अनिरुद्धापहरणानन्तरं कृष्णस्य शोणितपुरगमनम् तथा रुद्रकृष्णयुद्धारम्भः | After Aniruddha’s Abduction: Kṛṣṇa Marches to Śoṇitapura and the Rudra–Kṛṣṇa Battle Begins
அத்தியாயம் 54-ல் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—கும்பாண்டனின் மகள் அனிருத்தனை அபகரித்த பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ன செய்தான் என்று. சனத்குமாரர் கூறுகிறார்: பெண்களின் அழுகுரல் எங்கும் ஒலிக்கிறது; கிருஷ்ணன் துயரத்தில் கலங்குகிறான்; அனிருத்தன் காணாமையால் காலம் சோகத்தில் செல்கிறது. நாரதர் அனிருத்தனின் சிறைநிலை மற்றும் சூழ்நிலையை அறிவிக்க, வ்ருஷ்ணிகளின் பதற்றம் மேலும் பெருகுகிறது. அனைத்தையும் அறிந்த கிருஷ்ணன் போர் தீர்மானம் செய்து கருடனை (தார்க்ஷ்யன்) அழைத்து உடனே சோணிதபுரம் நோக்கி புறப்படுகிறான். பிரத்யும்னன், யுயுதானன் (சாத்யகி), சாம்பன், சாரணன் மற்றும் ராம-கிருஷ்ணரின் பிற துணைவர்கள் உடன் செல்கிறார்கள். பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் நான்கு திசைகளிலும் பாணனின் நகரை முற்றுகையிட்டு தோட்டங்கள், மதில்கள், கோபுரங்கள், வாயில்களை சேதப்படுத்துகிறார்கள். தாக்குதலைக் கண்ட பாணன் சமமான படையுடன் கோபமாக வெளியே வருகிறான். பாணனுக்காக ருத்ரன் (சிவன்) தன் மகனும் பிரமதர்களும் உடன் நந்தியில் ஏறி வந்து, ருத்ரன் தலைமையில் கிருஷ்ணப் படையும் பாணன் பாதுகாவலர்களும் இடையே பயங்கரமும் அதிசயமும் ஆன போர் தொடங்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । अनिरुद्धे हृतै पौत्रे कृष्णस्य मुनिसत्तम । कुंभांडसुतया कृष्णः किमकार्षीद्धि तद्वद
வியாசர் கூறினார்—முனிவரே சிறந்தவரே! கும்பாண்டனின் மகள் கிருஷ்ணனின் பேரன் அனிருத்தனை அபகரித்தபோது, அப்போது கிருஷ்ணன் என்ன செய்தான்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 2
सनत्कुमार उवाच । ततो गतेऽनिरुद्धे तु तत्स्त्रीणां रोदनस्वनम् । श्रुत्वा च व्यथितः कृष्णो बभूव मुनिसत्तम
சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே சிறந்தவரே! அனிருத்தன் சென்றபின் பெண்களின் அழுகுரலைக் கேட்டு கிருஷ்ணன் மிகுந்த வேதனையடைந்தான்।
Verse 3
अपश्यतां चानिरुद्धं तद्बंधूनां हरेस्तथा । चत्वारो वार्षिका मासा व्यतीयुरनुशोचताम्
அனிருத்தனை காணாததால் அவனுடைய உறவினரும், ஹரியின் உறவினரும் புலம்பினர்; புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில் மழைக்காலத்தின் நான்கு மாதங்கள் கடந்தன।
Verse 4
नारदात्तदुपाकर्ण्य वार्तां बद्धस्य कर्म च । आसन्सुव्यथितास्सर्वे वृष्णयः कृष्णदेवताः
நாரதரிடமிருந்து கட்டப்பட்டவனின் (அனிருத்தனின்) செய்தியையும் அவனைச் சார்ந்த நிகழ்வுகளையும் கேட்டதும், கிருஷ்ணனை இஷ்டதெய்வமாகக் கொண்ட எல்லா வ்ருஷ்ணிகளும் மிகுந்த துயருற்றனர்।
Verse 5
कृष्णस्तद्वृत्तमखिलं श्रुत्वा युद्धाय चादरात् । जगाम शोणितपुरं तार्क्ष्यमाहूय तत्क्षणात्
கிருஷ்ணன் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் கேட்டு போருக்கு ஆவலுடன், உடனே தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) ஐ அழைத்து, துரிதமாக சோணிதபுரத்திற்குப் புறப்பட்டான்।
Verse 6
प्रद्युम्नो युयुधानश्च गतस्सांबोथ सारणः । नंदोपनंदभद्राद्या रामकृष्णानुवर्तिनः
பிரத்யும்னனும் யுயுதானனும் புறப்பட்டனர்; சாம்பனும் சாரணனும் சென்றனர். நந்தன், உபநந்தன், பத்ரன் முதலிய ராம-கிருஷ்ணரைத் தொடர்ந்து நிற்பவர்களும் கூடச் சென்றனர்।
Verse 7
अक्षौहिणीभिर्द्वादशभिस्समेतासर्वतो दिशम् । रुरुधुर्बाणनगरं समंतात्सात्वतर्षभाः
பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் கூடிய சாத்த்வதர்களின் தலைசிறந்த வீரர்கள், பாணனின் நகரத்தை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து முற்றிலும் முற்றுகையிட்டனர்।
Verse 8
भज्यमानपुरोद्यानप्राकाराट्टालगोपुरम् । वीक्ष्यमाणो रुषाविष्टस्तुल्यसैन्योभिनिर्ययौ
நகரத்தின் தோட்டங்கள், மதில்கள், காவற்கோபுரங்கள், வாயில்கோபுரங்கள் சிதைவதைப் பார்த்து அவன் கோபம் பொங்க, சமபல சேனையுடன் எதிர்கொள்ள வெளியே வந்தான்।
Verse 9
बाणार्थे भगवान् रुद्रस्ससुतः प्रमथैर्वृतः । आरुह्य नन्दिवृषभं युद्धं कर्त्तुं समाययौ
பாணனுக்காக பகவான் ருத்ரர் தம் புதல்வனுடன், பிரமதர்களால் சூழப்பட்டு, நந்தி வृषபத்தில் ஏறி போருக்காக முன்னே வந்தார்।
Verse 10
आसीत्सुतुमुलं युद्धमद्भुतं लोमहर्षणम् । कृष्णादिकानां तैस्तत्र रुद्राद्यैर्बाणरक्षकैः
அப்போது அங்கே மிகத் தும்மலான, அதிசயமான, மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் போர் எழுந்தது—ஒருபுறம் கிருஷ்ணன் முதலியோர்; மறுபுறம் ருத்ரர் முதலிய அம்பேந்திய காவலர்கள், அம்புகளால் பாதுகாத்தனர்।
Verse 11
कृष्णशंकरयोरासीत्प्रद्युम्नगुहयोरपि । कूष्मांडकूपकर्णाभ्यां बलेन सह संयुगः
கிருஷ்ணன் மற்றும் சங்கரன் (சிவன்) இடையே கடும் மோதல் நிகழ்ந்தது. அதுபோலப் பிரத்யும்னன் மற்றும் குகன் (கார்த்திகேயன்) போரிட்டனர்; பலராமன் கூஷ்மாண்டன், கூபகர்ணன் ஆகியோருடன் சமரிட்டான்।
Verse 12
सांबस्य बाणपुत्रेण बाणेन सह सात्यकेः । नन्दिना गरुडस्यापि परेषां च परैरपि
சாம்பன் பாணனின் மகனுடன் போரிட்டான்; சாத்தியகி பாணனுடனே மோதினான். நந்தி கருடனை எதிர்கொண்டான்; மற்ற வீரர்களும் தத்தம் எதிரிகளுடன் சமரிட்டனர்।
Verse 13
ब्रह्मादयस्सुराधीशा मुनयः सिद्धचारणाः । गंधर्वाऽप्सरसो यानैर्विमानैर्द्रष्टुमागमन्
பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் அதிபதிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், மேலும் கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்கள் தத்தம் வாகனங்களிலும் தெய்வ விமானங்களிலும் ஏறி அந்த அதிசய நிகழ்வை காண வந்தனர்.
Verse 14
प्रमथैर्विविधाकारै रेवत्यंतैः सुदारुणम् । युद्धं बभूव विप्रेन्द्र तेषां च यदुवंशिनाम्
ஓ விப்ரேந்திரா! ரேவதி முதலியவர்களுடன் பல்வேறு வடிவங்களைக் கொண்ட பிரமதர்கள் மற்றும் யது வம்ச வீரர்கள் இடையே மிகக் கொடிய போர் எழுந்தது.
Verse 15
भ्रात्रा रामेण सहितः प्रद्युम्नेन च धीमता । कृष्णश्चकार समरमतुलं प्रमथैस्सह
சகோதரன் ராமனும் ஞானமிகு பிரத்யும்னனும் உடன், கிருஷ்ணன் சிவனின் பிரமத கணங்களுடன் சேர்ந்து ஒப்பற்ற போரை நிகழ்த்தினான்.
Verse 16
तत्राग्निनाऽभवद्युद्धं यमेन वरुणेन च । विमुखेन त्रिपादेन ज्वरेण च गुहेन च
அங்கே அக்னி, யமன், வருணன் ஆகியோருடனும்; மேலும் விமுகன், திரிபாதன், ஜ்வரம், குகன் ஆகியோருடனும் போர் நிகழ்ந்தது.
Verse 17
प्रमथैर्विविधाकारैस्तेषामन्यं तदारुणम् । युद्धं बभूव विकटं वृष्णीनां रोमहर्षणम्
பின்னர் பலவகை வடிவங்களையுடைய சிவனின் பிரமத கணங்களுடன் இன்னொரு கொடூரப் போர் எழுந்தது—மிகவும் பயங்கரம்—விருஷ்ணிகளின் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது.
Verse 18
विभीषिकाभिर्बह्वीभिः कोटरीभिः पदेपदे । निर्ल्लज्जाभिश्च नारीभिः प्रबलाभिरदूरतः
ஒவ்வொரு அடியிலும் பல பயங்கர அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் குகைபோன்ற பள்ளங்கள் தோன்றின; மேலும் தூரமல்லாமல் வலிமைமிக்க, வெட்கமற்ற ராட்சசி‑பெண்களும் காணப்பட்டனர்—எங்கும் அச்சத்தின் அறிகுறிகள் எழுந்தன।
Verse 19
शंकरानुचराञ्शौरिर्भूतप्रमथगुह्यकान् । द्रावयामास तीक्ष्णाग्रैः शरैः शार्ङ्गधनुश्च्युतैः
அப்போது சௌரி (விஷ்ணு) சார்ங்க வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட கூர்முனை அம்புகளால் சங்கரனின் அனுசரர்கள்—பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர் ஆகிய கணங்களைத் துரத்தி சிதறடித்தான்।
Verse 20
एवं प्रद्युम्नप्रमुखा वीरा युद्धमहोत्सवाः । चक्रुर्युद्धं महाघोरं शत्रुसैन्यं विनाशयन्
இவ்வாறு பிரத்யும்னன் முதலிய வீரர்கள் போரையே பெருவிழாவென மகிழ்ந்து, பகைச் சேனையை அழித்தபடியே மிகக் கொடிய போரை நடத்தினர்.
Verse 21
विशीर्यमाणं स्वबलं दृष्ट्वा रुद्रोत्यमर्षणः । क्रोधं चकार सुमहन्ननाद च महोल्बणम्
தன் படை சிதறி நொறுங்குவதைக் கண்டு, போரில் தாங்கமுடியாத ருத்ரன் பேர்கோபம் கொண்டான்; மிகப் பிரசண்டமாக அச்சமூட்டும் பெருஞ்சத்தம் எழுப்பினான்.
Verse 22
तच्छ्रुत्वा शंकरगणा विनेदुर्युयुधुश्च ते । मर्दयन्प्रतियोद्धारं वर्द्धिताश्शंभुतेजसा
அதைக் கேட்ட சங்கரனின் கணங்கள் முழங்கினர்; அவர்கள் போரில் ஈடுபட்டனர். சம்புவின் தேஜஸால் வலிமைபெற்று எதிர் வீரர்களை நசுக்கினர்.
Verse 23
पृथग्विधानि चायुक्तं शार्ङ्गास्त्राणि पिनाकिने । प्रत्यक्षैश्शमयामास शूलपाणिरविस्मितः
அப்போது திரிசூலதாரி, வியப்பின்றி, பினாகி (சிவன்) மீது விடப்பட்ட சார்ங்கஜன்யமான பலவகை அஸ்திரங்களை அனைவரும் காணுமாறு நேரிலேயே அடக்கினார்।
Verse 24
ब्रह्मास्त्रस्य च ब्रह्मास्त्रं वायव्यस्य च पार्वतम् । आग्नेयस्य च पार्जन्यं नैजं नारायणस्य च
பிரம்மாஸ்திரத்துக்கு எதிராக பிரம்மாஸ்திரமே; வாயவ்யாஸ்திரத்துக்கு பார்வதாஸ்திரம்; ஆக்னேயாஸ்திரத்துக்கு பார்ஜன்யாஸ்திரம்; நாராயணாஸ்திரத்துக்கு தன் இயல்பான சொந்த சக்தியையே அவர் நிறுத்தினார்।
Verse 25
कृष्णसैन्यं विदुद्राव प्रतिवीरेण निर्जितम् । न तस्थौ समरे व्यास पूर्णरुद्रसुतेजसा
வியாசரே! எதிர்வீரனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதால் கிருஷ்ணரின் படை சிதறி ஓடியது. அந்த வீரனின் முழுமையான ருத்ரஜ ஒளிமிகு வல்லமையால் போரில் நிலைக்க இயலவில்லை.
Verse 26
विद्राविते स्वसैन्ये तु श्रीकृष्णश्च परंतपः । स्वं ज्वरं शीतलाख्यं हि व्यसृजद्दारुणं मुने
முனிவரே! தன் படை ஓடிப்போனபோது, பகைவரைத் தகைக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ‘சீதல’ எனப்படும் தமது கொடிய ஜ்வரத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
Verse 27
विद्राविते कृष्णसैन्ये कृष्णस्य शीतलज्वरः । अभ्यपद्यत तं रुद्रं मुने दशदिशो दहन्
கிருஷ்ணரின் சேனை விரட்டப்பட்டபோது, முனிவரே, கிருஷ்ணனுடைய சீதல-ஜ்வரம் பத்து திசைகளையும் எரியச் செய்து அந்த ருத்ரனைச் சரணடைந்தது।
Verse 28
महेश्वरोथऽ तं दृष्ट्वायांतं स्वं विसृजज्ज्वरम् । माहेश्वरो वैष्णवश्च युयुधाते ज्वरावुभौ
அப்போது மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவன் அணுகுவதைப் பார்த்து தன் ஜ்வராஸ்திரத்தை விடுத்தான். பின்னர் மாஹேஸ்வர ஜ்வரமும் வைஷ்ணவ ஜ்வரமும்—அந்த இரு ஜ்வரங்களும்—ஒருவரையொருவர் போரிட்டன।
Verse 29
वैष्णवोऽथ समाक्रदन्माहेश्वरबलार्दितः । अलब्ध्वा भयमन्यत्र तुष्टाव वृषभध्वजम्
அப்போது வைஷ்ணவன் மாஹேஸ்வர பலத்தால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு அலறினான்; வேறு எங்கும் அச்சத்திற்குச் சரண் கிடைக்காததால், வृषபத்வஜன்—பரமசிவன்—அவரைத் துதிக்கத் தொடங்கினான்।
Verse 30
अथ प्रसन्नो भगवान्विष्णुज्वरनुतो हरः । विष्णुशीतज्वरं प्राह शरणागतवत्सलः
அப்போது விஷ்ணு-ஜ்வரன் புகழ்ந்து வணங்க, பிரசன்னமான பகவான் ஹரன் (சிவன்) சரணாகதவத்ஸலனாய் விஷ்ணுவின் சீதஜ்வரத்திடம் கருணையுடன் உரைத்தான்।
Verse 31
महेश्वर उवाच । शीतज्वर प्रसन्नोऽहं व्येतु ते मज्ज्वराद्भयम् । यो नौ स्मरति संवादं तस्य न स्याज्ज्वराद्भयम्
மகேஸ்வரன் கூறினான்— “ஓ சீதஜ்வரா, நான் பிரசன்னன்; என் ஜ்வரத்தால் உனக்குள்ள அச்சம் நீங்குக. நம் இந்த உரையாடலை யார் நினைவுகூர்கிறாரோ, அவருக்கு ஜ்வரத்தால் பயம் இல்லை.”
Verse 32
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो रुद्रमानम्य गतो नारायणज्वरः । तं दृष्ट्वा चरितं कृष्णो विसिस्माय भयान्वितः
சனத்குமாரன் கூறினான்— “இவ்வாறு உபதேசிக்கப்பட்டதும் நாராயண-ஜ்வரம் ருத்ரனை வணங்கி விலகிச் சென்றது. அந்த அதிசய நிகழ்வைக் கண்ட கிருஷ்ணன் அச்சத்துடன் வியப்புற்றான்.”
Verse 33
स्कन्द प्रद्युम्नबाणौघैरर्द्यमानोऽथ कोपितः । जघान शक्त्या प्रद्युम्नं दैत्यसंघात्यमर्षणः
ஸ்கந்தன், பிரத்யும்னன் ஆகியோரின் அம்புக் குவியலால் கடுமையாக நெருக்கப்பட்ட அந்த தைத்யன் கோபமுற்றான். அவமதிப்பை சகிக்காத, தைத்யக் கூட்டங்களை அழிப்பவன், சக்தி ஆயுதத்தால் பிரத்யும்னனைத் தாக்கினான்।
Verse 34
स्कंदप्राप्तिहतस्तत्र प्रद्युम्नः प्रबलोपि हि । असृग्विमुंचन्गात्रेभ्यो बलेनापाक्रमद्रणात्
அங்கே ஸ்கந்தனின் தாக்குதலால், வலிமைமிக்க பிரத்யும்னனும் காயமுற்றான். உடலங்கங்களிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தபோதும், தன் வலிமையால் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கினான்।
Verse 35
कुंभांडकूपकर्णाभ्यां नानास्त्रैश्च समाहतः । दुद्राव बलभद्रोपि न तस्थेपि रणे बली
கும்பாண்டன், கூபகர்ணன் பலவகை ஆயுதங்களால் கடுமையாகத் தாக்கினர்; அதனால் காயமுற்ற வலிமைமிகு பலபத்ரனும் பின்னோக்கி ஓடினான், போரில் நிலைக்கவில்லை.
Verse 36
कृत्वा सहस्रं कायानां पीत्वा तोयं महार्णवात् । गरुडो नाशयत्यर्थाऽऽवर्तैर्मेघार्णवांबुभिः
ஆயிரம் உடல்களை ஏற்று, மகாசமுத்திரத்தின் நீரைப் பருகி, கருடன் மேகக் கடல்போன்ற நீரால் எழும் சுழல்களால் (அவர்களை) அழிக்கிறான்.
Verse 37
अथ क्रुद्धो महेशस्य वाहनो वृषभो बली । वेगेन महतारं वै शृंगाभ्यां निजघान तम्
அப்போது மகேஸ்வரனின் வலிமைமிகு ரிஷப-வாகனம் கோபமுற்று, பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்து, தன் கொம்புகளால் அந்த எதிரியைத் தாக்கியது.
Verse 38
शृंगघातविशीर्णांगो गरुडोऽतीव विस्मितः । विदुद्राव रणात्तूर्णं विहाय च जनार्दनम्
கொம்பின் அடியால் கருடனின் உடல் பிளந்து சிதறியது; மிகுந்த வியப்புடன் அவன் போர்க்களத்திலிருந்து விரைந்து ஓடி, ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) ஐ விட்டுவிட்டான்।
Verse 39
एवं जाते चरित्रं तु भगवान्देवकीसुतः । उवाच सारथिं शीघ्रं रुद्रतेजोतिविस्मितः
இவ்வாறு நிகழ்ந்தபோது, தேவகியின் புதல்வனான பகவான், ருத்ரனின் ஜ்வலிக்கும் தேஜஸால் மிகுந்த வியப்புற்று, உடனே தன் சாரதியிடம் கூறினார்।
Verse 40
श्रीकृष्ण उवाच । हे सूत शृणु मद्वाक्यं रथं मे वाहय द्रुतम् । महादेवसमीपस्थो यथा स्यां गदितुं वचः
ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—ஏ சுதா, என் சொல்லைக் கேள்; என் தேரை விரைவாக ஓட்டு, நான் மகாதேவரின் அருகில் சென்று என் செய்தியை உரைக்கும்படியாக.
Verse 41
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो हरिणा सूतो दारुकस्स्वगुणाग्रणीः । द्रुतं तं वाहयामास रथं रुद्रसमीपतः
சனத்குமாரர் கூறினார்—ஹரியின் ஆணையைக் கேட்டதும், தன் திறமையில் முதன்மையான தேரோட்டி தாருகன் அந்தத் தேரை விரைவாக ருத்ரரின் அருகே செலுத்தினான்.
Verse 42
अथ विज्ञापयामास नतो भूत्वा कृतांजलिः । श्रीकृष्णः शंकरं भक्त्या प्रपन्नो भक्तवत्सलम्
அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வணங்கி, கைகூப்பி, பக்தவத்ஸலனான சங்கரனை பக்தியுடன் சரணடைந்து தம் விண்ணப்பத்தைத் தெரிவித்தார்.
Verse 43
श्रीकृष्ण उवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । नमामि त्वाऽनंतशक्तिं सर्वात्मानं परेश्वरम्
ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, சரணடைந்தவர்களை அருள்புரிவோனே! முடிவிலா சக்தியுடையவனே, அனைவர் உள்ளத்திலும் உறையும் ஆத்மாவே, பரமேஸ்வரனே—உமக்கு வணங்குகிறேன்.
Verse 44
विश्वोत्पत्तिस्थाननाशहेतुं सज्ज्ञप्ति मात्रकम् । ब्रह्मलिंगं परं शांतं केवलं परमेश्वरम्
அந்த பிரம்மலிங்கம் பரமம், சாந்தம், தனிப்பரம்பொருளான பரமேசுவரன்; உலகின் தோற்றம், நிலை, லயத்திற்கு காரணமாய், பெயர்மட்டும் குறியீடாகச் சுட்டப்படுபவன்.
Verse 45
कालो दैवं कर्म जीवस्स्वभावो द्रव्यमेव च । क्षेत्रं च प्राण आत्मा च विकारस्तत्समूहकः
காலம், தெய்வநியதி, கர்மம், ஜீவன், சுவபாவம், திரவியம்; மேலும் க்ஷேத்திரம் (உடல்-க்ஷேத்திரம்), பிராணன், ஆத்மா—இவற்றின் மாற்றங்களுடன் இதுவே வெளிப்பட்ட இருப்பின் முழுத் தொகுதி.
Verse 46
बीजरोहप्रवाहस्तु त्वन्मायैषा जगत्प्रभो । तन्निबंधं प्रपद्येह त्वामहं परमेश्वरम्
ஓ உலகப் பிரபுவே! விதை முளைதல் போல் இடையறாது ஓடும் இப்பிரவாகம் உமது மாயையே. இதுவே ஜீவனைப் பிணைக்கும் பந்தம் என அறிந்து, நான் இங்கே உம்மையே பரமேசுவரனாகச் சரணடைகிறேன்.
Verse 47
नाना भावैर्लीलयैव स्वीकृतैर्निर्जरादिकान् । नूनं बिभषिं लोकेशो हंस्युन्मार्गान्स्वभावतः
ஓ லோகேசா! பல்வேறு பாவங்களாலும் லீலைமிகு உபாயங்களாலும் தேவர்கள் முதலியோரை நீர் வசப்படுத்தினீர். ஆகவே இயல்பாகவே அழிவை நோக்கி ஓடுவோரின் வழிகளை நீர் இப்போது கட்டுப்படுத்துகிறீர்.
Verse 48
त्वं हि ब्रह्म परं ज्योतिर्गूढं ब्रह्मणि वाङ्मये । यं पश्यंत्यमलात्मानमाकाशमिव केवलम्
நீரே பிரம்மம்—உயர்ந்த ஒளி—வேதவாணி எனும் பிரம்மத்தில் மறைந்திருப்பவர். தூய உள்ளத்தோர் உம்மை களங்கமற்ற ஆத்மாவாக, ஆகாயம் போல் தனித்தும் அனைத்திலும் பரவியுமாகக் காண்கிறார்.
Verse 49
त्वमेव चाद्यः पुरुषोऽद्वितीयस्तुर्य आत्मदृक् । ईशो हेतुरहेतुश्च सविकारः प्रतीयसे
நீரே ஆதிப் புருஷன், இரண்டற்றவன்—துரீயம், ஆத்ம சாட்சி. நீரே ஈசன்—காரணமும் காரணங்களின் காரணமும்; ஆயினும் வெளிப்பாட்டில் மாற்றமுடையவரெனத் தோன்றுகிறீர்.
Verse 50
स्वमायया सर्वगुणप्रसिद्ध्यै भगवन्प्रभो । सर्वान्वितः प्रभिन्नश्च सर्वतस्त्वं महेश्वर
ஓ பகவான் பிரபோ! எல்லா குணங்களும் வெளிப்பட்டு அறியப்படுவதற்காக உமது சொந்த மாயையால் நீர் ‘சர்வான்வித’னும் ‘பிரபின்ன’னுமாய் விளங்குகிறீர்; எவ்விதத்திலும் எங்கும் நீரே மகேஸ்வரன்।
Verse 51
यथैव सूर्योऽपिहितश्छायारूपाणि च प्रभो । स्वच्छायया संचकास्ति ह्ययं परमदृग्भवान्
ஓ பிரபோ! சூரியன் மறைக்கப்படும்போது தன் நிழலால் நிழல்-வடிவங்கள் தோன்றுவது போல, பரமத் திருஷ்டியான நீர் உமது மறைப்பு-சக்தியால் இந்தத் தோற்ற-லீலையை வெளிப்படுத்துகிறீர்।
Verse 52
गुणेनापिहितोपि त्वं गुणे व गुणान् विभो । स्वप्रदीपश्चकास्सि त्वं भूमन् गिरिश शंकर
ஓ விபோ! குணங்களால் மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், குணங்களின் உலகத்திலேயே குணங்களுக்கு அதிபதியாக நீர் நிற்கிறீர். ஓ பூமன், ஓ கிரீஷ, ஓ சங்கர! உமது சொந்த ஒளியால் நீர் தானே ஒளிர்கிறீர்।
Verse 53
त्वन्मायामोहितधियः पुत्रदारगृहादिषु । उन्मज्जंति निमज्जंति प्रसक्ता वृजिनार्णवे
உமது மாயையால் மயங்கிய அறிவுடையோர் மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றில் பற்றுக் கொள்கிறார்கள்; அந்தப் பற்றினால் பாவமும் துயரமும் நிறைந்த கடலில் மீண்டும் மீண்டும் மேலெழுந்தும் மூழ்கியும் அலைக்கழிக்கப்படுகிறார்கள்।
Verse 54
इति शिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे बाणाऽसुररुद्रकृष्णादियुद्धवर्णनं नाम चतुःपंचाशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரசம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘பாணாசுரன், ருத்ரன் (சிவன்), கிருஷ்ணன் முதலியோரின் போர் வர்ணனை’ எனும் ஐம்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 55
त्वदाज्ञयाहं भगवान्बाणदोश्छेत्तुमागतः । त्वयैव शप्तो बाणोऽयं गर्वितो गर्वहारिणा
உமது ஆணையினால் நான் பகவான், பாணனின் குற்றம்—அகந்தை—அறுக்க வந்தேன். அகந்தை நீக்குபவனாகிய நீயே சபித்தும், இவன் இன்னும் பெருமிதத்தில் மயங்குகிறான்।
Verse 56
निवर्त्तस्व रणा द्देव त्वच्छापो न वृथा भवेत् । आज्ञां देहि प्रभो मे त्वं बाणस्य भुजकृंतने
தேவனே, போரிலிருந்து விலகுங்கள்; உமது சாபம் வீணாகாதிருக்கட்டும். ஆண்டவனே, பாணனின் கரங்களை வெட்ட எனக்கு ஆணை அருளுங்கள்।
Verse 57
सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभुः श्रीकृष्णस्य मुनीश्वर । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा कृष्णस्तुत्या महेश्वरः
சனத்குமாரர் கூறினார்—முனீஸ்வரரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சொற்களை கேட்ட பின், கிருஷ்ணஸ்துதியால் உள்ளம் மகிழ்ந்த ஷம்பு மகேஸ்வரர் பதிலளித்தார்।
Verse 58
महेश्वर उवाच । सत्यमुक्तं त्वया तात मया शप्तो हि दैत्यराट् । मदाज्ञया भवान्प्राप्तो बाणदोदंडकृंतने
மகேஸ்வரர் கூறினார்—குழந்தையே! நீ சொன்னது உண்மை. தைத்யராஜனை நான் தான் சபித்தேன். என் ஆணையால் நீ இங்கு வந்தாய்—பாணனின் அகந்தை வலத்தையும் தண்டுபோன்ற ஆற்றலையும் வெட்டித் தாழ்த்த.
Verse 59
किं करोमि रमानाथ भक्ताधीनस्सदा हरे । पश्यतो मे कथं वीर स्याद्बाणभुजकृंतनम्
ஹே ரமாநாதா, ஹே ஹரி! நீ எப்போதும் பக்தர்க்கு அடிமையானவன். வீரனே, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் பாணனின் கரங்கள் வெட்டப்படுவது எவ்வாறு நிகழும்?
Verse 60
अतस्त्वं जृंभणास्त्रेण मां जंभय मदाज्ञया । ततस्त्वं कुरु कार्यं स्वं यथेष्टं च सुखी भव
ஆகையால் என் ஆணையின்படி ஜ்ரிம்பணாஸ்திரத்தால் என்னை ஜம்பிதமாக (மயக்கம்/ஸ்தம்பம்) ஆக்கு. பின்னர் உன் காரியத்தை விருப்பம்போல் செய்து மகிழ்ந்து இரு.
Verse 61
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तश्शंकरेणाथ शार्ङ्गपाणिस्तु विस्मितः । स्वरणस्थानमागत्य मुमोद स मुनीश्वरः
ஸனத்குமாரர் கூறினார்—சங்கரன் இவ்வாறு சொன்னதும் சார்ங்கபாணி (விஷ்ணு) வியந்தார். தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று அந்த முனீஸ்வரன் மகிழ்ந்தார்.
Verse 62
जृंभणास्त्रं मुमोचाथ संधाय धनुषि द्रुतम् । पिनाकपाणये व्यास नानास्त्रकुशलो हरिः
வ்யாசரே, பல அஸ்திரங்களில் தேர்ந்த ஹரி விரைவாக வில்லில் ஜ்ரிம்பணாஸ்திரத்தைச் சேர்த்து பினாகபாணி (சிவன்) மீது ஏவினார்.
Verse 63
मोहयित्वा तु गिरिशं जृंभणास्त्रेण जृंभितम् । बाणस्य पृतनां शौरिर्जघानासिगदर्ष्टिभिः
ஜ்ரிம்பணாஸ்திரத்தால் கிரீசன் (சிவன்) மயங்கி ஜம்பிதமாக (உறக்கச் சோர்வு) ஆனபின், சௌரி வாள், கதா, ஈட்டியால் பாணனின் படையை வீழ்த்தினார்.
Frequently Asked Questions
It narrates Kṛṣṇa’s reaction to Aniruddha’s abduction, the Vṛṣṇis’ mobilization, the march to Śoṇitapura, and the beginning of the battle involving Bāṇa’s defense under Rudra’s support.
Rudra’s intervention signals that the conflict is not merely political but cosmological: it dramatizes divine jurisdiction, the ethics of protection, and the calibrated use of power in maintaining balance across competing claims.
Kṛṣṇa as the decisive protector and strategist (summoning Garuḍa, leading an akṣauhiṇī force) and Rudra as the formidable guardian (arriving with pramathas, mounted on Nandin) are foregrounded as the battle commences.