इति स्तुतो महादेवो भार्गवेणातितेजसा । उत्थाय भूमेर्बाहुभ्यां धृत्वा तं प्रणतं द्विजम्

அதிதேஜஸ்வியான பார்கவனால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட மகாதேவன் எழுந்து, தன் இரு புஜங்களாலும் தரையில் பணிந்திருந்த அந்தத் த்விஜனைத் தூக்கி எழுப்பினான்।

Verse 35

उवाच श्लक्ष्णया वाचा मेघनादगभीरया । सुप्रीत्या दशनज्योत्स्ना प्रद्योतितदिंगतरः

அவர் மேகமுழக்கம் போல் ஆழமுள்ள, மென்மையான குரலில் உரைத்தார்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் அவரது பற்களின் சந்திரஜ்யோதி எல்லாத் திசைகளின் வெளிகளையும் ஒளிரச் செய்தது।

Verse 36

महादेव उवाच । विप्रवर्य कवे तात मम भक्तोऽसि पावनः । अनेनात्युग्रतपसा स्वजन्याचरितेन च

மகாதேவர் கூறினார்— ஓ சிறந்த பிராமணரே, ஓ கவிஞர்-முனிவரே, அன்பு மகனே! நீ என் பக்தன்; தூயவன், புனிதம் அளிப்பவன். இந்த மிகக் கடுமையான தவத்தாலும், உன் குலத்திற்கேற்ற நடத்தையாலும் (நீ என் அருளைப் பெற்றாய்)।

Verse 37

लिंगस्थापनपुण्येन लिंगस्याराधनेन च । दत्तचित्तोपहारेण शुचिना निश्चलेन च

சிவலிங்கத்தை நிறுவிய புண்ணியத்தாலும், லிங்க ஆராதனையாலும், மேலும் தூய்மையான அசையாத மனத்துடன் முழுமையாக அர்ப்பணித்து காணிக்கைகள் செலுத்துவதாலும், அத்தகைய பக்தியின் பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 38

अविमुक्तमहाक्षेत्रपवित्राचरणेन च । त्वां सुताभ्यां प्रपश्यामि तवादेयं न किंचन

அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தின் பரிசுத்தத்தால் புனிதமான பாதங்களுடன், உன்னை உன் இரு மகன்களோடு நான் காண்கிறேன். உனக்கென்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது உண்மையில் எதுவும் இல்லை।

Verse 39

अनेनैव शरीरेण ममोदरदरीगतः । मद्वरेन्द्रियमार्गेण पुत्रजन्मत्वमेष्यसि

இதே உடலோடு என் கர்ப்பக் குகையில் புகுந்து, என் சிறந்த ஜனனேந்திரிய வழியால் நீ மகனாகப் பிறப்பை அடைவாய்।

Verse 40

यच्छाम्यहं वरं तेऽद्य दुष्प्राप्यं पार्षदैरपि । हरेर्हिरण्यगर्भाच्च प्रायशोहं जुगोप यम्

இன்று நான் உனக்கு ஒரு வரம் அளிக்கிறேன்; அது என் பார்ஷதர்களுக்கும் அரிதானது. ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) ஆகியோரிடமிருந்தும் அதை நான் பெரும்பாலும் மறைத்து வைத்திருந்தேன்।

Verse 42

त्वां तां तु प्रापयाम्यद्य मंत्ररूपां महाशुचे । योग्यता तेऽस्ति विद्यायास्तस्याश्शुचि तपोनिधे

ஓ மஹாசுசியே! இன்று நான் உனக்கு மந்திரரூபமான அந்தப் புனித வித்யையை அருளுகிறேன். ஓ மாசற்ற தவநிதியே! அந்த வித்யையைப் பெற நீ முழுமையாகத் தகுதியுடையவன்.

Verse 43

यंयमुद्दिश्य नियतमेतामावर्तयिष्यसि । विद्यां विद्येश्वरश्रेष्ठं सत्यं प्राणि ष्यति धुवम्

நீ எவரை நோக்கி ஒழுங்குடன் இந்த வித்யையை ஜபித்து ஆவர்த்தனம் செய்வாயோ, அந்தவர் வித்யேஸ்வர-சிரேஷ்டனின் அருளால் நிச்சயமாக உண்மை வாழ்வும் நலனும் அடைவார்.

Verse 44

अत्यर्कमत्यग्निं च ते तेजो व्योम्नि च तारकम् । देदीप्यमानं भविता ग्रहाणां प्रवरो भव

உன் தேஜஸ் சூரியனைவிட மிகுதியாய், கொடிய அக்னியைவிட வலிமையாய் ஆகுக; மேலும் வானில் நட்சத்திரம்போல் ஒளிர்ந்து, கிரகங்களில் முதன்மையானவனாக விளங்குக.

Verse 46

तवोदये भविष्यंति विवाहादीनि सुव्रत । सर्वाणि धर्मकार्याणि फलवंति नृणामिह

ஓ சுவிரதனே! உன் திருநல்லெழுச்சியால் திருமணம் முதலிய எல்லா தர்ம அனுஷ்டானங்களும் நடைபெறும்; இவ்வுலகில் மனிதர் செய்யும் தர்மச் செயல்கள் அனைத்தும் பலனளிக்கும்.

Verse 47

सर्वाश्च तिथयो नन्दास्तव संयोगतश्शुभाः । तव भक्ता भविष्यंति बहुशुक्रा बहु प्रजाः

ஓ நந்தா (நந்தினே)! உன் தொடர்பினால் எல்லா திதிகளும் மங்களமாகின்றன; உன் பக்தர்கள் செழிப்படைவர்—மிகுந்த உயிர்வலிமையுடனும் பல சந்ததியுடனும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவர்.

Verse 48

त्वयेदं स्थापितं लिंगं शुक्रेशमिति संज्ञितम् । येऽर्चयिष्यंति भनुजास्तेषां सिद्धिर्भविष्यति

இந்த லிங்கம் உம்மாலே நிறுவப்பட்டு ‘சுக்ரேச’ எனப் பெயர்பெற்றது. பானுவின் வம்சத்தார் இதை அர்ச்சிப்போர் நிச்சயமாக சித்தி அடைவர்.

Verse 49

आवर्षं प्रतिघस्रां ये नक्तव्रतपरायणाः । त्वद्दिने शुक्रकूपे ये कृतसर्वोदकक्रियाः

மழைக்காலம் முழுவதும் தினந்தோறும் நக்தவிரதத்தில் உறுதியாக இருப்போரும், உமது புனித நாளில் சுக்ரகூபத்தில் எல்லா நீர்ச் சடங்குகளையும் நிறைவேற்றுவோரும்—அத்தகைய பக்தர்கள் உமது அருளால் தங்கள் வழிபாட்டின் பயனை அடைவாராக.

Verse 50

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे मृतसंजीविनीविद्याप्राप्तिवर्णनं नाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவினீ வித்யா பெறுதல்’ எனும் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 51

पुंस्त्वसौभाग्यसंपन्ना भविष्यंति न संशयः । उपेतविद्यास्ते सर्वे जनास्स्युः सुखभागिनः

சந்தேகமில்லை; அவர்கள் வீரமும் நல்வாழ்வும் பெற்றவர்களாவார்கள். அந்த மக்கள் அனைவரும் சரியான ஞானம் பெற்று இன்பத்தின் பங்காளிகளாவார்கள்.

Verse 52

इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्र लिंगे लयं ययौ । भार्गवोऽपि निजं धाम प्राप संतुष्टमानसः

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த பின், தேவன் அந்த லிங்கத்திலேயே லயமானான். பார்கவனும் நிறைந்த மனத்துடன் தன் தாமத்தை அடைந்தான்.

Verse 53

इति ते कथितं व्यास यथा प्राप्ता तपोबलात् । मृत्युंजयाभिधा विद्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ஓ வியாசரே, தவவலிமையால் ‘மிருத்யுஞ்ஜயா’ எனப்படும் புனித வித்யை எவ்வாறு பெறப்பட்டது என்பதை நான் கூறினேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?