अध्याय ५५ — बाणस्य पुनर्युद्धप्रवृत्तिः (Bāṇa’s Renewed Engagement in Battle)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात श्राविता मे त्वया मुने

வியாசர் கூறினார்: ஓ எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரரே, பிரம்ம புத்திரரே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ முனிவரே, அன்பானவரே, இந்த அற்புதமான கதையை நீர் எனக்குக் கூறினீர்.

Verse 2

जृंभिते जृंभणास्त्रेण हरिणा समरे हरे । हते बाणबले बाणः किमकार्षीच्च तद्वद

போரில் ஹரி (கிருஷ்ணர்) ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் ஹரனை (சிவனை) கொட்டாவி விடவும் தளர்வடையவும் செய்தபோது, பாணனின் படை அழிக்கப்பட்டபோது, பாணன் அடுத்து என்ன செய்தான்? அதையும் கூறுங்கள்.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ कथां च परमाद्भुताम् । कृष्णशंकरयोस्तात लोकलीलानुसारिणोः

சனத்குமாரர் கூறினார்: ஓ மகா அறிவாளியான வியாசரே, உலக நடைமுறைக்கு ஏற்பத் தங்கள் தெய்வீக லீலைகளைப் புரியும் கிருஷ்ணர் மற்றும் சங்கரரைப் பற்றிய இந்த மிக அற்புதமான கதையைக் கேளுங்கள்.

Verse 5

शयिते लीलया रुद्रे सपुत्रे सगणे सति । बाणो विनिर्गतो युद्धं कर्तुं कृष्णेन दैत्यराट्

ருத்ரர் தம் புதல்வர்களுடனும் கணங்களால் சூழப்பட்டும் விளையாட்டெனத் துயில்கொண்டிருந்தபோது, தைத்யராஜன் பாணன் கிருஷ்ணனுடன் போர் செய்யப் புறப்பட்டான்।

Verse 6

कुंभांडसंगृहीताश्वो नानाशस्त्रास्त्रधृक् ततः । चकार युद्धमतुलं बलिपुत्रो महाबलः

பின்னர் கும்பாண்டனிடமிருந்து கைப்பற்றிய குதிரையில் ஏறி, பலவகை ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் தாங்கிய பலியின் மகாபலமுள்ள மகன் ஒப்பற்ற போரை நிகழ்த்தினான்।

Verse 7

दृष्ट्वा निजबलं नष्टं स दैत्येन्द्रोऽत्यमर्षितः । चकार युद्धमतुलं बलि पुत्रो महाबलः

தன் படை அழிந்ததைப் பார்த்த அந்த தைத்யேந்திரன் மிகுந்த சீற்றமடைந்தான்; அப்போது பலியின் மகாபலமுள்ள மகன் ஒப்பற்ற போரைத் தொடங்கினான்।

Verse 8

श्रीकृष्णोपि महावीरो गिरिशाप्तमहाबलः । उच्चैर्जगर्ज तत्राजौ बाणं मत्वा तृणोपमम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும்—மகாவீரன், கிரீசன் (சிவன்) ஆணையால் பேர்பலம் பெற்றவன்—போர்க்களத்தில் பாணனை புல்லினைப் போல எண்ணி உரக்க கர்ஜித்தான்।

Verse 9

धनुष्टंकारयामास शार्ङ्गाख्यं निजमद्भुतम् । त्रासयन्बाणसैन्यं तदवशिष्टं मुनीश्वर

முனீஸ்வரா, அவன் தன் அதிசயமான ‘சார்ங்க’ எனப்படும் வில்லைக் கடும் முழக்கத்துடன் டங்காரம் செய்யச் செய்தான்; அதனால் பாணனின் மீதமிருந்த படை அஞ்சியது।

Verse 10

तेन नादेन महता धनुष्टंकारजेन हि । द्यावाभूम्योरंतरं वै व्याप्तमासीदनंतरम्

அந்த வில்-டங்காரத்தால் எழுந்த மாபெரும் முழக்கம், ஒரு கணத்தில் வானும் பூமியும் இடையிலுள்ள முழு வெளிக்குமாகப் பரவியது।

Verse 11

चिक्षेप विविधान्बाणान्बाणाय कुपितो हरिः । कर्णान्तं तद्विकृष्याथ तीक्ष्णानाशीविषोपमान्

கோபமடைந்த ஹரி (விஷ்ணு) பாணன் மீது பல வகையான அம்புகளை எய்தார். பின்னர், தனது வில்லைக் காது வரை இழுத்து, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற கூர்மையான அம்புகளைச் செலுத்தினார்.

Verse 12

आयातांस्तान्निरीक्ष्याऽथ स बाणो बलिनन्दनः । अप्राप्तानेव चिच्छेद स्वशरैस्स्वधनुश्च्युतैः

அப்போது பலியின் மகனான பாணன் அந்த அம்புகள் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, தனது வில்லிலிருந்து விடுத்த அம்புகளால் அவை தன்னை அடைவதற்கு முன்பே அவற்றைத் துண்டித்தான்.

Verse 13

पुनर्जगर्ज स विभुर्बाणो वैरिगणार्दनः । तत्रसुर्वृष्णयस्सर्वे कृष्णात्मानो विचेतसः

பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவனான அந்த வலிமைமிக்க பாணன் மீண்டும் கர்ஜித்தான். அப்போது கிருஷ்ணனிடம் மனதைச் செலுத்தியிருந்த விருஷ்ணிகள் அனைவரும் அச்சமடைந்து கலக்கமுற்றனர்.

Verse 14

स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं चिक्षेप निजसायकान् । स कृष्णायातिशूराय महागर्वो बलेस्सुतः

பகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, மிக அகந்தையுடைய பலியின் புதல்வன், போருக்கு அணுகும் அதிவீரன் கிருஷ்ணன் மீது தன் அம்புகளை எறிந்தான்।

Verse 15

कृष्णोपि तानसंप्राप्तानच्छिनत्सशरैर्द्रुतम् । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजममरारि महाबलः

மகாபலன் கிருஷ்ணனும்—தேவர்களின் பகைவர்களின் பகைவன்—சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, விரைந்த அம்புகளால் வந்தவர்களை உடனே வெட்டி வீழ்த்தினான்।

Verse 16

रामादयो वृष्णयश्च स्वंस्वं योद्धारमाहवे । निजघ्नुर्बलिनस्सर्वे कृत्वा क्रोधं समाकुलाः

அப்போது போர்க்களத்தில் ராமன் முதலியோரும் வ்ருஷ்ணி வீரர்களும்—ஒவ்வொருவரும் தம் தம் எதிரியோனை வீழ்த்தினர். எல்லா வல்லவர்களும் கோபத்தால் கலங்கி பகைவரை அழித்தனர்.

Verse 17

इत्थं चिरतरं तत्र बलिनोश्च द्वयोरपि । बभूव तुमुलं युद्धं शृण्वतां विस्मयावहम्

இவ்வாறு அங்கே அந்த இரு வல்லவர்களுக்கிடையே நீண்ட நேரம் கடும் போர் நடந்தது; அதை கேட்டவர்களுக்கும் அது வியப்பை அளித்தது.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तत्र क्रोधं कृत्वाऽतिपक्षिराट् । बाणासुरबलं सर्वं पक्षाघातैरमर्दयत्

அந்த வேளையில் அங்கே பறவைகளின் அரசன் கருடன் கோபம் கொண்டு, தன் இறக்கை அடிகளால் பாணாசுரனின் முழுப் படையையும் நசுக்கினான்.

Verse 19

मर्दितं स्वबलं दृष्ट्वा मर्दयंतं च तं बली । चुकोपाति बलेः पुत्रः शैवराड् दितिजेश्वरः

தன் படை நசுங்கியதைப் பார்த்தும், அந்த வல்லவன் தொடர்ந்து அவர்களை மிதித்தழிப்பதையும் கண்டும், பலியின் மகன்—தைத்தியேசன், சைவ அரசன்—கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தான்।

Verse 20

स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं सहस्रभुजवान्द्रुतम् । महत्पराक्रमं चक्रे वैरिणां दुस्सहं स वै

திரு சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, அந்த ஆயிரம் கரங்களுடையவன் விரைந்து செயல்பட்டு, பகைவர்க்கு தாங்கமுடியாத மாபெரும் வீரத்தை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 21

चिक्षेप युगपद्बाणानमितांस्तत्र वीरहा । कृष्णादिसर्वयदुषु गरुडे च पृथक्पृथक्

அங்கே வீரஹா ஒரே நேரத்தில் எண்ணற்ற அம்புகளை எறிந்தான்—கிருஷ்ணன் மீது, எல்லா யாதவர்கள்மீதும், கருடன்மீதும்—ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக।

Verse 22

जघानैकेन गरुडं कृष्णमेकेन पत्त्रिणा । बलमेकेन च मुने परानपि तथा बली

ஒரு இறகால் அவன் கருடனை வீழ்த்தினான்; இன்னொரு இறகால் கிருஷ்ணனைத் தாழ்த்தினான்; மேலும் ஒரு இறகால், முனியே, அந்த வல்லவன் பிறரின் வலிமையையும் சிதைத்தான்।

Verse 23

ततः कृष्णो महावीर्यो विष्णुरूपस्सुरारिहा । चुकोपातिरणे तस्मिञ्जगर्ज च महेश्वरः

அப்போது மகாவீரன் கிருஷ்ணன்—விஷ்ணுரூபம் கொண்டு தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன்—அந்தப் போரில் கடும் கோபம் கொண்டான்; மகேஸ்வரனும் அங்கே பேர்முழக்கமாய் கர்ஜித்தான்।

Verse 24

जघान बाणं तरसा शार्ङ्गनिस्सृतसच्छरैः । अति तद्बलमत्युग्रं युगपत्स्मृतशंकरः

அப்போது சார்ங்கத்திலிருந்து புறப்பட்ட சிறந்த அம்புகளால் அவர் விரைவாக பாணனைத் தாக்கி வீழ்த்தினார். பாணனின் வலிமை மிகக் கொடியதாயினும், அந்தக் கணமே சங்கரனை நினைத்ததனால் ஒரே நேரத்தில் அடக்கப்பட்டான்।

Verse 25

चिच्छेद तद्धनुश्शीघ्रं छत्रादिकमना कुलः । हयांश्च पातयामास हत्वा तान्स्वशरैर्हरिः

அமைதியுடன் ஹரி உடனே அந்த வில்லையும், குடை முதலான அரசச் சின்னங்களையும் துண்டு துண்டாக வெட்டினார். பின்னர் தன் அம்புகளால் குதிரைகளை கொன்று தரையில் விழச் செய்தார்।

Verse 26

बाणोऽपि च महावीरो जगर्जाति प्रकुप्य ह । कृष्णं जघान गदया सोऽपतद्धरणीतले

அப்போது மகாவீரன் பாணனும் கடும் கோபத்தில் கர்ஜித்து, கதையால் கிருஷ்ணனை அடித்தான்; கிருஷ்ணன் தரைமேல் விழுந்தான்।

Verse 27

उत्थायारं ततः कृष्णो युयुधे तेन शत्रुणा । शिवभक्तेन देवर्षे लोकलीलाऽनुसारतः

பின்னர் கிருஷ்ணன் எழுந்து, தேவரிஷியே, உலக லீலைக்கேற்ப, சிவபக்தனான அந்த எதிரியுடன் போரிட்டான்।

Verse 28

एवं द्वयोश्चिरं काल बभूव सुमहान्रणः । शिवरूपो हरिः कृष्णः स च शैवोत्तमो बली

இவ்வாறு இருவருக்கும் நீண்ட காலம் மிகப் பெரிய போர் நடந்தது. ஹரி எனும் கிருஷ்ணன் சிவரூபம் தாங்கி நின்றான்; அந்த பாணனும் பரம சைவபக்தனாகவும் வலிமைமிக்க வீரனாகவும் விளங்கினான்।

Verse 29

कृष्णोऽथ कृत्वा समरं चिरं बाणेन वीर्यवान् । शिवाऽऽज्ञया प्राप्तबलश्चुकोपाति मुनीश्वरः

அப்போது வீரமிகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணனுடன் நீண்ட நேரம் போர் செய்து சினமுற்றான்; சிவனின் ஆணையால் வலம்பெற்ற அந்த முனீஸ்வரன் மீது அவன் கோபம் கொண்டான்.

Verse 30

ततस्सुदर्शनेनाशु कृष्णो बाणभुजान्बहून् । चिच्छेद भगवाञ्शंभु शासनात्परवीरहा

பின்னர் பகவான் சம்புவின் ஆணையினால் சுதர்சனத்தைத் தாங்கிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணனின் பல கரங்களை விரைவில் வெட்டினான்; பகை வீரர்களை அழிப்பவனானான்.

Verse 31

अवशिष्टा भुजास्तस्य चत्वारोऽतीव सुन्दराः । गतव्यथो बभूवाशु शंकरस्य प्रसादतः

சங்கரரின் அருளால் அவனுக்கு மீதமிருந்த நான்கு கரங்களும் மிக அழகியவையாக ஆனது; அவன் விரைவில் வேதனை மற்றும் துயரிலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 32

गतस्मृतिर्यदा बाण शिरश्छेत्तुं समुद्यतः । कृष्णो वीरत्वमापन्नस्तदा रुद्रस्समुत्थितः

நினைவு மயங்கிய பாணன் (கிருஷ்ணனின்) தலையை வெட்ட எழுந்தபோது, கிருஷ்ணன் வீரத் தீர்மானத்தில் உறுதியாக நின்றபோது, அந்நேரமே ருத்ரன் எழுந்தான் (தடுக்க).

Verse 33

रुद्र उवाच । भगवन्देवकीपुत्र यदाज्ञप्तं मया पुरा । तत्कृतं च त्वया विप्र मदाज्ञाकारिणा सदा

ருத்ரன் கூறினார்—பகவானே, தேவகியின் புதல்வனே! நான் முன்பு ஆணையிட்டதை, ஓ விப்ரா, நீ நிறைவேற்றினாய்; ஏனெனில் நீ எப்போதும் என் ஆணைக்கேற்ப நடப்பவன்।

Verse 34

मा बाणस्य शिरश्छिंधि संहरस्व सुदर्शनम् । मदाज्ञया चक्रमिदं स्यान्मोघं मज्जने सदा

பாணனின் தலையை வெட்டாதே; சுதர்சனச் சக்கரத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள். என் ஆணையால் அவனை மூழ்கடிக்கவும்/அழிக்கவும் இது எப்போதும் பயனற்றதாக இருக்கட்டும்.

Verse 35

दत्तं मया पुरा तुभ्यमनिवार्यं रणे तव । चक्रं जयं च गोविन्द निवर्तस्व रणात्ततः

ஓ கோவிந்தா! முன்பு உன் போருக்காகத் தடையற்ற சுதர்சனச் சக்கரத்தையும் வெற்றியையும் நான் அளித்தேன்; ஆகவே இப்போது அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து விலகிச் செல்.

Verse 36

दधीचे रावणे वीरे तारकादिपुरेष्वपि । विना मदाज्ञां लक्ष्मीश रथाङ्गं नामुचः पुरा

ஓ லக்ஷ்மீபதி! ததீசி, வீர ராவணன், தாரகா முதலிய நகரங்களிலும் என் ஆணையின்றி சக்கரம் விடப்படவில்லை; முன்னர் நாமுசியின்மேலும் அது எறியப்படவில்லை।

Verse 37

त्वं तु योगीश्वरस्स्साक्षात्परमात्मा जनार्दन । विचार्यतां स्वमनसा सर्वभूतहिते रतः

ஆனால் ஓ ஜனார்தனா! நீயே நேரடியாக யோகீஸ்வரன்; பரமாத்மா. ஆகவே உன் மனத்தில் சிந்தித்து, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு செயல் புரிவாயாக।

Verse 38

वरमस्य मया दत्तं न मृत्युर्भयमस्ति वै । तन्मे वचस्सदा सत्यं परितुष्टोस्म्यहं तव

நான் அவனுக்கு இந்த வரத்தை அளித்தேன்—அவனுக்கு மரணப் பயம் இல்லை. ஆகவே என் வாக்கு எப்போதும் உண்மையாக நிலைக்கட்டும்; நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்।

Verse 39

पुराऽयं गर्वितो मत्तो युद्धं देहीति मेऽब्रवीत् । भुजान्कण्डूयमानस्तु विस्मृतात्मगतिर्हरे

முன்னொரு காலத்தில் இவன் அகந்தையால் மயங்கி என்னிடம்—“எனக்கு யுத்தம் அருள்வாய்” என்றான். ஹே ஹரி, தோள்களைச் சொறிந்தபடியே திமிரில் தன் ஆத்மநெறியை மறந்தான்.

Verse 40

तदाहमशपं तं वै भुजच्छेत्ताऽऽगमिष्यति । अचिरेणातिकालेन गतगर्वो भविष्यसि

அப்போது நான் அவனைச் சபித்தேன்—“உன் தோள்களை வெட்டுபவன் நிச்சயம் வருவான். விரைவில், அதிக காலமின்றி; உன் அகந்தை சிதைந்து நீ நிரஹங்காரனாவாய்.”

Verse 41

मदाज्ञया हरिः प्राप्तो भुजच्छेत्ता तवाऽथ वै । निवर्तस्व रणाद्गच्छ स्वगृहं सवधूवरः

“என் ஆணையினால் ஹரி வந்துள்ளார்—அவன் நிச்சயமாக உன் கரங்களை வெட்டுபவன். ஆகவே இந்தப் போரிலிருந்து விலகி, மணமகளுடன் உன் இல்லத்திற்குச் செல், ஓ சிறந்தவனே.”

Verse 42

इत्युक्तः स तयोमैत्रीं कारयित्वा महेश्वरः । तममुज्ञाप्य सगणः सपुत्रः स्वालयं ययौ

இவ்வாறு கூறி மகேஸ்வரன் அவரிருவருக்கும் நட்பை ஏற்படுத்தினார். பின்னர் அவனுக்கு அனுமதி அளித்து, சிவன் தம் கணங்களுடனும் தம் புதல்வனுடனும் தம் தாமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभोस्संहृत्य च सुदर्शनम् । अक्षतांगस्तु विजयी तत्कृष्णोंतःपुरं ययौ

சனத்குமாரர் கூறினார்—சம்புவின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவர் சுதர்சனச் சக்கரத்தைத் திரும்பப் பெற்றார். உடல் காயமின்றி வெற்றி பெற்ற அந்தக் கிருஷ்ணன் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 44

अनिरुद्धं समाश्वास्य सहितं भार्यया पुनः । जग्राह रत्नसंघातं बाणदत्तमनेकशः

மனைவியுடன் மீண்டும் இருந்த அனிருத்தனை ஆறுதல் கூறி, பாணன் பலமுறை அளித்த மணிக்குவியல்களை அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டனர்।

Verse 45

तत्सखीं चित्रलेखां च गृहीत्वा परयोगिनीम् । प्रसन्नोऽभूत्ततः कृष्णः कृतकार्यः शिवाज्ञया

பின்னர் அவளின் தோழி, பரம யோகினி சித்ரலேகையை உடன் அழைத்துக் கொண்டு, சிவஆணையின்படி பணி நிறைவேறியதால் கிருஷ்ணன் மகிழ்ந்தான்।

Verse 46

हृदा प्रणम्य गिरिशमामंत्र्य च बलेस्तुतम् । परिवारसमेतस्तु जगाम स्वपुरीं हरिः

இதயமாரக் கிரீசன் (சிவபெருமான்) முன் வணங்கி, தம்மைத் துதித்த பலியிடம் மரியாதையுடன் விடைபெற்று, பரிவாரத்துடன் ஹரி (விஷ்ணு) தம் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 47

पथि जित्वा च वरुणं विरुद्धं तमनेकधा । द्वारकां च पुरीं प्राप्तस्समुत्सवसमन्वितः

வழியில் பலவிதமாக எதிர்த்த வருணனை வென்று, பெரும் விழாக்களும் கொண்டாட்டங்களும் சூழ, அவர் துவாரகா நகரை அடைந்தார்।

Verse 48

विसर्जयित्वा गरुडं सखीन्वीक्ष्योपहस्य च । द्वारकायां ततो दृष्ट्वा कामचारी चचार ह

கருடனை விடுத்து, நண்பர்களை நோக்கி மென்மையாகச் சிரித்து; பின்னர் துவாரகையைப் பார்த்து, விருப்பம்போல் செல்லும் அவர் அங்கே சுதந்திரமாக உலாவினார்।

Verse 55

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखंडे बाणभुजकृंतनगर्वापहारवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘பாணனின் கரங்களை வெட்டி அவன் அகந்தையை அகற்றிய வர்ணனை’ எனும் ஐம்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।