विष्णुचेष्टितवर्णनम् / Account of Viṣṇu’s Stratagem and Its Aftermath

Verse 1

व्यास उवाच । ब्रह्मपुत्र नमस्तेऽस्तु धन्यस्त्वं शैवसत्तम । यच्छ्राविता महादिव्या कथेयं शांकरी शुभा

வியாசர் கூறினார்—ஓ பிரம்மபுத்திரா, உனக்கு வணக்கம். ஓ சைவர்களில் சிறந்தவனே, நீ பாக்கியவான்; ஏனெனில் உனக்கு இந்த மிகத் தெய்வீகமான, மங்களமான சாங்கரீ கதையைக் கேட்கச் செய்துள்ளனர்।

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सुप्रीत्या चरितं वैष्णवं मुने । स वृन्दां मोहयित्वा तु किमकार्षीत्कुतो गतः

இப்போது, முனிவரே, மிகுந்த பிரீதியுடன் அந்த வைஷ்ணவச் சரிதத்தைச் சொல்லுங்கள். வ்ரிந்தையை மயக்கி அவன் என்ன செய்தான், எங்கே சென்றான்?

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ शैवप्रवर सत्तम । वैष्णवं चरितं शंभुचरिताढ्यं सुनिर्मलम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய வ்யாசரே, சைவ பக்தர்களில் முதன்மை, நற்குணர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள். ஶம்புவின் திருச்சரித மகிமையால் நிறைந்த, மிகத் தூய வைஷ்ணவச் சரிதத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 4

मौनीभूतेषु देवेषु ब्रह्मादिषु महेश्वरः । सुप्रसन्नोऽवदच्छंभुश्शरणागत वत्सलः

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மௌனமாயிருந்தபோது, சரணடைந்தவர்க்கு அன்புடைய மகேஸ்வரன் ஶம்பு மிகுந்த प्रसன்னத்துடன் உரைத்தான்.

Verse 5

शंभुरुवाच । ब्रह्मन्देववरास्सर्वे भवदर्थे मया हतः । जलंधरो मदंशोपि सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ஶம்பு கூறினார்—ஓ பிரஹ்மன், உங்கள் நிமித்தமாக அந்த எல்லா தேவரீரர்களையும் நான் வதைத்தேன். என் சக்தியின் அಂசமாயிருந்த ஜலந்தரனையும் (நான் அழித்தேன்). இது உண்மை; உண்மையே நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

सुखमापुर्न वा तातास्सत्यं ब्रूतामराः खलु । भवत्कृते हि मे लीला निर्विकारस्य सर्वदा

அன்பர்களே, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் இன்பத்தை அடைந்தீர்களா, இல்லையா? உங்கள் காரணத்தாலேயே இது என் லீலை; நான் என் இயல்பில் எப்போதும் நிர்விகாரன்.

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवा हर्षादुत्फुल्ललोचनाः । प्रणम्य शिरसा रुद्रं शशंसुर्विष्णुचेष्टितम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் ஆனந்தத்தில் மலர்ந்த கண்களுடன், தலை வணங்கி ருத்ரனைப் பணிந்து, விஷ்ணு செய்த செயலைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 8

देवा ऊचुः । महादेव त्वया देवा रक्षिता श्शत्रुजाद्भयात् । किंचिदन्यत्समुद्भूतं तत्र किं करवामहै

தேவர்கள் கூறினர்—மகாதேவா, உம்மால் தேவர்கள் பகைவரால் எழும் அச்சத்திலிருந்து காக்கப்பட்டோம். ஆனால் அங்கே இன்னொரு நிகழ்வு எழுந்துள்ளது; அந்த நிலையில் நாம் என்ன செய்வது?

Verse 9

वृन्दां विमोहिता नाथ विष्णुना हि प्रयत्नतः । भस्मीभूता द्रुतं वह्नौ परमां गतिमागता

நாதா, விஷ்ணு முயற்சியுடன் வ்ரிந்தாவை மயக்கினார். அவள் விரைவில் தீயில் புகுந்து சாம்பலானாள்; பரமகதியை அடைந்தாள்।

Verse 10

वृन्दालावण्यसंभ्रांतो विष्णुस्तिष्ठति मोहितः । तच्चिताभस्म संधारी तव मायाविमोहितः

விரிந்தையின் கவரும் அழகால் மயங்கி விஷ்ணு மோகத்தில் நின்றான். அந்தச் சிதையின் பஸ்மத்தைத் தரித்தவனாய், உன் (சிவனின்) மாயையால் முற்றிலும் குழம்பினான்.

Verse 11

स सिद्धमुनिसंघैश्च बोधितोऽस्माभिरादरात् । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

சித்த முனிவர் கூட்டங்களுடன் நாங்கள் மரியாதையுடன் அறிவுறுத்தினோம்; ஆனாலும் ஹரி உணரவில்லை—அவன் உமது மாயையால் மயங்கியுள்ளான்.

Verse 12

कृपां कुरु महेशान विष्णुं बोधय बोधय । त्वदधीनमिदं सर्वं प्राकृतं सचराचरम्

ஹே மகேசானே! அருள் புரிவாயாக; விஷ்ணுவை விழிப்பிக்க—விழிப்பிக்க. அசைவும் அசையாததும் உடைய இந்த முழு பிரக்ருதி உலகம் உன் ஆட்சிக்குள் உள்ளது.

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशो हि वचनं त्रिदिवौकसाम् । प्रत्युवाच महालीलस्स्वच्छन्दस्तान्कृतांजलीन्

சனத்குமாரர் கூறினார்: தேவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட மகாலீலையுடைய மகேசன், தன்னிச்சையான ஆண்டவனாய், கைகூப்பி நின்ற அவர்களுக்கு பதிலுரைத்தான்.

Verse 14

महेश उवाच । हे ब्रह्मन्हे सुरास्सर्वे मद्वाक्यं शृणुतादरात् । मोहिनी सर्वलोकानां मम माया दुरत्यया

மகேசன் கூறினான்: ஹே பிரம்மனே, ஹே எல்லாத் தேவர்களே! என் சொற்களை பக்தியுடன் கேளுங்கள். எல்லா உலகங்களையும் மயக்கும் இந்த மோகினி என் மாயை; கடக்க அரிதானது.

Verse 15

तदधीनं जगत्सर्वं यद्देवासुरमानुषम् । तयैव मोहितो विष्णुः कामाधीनोऽभवद्धरिः

தேவர், அசுரர், மனிதர் எனும் இந்த முழு உலகமும் அவளின் ஆளுகைக்குள் வந்தது. அவளாலேயே மயங்கிய விஷ்ணு (ஹரி) கூட ஆசைக்கட்பட்டான்.

Verse 16

उमाख्या सा महादेवी त्रिदेवजननी परा । मूलप्रकृतिराख्याता सुरामा गिरिजात्मिका

அவள் ‘உமா’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாதேவி; பரமா; திரிதேவர்களின் தாய். அவளே மூலப்ரகிருதி என அறிவிக்கப்படுகிறாள்—தேவமாதா, கிரிஜா-ஸ்வரூபிணி.

Verse 17

गच्छध्वं शरणा देवा विष्णुमोहापनुत्तये । शरण्यां मोहिनीमायां शिवाख्यां सर्वकामदाम्

தேவர்களே, விஷ்ணுவைச் சார்ந்த மயக்கத்தை நீக்குவதற்காகச் சரணடைந்திடுங்கள். சரணமளிக்கும், மோகினி மாயையான ‘சிவா’ எனப்படும், எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவளின் அடைக்கலம் கொள்ளுங்கள்.

Verse 18

स्तुतिं कुरुत तस्याश्च मच्छक्तेस्तोषकारिणीम् । सुप्रसन्ना यदि च सा सर्वकार्यं करिष्यति

அவளையும் ஸ்தோத்திரம் செய்யுங்கள்—அது என் சக்தியை மகிழ்விப்பதாகும். அவள் முழுமையாக அருள்புரிந்தால், எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவாள்.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तान्सुराञ्शंभुः पञ्चास्यो भगवान्हरः । अंतर्दधे द्रुतं व्यास सर्वैश्च स्वगणैस्सह

சனத்குமாரர் கூறினார்—வ்யாசரே, இவ்வாறு கூறி, ஐந்து முகங்களையுடைய பகவான் ஹரனாகிய சம்பு, தம் அனைத்து கணங்களுடனும் விரைவில் மறைந்தார்.

Verse 20

देवाश्च शासनाच्छंभोर्ब्रह्माद्या हि सवासवा । मनसा तुष्टुवुर्मूलप्रकृतिं भक्तवत्सलाम्

அப்போது சம்புவின் ஆணைப்படி, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், இந்திரனுடன் சேர்ந்து, பக்தர்களுக்கு அன்புடைய மூலப்ரகிருதியை மனத்தால் ஸ்தோத்திரித்தனர்.

Verse 21

देवा ऊचुः । यदुद्भवास्सत्त्वरजस्तमोगुणाः सर्गस्थितिध्वंसविधान कारका । यदिच्छया विश्वमिदं भवाभवौ तनोति मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

தேவர்கள் கூறினர்—சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களும் தோன்றி, படைப்பு-நிலை-அழிவு ஆகியவற்றின் ஒழுங்கை நடத்தும் அந்த ஆதிமூலப் பிரகிருதியை வணங்குகிறோம். அவளுடைய இச்சையால் இவ்வுலகம் வெளிப்பாடும் மறைவுமாக விரிகிறது; அந்த மூலப் பிரகிருதியே எங்கள் நமஸ்காரம் பெறுக.

Verse 22

पाहि त्रयोविंशगुणान्सुशब्दिताञ्जगत्यशेषे समधिष्ठिता परा । यद्रूपकर्माणिजगत्त्रयोऽपि ते विदुर्न मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

ஓ பரமேஸ்வரி! இருபத்துமூன்று தத்துவங்களால் (குணங்களால்) புகழப்பட்டு, அனைத்துலகையும் ஆதரித்து ஆளும் நீ எங்களை காப்பாயாக. மூன்று உலகங்களும் உன் ரூபங்களையும் செயல்களையும் அறியும்; ஆனால் மூலப் பிரகிருதியை அறியாது. ஆகவே அந்த பராத்பரத்தை நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

Verse 23

यद्भक्तियुक्ताः पुरुषास्तु नित्यं दारिद्र्यमोहात्ययसंभवादीन् । न प्राप्नुवंत्येव हि भक्तवत्सलां सदैव मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

எப்போதும் சிவபக்தியுடன் இருப்போர் வறுமை, மயக்கம், உலகப் பிணைப்பால் எழும் பிற துன்பங்கள் ஆகியவற்றில் விழுவதில்லை. பக்தருக்கு அருள்மிகு அந்த ஆதிமூலப் பிரகிருதியை எந்நாளும் வணங்குவதால் அவர்கள் துயரங்களில் இருந்து காக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 24

कुरु कार्यं महादेवि देवानां नः परेश्वरि । विष्णुमोहं ह शिवे दुर्गे देवि नमोऽस्तु ते

ஓ மகாதேவி, பரமேஸ்வரி! எங்கள் தேவர்களின் இந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாயாக. ஓ சிவே, ஓ துர்கே! விஷ்ணுவுக்கு மோகத்தை ஏற்படுத்துவாயாக. ஓ தேவி, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 25

जलंधरस्य शंभोश्च रणे कैलासवासिनः । प्रवृत्ते तद्वधार्थाय गौरीशासनतश्शिवे

ஜலந்தரன் மற்றும் சம்புவின் போர் தொடங்கியபோது, கைலாசவாசியான சிவன், கௌரியின் ஆணைப்படி ஜலந்தரனை வதம் செய்யப் புறப்பட்டார்.

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधानंतरदेवीस्तुतिविष्णुमोहविध्वंसवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘ஜலந்தர வதத்திற்குப் பின் தேவீஸ்துதி, விஷ்ணுமோகம் மற்றும் அந்த மோகத்தின் நாசம்’ எனும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 27

जलंधरो हतो युद्धे तद्भयान्मो चिता वयम् । गिरिशेन कृपां कृत्वा भक्तानुग्रहकारिणा

போரில் ஜலந்தரன் கொல்லப்பட்டான்; அவன் அச்சத்திலிருந்து நாம் விடுதலை பெற்றோம். பக்தர்க்கு அருள் புரியும் கிரீசன் (சிவன்) கருணை செய்து எங்களை மீட்டான்.

Verse 28

तदाज्ञया वयं सर्वे शरणं ते समागताः । त्वं हि शंभुर्युवां देवि भक्तोद्धारपरायणौ

அவரின் ஆணையால் நாங்கள் அனைவரும் உமது சரணடைந்தோம். நீர் சம்பு; நீரும், தேவியே—இருவரும் பக்தரை உயர்த்தி மீட்பதில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள்.

Verse 29

वृन्दालावण्यसंभ्रातो विष्णुस्तिष्ठति तत्र वै । तच्चिताभस्मसंधारी ज्ञानभ्रष्टो विमोहितः

விரிந்தாவின் மயக்கும் அழகால் மயங்கிய விஷ்ணு அங்கே நின்றார். சிதையின் சாம்பலை அணிந்து, அறிவு மங்கித் திகைத்து முற்றிலும் மோகத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 30

संसिद्धसुरसंघैश्च बोधितोऽपि महेश्वरि । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

மகேஸ்வரியே, सिद्ध தேவர்களின் கூட்டம் அறிவுறுத்தினாலும் ஹரி (விஷ்ணு) உணர்வதில்லை; ஏனெனில் அவர் உமது மாயையால் மயங்கியுள்ளார்.

Verse 31

कृपां कुरु महादेवि हरिं बोधय बोधय । यथा स्वलोकं पायात्स सुचित्तस्सुरकार्यकृत्

ஓ மகாதேவி, அருள் புரிவாயாக—ஹரியை எழுப்புவாயாக, எழுப்புவாயாக—அவன் தூய மனத்துடன் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றி தன் தெய்வலோகத்தை நலமுடன் அடையட்டும்.

Verse 32

इति स्तुवंतस्ते देवास्तेजोमंडलमास्थितम् । ददृशुर्गगने तत्र ज्वालाव्याप्ता दिगंतरम्

இவ்வாறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்த தேவர்கள், வானில் நிலைத்திருந்த தெய்வத் தேஜோமண்டலத்தை கண்டனர்; அதிலிருந்து எழுந்த தீச்சுடர்கள் எல்லாத் திசைகளின் எல்லைகளையும் நிறைத்தன.

Verse 33

तन्मध्याद्भारतीं सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । अमराश्शुश्रुवुर्व्यास कामदां व्योमचारिणीम्

ஓ வ்யாசரே, அதன் நடுவிலிருந்து பிரம்மா முதலிய எல்லா அமரர்களும்—இந்திரனுடன்—வானில் உலாவும் வரங்களை அருளும் பாரதி எனும் தெய்வ வாக்கை கேட்டனர்.

Verse 34

आकाशवाण्युवाच । अहमेव त्रिधा भिन्ना तिष्ठामि त्रिविधैर्गुणैः । गौरी लक्ष्मीः सुरा ज्योती रजस्सत्त्वतमोगुणैः

ஆகாசவாணி கூறியது—நானே முக்குணங்களால் மும்மடங்காய் வெளிப்பட்டு நிற்கிறேன். ரஜஸால் நான் கௌரி; ஸத்த்வத்தால் நான் லக்ஷ்மி—மங்கள ஒளியாக; தமஸால் நான் சுரா (மயக்க வல்லமை)—இவ்வாறு முக்குணங்களாய் நிலைகொள்கிறேன்.

Verse 35

तत्र गच्छत यूयं वै तासामंतिक आदरात् । मदाज्ञया प्रसन्नास्ता विधास्यंते तदीप्सितम्

நீங்கள் அனைவரும் அங்கே சென்று, மரியாதையுடன் அவர்களிடம் அணுகுங்கள்; என் ஆணையால் அவர்கள் அருள்பெற்று, விரும்பியதை நிறைவேற்றுவார்கள்।

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । शृण्वतामिति तां वाचमंतर्द्धानमगान्महः । देवानां विस्मयोत्फुल्लनेत्राणां तत्तदा मुने

சனத்குமாரர் கூறினார்—“அனைவரும் கேளுங்கள்!” என்று சொல்லி அந்த மகத்தான தெய்வத் தேஜஸ் மறைந்தது; அப்போது, ஓ முனிவரே, தேவர்கள் வியப்பால் கண்கள் விரிந்தவர்களாய் நின்றனர்।

Verse 37

ततस्सवेंऽपि ते देवाः श्रुत्वा तद्वाक्यमादरात् । गौरीं लक्ष्मीं सुरां चैव नेमुस्तद्वाक्यचोदिताः

பின்னர் அந்த எல்லா தேவர்களும் அந்த வார்த்தையை மரியாதையுடன் கேட்டு, அதே ஆணையால் தூண்டப்பட்டு, கௌரிக்கும், லக்ஷ்மிக்கும், சுரா (தேவி)க்கும் வணங்கினர்।

Verse 38

तुष्टुवुश्च महाभक्त्या देवीस्तास्सकलास्सुराः । नानाविधाभिर्वाग्भिस्ते ब्रह्माद्या नतमस्तकाः

அப்போது பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தலை வணங்கி, மகாபக்தியுடன் பலவகைத் தெய்வீக வாக்குகளால் அந்த தேவியரைப் போற்றினர்।

Verse 39

ततोऽरं व्यास देव्यस्ता आविर्भूताश्च तत्पुरः । महाद्भुतैस्स्वतेजोभिर्भासयंत्यो दिगंतरम्

பின்னர், ஓ வ்யாசரே, அந்த தேவியர் உடனே அவன் முன் தோன்றி, தமது அதிமகத்தான அதிசய ஒளியால் எல்லாத் திசைகளின் எல்லைவரை ஒளிரச் செய்தனர்।

Verse 40

अथ ता अमरा दृष्ट्वा सुप्रसन्नेन चेतसा । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या स्वकार्यं च न्यवेदयन्

அவளைக் கண்டதும் தேவர்களின் உள்ளம் மிகுந்த அமைதியடைந்தது; அவர்கள் வணங்கி பக்தியுடன் போற்றி, தங்கள் பணியின் நோக்கத்தை அறிவித்தனர்।

Verse 41

ततश्चैतास्सुरान्दृष्ट्वा प्रणतान्भक्तवत्सलः । बीजानि प्रददुस्तेभ्यो वाक्यमूचुश्च सादरम्

பின்னர் சரணடைந்து வணங்கிய அந்த தேவர்களைப் பார்த்து, பக்தர்க்கு அருள்புரியும் ஆண்டவன் அவர்களுக்கு பீஜ சக்திகளை அளித்து, அன்புடன் உரைத்தான்।

Verse 42

देव्य ऊचुः । इमानि तत्र बीजानि विष्णुर्यत्रावतिष्ठति । निर्वपध्वं ततः कार्यं भवतां सिद्धिमेष्यति

தேவியர் கூறினர்—“விஷ்ணு தங்கியிருக்கும் இடத்தில் இப் பீஜங்களை விதையுங்கள்; பின்னர் வேண்டிய செயலை நிறைவேற்றுங்கள்; உங்கள் முயற்சி வெற்றி பெறும்।”

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तास्ततो देव्योंतर्हिता अभवन्मुने । रुद्रविष्णुविधीनां हि शक्तयस्त्रिगुणात्मिकाः

சனத்குமாரர் கூறினார்—“முனிவரே! இவ்வாறு கூறியவுடன் அந்த தேவியர் அங்கேயே மறைந்தனர்; ஏனெனில் ருத்ரன், விஷ்ணு, விதி (பிரம்மா) ஆகியோரின் சக்திகள் முக்குண இயல்புடையவை.”

Verse 44

ततस्तुष्टाः सुरास्सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । तानि बीजानि संगृह्य ययुर्यत्र हरिः स्थितः

அப்போது பிரம்மா மற்றும் இந்திரனுடன் கூடிய அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அந்த விதைகளை எடுத்துக் கொண்டு ஹரி இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 45

वृन्दाचिताभूमितले चिक्षिपुस्तानि ते सुराः । स्मृत्वा तास्संस्थितास्तत्र शिवशक्त्यंशका मुने

முனிவரே! வ்ரிந்தா குவித்த நிலத்தளத்தில் அந்த தேவர்கள் அவற்றை எறிந்தனர்; (தெய்வ ஆணையை) நினைத்து அங்கேயே நிலைத்திருந்தனர்—அவர்கள் சிவசக்தியின் அங்கங்களே.

Verse 46

निक्षिप्तेभ्यश्च बीजेभ्यो वनस्पत्यस्त्रयोऽभवन् । धात्री च मालती चैव तुलसी च मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே! வீசப்பட்ட விதைகளிலிருந்து மூன்று புனிதத் தாவரங்கள் தோன்றின—தாத்ரீ (ஆமலகி), மாலதி, துளசி।

Verse 47

धात्र्युद्भवा स्मृता धात्री माभवा मालती स्मृता । गौरीभवा च तुलसी तमस्सत्त्वरजोगुणाः

தாத்ரீ தாத்ரீ மரத்திலிருந்து பிறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது; மாலதி ‘மா’விலிருந்து தோன்றியதாக நினைவுகூரப்படுகிறது; துளசி கௌரியிலிருந்து பிறந்ததாக உரைக்கப்படுகிறது; இவை தமஸ், சத்த்வ, ரஜஸ் எனும் மூன்று குணங்களுடனும் தொடர்புடையவை।

Verse 48

विष्णुर्वनस्पतीर्दृष्ट्वा तदा स्त्रीरूपिणीर्मुने । उदतिष्ठत्तदा तासु रागातिशयविभ्रमात्

முனியே! பெண் வடிவம் கொண்ட அந்தத் தாவரங்களை விஷ்ணு கண்டபோது, மிகுதியான ஆசையால் ஏற்பட்ட மயக்கத்தால் அவர் மனம் அவற்றின்பால் எழுச்சி கொண்டது।

Verse 49

दृष्ट्वा स याचते मोहात्कामासक्तेन चेतसा । तं चापि तुलसी धात्री रागेणैवावलोकताम्

அவளைக் கண்டதும் அவன் மயக்கத்தால், காம ஆசையில் கட்டுண்ட மனத்துடன் வேண்டினான்; துளசியும் தாத்ரீயும் ஆசையாலேயே அவனை நோக்கினார்கள்।

Verse 50

यच्च बीजं पुरा लक्ष्म्या माययैव समर्पितम् । तस्मात्तदुद्भवा नारी तस्मिन्नीर्ष्यापराभवत्

முன்பு லக்ஷ்மி தன் மாயாசக்தியால் அர்ப்பணித்த அந்த விதையிலிருந்து ஒரு பெண் தோன்றினாள்; அதே காரணத்தால் அவள் பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்.

Verse 51

अतस्सा बर्बरीत्याख्यामवापातीव गर्हिताम् । धात्रीतुलस्यौ तद्रागात्तस्य प्रीतिप्रदे सदा

ஆகையால் அவள் “பர்பரீ” என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்; அந்தப் பெயர் பழிக்கத்தக்கதுபோல் தோன்றியது. எனினும் தன் அன்பு-பக்தியால் அவள் எப்போதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவளானாள்; தேவர்களுக்கு தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) மற்றும் துளசி எவ்வளவு பிரியமோ அவ்வாறே அவனுக்கும் பிரியமானாள்।

Verse 53

ततो विस्मृतदुःखोऽसौ विष्णुस्ताभ्यां सहैव तु । वैकुंठमगमत्तुष्टस्सर्वदेवैर्नमस्कृतः । कार्तिके मासि विप्रेन्द्र धात्री च तुलसी सदा । सर्वदेवप्रियाज्ञेया विष्णोश्चैव विशेषतः

பின்பு விஷ்ணு தன் துயரை மறந்து, அந்த இருவருடனும் மகிழ்ந்து, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டவனாய் வைகுண்டத்திற்குச் சென்றான். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, கார்த்திக மாதத்தில் தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) மற்றும் துளசி எப்போதும் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பிரியமானவை—சிறப்பாக விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானவை—என்று அறிய வேண்டும். ஷைவ சித்தாந்தக் கண்ணோட்டத்தில் இதுவும் உணர்த்துவது: பரம பதி-ஈசுவரனின் கோஸ்மிக் ஒழுங்கில் தேவர்களும் அமைதி, மீட்பு பெறுகின்றனர்; கார்த்திக விரதங்களும் புனிதத் தாவரங்களும் தர்மத்தில் பக்தி, புண்ணியத்திற்கு ஆதாரமாகின்றன।

Verse 54

तत्रापि तुलसी धन्यातीव श्रेष्ठा महामुने । त्यक्त्वा गणेशं सर्वेषां प्रीतिदा सर्वकामदा

அவற்றிலும்கூட, ஓ மகாமுனியே, துளசி மிகுந்த பாக்கியமுடையதும் உன்னதமானதும் ஆகும். கணேசனையும் ஒதுக்கிவைத்ததுபோல், அவள் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளித்து, எல்லா நற்காமங்களையும் நிறைவேற்றுவாள்।

Verse 55

वैकुण्ठस्थं हरिं दृष्ट्वा ब्रह्मेन्द्राद्याश्च तेऽमराः । नत्वा स्तुत्वा महाविष्णुं स्वस्वधामानि वै ययुः

வைகுண்டத்தில் அமர்ந்திருந்த ஹரியைப் பார்த்து, பிரம்மா-இந்திரர் முதலிய அமரர்கள் மகாவிஷ்ணுவை வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்; பின்னர் அவர்கள் தத்தம் தத்தம் திவ்யலோகங்களுக்கு நிச்சயமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 56

वैकुण्ठोऽपि स्वलोकस्थो भ्रष्टमोहस्सुबोधवान् । सुखी चाभून्मुनिश्रेष्ठ पूर्ववत्संस्मरञ्छिवम्

முனிவரரே! வைகுண்டனும் தன் உலகிலேயே இருந்து மயக்கம் நீங்கி, தெளிந்த ஞானம் பெற்றான்; முன்புபோலவே பரமேஸ்வரன் சிவனை நினைந்து மீண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்।

Verse 57

इत्याख्यानमघोघघ्नं सर्वकामप्रदं नृणाम् । सर्व कामविकारघ्नं सर्वविज्ञानवर्द्धनम्

இவ்வாறு இந்தப் புனிதக் கதையுரை பெரும் பாவங்களை அழிக்கிறது; மனிதர்க்கு எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அருளுகிறது; ஆசையால் உண்டாகும் விகாரங்களை நீக்கி, எல்லாவகை உண்மை ஞானத்தையும் வளர்க்கிறது।

Verse 58

य इदं हि पठेन्नित्यं पाठयेद्वापि भक्तिमन् । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स याति परमां गतिम्

பக்தியுடன் தினமும் இந்தப் புனிதக் கதையுரையைப் பாராயணம் செய்பவனோ, செய்யவைக்கிறவனோ; கேட்பவனோ, கேட்கவைக்கிறவனோ—அவன் பரமேஸ்வரன் சிவனின் அருளால் பரமகதி (மோட்சம்) அடைவான்।

Verse 59

पठित्वा य इदं धीमानाख्यानं परमोत्तमम् । संग्रामं प्रविशेद्वीरो विजयी स्यान्न संशयः

இந்த பரமோத்தமக் கதையுரையைப் பாராயணம் செய்து போர்க்களத்தில் நுழையும் அறிவுடைய வீரன், ஐயமின்றி வெற்றி பெறுவான்।

Verse 60

विप्राणां ब्रह्मविद्यादं सत्रियाणां जयप्रदम् । वैश्यानां सर्वधनदं शूद्राणां सुखदं त्विदम्

இந்த (சிவசம்பந்தமான உபதேசம்/விரதம்) பிராமணர்க்கு பிரம்மவித்யையை அளிக்கிறது; க்ஷத்திரியர்க்கு வெற்றியை அருளுகிறது; வைசியர்க்கு எல்லா செல்வத்தையும் தருகிறது; சூத்ரர்க்கு நலமும் இன்பமும் வழங்குகிறது।

Verse 61

शंभुभक्तिप्रदं व्यास सर्वेषां पापनाशनम् । इहलोके परत्रापि सदा सद्गतिदायकम्

ஓ வ்யாசரே! இது சம்புவின் (சிவபெருமானின்) பக்தியை அளித்து அனைவரின் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் என்றும் சத்கதி மற்றும் மங்களமான முக்தியை அருள்கிறது.