अध्याय ३८ — काली-शंखचूड-युद्धे अस्त्रप्रयोगः (Kālī and Śaṅkhacūḍa: Mantra-Weapons and Surrender in Battle)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सा च गत्वा हि संग्रामं सिंहनादं चकार ह । देव्याश्च तेन नादेन मूर्च्छामापुश्च दानवाः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த தேவி போர்க்களத்திற்குச் சென்று சிங்கநாதம் செய்தாள். தேவியின் அந்த நாதத்தால் தானவர்கள் மயங்கி விழுந்தனர்.

Verse 2

अट्टाट्टहासमशिवं चकार च पुनः पुनः । तदा पपौ च माध्वीकं ननर्त रणमूर्द्धनि

அவன் மீண்டும் மீண்டும் கொடிய, அச்சமூட்டும் அட்டஹாசம் செய்தான். பின்னர் மாத்வீகம் (தேன்-மதுவை) அருந்தி, போர்க்களத்தின் உச்சியில் நடனமாடினான்—ருத்ர சக்தியின் பேரதிர்வை வெளிப்படுத்தி.

Verse 3

उग्रदंष्ट्रा चोग्रदंडा कोटवी च पपौ मधु । अन्याश्च देव्यस्तत्राजौ ननृतुर्मधु संपपुः

உக்ரதம்ஷ்ட்ரா, உக்ரதண்டா, கோடவீ ஆகியோர் மதுவை அருந்தினர். அங்கே போர்க்களத்தில் மற்ற தேவியரும் நடனமாடியபடி மீண்டும் மீண்டும் மதுவை அருந்தினர்.

Verse 4

महान् कोलाहलो जातो गणदेवदले तदा । जहृषुर्बहुगर्जंतस्सर्वे सुरगणादयः

அப்போது கணதேவப் படையிலும் தேவர்கணங்களிலும் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. எல்லாத் தேவர்கூட்டங்களும் மீண்டும் மீண்டும் உரக்க முழங்கி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்.

Verse 5

दृष्ट्वा कालीं शंखचूडश्शीघ्रमाजौ समाययौ । दानवाश्च भयं प्राप्ता राजा तेभ्योऽभयं ददौ

காளியைப் பார்த்தவுடன் சங்கசூடன் விரைந்து போர்க்களத்துக்கு வந்தான். தானவர்கள் அச்சமடைந்தனர்; ஆனால் அவர்களின் அரசன் அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து தைரியம் தந்தான்.

Verse 6

काली चिक्षेप वह्निं च प्रलयाग्निशिखोपमम् । राजा जघान तं शीघ्रं वैष्णवांकितलीलया

காளி பிரளயத் தீயின் சுடர்போல் எரியும் அக்கினியை எறிந்தாள். ஆனால் அரசன் வைஷ்ணவ சக்தியால் குறியிடப்பட்ட அதிசய லீலையால் அதை விரைவில் அடக்கி அழித்தான்.

Verse 7

नारायणास्त्रं सा देवी चिक्षेप तदुपर्यरम् । वृद्धिं जगाम तच्छस्त्रं दृष्ट्वा वामं च दानवम्

அப்போது தேவி அவன்மேல் நாராயணாஸ்திரத்தை எறிந்தாள். முன்னே இருந்த தீய தானவனைப் பார்த்ததும் அந்த தெய்வீக அஸ்திரம் பெருகி மேலும் வலிமை பெற்றது.

Verse 8

तं दृष्ट्वा शंखचूडश्च प्रलयाग्निशिखोपमम् । पपात दंडवद्भूमौ प्रणनाम पुनःपुनः

அவரை பிரளயாக்னியின் சிகைபோல் எரிந்து ஒளிர்வதாகக் கண்டு சங்கசூடன் தண்டவத் பூமியில் விழுந்து, மீண்டும் மீண்டும் பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 9

निवृत्तिं प्राप तच्छ्स्त्रं दृष्ट्वा नम्रं च दानवम् । ब्रह्मास्त्रमथ सा देवी चिक्षेप मंत्रपूर्वकम्

தாழ்மையடைந்த தானவனைப் பார்த்ததும் அந்த அஸ்திரம் விலக்கப்பட்டது; பின்னர் தேவி மந்திரபூர்வமாக பிரம்மாஸ்திரத்தை எறிந்தாள்।

Verse 10

तं दृष्ट्वा प्रज्ज्वलंतं च प्रणम्य भुवि संस्थितः । ब्रह्मास्त्रेण दानवेन्द्रो विनिवारं चकार ह

அவனை ஒளியுடன் எரிந்து பிரகாசிப்பதாகக் கண்டு தானவர்களின் தலைவன் பூமியில் நின்று வணங்கினான்; பின்னர் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அவனைத் தடுக்க முயன்றான்।

Verse 11

अथ क्रुद्धो दानवेन्द्रो धनुराकृष्य रंहसा । चिक्षेप दिव्यान्यस्त्राणि देव्यै वै मंत्रपूर्वकम्

அப்போது கோபமுற்ற தானவர்களின் தலைவன் விரைவாக வில்லை இழுத்து, மந்திரபூர்வமாக தேவியின்மேல் தெய்வீக அஸ்திரங்களை எறிந்தான்।

Verse 12

आहारं समरे चक्रे प्रसार्य मुखमायतम् । जगर्ज साट्टहासं च दानवा भयमाययुः

போர்க்களத்தில் அவன் நீண்ட வாயை விரித்து விழுங்கத் தயாரானான்; பின்னர் அட்டஹாசத்துடன் கர்ஜித்தான், தானவர்கள் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 13

काल्यै चिक्षेप शक्तिं स शतयोजनमायताम् । देवी दिव्यास्त्रजालेन शतखंडं चकार सा

அவன் காளியின்மேல் நூறு யோஜனை நீளமுடைய சக்தி-ஆயுதத்தை எறிந்தான். ஆனால் தேவி திவ்ய அஸ்திரங்களின் வலையால் அதை நூறு துண்டுகளாகச் சிதைத்தாள்.

Verse 14

स च वैष्णवमस्त्रं च चिक्षेप चंडिकोपरि । माहेश्वरेण काली च विनिवारं चकार सा

அவன் சண்டிகையின் மீது வைஷ்ணவ அஸ்திரத்தை எய்தான். ஆனால் காளி மாஹேஸ்வர சக்தியால் அதைத் தடுத்து நிர்மூலமாக்கினாள்.

Verse 15

एवं चिरतरं युद्धमन्योन्यं संबभूव ह । प्रेक्षका अभवन्सर्वे देवाश्च दानवा अपि

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போர் புரிந்தனர். தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் அனைவரும் வெறும் பார்வையாளர்களாகவே இருந்தனர்.

Verse 16

अथ कुद्धा महादेवी काली कालसमा रणे । जग्राह मन्त्रपूतं च शरं पाशुपतं रुषा

அப்போது போர்க்களத்தில் காலனே போன்ற கோபமுற்ற மகாதேவி காளி, மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட பாசுபத அம்பை சினத்துடன் எடுத்தாள்.

Verse 17

क्षेपात्पूर्वं तन्निषेद्धुं वाग्बभूवाशरीरिणी । न क्षिपास्त्रमिदं देवि शंखचूडाय वै रुषा

ஆயுதத்தை எறிவதற்கு முன் தடுக்க அசரீரி வாக்கு எழுந்தது—“தேவி, சினத்துடன் சங்கசூடன் மீது இந்த அஸ்திரத்தை எறியாதே.”

Verse 18

मृत्युः पाशुपतान्नास्त्यमोघादपि च चंडिके । शंखचूडस्य वीरस्योपायमन्यं विचारय

ஓ சண்டிகையே, வீரன் சங்கசூடனுக்கு பாசுபத அஸ்திரத்தாலும் மரணம் இல்லை; அமோக ஆயுதத்தாலும் இல்லை. ஆகவே வேறு வழியைச் சிந்தி.

Verse 19

इत्याकर्ण्य भद्रकाली न चिक्षेप तदस्त्रकम् । शतलक्षं दानवानां जघास लीलया क्षुधा

இதைக் கேட்ட பத்திரகாளி அந்த அஸ்திரத்தை எறியவில்லை. பசியால் தூண்டப்பட்டு, லீலையாக தானவர்களில் ஒரு இலட்சத்தை விழுங்கினாள்.

Verse 20

अत्तुं जगाम वेगेन शंखचूडं भयंकरी । दिव्यास्त्रेण च रौद्रेण वारयामास दानवः

பயங்கரியான தேவி வேகமாக சங்கசூடனை விழுங்கச் சென்றாள்; ஆனால் அந்த தானவன் திவ்யமான ரௌத்ர அஸ்திரத்தால் அவளைத் தடுத்தான்.

Verse 21

अथ क्रुद्धो दानवेन्द्रः खड्गं चिक्षेप सत्वरम् । ग्रीष्मसूर्योपमं तीक्ष्णधारमत्यंतभीकरम्

அப்போது கோபமுற்ற தானவ அரசன் விரைவாக வாளை எறிந்தான்—அது கோடைச் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, மிகக் கூர்மையான धारையுடன் பேரச்சமூட்டியது.

Verse 22

सा काली तं समालोक्यायांतं प्रज्वलितं रुषा । प्रसार्य मुखमाहारं चक्रे तस्य च पश्यतः

அந்த காளி, கோபத்தால் எரிந்து வருவதை அவனைப் பார்த்து, வாயை விரித்து, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனைத் தன் உணவாக ஆக்கினாள்.

Verse 23

दिव्यान्यस्त्राणि चान्यानि चिच्छेद दानवेश्वरः । प्राप्तानि पूर्वतश्चक्रे शतखंडानि तानि च

தானவர்களின் தலைவன் அந்த தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் பிற ஏவுகணைகளையும் வெட்டி நொறுக்கினான். அவை முன்னே வந்து சேர்ந்தவுடன், அவற்றை அங்கேயே நூறு துண்டுகளாக்கினான்.

Verse 24

पुनरत्तुं महादेवी वेगतस्तं जगाम ह । सर्वसिद्धेश्वरः श्रीमानंतर्धानं चकार सः

மீண்டும் அவனைப் பிடிக்க மகாதேவி மிக வேகமாக அவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்; ஆனால் எல்லா சித்தர்களின் ஈசன், மகிமைமிக்க ஆண்டவன் கண்முன்னே மறைந்தான்.

Verse 25

वेगेन मुष्टिना काली तमदृष्ट्वा च दानवम् । बभंज च रथं तस्य जघान किल सारथिम्

அப்போது காளி வேகமிகு குத்தால்—அந்த தானவனைப் பார்க்காமலேயே—அடித்தாள். அவன் தேரை நொறுக்கி, உண்மையிலே அவன் சாரதியையும் வீழ்த்தினாள்।

Verse 26

अथागत्य द्रुतं मायी चक्रं चिक्षेप वेगतः । भद्रकाल्यै शंखचूडः प्रलयाग्निशिखो पमम्

பின்பு மாயாவி சங்கசூடன் விரைந்து வந்து, மிகுந்த வேகத்துடன் பத்திரகாளியின்மேல் சக்கரத்தை எறிந்தான்—அது பிரளய அக்கினியின் சுடர்போல் எரிந்தது।

Verse 27

सा देवी तं तदा चक्रं वामहस्तेन लीलया । जग्राह स्वमुखेनैवाहारं चक्रे रुषा द्रुतम्

அப்போது தேவி அந்தச் சக்கரத்தை இடக்கையால் விளையாட்டுபோல் பிடித்தாள்; பின்னர் கோபத்தின் வேகத்தில் அதைத் தன் வாய்க்கு விரைவாக கொண்டு சென்று, விழுங்குவது போலச் செய்தாள்।

Verse 28

मुष्ट्या जघान तं देवी महाकोपेन वेगतः । बभ्राम दानवेन्द्रोपि क्षणं मूर्च्छामवाप सः

அப்போது தேவி பேர்கோபத்துடன் மிகுந்த வேகத்தில் அவனை குத்தியடித்தாள். தானவர்களின் அதிபதியும் தள்ளாடி, ஒரு கணம் மயக்கமடைந்தான்.

Verse 29

क्षणेन चेतनां प्राप्य स चोत्तस्थौ प्रतापवान् । न चक्रे बाहु युद्धं च मातृबुद्ध्या तया सह

ஒரு கணத்தில் உணர்வு திரும்பி அந்த வீரன் எழுந்தான்; ஆனால் அவளைத் தாயெனக் கருதி, அவளுடன் கைமோதல் செய்யவில்லை.

Verse 30

गृहीत्वा दानवं देवी भ्रामयित्वा पुनःपुनः । ऊर्द्ध्वं च प्रापयामास महाकोपेन वेगतः

தேவி தானவனைப் பிடித்து மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றிக் கொண்டு, பேர்கோபத்துடன் மிகுந்த வேகத்தில் அவனை மேலே எறிந்தாள்.

Verse 31

उत्पपात च वेगेन शंखचूडः प्रतापवान् । निपत्य च समुत्तस्था प्रणम्य भद्रकालिकाम्

அப்போது வீரமிக்க சங்கசூடன் மிகுந்த வேகத்தில் துள்ளி எழுந்தான். விழுந்து மீண்டும் எழுந்து, பத்ரகாளியை வணங்கினான்.

Verse 32

रत्नेन्द्रसारनिर्माणविमानं सुमनो हरम् । आरुरोह स हृष्टात्मा न भ्रान्तोपि महारणे

ரத்தினாதிபதியின் சாரத்தால் உருவான, மனம் கவரும் அந்த விமானத்தில் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் ஏறினான்; மாபெரும் போரிலும் அவன் மயங்கவில்லை।

Verse 33

दानवानां हि क्षतजं सा पपौ कालिका क्षुधा । एतस्मिन्नंतरे तत्र वाग्वभूवाशरीरिणी

பசியால் காலிகை, தானவர்களின் காயங்களில் இருந்து வழிந்த இரத்தத்தை அருந்தினாள். அச்சமயம் அங்கே ஒரு உடலற்ற வாக்கு எழுந்தது.

Verse 34

लक्षं च दानवेन्द्राणामवशिष्टं रणेऽधुना । उद्धतं गुञ्जतां सार्द्धं ततस्त्वं भुंक्ष्व चेश्वरि

“இப்போதும் இந்தப் போரில் தானவத் தலைவர்களில் ஒரு இலட்சம் மீதமுள்ளனர்—அகந்தையுடன் முழங்குகின்றனர். ஆகவே, ஓ ஈஸ்வரி, அவர்களை அவர்களின் ஆரவாரப் படையுடன் சேர்த்து விழுங்கு (அழித்திடு).”

Verse 35

संग्रामे दानवेन्द्रं च हंतुं न कुरु मानसम् । अवध्योयं शंखचूडस्तव देवीति निश्चयम्

“போரில் தானவத் தலைவனை கொல்ல எண்ணம் கொள்ளாதே. ஓ தேவி, இந்த சங்கசூடன் உனக்குக் கொல்ல முடியாதவன்—இது உறுதி.”

Verse 36

तच्छुत्वा वचनं देवी निःसृतं व्योममंडलात् । दानवानां बहूनां च मांसं च रुधिरं तथा

வானமண்டலத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த வாக்கைச் செவிமடுத்த தேவி, பல தானவர்களின் மாம்சமும் இரத்தமும் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டாள்।

Verse 37

भुक्त्वा पीत्वा भद्रकाली शंकरांतिकमाययौ । उवाच रणवृत्तांतं पौर्वापर्येण सक्रमम्

உண்டு குடித்த பின் பத்ரகாளி சங்கரனின் அருகே சென்றாள். பின்னர் போரின் நிகழ்வுகளை தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒழுங்காக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वि० रुद्रसं०पं०युद्धखंडे शंखचूडवधे कालीयुद्धवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் யுத்தகாண்டத்தில், சங்கசூடன் வதம் தொடர்பான ‘காளியின் யுத்த வர்ணனை’ எனும் முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.