कैलासमार्गे शङ्करस्य परीक्षा — Śiva Tests the Approachers on the Kailāsa Path

Verse 1

व्यास उवाच । भो ब्रह्मन्भगवन्पूर्वं श्रुतं मे ब्रह्मपुत्रक । जलंधरं महादैत्यमवधीच्छंकरः प्रभुः

வியாசர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, ஓ பகவானே, ஓ பிரம்மாவின் புதல்வனே! முன்பு நான் கேட்டேன்; ஆண்டவன் சங்கரன் மகாதைத்யன் ஜலந்தரனை வதைத்தான் என்று.

Verse 2

तत्त्वं वद महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । विस्तारपूर्वकं शृण्वन्कस्तृप्येत्तद्यशोऽमलम्

ஓ மகாப்ராஜ்ஞரே! சந்திரமௌலியான பரமசிவனின் உண்மைத் தத்துவத்தையும் புனிதச் சரிதத்தையும் விரிவாக உரைத்திடுக. அவன் நிர்மலமான யசஸ்ஸை முழுதும் கேட்டும் யார் திருப்தியடைவார்?

Verse 3

सूत उवाच । इत्येवं व्याससंपृष्टो ब्रह्मपुत्रो महामुनिः । उवाचार्थवदव्यग्रं वाक्यं वाक्यविशारदः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு வியாசர் கேட்டபோது, பிரம்மபுத்திரரான மகாமுனி, வாக்கில் தேர்ந்தவர், சஞ்சலமின்றி அர்த்தமுள்ள சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । एकदा जीवशक्रौ च भक्त्या परमया मुने । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासं जग्मतुर्भृशम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ முனிவரே! ஒருமுறை ஜீவனும் சக்ரனும் பரம பக்தியால் நிறைந்து, ஈசனின் தரிசனம் பெற ஆவலுடன் மிகுந்த முயற்சியுடன் கைலாசம் சென்றனர்.

Verse 5

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरः प्रभुः । परीक्षितुं तयोर्ज्ञानं स्वदर्शनरतात्मनोः

அப்போது பிரபு சங்கரர், குருவும் இந்திரனும் வருவதை அறிந்து, தமது தரிசனத்தில் மனம் நாட்டியிருந்த அந்த இருவரின் ஞானத்தைச் சோதிக்க எண்ணினார்.

Verse 6

महातेजस्विनं शांतं जटासंबद्धमस्तकम् । महाबाहुं महोरस्कं गौरं नयनभीषणम्

அவன் அளவற்ற ஒளியுடன் இருந்தும் பரம அமைதியுடைய ஒருவரைக் கண்டான்; சடையால் தலையைக் கட்டியவர்; வலிமைமிக்க தோள்கள், விரிந்த மார்பு, வெண்மையான நிறம், கண்களுக்கு அச்சமும் பக்தியும் எழுப்பும் தோற்றம் உடையவர்.

Verse 7

अथ तौ गुरुशक्रौ च कुर्वंतौ गमनं मुदा । आलोक्य पुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

அப்போது குரு பிருஹஸ்பதியும் சக்ரன் (இந்திரன்) மகிழ்ச்சியுடன் பயணம் செய்தனர். வழியின் நடுவில், அதிசயமான வியத்தகு உருவமுடைய ஒரு பயங்கரப் புருஷனை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 9

अथो पुरंदरोऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गांतस्थितमज्ञाय शंकरम्

அப்போது புரந்தரன் (இந்திரன்) தன் அதிகாரத்தின் அகந்தையால் மயங்கி, தன் பாதையின் முடிவில் நின்ற அந்தப் புருஷனை வினவினான்—அவர் சங்கரன் என்பதை அறியாமல்.

Verse 10

पुरन्दर उवाच । कस्त्वं भोः कुत आयातः किं नाम वद तत्त्वतः । स्वस्थानेसंस्थितश्शंभु किं वान्यत्र गतः प्रभुः

புரந்தரன் (இந்திரன்) கூறினான்— ஐயா, நீர் யார்? எங்கிருந்து வந்தீர்? உங்கள் பெயரை உண்மையாய் கூறுங்கள். ஆண்டவன் சம்பு தம் சொந்த தாமத்தில் நிலைத்திருக்கிறாரா, அல்லது அந்த பரமாதிபதி வேறெங்கோ சென்றாரா?

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टस्तु किंचिन्नोवाच तापसः । शक्रः पुनरपृच्छद्वै नोवाच स दिगंबरः

சனத்குமாரர் கூறினார்— சக்ரன் (இந்திரன்) இவ்வாறு கேட்டபோதும் அந்தத் தவசி எதையும் சொல்லவில்லை. சக்ரன் மீண்டும் கேட்டான்; ஆனால் திகம்பரத் துறவி அப்போதும் பேசவில்லை.

Verse 12

पुनः पुरंदरोऽपृच्छ्ल्लोकानामधिपेश्वरः । तूष्णीमास महायोगी लीलारूपधरः प्रभुः

உலகங்களின் அதிபதியான இந்திரன் மீண்டும் அவரிடம் கேள்வி கேட்டான்; ஆனால் திவ்ய லீலைக்காக உருவம் தரித்த அந்த மகாயோகி பிரபு மௌனமாக இருந்தார்.

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने शक्रजीवनं नाम त्रयोदशोऽ ध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தில், இரண்டாவது ருத்ர சம்ஹிதையில், ஐந்தாவது யுத்த காண்டத்தில், ஜலந்தர வதம் குறித்த பகுதியில், 'சக்ரஜீவனம்' என்ற பதிமூன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्यगर्वितः । उवाच वचनं चैव तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

அப்போது மூவுலகின் ஐஸ்வர்யத்தால் கர்வமடைந்த தேவேந்திரன் கோபமடைந்தான்; அந்த ஜடாமுடி தரித்த துறவியைக் கண்டித்து இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.

Verse 15

इन्द्र उवाच । रे मया पृच्छ्यमानोऽपि नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

இந்திரன் கூறினான்: அடேய்! நான் கேட்ட பிறகும் நீ பதில் சொல்லவில்லை. அதனால் உன்னை வஜ்ராயுதத்தால் தாக்குவேன்—ஏ துர்மதியே, உன்னைக் காப்பவர் யார்?

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्युदीर्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हंतुं दिगंबरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, வஜ்ரீ கோபத்துடன் அவனை கூர்ந்து நோக்கி, திகம்பரனை அழிக்க வஜ்ரத்தை உயர்த்தி ஆயத்தமானான்.

Verse 17

पुरंदरं वज्रहस्तं दृष्ट्वा देवस्सदाशिवः । चकार स्तंभनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

கையில் வஜ்ரம் ஏந்திய புரந்தரன் (இந்திரன்) என்பதைப் பார்த்து, தேவன் சதாசிவன்—சங்கரன்—அந்த வஜ்ரவீழ்ச்சியின் வேகத்தைத் தடுத்து, அதன் வலிமையை நீக்கினான்.

Verse 18

ततो रुद्रः क्रुधाविष्टः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

அப்போது ருத்ரன் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பயங்கரக் கண்களுடன் அச்சமூட்டுவனாக, உடனே ஜ்வலித்தான்—தன் தேஜஸால் அனைத்தையும் எரிப்பதுபோல்.

Verse 19

बाहुप्रतिष्टंभभुवामन्युनांतश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

அப்போது சசீபதி (இந்திரன்), அவனுடைய புயவலமும் வீரமும் மந்திர சக்தியால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதால், தடுக்கப்பட்டோரின் கோபஅக்னியால் சுட்டெரிந்தான்—உள்ளே தானே எரியும் பாம்புபோல்.

Verse 20

दृष्ट्वा बृहस्पतिस्तूर्णं प्रज्वलंतं स्वतेजसा । पुरुषं तं धिया ज्ञात्वा प्रणनाम हरं प्रभुम्

பிரகஸ்பதி, தன் இயல்புத் தேஜஸால் உடனே ஜ்வலித்த அந்த தெய்வப் புருஷனைப் பார்த்து, அறிவால் உணர்ந்து, பரமப் பிரபு ஹரனுக்கு வணங்கினார்.

Verse 21

कृतांजलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । नत्वा च दंडवद्भूमौ प्रभुं स्तोतुं प्रचक्रमे

அப்போது உயர்ந்த மனமுடைய குரு கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி; தரையில் தண்டவத் பணிந்து, ஆண்டவனைப் போற்றத் தொடங்கினார்.

Verse 22

गुरुरुवाच । नमो देवाधिदेवाय महादेवाय चात्मने । महेश्वराय प्रभवे त्र्यम्बकाय कपर्दिने

குரு கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான மகாதேவனுக்கு, உள்ளார்ந்த ஆத்மஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்; மகேஸ்வரப் பிரபுவுக்கு, ஆதிமூலமான பிரபவனுக்கு, திரியம்பகன் கபர்தினுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 23

दीननाथाय विभवे नमोंऽधकनिषूदिने । त्रिपुरघ्नाय शर्वाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने

துன்புற்றோரின் நாதனான அனைத்தாற்றலுடைய விபவனுக்கு வணக்கம்; அந்தகனை அழித்தவருக்கு நமஸ்காரம். திரிபுரத்தை அழித்த சர்வனுக்கு, பரமேஷ்டி—பரபிரம்ம ஸ்வரூப ஆண்டவனுக்கு நமோ நமः.

Verse 24

विरूपाक्षाय रुद्राय बहुरूपाय शंभवे । विरूपायातिरूपाय रूपातीताय ते नमः

விரூபாக்ஷனான ருத்ரனுக்கு, பலரூபனான சம்புவுக்கு வணக்கம்; ரூபாதீத ஆண்டவனே! சாதாரண ரூபத்திற்கும், அதிரூபத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 25

यज्ञविध्वंसकर्त्रे च यज्ञानां फलदायिने । नमस्ते मखरूपाय परकर्मप्रवर्तिने

யாகங்களை அழிப்பவனும், யாகங்களின் உண்மைப் பலனை அருள்பவனும் ஆகிய உமக்கு நமஸ்காரம். மఖஸ்வரூபனே, உயிர்களை அவரவர் பரகர்மத்தில் செலுத்துபவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 26

कालांतकाय कालाय कालभोगिधराय च । नमस्ते परमेशाय सर्वत्र व्यापिने नमः

மரணத்தை அழிப்பவனே, காலமே, காலநாகத்தைத் தாங்குபவனே—உமக்கு வணக்கம். எங்கும் நிறைந்த பரமேஸ்வரனே, அனைத்திடத்தும் வியாபித்த இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 27

नमो ब्रह्मशिरोहंत्रे ब्रह्मचंद्र स्तुताय च । ब्रह्मण्याय नमस्तेऽस्तु नमस्ते परमात्मने

பிரம்மாவின் சிரத்தைச் சங்கரித்தவனே, பிரம்மாவாலும் சந்திரனாலும் போற்றப்படுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பக்தரைக் காக்கும் பிராமண்யனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 28

त्वमग्निरनिलो व्योम त्वमेवापो वसुंधरा । त्वं सूर्यश्चन्द्रमा भानि ज्योतिश्चक्रं त्वमेव हि

நீயே அக்னி, காற்று, ஆகாயம்; நீயே நீர், பூமி. நீயே சூரியன், சந்திரன், ஒளிரும் ஜ்யோதிர்கள்—அந்த ஜ்யோதி-சக்கரமெல்லாம் நீயே.

Verse 29

त्वमेव विष्णुस्त्वं ब्रह्मा तत्स्तुतस्त्वं परेश्वरः । मुनयः सनकाद्यास्त्वं नारदस्त्वं तपोधनः

நீயே விஷ்ணு, நீயே பிரம்மா; அவர்களாலும் போற்றப்படும் பரேஸ்வரனும் நீயே. நீயே சனகாதி முனிவர்கள்; தவவளமிக்க நாரதனும் நீயே.

Verse 30

त्वमेव सर्व लोकेशस्त्वमेव जगदात्मकः । सर्वान्वयस्सर्वभिन्नस्त्वमेव प्रकृतेः परः

நீயே எல்லா உலகங்களின் ஈசன்; நீயே பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மஸ்வரூபம். அனைத்திலும் உள்ளார்ந்த இணைப்பாகப் பரவி இருந்தும், அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்டவன்; நீயே பிரகிருதியைத் தாண்டியவன்.

Verse 31

त्वं वै सृजसि लोकांश्च रजसा विधिनामभाक् । सत्त्वेन हरिरूपस्त्वं सकलं यासि वै जगत्

நீங்கள் ரஜோகுணத்தால் விதாதா (பிரம்மா) பதவியை ஏற்று உலகங்களைப் படைக்கிறீர்கள். சத்த்வகுணத்தால் ஹரி-ரூபமாகி முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபிக்கிறீர்கள்.

Verse 32

त्वमेवासि महादेव तमसा हररूपधृक् । लीलया भुवनं सर्वं निखिलं पांचभौतिकम्

நீங்களே மகாதேவன். தமோகுணத்தால் ஹர-ரூபம் தரிக்கிறீர்கள்; உங்கள் தெய்வ லீலையால் பஞ்சபூதமயமான இந்த முழு உலகையும் வியாபித்து தாங்குகிறீர்கள்.

Verse 33

त्वद्ध्यानबलतस्सूर्यस्तपते विश्वभावन । अमृतं च्यवते लोके शशी वाति समरिणः

ஓ உலகைப் போஷிப்பவனே! உம்மைத் தியானிக்கும் வலிமையால் சூரியன் வெப்பம் தருகிறது; சந்திரன் உலகில் அமுதத்தைச் சுரக்கச் செய்கிறது; காற்றும் வீசுகிறது—எல்லாம் உமது உள்ளுறை ஆட்சியால் இயங்குகின்றன.

Verse 34

त्वद्ध्यानबलतो मेघाश्चांबु वर्षंति शंकर । त्वद्ध्यानबलतश्शक्रस्त्रिलोकीं पाति पुत्रवत्

ஓ சங்கரா! உம்மைத் தியானிக்கும் வலிமையால் மேகங்கள் நீரைப் பொழிகின்றன; உம்மைத் தியானிக்கும் வலிமையால் சக்ரன் (இந்திரன்) மும்முலகையும் மகன்களைப் போலக் காக்கிறான்।

Verse 35

त्वद्ध्यानबलतो मेघाः सर्वे देवा मुनीश्वराः । स्वाधिकारं च कुर्वंति चकिता भवतो भयात्

உம்மைத் தியானிக்கும் வலிமையால் மேகங்களும், எல்லாத் தேவர்களும், முனிவர்தலைவர்களும் தத்தம் கடமைகளைச் செய்கின்றனர்; ஆனால் உமது பயத்தால் அஞ்சி நடுங்குகின்றனர்।

Verse 36

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनाद्भुवि मानवाः । नाद्रियन्ते सुरान्रुद लोकैश्वर्यं च भुंजते

ஓ ருத்ரா! உமது தாமரைத் திருவடிகளை மட்டும் சேவிப்பதால் பூமியிலுள்ள மனிதர் தேவர்களைச் சார்ந்து நிற்கார்; உலகங்களில் அரசாட்சியும் செல்வச் செழிப்பும் அனுபவிப்பர்।

Verse 37

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनादगमन्पराम् । गतिं योगधना नामप्यगम्यां सर्वदुर्लभाम्

உமது தாமரைத் திருவடிகளின் சேவையால் அவர்கள் பரமகதியை அடைந்தனர்—‘யோகதனம்’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த ஒப்பற்ற நிலை, பக்தியற்றோர்க்கு எட்டாததும் அனைவருக்கும் மிக அரிதுமானதும் ஆகும்।

Verse 38

सनत्कुमार उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा शंकरं लोकशंकरम् । पादयो पातयामास तस्येशस्य पुरंदरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரனைப் புகழ்ந்து (இந்திரன்) ‘பிருகஸ்பதி’யை நினைத்தான்; பின்னர் புரந்தரன் இந்திரன் அந்த பரமேசனின் திருவடிகளில் தன்னை வீழ்த்திக் கொண்டான்।

Verse 39

पातयित्वा च देवेशमिंद्रं नत शिरोधरम् । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतश्शिवम्

தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் பணிவுடன் தலைகுனிந்து வீழச் செய்த பின், பிருகஸ்பதி மரியாதையும் தாழ்மையும் கொண்டு வணங்கி சிவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்।

Verse 40

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतं तव पादयोः । समुद्धर च शांतं स्वं क्रोधं नयनजं कुरु

பிருகஸ்பதி கூறினார்—ஓ துன்புற்றோர்க்கு ஆதரவான மகாதேவா! உமது திருவடிகளில் நான் பணிகிறேன். உமது பக்தனை உயர்த்தி காத்தருளும்; கண்களிலிருந்து எழுந்த உமது கோபத்தை அடக்கி அமைதியாக்கும்।

Verse 41

तुष्टो भव महादेव पाहीद्र शरणागतम् । अग्निरेव शमं यातु भालनेत्रसमुद्भवः

மகாதேவா, அருள்புரிவாயாக; சரணடைந்த இந்திரனை காத்தருள்வாயாக. உமது நெற்றிக்கண் இருந்து தோன்றிய இந்த அக்கினி அமைதியடைந்து அடங்குக.

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यं देवदेवो महेश्वरः । उवाच करुणासिन्धुर्मेघनिर्ह्रादया गिरा

சனத்குமாரர் கூறினார்—குருவின் வாக்கை கேட்டுத் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன், கருணைக் கடலாய், மேகமுழக்கம்போல் ஒலிக்கும் குரலில் உரைத்தான்।

Verse 43

महेश्वर उवाच । क्रोधं च निस्सृते नेत्राद्धारयामि बृहस्पतेः । कथं हि कञ्चुकीं सर्पस्संधत्ते नोज्झितां पुनः

மகேஸ்வரன் உரைத்தான்—ஓ ப்ருஹஸ்பதே! என் கண்களில் இருந்து கோபம் வெளிப்பட்டாலும் அதை நான் அடக்கி தாங்குகிறேன். ஒருமுறை கழற்றிய தோலைப் பாம்பு மீண்டும் எப்படித் தரிக்க முடியும்?

Verse 44

सनत्कुमार उवाचु । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य बृहस्पतिः । उवाच क्लिष्टरूपश्च भयव्याकुलमानसः

சனத்குமாரர் கூறினார்—சங்கரனின் சொற்களை கேட்டதும், ப்ருஹஸ்பதியின் தோற்றம் சோர்ந்து, மனம் அச்சத்தால் கலங்க, அவர் பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकंप्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति त्वं सत्यं कुरु शंकर

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ தேவா, ஓ பகவானே! உமது பக்தர்கள் எப்போதும் அருளுக்குரியவர்களே. ஆகவே ஓ சங்கரா, ‘பக்தவத்ஸலன்’ என்ற நாமத்தை செயலில் உண்மையாக்குவாயாக।

Verse 46

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्तस्सर्वभक्तानां समुद्धर पुरंदरम्

தேவேசனே! உமது மிகக் கடும் தெய்வத் தேஜஸ்ஸை வேறிடத்தில் செலுத்துக. நீர் எல்லாப் பக்தர்களையும் மீட்பவர்; ஆகவே புரந்தரன் (இந்திரன்) ஐ உயர்த்தி காப்பாற்றுக.

Verse 47

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यं प्रणतार्त्तिहा

சனத்குமாரர் கூறினார்—குருவால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, ‘பக்தவத்ஸலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ருத்ரன் அமைதியான உள்ளத்துடன் பதிலுரைத்தான். தேவர்களாலும் வழிபடப்படுபவன், சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்குபவன் அவன்.

Verse 48

शिव उवाच । प्रीतः स्तुत्यानया तात ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथां व्रज

சிவன் கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே! இந்த ஸ்துதியால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு உத்தம வரம் அளிக்கிறேன். இந்திரனுக்கு உயிரளித்ததனால் நீ ‘ஜீவ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 49

समुद्भूतोऽनलो योऽयं भालनेत्रात्सुरेशहा । एनं त्यक्ष्याम्यहं दूरं यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

என் நெற்றிக் கணிலிருந்து எழுந்த இந்த அக்கினி தேவர்களின் தலைவர்களையும் அழிப்பது. இது இந்திரனைத் துன்புறுத்தாதபடி நான் இதைத் தூரத்தில் எறிவேன்.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच् । इत्युक्त्वा तं करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रात्समुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणांभसि

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து தோன்றிய தன் சொந்த தேஜஸான அதிசய அக்கினியை அவர் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, உப்புநீர் கடலில் எறிந்தார்।

Verse 51

ततश्चांतर्दधे रुद्रो महालीलाकरः प्रभुः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

அதன்பின் மகாலீலை புரியும் ஆண்டவன் ருத்ரன் கண்களுக்கு மறைந்தான். அச்சம் நீங்கிய குரு (பிருஹஸ்பதி) மற்றும் சக்ரன் (இந்திரன்) இருவரும் உன்னதமான நலம்-அமைதியை அடைந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 52

यदर्थं गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य वै । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

எதற்காக அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்களோ, அந்த இறைவனின் தரிசனத்தைப் பெற்றவுடன் குருவும் சக்ரனும் குறிக்கோள் நிறைவேறியவர்களாய், மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.