देवाः वैकुण्ठगमनम् तथा विष्णोः अवतारस्तुतिः | Devas Go to Vaikuṇṭha and Praise Viṣṇu’s Avatāras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । पुनर्दैत्यं समायांतं दृष्ट्वा देवास्सवासवाः । भयात्प्रकंपितास्सर्वे सहैवादुद्रुवुर्द्रुतम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அசுரன் மீண்டும் முன்னே வருவதைக் கண்டதும், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் பயத்தில் நடுங்கி, உடனே ஒன்றாக விரைந்து ஓடினர்.

Verse 2

वैकुंठं प्रययुस्सर्वे पुरस्कृत्य प्रजापतिम् । तुष्टुवुस्ते सुरा नत्वा सप्रजापतयोऽखिलाः

அப்போது அனைவரும் பிரஜாபதியை முன்னிறுத்தி வைகுண்டத்திற்குச் சென்றனர். பிரஜாபதிகளுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் வணங்கி அங்கே பகவானை பக்தியுடன் துதித்தனர்.

Verse 3

देवा ऊचुः । हृषीकेश महाबाहो भगवन् मधुसूदन । नमस्ते देवदेवेश सर्वदैत्यविनाशक

தேவர்கள் கூறினர்— ஓ ஹ்ருஷீகேசா, மகாபாஹோ, பகவான் மதுசூதனா! தேவர்களின் தேவனே, எல்லா தைத்யர்களையும் அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 4

मत्स्यरूपाय ते विष्णो वेदान्नीतवते नमः । सत्यव्रतेन सद्राज्ञा प्रलयाब्धिविहारिणे

ஓ விஷ்ணுவே! மீன் வடிவம் கொண்டு வேதங்களை மீட்ட உமக்கு நமஸ்காரம். தர்மமிகு அரசன் சத்யவ்ரதனுடன் பிரளயக் கடலில் உலாவிய உமக்கும் வணக்கம்.

Verse 5

कुर्वाणानां सुराणां च मथनायोद्यमं भृशम् । बिभ्रते मंदरगिरिं कूर्मरूपाय ते नमः

தேவர்கள் கடுமையாக முயன்று கடல் மத்தனம் செய்தபோது மந்தரமலையைத் தாங்கிய கூர்ம அவதாரத்துக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 6

नमस्ते भगवन्नाथ क्रतवे सूकरात्मने । वसुंधरां जनाधारां मूद्धतो बिभ्रते नमः

பகவான் நாதா! யாகத்திற்காக வராக (சூகர) ரூபம் கொண்ட உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான பூமியைத் தலையில் தாங்குபவனே—உமக்கு நமः।

Verse 7

वामनाय नमस्तुभ्यमुपेन्द्राख्याय विष्णवे । विप्ररूपेण दैत्येन्द्रं बलिं छलयते विभो

வாமனனே, உபேந்திரன் எனப் புகழ்பெற்ற விஷ்ணுவே! உமக்கு நமஸ்காரம். எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே! பிராமண ரூபம் கொண்டு தானவர்களின் அரசன் பலியை வஞ்சித்த உமக்கு நமः।

Verse 8

नमः परशुरामाय क्षत्रनिःक्षत्रकारिणे । मातुर्हितकृते तुभ्यं कुपितायासतां द्रुहे

க்ஷத்திரியர்களை ஒழித்த பரசுராமருக்கு நமஸ்காரம். தாயின் நலனுக்காகக் கோபமுற்ற, தீயோரின் பகைவனே—உமக்கு நமः।

Verse 9

रामाय लोकरामाय मर्यादापुरुषाय ते । रावणांतकरायाशु सीतायाः पतये नमः

உலகங்களை மகிழ்விக்கும் ராமா, மரியாதை-புருஷனே உமக்கு நமஸ்காரம். விரைவில் ராவணனை அழித்த, சீதையின் கணவரே—உமக்கு நமः।

Verse 10

नमस्ते ज्ञानगूढाय कृष्णाय परमात्मन । राधाविहारशीलाय नानालीलाकराय च

வணக்கம்—ஞானம் மறைந்திருக்கும் பரமாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணரே; ராதா-விஹாரத்தில் இன்புறுபவரே, எண்ணற்ற தெய்வீக லீலைகளை நிகழ்த்துபவரே.

Verse 11

नमस्ते गूढदेहाय वेदनिंदाकराय च । योगाचार्याय जैनाय वौद्धरूपाय मापते

மறைந்த மெய்யுடல் உடைய உமக்கு வணக்கம்; (மாயை மறைவேடத்தில்) வேதநிந்தை நிகழச் செய்பவராகிய உமக்கும் வணக்கம். யோகாசாரியராகவும், ஜைன வடிவாகவும், புத்த வடிவாகவும் விளங்கும் ஆண்டவா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 12

नमस्ते कल्किरूपाय म्लेच्छानामंतकारिणे । अनन्तशक्तिरूपाय सद्धर्मस्थापनाय च

கல்கி வடிவில் வெளிப்பட்டு ம்லேச்சர்களை அழிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம். எல்லையற்ற சக்தி-சொரூபனே, சத்தர்மத்தை நிறுவுபவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 13

नमस्ते कपिलरूपाय देवहूत्यै महात्मने । वदते सांख्ययोगं च सांख्याचार्याय वै प्रभो

ஆண்டவா! தேவஹூதியின் மகாத்மா புதல்வன் கபில வடிவில் உமக்கு வணக்கம். சாங்க்யமும் யோகமும் உரைத்தவனே, நிச்சயமாக சாங்க்யாசாரியனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 14

नमः परमहंसाय ज्ञानं संवदते परम् । विधात्रे ज्ञानरूपाय येनात्मा संप्रसीदति

உயர்ந்த பரமஹம்சருக்கு வணக்கம்; உன்னத ஞானத்தை அறிவிப்பவருக்கு வணக்கம். ஞானமே வடிவான விதாதாவுக்கு வணக்கம்; அவரால் ஆன்மா முழுமையாக அமைதியும் ஒளியும் பெறுகிறது.

Verse 15

वेदव्यासाय वेदानां विभागं कुर्वते नमः । हिताय सर्वलोकानां पुराणरचनाय च

வேதங்களைப் பிரித்தமைத்த வேதவ்யாசருக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக புராணங்களை இயற்றியவருக்கும் வணக்கம்.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवयुद्धवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘தேவயுத்த வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 17

आर्तिहंत्रे स्वदासानां सुखदाय शुभाय च । पीताम्बराय हरये तार्क्ष्ययानाय ते नमः । सर्वक्रियायैककर्त्रे शरण्याय नमोनमः

உன் அடியார்களின் துயரை நீக்கும் வனே, இன்பமும் மங்களமும் அருள்வனே! பீதாம்பரதாரி ஹரி, தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) வாகனனே—உமக்கு வணக்கம். எல்லாச் செயல்களுக்கும் ஒரே கர்த்தா, சரணமளிப்பவனே—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 18

दैत्यसंतापितामर्त्य दुःखादिध्वंसवज्रक । शेषतल्पशयायार्कचन्द्रनेत्राय ते नमः

அசுரர்களால் துன்புறும் மனிதர்களின் துயராதிகளை அழிக்கும் வஜ்ரஸ்வரூபனே! சேஷத் தல்பத்தில் பள்ளிகொள்ளும் வனே, சூரிய-சந்திர நயனனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 19

कृपासिन्धो रमानाथ पाहि नश्शरणागतान् । जलंधरेण देवाश्च स्वर्गात्सर्वे निराकृताः

கருணைக் கடலே, ரமாநாதனே! சரணடைந்த எங்களை காத்தருள்வாயாக. ஜலந்தரனால் எல்லாத் தேவர்களும் ஸ்வர்கத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டனர்.

Verse 20

सूर्यो निस्सारितः स्थानाच्चन्द्रो वह्निस्तथैव च । पातालान्नागराजश्च धर्मराजो निराकृतः

சூரியன் தன் நிலையிலிருந்து துரத்தப்பட்டான்; சந்திரனும் அக்னியும் அதுபோலவே. பாதாளத்திலிருந்து நாகராஜனும் அகற்றப்பட்டான்; தர்மராஜன் யமனும் கூடத் தள்ளப்பட்டான்.

Verse 21

विचरंति यथा मर्त्याश्शोभंते नैव ते सुराः । शरणं ते वयं प्राप्ता वधस्तस्य विचिंत्यताम्

மர்த்தியரைப் போலவே தேவர்கள் அலைகின்றனர்; அவர்களின் ஒளி இனி இல்லை. நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்—அவனை வதம் செய்யத் தீர்மானியுங்கள்।

Verse 22

सनत्कुमार उवाच । इति दीनवचश्श्रुत्वा देवानां मधुसूदनः । जगाद करुणासिन्धुर्मे घनिर्ह्रादया गिरा

சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவர்களின் துயர்மிகு சொற்களை கேட்ட கருணைக் கடலான மதுசூதனன் (விஷ்ணு), மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் என்னிடம் உரைத்தான்।

Verse 23

विष्णुरुवाच । भयं त्यजत हे देवा गमिष्याम्यहमाहवम् । जलंधरेण दैत्येन करिष्यामि पराक्रमम्

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களே, அச்சத்தை விட்டு விடுங்கள்। நான் போர்க்களத்திற்குச் செல்வேன்; ஜலந்தரன் என்னும் அசுரனுடன் போரில் என் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவேன்।

Verse 24

इत्युक्त्वा सहसोत्थाय दैत्यारिः खिन्नमानसः । आरोहद्गरुडं वेगात्कृपया भक्तवत्सलः

இவ்வாறு சொல்லி அசுரர்களின் பகைவன் உடனே எழுந்தான். மனம் கவலையால் கனத்திருந்தாலும், கருணையால் உந்தப்பட்ட பக்தவத்சலன் விரைவாக கருடனை ஏறினான்।

Verse 25

गच्छन्तं वल्लभं दृष्ट्वा देवैस्सार्द्धं समुद्रजा । सांजलिर्बाष्पनयना लक्ष्मीर्वचनमब्रवीत्

தேவர்களுடன் தன் காதலன் புறப்படுவதைக் கண்ட சமுத்திரஜா லக்ஷ்மி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் கைகூப்பி நின்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 26

लक्ष्म्युवाच । अहं ते वल्लभा नाथ भक्ता यदि च सर्वदा । तत्कथं ते मम भ्राता युद्धे वध्यः कृपानिधे

லக்ஷ்மி கூறினாள்—நாதா! நான் எப்போதும் உமக்கு அன்புக்குரியவளும் பக்தையுமாக இருந்தால், கருணைநிதியே, என் சகோதரன் இந்தப் போரில் கொல்லப்படுவது எவ்வாறு?

Verse 27

विष्णुरुवाच । जलंधरेण दैत्येन करिष्यामि पराक्रमम् । तैस्संस्तुतो गमिष्यामि युद्धाय त्वरितान्वितः

விஷ்ணு கூறினார்— “அசுரன் ஜலந்தரனுக்கு எதிராக என் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவேன். அவர்களால் புகழப்பட்டு ஊக்கமடைந்து, போருக்காக விரைவாகச் செல்வேன்.”

Verse 28

रुद्रांशसंभवत्वाच्च ब्रह्मणो वचनादपि । प्रीत्या च तव नैवायं मम वध्यो जलंधरः

ஜலந்தரன் ருத்ரரின் அಂசத்திலிருந்து பிறந்தவன்; பிரம்மாவின் வாக்கும் உள்ளது. மேலும் உன்னிடம் உள்ள அன்பினால்—இந்த ஜலந்தரனை நான் கொல்லத் தகுதியானவன் அல்லேன்.

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा गरुडारूढश्शंखचक्रगदासिभृत् । विष्णुर्वेगाद्ययौ योद्धुं देवैश्शक्रादिभिस्सह

சனத்குமாரர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, கருடனில் ஏறி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை-வாள் தாங்கிய விஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் வேகமாகப் போருக்கு சென்றார்.

Verse 30

द्रुतं स प्राप तत्रैव यत्र दैत्यो जलंधरः । कुर्वन् सिंहरवं देवैर्ज्वलद्भिर्विष्णुतेजसा

அவன் விரைவாக ஜலந்தரன் எனும் அசுரன் இருந்த இடத்திற்கே சென்றான். அங்கே அவன் சிங்கநாதம் செய்தான்; தேவர்கள் விஷ்ணுவின் தேஜஸால் ஜ்வலித்து தெய்வீக வலிமையால் தீப்பற்றியதுபோல் நின்றனர்.

Verse 31

अथारुणानुजजवपक्षवातप्रपीडिताः । वात्याविवर्तिता दैत्या बभ्रमुः खे यथा घनाः

அப்போது அருணனின் இளையவனின் வேகமிகு சிறகுகளால் எழுந்த காற்றால் துன்புற்ற தைத்யர்கள், அந்தப் புயலால் சுழற்றப்பட்டு, வானில் மேகங்கள் போல வட்டமிட்டு அலைந்தனர்।

Verse 32

ततो जलंधरो दृष्ट्वा दैत्यान् वात्याप्रपीडितान् । उद्धृत्य वचनं क्रोधाद्द्रुतं विष्णुं समभ्यगात्

அப்போது சுழற்காற்றால் துன்புறும் தைத்யர்களைக் கண்ட ஜலந்தரன் கோபத்தால் எழுந்தான்; சினத்துடன் வார்த்தை எழுப்பி, விரைவாக விஷ்ணுவை எதிர்கொள்ளச் சென்றான்।

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे देवाश्चक्रुर्युद्धं प्रहर्षिताः । तेजसा च हरेः पुष्टा महाबलसमन्विताः

இதற்கிடையில் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து போரில் இறங்கினர். ஹரியின் ஒளியால் வலிமைபெற்று, மாபெரும் பலத்துடன் கூடி, புதுப் பராக்கிரமத்துடன் போரிட்டனர்।

Verse 34

युद्धोद्यतं समालोक्य देवसैन्यमुपस्थितम् । दैत्यानाज्ञापयामास समरे चातिदुर्मदान्

போருக்கு ஆயத்தமாகக் கூடியிருந்த தேவர்சேனையைப் பார்த்து, அவன் போரில் மிகுந்த அகந்தையுடைய தைத்யர்களை யுத்தத்தில் ஈடுபட ஆணையிட்டான்।

Verse 35

जलंधर उवाच । भोभो दैत्यवरा यूयं युद्धं कुरुत दुस्तरम् । शक्राद्यैरमरैरद्य प्रबलैः कातरैस्सदा

ஜலந்தரன் கூறினான்—ஹோ! ஹோ! ஓ தைத்யச் சிறந்தோரே, இன்று சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய அமரர்களுடன் கடினமான போரை நிகழ்த்துங்கள்; அவர்கள் வலிமையுடையவர்களாயினும் எப்போதும் உள்ளத்தில் அஞ்சுபவர்கள்.

Verse 36

मौर्यास्तु लक्षसंख्याता धौम्रा हि शतसंख्यकाः । असुराः कोटिसंख्याताः कालकेयास्तथैव च

மௌரியர்கள் இலட்சக்கணக்கில், தூம்ரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில்; அசுரர்கள் கோடிக்கணக்கில், அதுபோலவே காலகேயர்களும் இருந்தனர்.

Verse 37

कालकानां दौर्हृदानां कंकानां लक्षसंख्यया । अन्येऽपि स्वबलैर्युक्ता विनिर्यांतु ममाज्ञया

என் ஆணையின்படி காலகர்கள், தௌர்ஹ்ருதர்கள், கங்கர்கள்—லட்சக் கணக்கில்—புறப்படுக. மற்றவர்களும் தத்தம் படைகளுடன் வெளியேறுக.

Verse 38

सर्वे सज्जा विनिर्यात बहुसेनाभिसंयुताः । नानाशस्त्रास्त्रसंयुक्ता निर्भयाः गतसंशयाः

அவர்கள் அனைவரும் முழுமையாகத் தயாராகி பல படைப்பிரிவுகளுடன் புறப்பட்டனர். பலவகை ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் ஏந்தி, அச்சமின்றி, சந்தேகமின்றி முன்னேறினர்.

Verse 39

भोभो शुंभनिशुंभौ च देवान्समरकातरान् । क्षणेन सुमहावीर्यौ तुच्छान्नाशयतं युवाम्

ஹோ! ஹோ! சும்ப-நிசும்பரே! தேவர்கள் போரில் அஞ்சுகின்றனர். நீங்களிருவரும் மாபெரும் வீரர்கள்—ஒரு கணத்தில் இத்துச்சர்களை அழித்திடுங்கள்.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । दैत्या जलंधराज्ञप्ता इत्थं युद्धविशारदाः । युयुधुस्ते सुरास्सर्वे चतुरंगबलान्विताः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஜலந்தர அரசனின் ஆணையின்படி, போர் நிபுணரான தைத்யர்கள் இவ்வாறு போரிட்டனர்; நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையுடன் எல்லாத் தேவர்களும் போரில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 41

गदाभिस्तीक्ष्णबाणैश्च शूलपट्टिशतोमरैः । केचित्परशुशूलैश्च निजघ्नुस्ते परस्परम्

சிலர் கதைகளாலும் கூரிய அம்புகளாலும், சூலம்-பட்டிசம்-தோமரங்களாலும் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; இன்னும் சிலர் பரசு மற்றும் திரிசூலத்தால் பரஸ்பரம் கொன்றனர்.

Verse 42

नानायुधैश्च परैस्तत्र निजघ्नुस्ते बलान्विता । देवास्तथा महावीरा हृषीकेशबलान्विताः । युयुधुस्तीक्ष्णबाणाश्च क्षिपंतस्सिंहवद्रवाः

அங்கே வலிமை பெற்ற தேவர்கள் பலவகைச் சிறந்த ஆயுதங்களால் எதிர்ப்படைகளை வீழ்த்தினர். ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) அருளிய வலத்தால் உறுதிபெற்ற அந்த மகாவீர தேவர்கள் கூரிய அம்புகளை எறிந்து, சிங்கம்போல் கர்ஜித்து போரில் பாய்ந்தனர்.

Verse 43

केचिद्बाणैस्तु तीक्ष्णैश्च केचिन्मुसलतोमरैः । केचित्परशुशूलैश्च निजघ्नुस्ते परस्परम्

சிலர் கூரிய அம்புகளால், சிலர் முசலம் மற்றும் தோமரங்களால், இன்னும் சிலர் பரசு மற்றும் திரிசூலத்தால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்.

Verse 44

इत्थं सुराणां दैत्यानां संग्रामस्समभून्महान् । अत्युल्बणो मुनीनां हि सिद्धानां भय कारकः

இவ்வாறு தேவர்கள் மற்றும் தைத்தியர்கள் இடையே மகா போர் எழுந்தது. அது மிகக் கடுமையாக இருந்து, முனிவர்களுக்கும் சித்தர்களுக்கும் கூட அச்சத்தை உண்டாக்கியது.