बाणासुरस्य क्रोधाज्ञा तथा अन्तःपुरयुद्धारम्भः (Bāṇāsura’s Wrathful Command and the Onset of Battle at the Inner Palace)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ बाणासुरः क्रुद्धस्तत्र गत्वा ददर्श तम् । दिव्यलीलात्तवपुषं प्रथमे वयसि स्थितम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது கோபமுற்ற பாணாசுரன் அங்கே சென்று அவனை கண்டான்—தெய்வீக லீலையின் ஒளியால் விளங்கும் உடலுடன், இளமைப் பருவத்தின் முதல் நிலையில் நிலைத்திருந்தவனை.

Verse 2

तं दृष्ट्वा विस्मितं वाक्यं किं कारणमथाब्रवीत् । बाणः क्रोध परीतात्मा युधि शौंडो हसन्निव

அவனை வியப்புற்றவனாகக் கண்ட பாணன் கூறினான்—“இதற்குக் காரணம் என்ன?” கோபம் சூழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தாலும், போரில் தேர்ந்த அவன் சிரித்தபடியே பேசினான் போலிருந்தது.

Verse 3

अहो मनुष्यो रूपाढ्यस्साहसी धैर्यवानिति । कोयमागतकालश्च दुष्टभाग्यो विमूढधीः

அந்தோ! இந்த மனிதன் அழகானவன், துணிச்சலானவன் மற்றும் உறுதியானவன். ஆனால் மரண காலம் நெருங்கிய, துரதிர்ஷ்டவசமான மற்றும் மந்தபுத்தி கொண்ட இவன் யார்?

Verse 4

येन मे कुलचारित्रं दूषितं दुहिता हिता । तं मारयध्वं कुपिताश्शीघ्रं शस्त्रैस्सुदारुणैः

எவன் என் குலத்தின் நற்பெயரைக் கெடுத்தானோ, என் அன்பு மகளுக்குத் தீங்கு செய்தானோ, அவனைக் கோபத்துடன் மிகக் கொடிய ஆயுதங்களால் உடனே கொல்லுங்கள்.

Verse 5

दुराचारं च तं बद्ध्वा घोरे कारा गृहे ततः । रक्षध्वं विकटे वीरा बहुकालं विशेषतः

அந்த துராசாரனை கட்டி, பின்னர் பயங்கரமான சிறைக்கூடத்தில் அடைத்து விடுங்கள். ஓ கடுமையான வீரர்களே, அந்த கொடிய இடத்தில்—சிறப்பாக நீண்ட காலம்—கடுமையாக காவல் காக்குங்கள்।

Verse 6

न जाने कोयमभयः को वा घोरपराक्रमः । विचार्येति महाबुद्धिस्सं दिग्धोऽभूच्छरासुरः

“இந்த அச்சமற்றவன் யார்? இத்தகைய கொடிய பராக்கிரமம் யாருக்கு?” என்று சிந்தித்த மகாபுத்தியுடைய சராசுரன் ஐயத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 7

ततो दैत्येन सैन्यं तु दशसाहस्रकं शनैः । वधाय तस्य वीरस्य व्यादिष्टं पापबुद्धिना

பின்னர் பாபபுத்தியுடைய அந்த தைத்யன், மெதுவாக பத்தாயிரம் படையை அந்த வீரனை வதைக்குமாறு கட்டளையிட்டான்।

Verse 8

तदादिष्टास्तु ते वीराः सर्वतोन्तःपुरं द्रुतम् । छादयामासुरत्युग्राश्छिंदि भिंदीति वादिनः

ஆணை பெற்ற அந்த வீரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் விரைந்து அந்த அந்தப்புரத்தைச் சூழ்ந்தனர். மிகக் கொடுமையுடன் “வெட்டு! உடைத்து நுழை!” என்று கூவினர்।

Verse 9

शत्रुसैन्यं ततो दृष्ट्वा गर्जमानः स यादवः । अंतःपुरं द्वारगतं परिघं गृह्य चातुलम्

பின்னர் பகைவர் படையைப் பார்த்த அந்த யாதவன் கர்ஜித்தான். அந்தப்புர வாயிலில் இருந்த பெரும் இரும்புக் கம்பியை (பரிகம்) பிடித்து போருக்கு ஆவலுற்றான்।

Verse 10

निष्क्रांतो भवनात्तस्माद्वज्रहस्त इवांतकः । तेन तान्किंकरान् हत्वा पुनश्चांतःपुरं ययौ

அப்போது அவன் வஜ்ரம் தாங்கிய அந்தகன் போல அந்த அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினான். அவனால் அந்த பணியாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; பின்னர் அவன் மீண்டும் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 11

एवं दशसहस्राणि सैन्यानि मुनिसत्तम । जघान रोषरक्ताक्षो वर्द्धितश्शिवतेजसा

முனிவரே! சிவத் தேஜஸால் வளர்ந்து, நீதிக் கோபத்தால் செந்நயனனாய், அவன் பத்தாயிரம் படைப்பிரிவுகளை அழித்தான்।

Verse 12

लक्षे हतेऽथ योधानां ततो बाणासुरो रुषा । कुभांडं स गृहीत्वा तु युद्धे शौंडं समाह्वयत्

ஒரு இலட்சம் வீரர்கள் வீழ்ந்தபின், பாணாசுரன் கோபத்தால் கொதித்தான்; கும்பாண்டனைப் பிடித்து, போருக்கு வீரன் சௌண்டனை அழைத்தான்।

Verse 13

अनिरुद्धं महाबुद्धिं द्वन्द्वयुद्धे महा हवे । प्राद्युम्निं रक्षितं शैवतेजसा प्रज्वलत्तनुम्

அந்த மாபெரும் அச்சமூட்டும் இரட்டைப் போரில், பேரறிவுடைய அனிருத்தன் காக்கப்பட்டான்; உடல் தீப்பொறிபோல் எரிந்த பிரத்யும்னனும் சைவத் தேஜஸால் பாதுகாக்கப்பட்டான்।

Verse 14

ततो दशसहस्राणि तुरगाणां रथोत्तमान् । युद्धप्राप्तेन खड्गेन दैत्येन्द्रस्य जघान सः

பின்னர், போருக்குத் தயாரான வாளால், தைத்தியேந்திரனின் சிறந்த குதிரைரதங்களில் பத்தாயிரத்தை அவன் வீழ்த்தினான்।

Verse 15

तद्वधाय ततश्शक्तिं कालवैश्वानरोपमाम् । अनिरुद्धो गृहीत्वा तां तया तं निजघान हि

அவனை வதைக்க அனிருத்தன் காலனும் வைஶ்வானர அக்கினியும் போன்ற பயங்கரமான அந்த சக்தியை எடுத்துக் கொண்டு, அதனால் அவனை உறுதியாக வீழ்த்தினான்.

Verse 16

रथोपस्थे ततो बाणस्तेन शक्त्याहतो दृढम् । स साश्वस्तत्क्षणं वीरस्तत्रैवांतरधीयत

அப்போது ரதத்தின் ஆசனத்தில் இருந்த பாணன் அந்த சக்தியால் உறுதியாகத் தாக்கப்பட்டான். ஆயினும் அந்த வீரன் உடனே தன்னைத் தாங்கிக் கொண்டு அங்கேயே மறைந்து விட்டான்.

Verse 17

तस्मिंस्त्वदर्शनं प्राप्ते प्राद्युम्निरपराजितम् । आलोक्य ककुभस्सर्वास्तस्थौ गिरिरिवाचलः

அவன் கண்ணுக்குப் புலப்படாதபோது, பிரದ್ಯும்னன் அந்த அஜெய எதிரியின் தரிசனத்தைப் பெற்று எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, மலைபோல் அசையாமல் நின்றான்.

Verse 18

अदृश्यमानस्तु तदा कूटयोधस्स दानवः । नानाशस्त्रसहस्रैस्तं जघान हि पुनः पुनः

அப்போது அந்த சூழ்ச்சிப் போராளியான தானவன் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் இருந்து, பலவகை ஆயிரக் கணக்கான ஆயுதங்களால் அவனை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினான்.

Verse 19

छद्मनां नागपाशैस्तं बबंध स महाबलः । बलिपुत्रो महावीरश्शिवभक्तश्शरासुरः

அப்போது மிகுந்த வலிமையுடைய, மகாவீரன், பலியின் புதல்வன், சிவபக்தன் ஆகிய சராசுரன் சூழ்ச்சியுடன் நாகபாசங்களால் அவனை கட்டினான்.

Verse 20

तं बद्ध्वा पंजरांतःस्थं कृत्वा युद्धादुपारमत् । उवाच बाणः संकुद्धस्सूतपुत्रं महाबलम्

அவனை கட்டி கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்து பாணன் போரிலிருந்து விலகினான். பின்னர் கோபமுற்ற பாணன் அந்த மாபெரும் வலிமையுடைய தேரோட்டியின் மகனை நோக்கி பேசினான்।

Verse 21

बाणासुर उवाच । सूतपुत्र शिरश्छिंधि पुरुषस्यास्य वै लघु । येन मे दूषितं पूतं बलाद्दुष्टेन सत्कुलम्

பாணாசுரன் கூறினான்—ஓ தேரோட்டியின் மகனே, இவனுடைய தலையை விரைவில் வெட்டிவிடு. இந்தத் தீயவன் வலுக்கட்டாயமாக என் தூய நற்குடியை மாசுபடுத்தினான்।

Verse 22

छित्वा तु सर्वगात्राणि राक्षसेभ्यः प्रयच्छ भोः । अथास्य रक्तमांसानि क्रव्यादा अपि भुंजताम्

இவனுடைய எல்லா அங்கங்களையும் வெட்டி, ஓ வீரனே, ராட்சசர்களிடம் ஒப்படை. பின்னர் மாமிசம் உண்ணும் கிரவ்யாதர்களும் இவனின் இரத்தமும் மாமிசமும் உண்ணட்டும்।

Verse 23

अगाधे तृणसंकीर्णे कूपे पातकिनं जहि । किं बहूक्त्या सूतपुत्र मारणीयो हि सर्वथा

இந்தப் பாவியைப் புற்கள் மூடிய ஆழமான கிணற்றில் தள்ளிவிட்டு அவனைக் கொன்றுவிடுங்கள். சூதபுத்திரனே, அதிகப் பேச்சால் என்ன பயன்? அவன் எப்படியும் கொல்லப்பட வேண்டியவனே.

Verse 24

सनत्कु मार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धर्मबुद्धिर्निशाचरः । कुंभांडस्त्वब्रवीद्वाक्यं बाणं सन्मंत्रिसत्तमम्

சனத்குமாரர் கூறினார்: அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தர்மபுத்தி என்ற அரக்கன் கும்பாண்டனுடன் சேர்ந்து, அமைச்சர்களில் சிறந்தவனான பாணனிடம் இதைக் கூறினான்.

Verse 25

कुंभांड उवाच । नैतत्कर्तुं समुचितं कर्म देव विचार्यताम् । अस्मिन्हते हतो ह्यात्मा भवेदिति मतिर्मम

கும்பாண்டன் கூறினான்—தேவா, இந்தச் செயல் செய்யத் தகுதியானது அல்ல; தயை செய்து சிந்தியுங்கள். இவன் கொல்லப்பட்டால், அத்துடன் ஆத்மாவே கொல்லப்பட்டதுபோல் ஆகும் என்பது என் கருத்து.

Verse 26

अयं तु दृश्यते देव तुल्यो विष्णोः पराक्रमैः । वर्धितश्चन्द्र चूडस्य त्वद्दुष्टस्य सुतेचसा

ஓ தேவா! இவன் இங்கே விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன் காணப்படுகிறான். சந்திரசூடனாகிய சிவனின் தேஜஸாலும், உன் தீய மகனின் தகிக்கும் சக்தியாலும் இவன் வலிமை பெற்றான்.

Verse 27

अथ चन्द्रललाटस्य साहसेन समत्स्वयम् । इमामवस्थां प्राप्तोसि पौरुषे संव्यवस्थितः

இப்போது சந்திரலலாடனாகிய (சந்திரசூடனாகிய) ஆண்டவனைச் சவால் செய்த உன் அவசரத் துணிச்சலால், வெறும் ஆண்மைக் கர்வத்தில் உறுதியாக நின்று, நீ இந்நிலைக்கு வந்தாய்.

Verse 28

अयं शिवप्रसादाद्वै कृष्णपौत्रो महाबलः । अस्मांस्तृणोपमान् वेत्ति दष्टोपि भुजगैर्बलात्

சிவனின் அருளால் கிருஷ்ணனின் இந்தப் பேரன் மிகுந்த வலிமையுடையவன். பாம்புகள் வலியுடன் கடித்தாலும், எங்களைப் புல்லின் துகளெனவே எண்ணுகிறான்.

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । एतद्वाक्यं तु बाणाय कथयित्वा स दानवः । अनिरुद्धमुवाचेदं राजनीतिविदुत्तमः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இந்த வார்த்தைகளை பாணனிடம் சொல்லிவிட்டு, அரசியல் நுண்ணறிவில் சிறந்த அந்த தானவன் பின்னர் அனிருத்தனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 30

कुंभांड उवाच । कोसि कस्यासि रे वीर सत्यं वद ममाग्रतः । केन वा त्वमिहानीतो दुराचार नराधम

கும்பாண்டன் கூறினான்—“ஏ வீரா, நீ யார்? யாருடையவன்? என் முன்னிலையில் உண்மையைச் சொல். உன்னை இங்கே யார் கொண்டுவந்தார், துராசார நராதமா?”

Verse 31

दैत्येन्द्रं स्तुहि वीरं त्वं नमस्कुरु कृताजलिः । जितोस्मीति वचो दीनं कथयित्वा पुनःपुनः

ஓ வீரனே! தைத்யேந்திரனைப் போற்றி; கைகூப்பி அவனுக்கு வணங்கு. ‘நான் தோற்றேன்’ என்ற தாழ்மையான சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் பணிவுடன் கூறு.

Verse 32

एवं कृते तु मोक्षस्स्यादन्यथा बंधनादि च । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य प्रतिवाक्यमुवाच सः

இவ்வாறு செய்தாலே மோட்சம் உண்டாகும்; இல்லையெனில் பந்தமும் அதன் விளைவுகளும் வரும். அவன் சொற்றொடரை கேட்டவன் பதிலாக மறுமொழி கூறினான்.

Verse 33

अनिरुद्ध उवाच । दैत्याऽधमसखे करर्पिडोपजीवक । निशाचर दुराचार शत्रुधर्मं न वेत्सि भोः

அனிருத்தன் கூறினான்—அடே தைத்யாதமனின் நண்பா, பிறரின் கையைப் பிழிந்து வாழ்பவனே! இரவுலாவி, தீயொழுக்கனே! பகைவரின் தர்மத்தை நீ அறியாய்.

Verse 34

दैन्यं पलायनं चाथ शूरस्य मरणाधिकम् । विरुद्धं चोपशल्यं च भवेदिति मतिर्मम

வீரனுக்கு தாழ்மைவும் ஓட்டமும் மரணத்தைவிடக் கொடியவை. அது தர்மத்திற்கு விரோதம்; அவமானமே தரும்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 35

क्षत्रियस्य रणे श्रेयो मरणं सन्मुखे सदा । न वीरमानिनो भूमौ दीनस्येव कृतांजलिः

க்ஷத்திரியனுக்கு போரில் எதிரியின் முன் மரணமே எப்போதும் மேன்மை; வீரன் எனத் தன்னை எண்ணுபவன் போர்க்களத்தில் துன்புற்றவன் போல கைகூப்பி நிற்பது பொருந்தாது।

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्यादि वीरवाक्यानि बहूनि स जगाद तम् । तदाकर्ण्य सबाणोऽसौ विस्मितोऽभूच्चुकोप च

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு அவன் அவனிடம் பல வீரவாக்குகளை உரைத்தான். அவற்றைக் கேட்ட அந்த வீரன், ஆயுதம் கையில், வியந்து பின்னர் கோபத்தாலும் கொதித்தான்।

Verse 37

तदोवाच नभोवाणी बाणस्याश्वासनाय हि । शृण्वतां सर्ववीराणामनिरुद्धस्य मंत्रिणः

அப்போது பாணனை ஆறுதல் அளிக்கவே ஆகாசவாணி ஒலித்தது—அனைத்து வீரர்களும், அனிருத்தனின் அமைச்சரும் கேட்கும் நிலையில்।

Verse 38

व्योमवाण्युवाच । भो भो बाण महावीर न क्रोधं कर्तुमर्हसि । बलिपुत्रोसि सुमते शिवभक्त विचार्यताम्

வ்யோமவாணி கூறினாள்— ஓ பாண மகாவீரா, கோபம் கொள்ளாதே. ஓ சுமதி, நீ பலியின் புதல்வன்; நீ சிவபக்தன்—நன்றாகச் சிந்தி.

Verse 39

शिवस्सर्वेश्वरस्साक्षी कर्मणां परमेश्वरः । तदधीनमिदं सर्वं जगद्वै सचराचरम्

சிவன் எல்லோருக்கும் ஆண்டவன்; செயல்களின் பரமேஸ்வரன்; சாட்சி-சைதன்யம். அசையும் அசையாத அனைத்தும் கொண்ட இந்த உலகம் முழுதும் அவர்மேல் சார்ந்தது.

Verse 40

स एव कर्ता भर्ता च संहर्ता जगतां सदा । रजस्सत्त्वतमोधारी विधिविष्णुहरात्मकः

அவரே எப்போதும் உலகங்களின் படைப்பாளர், காப்பாளர், அழிப்பாளர். ரஜஸ், சத்த்வ, தமஸ் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, அவரே விதி (பிரம்மா), விஷ்ணு, ஹரன் ஆகியோரின் உள்ளார்ந்த ஆத்மஸ்வரூபம்.

Verse 41

सर्वस्यांतर्गतः स्वामी प्रेरकस्सर्वतः परः । निर्विकार्यव्ययो नित्यो मायाधीशोपि निर्गुणः

அவர் அனைவரின் உள்ளிலும் உறையும் ஆண்டவன், உள்ளார்ந்த தூண்டுபவன்; ஆயினும் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருள். அவர் மாற்றமற்றவர், அழிவிலாதவர், நித்தியர்; மாயையின் அதிபதியாக இருந்தும் நிர்குணர்.

Verse 42

तस्येच्छयाऽबलो ज्ञेयो बली बलि वरात्मज । इति विज्ञाय मनसि स्वस्थो भव महामते

பலி-வரரின் புதல்வனே! அவன் திருவுளத்தால் வலிமையுள்ளவனும் வலியிழந்தவனாகிறான் என்று அறிந்துகொள். இதை உள்ளத்தில் உணர்ந்து, மகாமதியே, மனம் நிலைத்து அமைதியாய் இரு.

Verse 43

गर्वापहारी भगवान्ना नालीलाविशारदः । नाशयिष्यति ते गर्वमिदानीं भक्तवत्सलः

அகந்தையை அகற்றும் பகவான், பல தெய்வீக லீலைகளில் வல்லவர், பக்தவத்ஸலர்—அவரே இப்போது உன் அகம்பாவத்தை அழிப்பார்.

Verse 44

सनत्कुमार उवाच । इत्याभाष्य नभोवाणी विरराम महामुने । बाणासुरस्तद्वचनादनिरुद्धं न जघ्निवान्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாமுனியே! இவ்வாறு சொல்லி ஆகாசவாணி மௌனமடைந்தது. அந்த வாக்கை ஏற்று பாணாசுரன் அனிருத்தனை கொல்லவில்லை.

Verse 45

किं तु स्वान्तःपुरं गत्वा पपौ पानमनुत्तमम् । मद्वाक्यं च विसस्मार विजहार विरुद्धधीः

ஆனால் அவன் தன் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்று மிகச் சிறந்த மதுவை அருந்தினான்; அறிவு மாறுபட்டு என் சொற்களை மறந்து களியாட்டத்தில் மூழ்கினான்।

Verse 46

ततोनिरुद्धो बद्धस्तु नागभोगैर्विषोल्बणैः । प्रिययाऽतृप्तचेतास्तु दुर्गां सस्मार तत्क्षणात्

அப்போது அனிருத்தன் விஷத்தால் கொடுமையடைந்த பாம்புகளின் சுருள்களால் கட்டப்பட்டான்; காதலியால் மனம் நிறைவு பெறாதவனாய் உடனே துர்காதேவியை நினைத்தான்।

Verse 47

अनिरुद्ध उवाच । शरण्ये देवि बद्धोस्मि दह्यमानस्तु पन्नगैः । आगच्छ मे कुरु त्राणं यशोदे चंडरोषिणि

அனிருத்தன் கூறினான்—அம்மையே, சரணமளிப்பவளே! நான் கட்டப்பட்டு பாம்புகளால் சுடப்படுகிறேன். யசோதையே, கடுஞ்சினமுடையவளே, வந்து எனக்கு காப்பளி।

Verse 48

शिवभक्ते महादेवि सृष्टिस्थित्यंतकारिणी । त्वां विना रक्षको नान्यस्तस्माद्रक्ष शिवे हि माम्

மகாதேவியே, சிவபக்தியே, படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவை நடத்துபவளே! உன்னைத் தவிர வேறு காப்பாளர் இல்லை; ஆகவே சிவையே, என்னை நிச்சயமாகக் காப்பாற்று।

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । तेनेत्थं तोषिता तत्र काली भिन्नांजनप्रभा । ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां संप्राप्तासीन्महानिशि

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு அங்கே அஞ்சனம்போல் கருநிற ஒளியுடைய காளி தேவி மகிழ்ந்தாள்; ஜ்யேஷ்ட மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று மகாநிசை வந்து சேர்ந்தது.

Verse 50

गुरुभिर्मुष्टिनिर्घातैर्दारयामास पंजरम् । शरांस्तान्भस्मसात्कृत्वा सर्परूपान्भयानकान्

அவன் கனமான குத்துத் தாக்குதல்களால் அந்த கூண்டை உடைத்துச் சிதைத்தான்; மேலும் அச்சமூட்டும் பாம்பு வடிவ அம்புகளைச் சாம்பலாக்கி வலிமையற்றதாக்கினான்.

Verse 51

मोचयित्वा निरुद्धं तु ततश्चांतःपुरं ततः । प्रवेशयित्वा दुर्गा तु तत्रैवादर्शनं गता

கட்டுப்பாட்டில் இருந்த நிருத்தனை விடுவித்து அவனை அந்தப்புரத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றாள். உள்ளே செலுத்தியதும் தேவி துர்கா அங்கேயே மறைந்தாள்.

Verse 52

इत्थं देव्याः प्रसादात्तु शिवशक्तेर्मुनीश्वर । कृच्छ्रमुक्तोनिरुद्धोभूत्सुखी चैव गतव्यथः

முனிவரே! தேவி—சிவசக்தி—யின் அருளால் நிருத்தன் துன்பமும் கட்டுப்பாடும் நீங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா வேதனைகளும் அகன்றவனானான்.

Verse 53

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे ऊषाचरित्रे अनिरुद्धोषाविहारवर्णनंनाम त्रिपंचाशत्तमो ऽध्याय

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஊஷாசரித்ரத்தில் ‘அநிருத்த-ஊஷா விஹார வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 54

पूर्वंवद्विजहारासौ तया स्वप्रियया सुखी । पीतपानस्सुरक्ताक्षस्स बाणसुतया ततः

பின்னர் அவன் முன்புபோலவே தன் அன்புப் பிரியையுடன் மகிழ்ந்து விளையாடினான். அதன் பின் மதுபானத்தால் கண்கள் சிவந்த பாணனின் மருமகன், பாணனின் மகளுடன் களியாட்டத்தில் மூழ்கி இருந்தான்.