अन्धकादिदैत्ययुद्धे वीरकविजयः — Vīraka’s Victory over Andhaka’s Forces

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । गतस्ततो मत्तगजेन्द्रगामी पीत्वा सुरां घूर्णितलोचनश्च । महानुभावो बहुसैन्ययुक्तः प्रचंडवीरो वरवीरयायी

சனத்குமாரர் கூறினார்—பின்னர் அவன் மத்த யானைத் தலைவனின் நடைபோல் முன்னே சென்றான். மதுபானம் அருந்தியதால் அவன் கண்கள் சுழன்றன. பெரும் வலிமையுடன் பல படைகளோடு, கொடிய வீரனாய், சிறந்த வீரர்களுடன் போர் நாடி அணிவகுத்தான்।

Verse 2

ददर्श दैत्यः स्मरबाणविद्धो गुहां ततो वीरकरुद्धमार्गाम् । स्निग्धं यथा वीक्ष्य पतंगसंज्ञः दशाप्रदीपं च कृमिर्ह्युपेत्य

அப்போது காமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்ட அந்த அசுரன், ஒரு வீரன் வழியைத் தடுத்து நிறுத்திய குகையைக் கண்டான். மயக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு அவன் அதற்கே அப்படியே பாய்ந்தான்; விளக்கின் ஒளியைப் பார்த்து பட்டாம்பூச்சி ஓடுவது போல, ஒளிரும் வெளிச்சத்திடம் புழு சென்று அழிவை அடைவது போல।

Verse 3

तथा प्रदर्श्याशु पुनः पुनश्च संपीड्यमानोपि स वीरकेण । बभूव कामाग्निसुदग्धदेहोंऽधको महादैत्यपतिः स मूढः

இவ்வாறு அந்த வீரன் மீண்டும் மீண்டும் பிடித்து நெரித்தாலும், மயங்கிய மகாதைத்யத் தலைவன் அந்தகன் விரைவில் காமத் தீயால் சுட்ட உடலுடையவன் போல ஆனான்।

Verse 4

पाषाणवृक्षाशनितोयवह्निभुजंगशस्त्रास्त्रविभीषिकाभिः । संपीडितोऽसौ न पुनः प्रपीड्यः पृष्टश्च कस्त्वं समुपागतोसि

கற்கள், மரங்கள், இடிமின்னல், வெள்ளம், தீ, பாம்புகள், ஆயுதங்கள் மற்றும் அஸ்திரங்களின் அச்சுறுத்தல்களால் அவன் கடுமையாக நெருக்கப்பட்டான்; ஆனாலும் மீண்டும் அவனை முற்றிலும் நசுக்க முடியவில்லை. அப்போது அவன் கேட்டான்—“நீ யார்? இங்கே வந்தது எதற்காக?”

Verse 5

निशम्य तद्गां स्वमतं स तस्मै चकार युद्धं स तु वीरकेण । मुहूर्तमाश्चर्यवदप्रमेयं संख्ये जितो वीरतरेण दैत्यः

அந்த உரையும் தன் உறுதியையும் கேட்டவுடன் அவன் எதிரியை எதிர்த்து போரிட்டான்; வீரகனும் வீரத்துடன் சமரிட்டான். சிறிதுநேரம் அந்தப் போர் வியப்பும் அளவிடமுடியாததுமாய் இருந்தது; இறுதியில் போர்க்களத்தில் மேலும் வீரமான வீரகனால் அந்தத் தைத்யன் வெல்லப்பட்டான்।

Verse 6

ततस्तु संग्रामशिरो विहाय क्षुत्क्षामकंठस्तृषितो गतोऽभूत् । चूर्णीकृते खड्गवरे च खिन्ने पलायमानो गतविस्मयः सः

பின்னர் அவன் போரின் முன்னணியை விட்டுவிட்டு அகன்றான்—பசியால் அவன் தொண்டை வறண்டு, தாகத்தால் துடித்தான். சிறந்த வாள் சிதறி நொறுங்க, களைப்புற்று அவன் ஓடினான்; அவனுடைய அகந்தையும் வியப்பும் முற்றிலும் நீங்கின।

Verse 7

चक्रुस्तदाजिं सह वीरकेण प्रह्लादमुख्या दितिजप्रधानाः । लज्जांकुशाकृष्टधियो बभूवुस्सुदारुणाः शस्त्रशतैरनेकैः

அப்போது பிரஹ்லாதன் முதலிய முதன்மை திதிஜர்கள் வீரகனுடன் சேர்ந்து அந்தப் போரில் இறங்கினர். வெட்கம் என்னும் அங்குசத்தால் தூண்டப்பட்ட அவர்களின் மனங்கள் கடுமையடைந்தன; எண்ணற்ற நூற்றுக் கணக்கான ஆயுதங்களால் அவர்கள் போரில் மிகக் கொடூரர்களாயினர்।

Verse 8

विरोचनस्तत्र चकार युद्धं बलिश्च बाणश्च सहस्रबाहुः । भजिः कुजंभस्त्वथ शंबरश्च वृत्रादयश्चाप्यथ वीर्यवंतः

அங்கே விரோசனன் போரிட்டான்; பலியும் ஆயிரம் கரங்களையுடைய பாணனும் போரிட்டனர். பஜி, குஜம்பன், சம்பரன், மேலும் வ்ருத்ரன் முதலிய பெருவீரர்கள் அனைவரும் சமரில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 9

ते युद्ध्यमाना विजिताः समंताद्द्विधाकृता वै गणवीरकेण । शेषे हतानां बहुदानवानामुक्तं जयत्येव हि सिद्धसंघैः

போரிடும் போதே அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கணவீரனால் வெல்லப்பட்டு உண்மையிலேயே இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டனர். பல தானவர்கள் வீழ்ந்தபின் சிறிதளவே மீதமிருந்த போது சித்தர் கூட்டங்கள் “ஜயம்! ஜயமே!” என்று முழங்கின।

Verse 10

भेरुंडजानाभिनयप्रवृत्ते मेदोवसामांससुपूयमध्ये । क्रव्यादसंघातसमाकुले तु भयंकरे शोणितकर्दमे तु

அங்கே அச்சமூட்டும் உயிர்களும் சதைத் தின்னும் மிருகங்களும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன; கொழுப்பு, நெய்ப்பசை, மாம்சம், துர்நாற்றப் புழு ஆகியவற்றின் நடுவே, சதை உண்ணிகளின் கூட்டம் நிரம்ப, போர்க்களம் இரத்தச் சேற்றாக மிகப் பயங்கரமாயிற்று।

Verse 11

भग्नैस्तु दैत्यैर्भगवान् पिनाकी व्रतं महापाशुपतं सुघोरम् । प्रियेः मया यत्कृतपूर्वमासीद्दाक्षायणीं प्राह सुसांत्वयित्वा

தைத்யர்கள் சிதறியபோது, பினாகி பகவான் (சிவன்) தாட்சாயணீ (சதி)யை இனிதே ஆறுதல் கூறி உரைத்தான்—“பிரியையே, உன் பொருட்டு நான் முன்பு மேற்கொண்ட மிகக் கடுமையான மகாபாசுபத விரதத்தைப் பற்றி சொல்கிறேன்।”

Verse 12

शिव उवाच । तस्माद्बलं यन्मम तत्प्रणष्टं मर्त्यैरमर्त्यस्य यतः प्रपातः । पुण्यक्षयाही ग्रह एव जातो दिवानिशं देवि तव प्रसंगात्

சிவன் கூறினான்—“ஆகையால் என் அந்த வலிமை குன்றியது; மானிடர்களால் அமரனுக்கே வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது. தேவியே, உன் தொடர்பினால் புண்ணியக் க்ஷயமெனும் பாம்புபோன்ற ‘கிரகம்’ எழுந்து, என்னை இரவும் பகலும் வாட்டுகிறது।”

Verse 13

उत्पाद्य दिव्यं परमाद्भुतं तु पुनर्वरं घोरतरं च गत्वा । तस्माद्व्रतं घोरतरं चरामि सुनिर्भयः सुन्दरि वै विशोका

தெய்வீகமும் பேரதிசயமுமான வரத்தை அளித்து, பின்னர் அதைவிடக் கடுமையான நிலைக்குச் சென்று, ஆகையால் நான் இன்னும் கடுமையான விரதத்தை மேற்கொள்கிறேன்—அழகியே, நான் முற்றிலும் அச்சமற்றவன், துயரமற்றவன்।

Verse 14

सनत्कुमार उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं महात्मा उपाद्य घोषं शनकैश्चकार । स तत्र गत्वा व्रतमुग्रदीप्तो गतो वनं पुण्यतमं सुघोरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்— இவ்வளவு சொல்லி அந்த மகாத்மா மெதுவாகத் தன் தீவிரமான அறிவிப்பை எழுப்பினார். பின்னர் அங்கே சென்று, கடும் தவத்தால் ஜ்வலிக்கும் விரதத்துடன், மிகப் புனிதமானதாயினும் மிகக் கொடிய வனத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 15

चर्तुं हि शक्यं तु सुरासुरैर्यत्र तादृशं वर्षसहस्रमात्रम् । सा पार्वती मंदरपर्वतस्था प्रतीक्ष्यमाणागमनं भवस्य

அந்த இடத்தில் தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட ஆயிரம் ஆண்டுகள் மட்டுமே தங்கி நடமாட இயலும். அங்கே மந்தர மலையில் இருந்த பார்வதி, பவா (ஸ்ரீசிவன்) வருகையை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தாள்।

Verse 16

पतिव्रता शीलगुणोपपन्ना एकाकिनी नित्यमथो विभीता । गुहांतरे दुःखपरा बभूव संरक्षिता सा सुतवीरकेण

அவள் கணவனுக்கு உறுதியாகப் பற்றுடைய பத்தினி; நல்லொழுக்கமும் நற்குணங்களும் நிறைந்தவள். தனியாக இருந்து எப்போதும் அச்சமுற்றாள்; குகையின் உள்ளே துயரத்தில் மூழ்கினாள்; ஆயினும் வீர இளைஞன் சுதவீரகன் அங்கே அவளைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 17

ततस्स दैत्यो वरदानमत्तस्तैर्योधमुख्यैस्सहितो गुहां ताम् । विभिन्नधैर्यः पुनराजगाम शिलीमुखैर्मारसमुद्भवैश्च

பின்னர் வரதானத்தின் மயக்கத்தில் மத்தனான அந்த அசுரன், தன் முதன்மை வீரர்களுடன் அந்தக் குகைக்குத் திரும்பி வந்தான். சிலீமுக அம்புகளாலும் மாறனின் சக்தியால் பிறந்த ஆயுதங்களாலும் அவன் துணிவு சிதைந்திருந்தது.

Verse 18

अत्यद्भुतं तत्र चकार युद्धं हित्वा तदा भोजनपाननिद्राः । रात्रिं दिवं पंचशतानि पंच क्रुद्धस्स सैन्यैस्सह वीरकेण

அங்கே அவன் மிக அதிசயமான போரை நிகழ்த்தினான்; அப்போது உணவு, பானம், நித்திரை ஆகியவற்றைத் துறந்தான். கோபம் கொண்டு தன் படைகளுடன், வீரகனுடன் சேர்ந்து ஐந்நூற்று ஐந்து நாள்-இரவு வரை போரிட்டான்.

Verse 19

खड्गैस्सकुंतैस्सह भिंदिपालर्गदाभुशुंडीभिरथो प्रकांडैः । शिलीमुखैरर्द्धशशीभिरुग्रैर्वितस्तिभिः कूर्ममुखैर्ज्वलद्भिः

வாள்கள், ஈட்டிகள், பிந்திபாலங்கள், கதாயுதங்கள், புசுண்டிகள் மற்றும் கனமான தண்டுகளுடன்; கூர்மையான அம்புகள், கொடிய பிறை வடிவ ஆயுதங்கள் மற்றும் எரியும் கூர்மமுக ஆயுதங்களால் அவர்கள் தாக்கினர்.

Verse 20

नाराचमुख्यै निशितैश्च शूलैः परश्वधैस्तोमरमुद्गरैश्च । खड्गैर्गुडैः पर्वतपादपैश्च दिव्यैरथास्त्रैररपि दैत्यसंघैः

அசுரர் கூட்டங்களும் திவ்ய அஸ்திரங்களாலும்—கூர்மையான நாராசங்கள், சூலங்கள், கோடாரிகள், ஈட்டிகள் மற்றும் முத்கரங்கள், வாள்கள் மற்றும் மலை போன்ற பாறைகளாலும் தாக்கினர்.

Verse 21

न दीधितिर्भिन्नतनुः पपात द्वारं गुहाया पिहितं समस्तम् । तैरायुधैर्दैत्यभुजप्रयुक्तैर्गुहामुखे मूर्छित एव पश्चात्

அப்போது தீதிதி, உடல் சிதைந்து, முழுமையாக மூடப்பட்டிருந்த குகை வாசலில் விழுந்தான். அசுரர்களின் கைகளால் வீசப்பட்ட ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டு, அவன் குகை வாயிலில் மயங்கி விழுந்தான்.

Verse 22

आच्छादितं वीरकमस्त्रजालैर्दैत्यैश्च सर्वैस्तु मुहूर्तमात्रम् । अपावृतं कर्तुमशक्यमासीन्निरीक्ष्य देवी दितिजान् सुघोरान्

அனைத்து தைத்தியர்களின் அடர்ந்த ஆயுதவலையால் அந்த வீரன் ஒரு கணம் முழுதும் மூடப்பட்டான். மிகக் கொடூரமான திதிபுத்திரர்களைக் கண்டு, அந்த மூடியை அகற்றுதல் தேவிக்கு இயலாததாகத் தோன்றியது।

Verse 23

भयेन सस्मार पितामहं तु देवी सखीभिस्सहिता च विष्णुम् । सैन्यं च मद्वीरवरस्य सर्वं सस्मारयामास गुहांतरस्था

பயத்தால் கலங்கிய தேவி, தோழியருடன் குகையின் உள்ளே இருந்து பிதாமஹன் பிரம்மாவையும் விஷ்ணுவையும் நினைத்தாள். மேலும் சிறந்த வீரனின் முழு சேனையையும் உதவிக்காக அழைக்கச் செய்தாள்।

Verse 24

ब्रह्मा तया संस्मृतमात्र एव स्त्रीरूपधारी भगवांश्च विष्णुः । इन्द्रश्च सर्वेः सह सैन्यकैश्च स्त्रीरूपमास्थाय समागतास्ते

அவள் நினைத்த மாத்திரத்தில் பிரம்மா வந்தார்; பகவான் விஷ்ணுவும் பெண் வடிவம் ஏற்று வந்தார். இந்திரனும் தன் படைகளுடன் பெண் வடிவம் கொண்டு அங்கே வந்தான்.

Verse 25

भूत्वा स्त्रियस्ते विविशुस्तदानीं मुनीन्द्रसंघाश्च महानुभावाः । सिद्धाश्च नागास्त्वथ गुह्यकाश्च गुहांतरं पर्वतराजपुत्र्याः

பெண் வடிவம் கொண்டு அவர்கள் அக்கணமே உள்ளே நுழைந்தனர்—மகானுபாவ முனிவர் கூட்டங்கள், சித்தர்கள், நாகர்கள், குஹ்யகர்களும்—மலைராஜன் மகள் (பார்வதி) உடைய உள்குகைக்குள்.

Verse 26

यस्मात्सुराज्य सनसंस्थितानामंतः पुरे संगमनं विरुद्धम् । ततस्सहस्राणि नितंबिनीनामनंतसंख्यान्यपि दर्शयंत्यः

உன்னத அரச ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு அந்தப்புரத்தில் சங்கமம் தடைப்பட்டதால், அப்போது இடைநெளிவுடைய பெண்கள் ஆயிரக்கணக்காக—எண்ணிலடங்காதவர்களாகவும்—தம்மை வெளிப்படுத்தி முன்னே வந்தனர்.

Verse 27

रूपाणि दिव्यानि महाद्भुतानि गौर्ये गुहायां तु सवीरकार्यैः । स्त्रियः प्रहृष्टा गिरिराजकन्या गुहांतरं पर्वतराजपुत्र्या

கௌரியின் குகையில் வீரச் செயல்களை நிறைவேற்றும் தெய்வீகமான மகா-அற்புத ரூபங்கள் வெளிப்பட்டன. மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் பெண்களும், கிரிராஜகன்னி பார்வதியுடன் சேர்ந்து, குகையின் உள் அறைக்குள் மேலும் நுழைந்தனர்.

Verse 28

स्त्रीभिस्सहस्रैश्च शतैरनेकैर्नेदुश्च कल्पांतरमेघघोषाः । भेर्य्यश्च संग्रामजयप्रदास्तु ध्मातास्सुशंखाः सुनितम्बिनीभिः

ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும் பல நூற்றுக்கணக்கானவர்களும் சேர, கல்பாந்த மேக இடிமுழக்கம் போன்ற பேரொலி எழுந்தது. போரில் வெற்றி தரும் பேரிகைகள் முழங்கின; அழகிய இடுப்புடைய பெண்கள் மங்களச் சங்குகளை ஊதினர்.

Verse 29

मूर्छां विहायाद्भुत चंडवीर्यस्स वीरको वै पुरतः स्थितस्तु । प्रगृह्य शस्त्राणि महारथानां तैरेव शस्त्रैर्दितिजं जघान

மயக்கத்தை நீக்கி, அதிசயமும் கடுமையும் கொண்ட வீரத்துடன் வீரகன் முன்னணியில் உறுதியாக நின்றான். மஹாரதர்களின் ஆயுதங்களைப் பிடித்து, அதே ஆயுதங்களால் தானவனை வீழ்த்தினான்.

Verse 30

ब्राह्मी ततो दंड करा विरुद्धा गौरी तदा क्रोधपरीतचेताः । नारायणी शंखगदासुचक्रधनुर्द्धरा पूरितबाहुदंडा

அப்போது தண்டம் ஏந்திய பிராஹ்மி எதிர்த்து நின்றாள். அதே சமயம் கோபம் சூழ்ந்த மனத்துடன் கௌரி நாராயணியாகத் தோன்றி—சங்கு, கதை, வாள், சக்கரம், வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, போருக்கென வலிய கரங்களைத் திணித்தாள்.

Verse 31

विनिर्ययौ लांगलदण्डहस्ता व्योमालका कांचनतुल्यवर्णा । धारासहस्राकुलमुग्रवेगं बैडौजसी वज्रकरा तदानीम्

அப்போது உழவுக் கலப்பைத் தண்டை கையில் ஏந்தி, வானமாலை போன்ற மாலையை அணிந்து, பொன்னொளி நிறத்துடன் அவள் வெளிப்பட்டாள். அதே கணத்தில் இடிமின்னல் வஜ்ரம் ஏந்திய வல்லமைமிகு பைடௌஜசி, ஆயிரம் நீர்த் தாரைகளால் சூழ்ந்து, கடும் வேகத்தில் பாய்ந்தாள்.

Verse 32

सहस्रनेत्रा युधि सुस्थिरा च सदुर्जया दैत्यशतैरधृष्या । वैश्वानरी शक्तिरसौम्यवक्त्रा याम्या च दंडोद्यतपाणिरुग्रा

அந்தப் போரில் ‘ஸஹஸ்ரநேத்ரா’ எனும் சக்தி போர்க்களத்தில் அசையாது உறுதியாக நின்றாள்—மிகவும் வெல்லமுடியாதவள்; நூற்றுக் கணக்கான தானவர்களாலும் அடக்க இயலாதவள். அங்கே ‘வைஶ்வானரீ’ சக்தியும் இருந்தாள், கடுமையும் புன்னகையற்ற முகமும் உடையவள்; மேலும் யமதிசையின் ‘யாம்யா’ சக்தி, உக்கிரமாகத் தண்டத்தை உயர்த்திப் பிடித்தவள்—இவர்கள் எல்லாம் ஆண்டவரின் அஜேய வல்லமையைப் போரில் வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 33

सुतीक्ष्णखङ्गोद्यतपाणिरूपा समाययौ नैरृति घोरचापा । तोयालिका वारणपाशहस्ता विनिर्गता युद्धमभीप्समाना

நைர்ருதி வந்தாள்—கையில் மிகக் கூர்மையான வாளை உயர்த்தியவளாக, அச்சமூட்டும் வில்லையும் உடையவளாக. தோயாலிகையும் வெளிப்பட்டாள்; கையில் யானைப் பாசம் (கயிற்றுக் கண்ணி) ஏந்தி, போரைக் விரும்பினாள்.

Verse 34

प्रचंडवातप्रभवा च देवी क्षुधावपुस्त्वंकुशपाणि रेव । कल्पान्तवह्निप्रतिमां गदां च पाणौ गृहीत्वा धनदोद्भवा च

அப்போது கொடிய புயலிலிருந்து தோன்றிய தேவியானவள் பசியின் உருவமாக வெளிப்பட்டாள்; அவள் கையில் அங்குசம் இருந்தது. ரேவதியும், தனதன் (குபேரன்) வழித் தோன்றிய தேவியும், யுகாந்தத் தீ போல எரியும் கதையை கையில் ஏந்தி போருக்கு முன்னேறினர்.

Verse 35

याक्षेश्वरी तीक्ष्णमुखा विरूपा नखायुधा नागभयंकरी च । एतास्तथान्याश्शतशो हि देव्यः सुनिर्गताः संकुलयुद्धभूमिम्

யாக்ஷேஸ்வரி, தீக்ஷ்ணமுகா, விரூபா, நகாயுதா, நாகபயங்கரி—மேலும் இவ்வாறான நூற்றுக்கணக்கான தேவியரும்—நெருக்கடியான போர்க்களத்திற்குள் பெருக்கெடுத்து வந்தனர்.

Verse 36

दृष्ट्वा च तत्सैन्यमनंतपारं विवर्णवर्णाश्च सुविस्मिताश्च । समाकुलास्संचकिताभयाद्वै देव्यो बभूबुर्हृददीनसत्त्वाः

அளவில்லாத அந்தப் படையைக் கண்டதும் தேவியர் நிறம் மங்கினர்; மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்து உள்ளம் நடுங்கினர். பயத்தால் கலங்கி திடுக்கிட்டனர்; அவர்களின் இதயத் திடமும் துணிவும் தளர்ந்தது.

Verse 37

चक्रुस्समाधाय मनस्समस्तास्ता देववध्वो विधिशक्तिमुख्याः । सुसंमत त्वेन गिरीशपुत्र्याः सेनापतिर्वीरसुघोरवीर्यः

அப்போது விதாதாவின் சக்திகள் முதன்மையாயிருந்த எல்லா தேவமங்கையரும் மனத்தைச் சமாதியில் நிலைநிறுத்தினர். கிரீசன் மகள் பார்வதியின் முழு ஒப்புதலால் மிகக் கடுமையான வீரியமுடைய வீரன் சேனாபதியாக நியமிக்கப்பட்டான்।

Verse 38

चक्रुर्महायुद्धमभूतपूर्वं निधाय बुद्धौ दितिजाः प्रधानाः । निवर्तनं मृत्युमथात्मनश्च नारीभिरन्ये वरदानसत्त्वाः

திதியின் புதல்வர்களான முதன்மை தானவர்கள் மனத்தில் உறுதியை நிலைநிறுத்தி முன்னெப்போதும் இல்லாத மகாயுத்தத்தை நடத்தினர். மற்றவர்களும் வரங்களால் வந்த வலிமையுடன், தங்கள் பெண்களுடன் சேர்ந்து, பின்வாங்குதல் அல்லது தாமே மரணம் அடைதல் என்ற தீர்மானத்துடன் போரில் இறங்கினர்।

Verse 39

अत्यद्भुतं तत्र चकार युद्धं गौरी तदानीं सहिता सखीभिः । कृत्वा रणे चाद्भुतबुद्धिशौण्डं सेनापतिं वीरकघोरवीर्यम्

அங்கே அந்நேரம் கௌரி தன் தோழியருடன் சேர்ந்து மிக அதிசயமான போரை நிகழ்த்தினாள். போர்க்களத்தில் வியப்பூட்டும் அறிவுக் கூர்மையின் வீரத்தை வெளிப்படுத்தி, கொடிய வீரத்தால் புகழ்பெற்ற சேனாதிபதி வீரகனை (அதே யுக்தியால்) எதிர்கொள்ளச் செய்தாள்।

Verse 40

हिरण्यनेत्रात्मज एव भूपश्चक्रे महाव्यूहमरं सुकर्मा । संभाव्य विष्णुं च निरीक्ष्य याम्यां सुदारुणं तद्गिलनामधेयम्

அப்போது ஹிரண்யநேத்ரனின் மகனான அரசன்—வீரன் சுகர்மா—விரைவில் ஒரு மாபெரும் படைவியூகத்தை அமைத்தான். விஷ்ணுவை முறையாகக் கணித்து, தென் திசையை நோக்கி, “தத்-கிலன” எனப்படும் மிகக் கொடூரமான வியூகத்தை நிறுவினான்।

Verse 41

मुखं करालं विधिसेवयास्य तस्मिन् कृते भगवानाजगाम । कल्पान्तघोरार्कसहस्रकांतिकीर्णञ्च वै कुपितः कृत्ति वासाः

விதாதா (பிரம்மா) இவ்வாறு சேவை செய்தபோது பகவான் வந்தருளினார். அவருடைய முகம் பயங்கரமாக இருந்தது; கல்பாந்தத்தின் ஆயிரம் கொடிய சூரியர்களின் ஒளிபோல் அவர் பிரகாசித்தார்; மேலும் கிறுத்திவாசன் சிவன் கோபத்தால் உக்கிரமாயிருந்தான்।

Verse 42

गते ततो वर्षसहस्रमात्रे तमागतं प्रेक्ष्य महेश्वरं च । चक्रुर्महायुद्धमतीवमात्रं नार्यः प्रहृष्टास्सह वीरकेण

அப்போது சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், அங்கே மகேஸ்வரன் வருவதைப் பார்த்து, வீரகனுடன் மகிழ்ந்த பெண்கள் உடனே மிகப் பெரிய போரைக் கிளப்பினர்।

Verse 43

प्रणम्य गौरी गिरिशं च मूर्ध्ना संदर्शयन् भर्तुरतीव शौर्यमम् । गौरी प्रयुद्धं च चकार हृष्टा हरस्ततः पर्वतराजपुत्रीम्

கிரீசனைத் தலைவணங்கி, தன் கணவரின் அற்புத வீரத்தை வெளிப்படுத்த விரும்பிய மகிழ்ச்சியான கௌரி போரில் ஈடுபட்டாள்; அப்போது ஹரன் (சிவன்) மலைராஜன் மகளை (பார்வதியை) முன்னே ஊக்குவித்தான்।

Verse 44

कंठे गृहीत्वा तु गुहां प्रविष्टो रमासहस्राणि विसर्जितानि । गौरी च सन्मानशतैः प्रपूज्य गुहामुखे वीरकमेव स्थापयन्

அவனைத் தொண்டையில் பிடித்து குகைக்குள் நுழைந்து ஆயிரக்கணக்கான செல்வங்களைத் துறந்தான். பின்னர் கௌரிதேவியை நூற்றுக்கணக்கான மரியாதைகளால் வழிபட்டு, குகை வாயிலில் வீரகனை காவலனாக நிறுத்தினான்।

Verse 45

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे युद्धप्रारंभदूतसम्वादवर्णनंनाम पञ्चचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘யுத்தத் தொடக்கத் தூதர் உரையாடல் வர்ணனை’ எனப்படும் நாற்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 46

तैस्तैः प्रहारैरपि जर्ज रांगस्तस्मिन् रणे देवगणेरितैर्यः । जगाद वाक्यं तु सगर्वमुग्रं प्रविश्य शंभुं प्रणिपत्य मूर्ध्ना

தேவர்களின் தூண்டுதலால் அந்தப் போரில் பல அடிகளால் அவன் உடல் சிதைந்தபோதும், அவன் சம்புவின் முன்னிலையில் நுழைந்து, தலை வணங்கி பணிந்து, அகந்தை நிறைந்த கடுஞ்சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 47

दूत उवाच । संप्रेषितोहं विविशे गुहांतु ह्यषौऽन्धकस्त्वां समुवाच वाक्यम् । नार्या न कार्यं तव किंचिदस्तिविमुच नारीं तरुणीं सुरूपाम्

தூதன் கூறினான்: ‘அவன் அனுப்பியதால் நான் குகைக்குள் நுழைந்தேன். அந்த அந்தகன் உனக்கு இவ்வாறு சொன்னான்—உனக்கு இந்தப் பெண் தேவையில்லை; இளமைமிகு அழகிய பெண்ணை விடுவி.’

Verse 48

प्रायोभवास्तापसस्तज्जुषस्व क्षांतं मया यत्कमनीयमन्तः । मुनिर्विरोधव्य इति प्रचिंत्य न त्वं मुनिस्तापस किं तु शत्रुः

ஓ தவசி, நீ உண்மையில் நியமமும் நோன்பும் கொண்டு வாழ்பவனாயின், என் இச்சகிப்பை ஏற்றுக் கொள். உள்ளத்தில் மிகக் கொடிய வேதனையை நான் தாங்கினேன். “முனியுடன் விரோதம் கொள்ளக் கூடாது” என்று எண்ணி நான் அடக்கினேன்; ஆனால் நீ முனி அல்ல, தவசி—உண்மையில் நீ பகைவன்.

Verse 49

अतीव दैत्येषु महाविरोधी युध्यस्व वेगेन मया प्रमथ्य । नयामि पातालतलानुरूपं यमक्षयं तापस धूर्त हि त्वाम्

தைத்தியர்களில் நீ மிகுந்த பிடிவாதமான பெரும் பகைவன்; வேகமாக என்னுடன் போர் செய்—நான் உன்னை நசுக்குவேன். பாதாளத்திற்கே உரிய அதலோகங்களுக்கு, ஆம் யமனின் இருப்பிடத்திற்கே உன்னைத் தள்ளுவேன். ஓ வஞ்சகத் தவசி, இது உன் அழிவிற்கே.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । एतद्वचो दूतमुखान्निशम्य कपालमाली तमुवाच कोपात् । ज्वलन्विषादेन महांस्त्रिनेत्रस्सतां गतिर्दुष्टमदप्रहर्ता

சனத்குமாரர் கூறினார்—தூதன் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கபாலமாலி (கபாலமாலையணிந்த) ஆண்டவன் கோபத்துடன் அவனிடம் உரைத்தான். துயரால் எரியும் மகா திரிநேத்திரன்—நல்லோரின் அடைக்கலம், தீயோரின் அகந்தையை நசிப்பவன்—பதில் கூறினான்.

Verse 51

शिव उवाच । व्यक्तं वचस्ते तदतीव चोग्रं प्रोक्तं हि तत्त्वं त्वरितं प्रयाहि । कुरुष्व युद्धं हि मया प्रसह्य यदि प्रशक्तोसि बलेन हि त्वम्

சிவன் கூறினான்—உன் சொற்கள் தெளிவானவை; மிகக் கடுமையானவையும். உண்மை சொல்லப்பட்டது; இப்போது உடனே முன்னே வா. நீ வலிமையால் உண்மையில் திறன் உடையவனாயின், என்னுடன்—தேவையெனில் வலுக்கட்டாயமாகவும்—போர் செய்.

Verse 52

यः स्यादशक्तो भुवि तस्य कोर्थो दारैर्धनैर्वा सुमनोहरैश्च । आयांतु दैत्याश्च बलेन मत्ता विचार्यमेवं तु कृतं मयै तत्

பூமியில் வலிமையற்றவனுக்கு மனைவிகள், செல்வம், அல்லது மனம் கவரும் இன்பங்கள் எதற்கு? தைத்தியர்களும் தங்கள் வலிமை மதத்தில் மயங்கி வரட்டும். இவ்வாறு சிந்தித்து நான் அதன்படி செயல்பட்டேன்.

Verse 53

शरीरयात्रापि कुतस्त्वशक्तेः कुर्वन्तु यद्यद्विहितं तु तेषाम् । ममापि यद्यत्करणीयमस्ति तत्तत्त्करिष्यामि न संश योत्र

ஆற்றலற்றவனுக்கு உடலைத் தாங்கும் வாழ்வும் எப்படிச் சாத்தியம்? அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் எவைவையோ அவற்றை அவர்கள் செய்யட்டும். எனக்கும் செய்ய வேண்டியது எதுவோ அதையே நான் செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । एतद्वचस्तद्विधसोपि तस्माच्छ्रुत्वा हरान्निर्गत एव हृष्टः । प्रागात्ततो गर्जितहुंकृतानि कुर्वंस्ततोदैत्यपतेस्सकाशम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அவனும் ஹரப் பெருமானிடமிருந்து வெளியே வந்து மகிழ்ந்தான். பின்னர் கர்ஜனையும் ஹூங்காரமும் செய்து தைத்யபதியின் அருகே முன்னேறினான்.