शङ्खचूडकस्य राज्याभिषेकः तथा शक्रपुरीं प्रति प्रस्थानम् | Śaṅkhacūḍa’s Coronation and March toward Indra’s City

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । स्वगेहमागते तस्मिञ्शंखचूडे विवाहिते । तपः कृत्वा वरं प्राप्य मुमुदुर्दानवादयः

சனத்குமாரர் கூறினார்—திருமணத்திற்குப் பின் சங்கசூடன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பியபோது, தவம் செய்து வரம் பெற்றதால் தானவர்கள் முதலியோர் மிக மகிழ்ந்தனர்.

Verse 2

स्वलोकादाशु निर्गत्य गुरुणा स्वेन संयुताः । सर्वे सुरास्संमिलितास्समाजग्मुस्तदंतिकम्

தத்தம் உலகங்களிலிருந்து விரைவாகப் புறப்பட்டு, தத்தம் குருமார்களுடன் கூடி, எல்லா தேவர்களும் ஒன்றுகூடி அந்த இடத்தருகே வந்தடைந்தனர்.

Verse 3

प्रणम्य तं सविनयं संस्तुत्य विविधादरात् । स्थितास्तत्रैव सुप्रीत्या मत्वा तेजस्विनं विभुम्

வினயத்துடன் அவரை வணங்கி, பலவித மரியாதையுடன் புகழ்ந்து, அவரை ஒளிமிகு அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவரென அறிந்து, அவர்கள் பேரானந்தத்துடன் அங்கேயே தங்கினர்.

Verse 4

सोपि दम्भात्मजो दृष्ट्वा गतं कुल गुरुं च तम् । प्रणनाम महाभक्त्या साष्टांगं परमादरात्

அந்த மதிக்கத்தக்க குலகுரு வந்ததைப் பார்த்து, தம்பனின் மகனும் மிகுந்த பக்தியுடன், உச்ச மரியாதையால் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்.

Verse 5

अथ शुक्रः कुलाचार्यो दृष्ट्वाशिषमनुत्तमम् । वृत्तांतं कथयामास देवदानवयोस्तदा

அப்போது தைத்திய குலத்தின் ஆசாரியரான சுக்ரர், அந்த ஒப்பற்ற ஆசீர்வாதத்தைப் பார்த்து, அந்நேரம் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே நிகழ்ந்த முழு நிகழ்வை விவரிக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 6

तदा समुत्सवो जातोऽसुराणां मुदितात्मनाम् । उपायनानि सुप्रीत्या ददुस्तस्मै च तेऽखिलाः

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அசுரர்களிடையே பெருவிழா எழுந்தது. அவர்கள் அனைவரும் பேரன்புடன் அவனுக்கு காணிக்கைகளையும் பரிசுகளையும் சமர்ப்பித்தனர்.

Verse 7

ततस्स सम्मतं कृत्वा सुरैस्सर्वैस्समुत्सवम् । दानवाद्यसुराणां तमधिपं विदधे गुरुः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் முழு சம்மதம் அளித்து, விழாக்கோலத்துடன், குரு அவனை தைத்யர், தானவர் முதலிய அசுரர்களின் அதிபதியாக நியமித்தார்।

Verse 9

अथ दम्भात्मजो वीरश्शंखचूडः प्रतापवान् । राज्याभिषेकमासाद्य स रेजे सुरराट् तदा

பின்னர் தம்பனின் மகனான வீரமும் பிரதாபமும் உடைய சங்கசூடன், ராஜ்யாபிஷேகம் பெற்றவுடன் அந்நேரம் தேவராஜனைப் போல ஒளிவீசினான்।

Verse 10

स सेनां महतीं कर्षन्दैत्यदानवरक्षसाम् । रथमास्थाय तरसा जेतुं शक्रपुरीं ययौ

அவன் தைத்யர், தானவர், ராட்சசர் ஆகியோரின் பெரும் சேனையை இழுத்துச் சென்று, ரதத்தில் ஏறி, விரைவாக சக்ரபுரி (அமராவதி)யை வெல்லப் புறப்பட்டான்।

Verse 11

गच्छन्स दानवेन्द्रस्तु तेषां सेवनकुर्वताम् । विरेजे शशिवद्भानां ग्रहाणां ग्रहराडिव

தானவர்களின் அந்த இந்திரன் முன்னே செல்ல, அவனுடைய பரிவாரங்கள் சேவை செய்ய, ஒளிமிக்க கிரகங்களில் சந்திரனைப் போலவும், கிரகங்களின் அரசனைப் போலவும் அவன் பிரகாசித்தான்।

Verse 12

आगच्छंतं शङ्खचूडमाकर्ण्याखण्डलस्स्वराट् । निखिलैरमरैस्सार्द्धं तेन योद्धुं समुद्यतः

சங்கசூடன் வருகிறான் எனக் கேட்டு, அரசன் அகண்டலன் (இந்திரன்) எல்லாத் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து அவனுடன் போர் செய்யத் தயாரானான்.

Verse 13

तदाऽसुरैस्सुराणां च संग्रामस्तुमुलो ह्यभूत् । वीराऽऽनन्दकरः क्लीबभयदो रोमहर्षणः

அப்போது அசுரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் இடையில் கடும், கொந்தளிப்பான போர் எழுந்தது; அது வீரர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாகவும், கோழைகளுக்கு அச்சம் தருவதாகவும், பார்ப்போருக்கு மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்குவதாகவும் இருந்தது.

Verse 14

महान्कोलाहलो जातो वीराणां गर्जतां रणे । वाद्यध्वनिस्तथा चाऽऽसीत्तत्र वीरत्ववर्द्धिनी

போர்க்களத்தில் வீரர்கள் கர்ஜித்ததால் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; அங்கே போர் வாத்தியங்களின் முழக்கம் ஒலித்து, வீரத்தைக் கூர்மையாக்கியது.

Verse 15

देवाः प्रकुप्य युयुधुरसुरैर्बलवत्तराः । पराजयं च संप्रापुरसुरा दुद्रुवुर्भयात्

தேவர்கள் சினம் கொண்டு—இப்போது வலிமை மிகுந்தவர்களாய்—அசுரர்களுடன் போரிட்டனர். அசுரர்கள் தோல்வியடைந்து அச்சத்தால் ஓடினர்.

Verse 16

पलायमानास्तान्दृष्ट्वा शंखचूडस्स्वयं प्रभुः । युयुधे निर्जरैस्साकं सिंहनादं प्रगर्ज्य च

அவர்கள் ஓடுவதைக் கண்ட சங்கசூடன்—தைத்யாதிபதி—தானே போரில் இறங்கினான். சிங்கநாதம் போல் கர்ஜித்து, அமரர்களான தேவர்களுடன் சேர்ந்து போரிட்டான்.

Verse 17

तरसा सहसा चक्रे कदनं त्रिदिवौकसाम् । प्रदुद्रुवुस्सुरास्सर्वे तत्सुतेजो न सेहिरे

மிகுந்த வேகத்தாலும் திடீர் வலிமையாலும் அவன் திரிதிவவாசிகளிடையே கொடிய படுகொலை செய்தான். அந்தப் புதல்வனின் எரிக்கும் தேஜஸைத் தாங்க இயலாமல் தேவர்கள் அனைவரும் ஓடினர்.

Verse 18

यत्र तत्र स्थिता दीना गिरीणां कंदरासु च । तदधीना न स्वतंत्रा निष्प्रभाः सागरा यथा

அவர்கள் இங்கும் அங்கும் சிதறி, துயருற்றவர்களாய்—மலைக் குகைகளிலும்—தங்கினர். பிறர்க்கு அடிமை, சுயாதீனம் இன்றி, ஒளியற்றவர்களாய், நிறைவு இழந்த கடல்களைப் போல இருந்தனர்.

Verse 19

सोपि दंभात्मजश्शूरो दानवेन्द्रः प्रतापवान् । सुराधिकारान्संजह्रे सर्वांल्लोकान्विजित्य च

அவனும் தம்பனின் வீரப் புதல்வன், பராக்கிரமமிக்க தானவேந்திரன்; எல்லா உலகங்களையும் வென்று, தேவர்களின் அதிகாரங்களையும் உரிமைகளையும் தன் வசப்படுத்தினான்.

Verse 20

त्रैलोक्यं स्ववशंचक्रे यज्ञभागांश्च कृत्स्नशः । स्वयमिन्द्रो बभूवापि शासितं निखिलं जगत्

அவன் மூவுலகையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு, யாகப் பங்குகளை முழுவதும் கைப்பற்றினான். தானே இந்திரனாகி, அகில உலகமும் அவன் ஆட்சிக்குள் வந்தது.

Verse 21

कौबेरमैन्दवं सौर्यमाग्नेयं याम्यमेव च । कारयामास वायव्यमधिकारं स्वशक्तितः

தன் தெய்வீக சக்தியால் குபேரன், இந்திரன், சூரியன், அக்னி, யமன், வायु—இவர்களின் அதிகாரப் பணிகளை நடத்தச் செய்து, திசைத் தெய்வங்களின் ஆட்சியையும் தன் வசப்படுத்தினான்.

Verse 22

देवानामसुराणां च दानवानां च रक्षसाम् । गंधर्वाणां च नागानां किन्नराणां रसौकसाम्

தேவர்கள், அசுரர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள்; கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், மேலும் விண்ணுலகில் வாழும் கின்னரர்கள்—அனைவரும் அந்த மகாபோரில் கூடியிருந்தனர்।

Verse 23

त्रिलोकस्य परेषां च सकलानामधीश्वरः । स बभूव महावीरश्शंखचूडो महाबली

மூவுலகங்களிலும் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்துயிர்களிலும் ஆதிபத்யம் கொண்ட அந்த சங்கசூடன், மகாபலமுடைய மகாவீரனாக ஆனான்।

Verse 24

एवं स बुभुजे राज्यं राजराजेश्वरो महान् । सर्वेषां भुवनानां च शंखचूडश्चिरं समाः

இவ்வாறு அரசர்களுக்கும் மேலான பேரரசனான சங்கசூடன், பல ஆண்டுகள் எல்லா உலகங்களிலும் ஆதிக்கம் கொண்டு அரசாட்சியை அனுபவித்தான்।

Verse 25

तस्य राज्ये न दुर्भिक्षं न मारी नाऽशुभग्रहाः । आधयो व्याधयो नैव सुखिन्यश्च प्रजाः सदा

அவன் அரசில் பஞ்சமும் இல்லை, தொற்றுநோயும் இல்லை, அசுப கிரகங்களின் தீங்கும் இல்லை. மனவேதனையும் உடல்வியாதியும் எழவில்லை; மக்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர்।

Verse 26

अकृष्टपच्या पृथिवी ददौ सस्यान्यनेकशः । ओषध्यो विविधाश्चासन्सफलास्सरसाः सदा

உழாமல் விளையும் பூமி பலவகைத் தானியங்களை மிகுதியாக அளித்தது. பலவகை மூலிகைகளும் எப்போதும் கனியுடன், சாறும் உயிர்வலிமையும் நிறைந்தவையாக இருந்தன।

Verse 27

मण्याकराश्च नितरां रत्नखन्यश्च सागराः । सदा पुष्पफला वृक्षा नद्यस्तु सलिलावहाः

மணிக் களஞ்சியச் சுரங்கங்கள் மிகுதியாக இருந்தன; கடல்கள் ரத்தின நிதிகளால் நிரம்பியதுபோல் தோன்றின. மரங்கள் எப்போதும் மலரும் கனியும் தந்தன; நதிகள் இடையறாது நீரைச் சுமந்தன.

Verse 28

देवान् विनाखिला जीवास्सुखिनो निर्विकारकाः । स्वस्वधर्मा स्थितास्सर्वे चतुर्वर्णाश्रमाः परे

தேவர்களைத் தவிர மற்ற எல்லா உயிர்களும் இன்பமுடன், மாற்றமின்றி இருந்தன. அனைவரும் தத்தம் விதிக்கப்பட்ட தர்மத்தில் உறுதியாக—நான்கு வர்ணம், நான்கு ஆசிரம தர்மங்களில்—ஒற்றுமைமிக்க உயர்ந்த ஒழுங்கில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 29

तस्मिच्छासति त्रैलोक्ये न कश्चिद् दुःखितोऽभवत् । भ्रातृवैरत्वमाश्रित्य केवलं दुःखिनोऽमराः

அவன் ஆட்சி செய்தபோது மும்முலகிலும் யாரும் துயருற்றதில்லை. சகோதர விரோதத்தைப் பற்றிக்கொண்ட அமர தேவர்கள் மட்டும் துன்பத்தில் இருந்தனர்.

Verse 30

स शंखचूडः प्रबलः कृष्णस्य परमस्सखा । कृष्णभक्तिरतस्साधुस्सदा गोलोकवासिनः

அந்த சங்கசூடன் மிக வல்லவன்; கிருஷ்ணனின் பரம நண்பன். கிருஷ்ணபக்தியில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, சாது குணமுடையவனாய், என்றும் கோலோகத்தில் வாசித்தவன்.

Verse 31

पूर्वशापप्रभावेण दानवीं योनिमाश्रितः । न दानवमतिस्सोभूद्दानवत्वेऽपि वै मुने

முனிவரே! முன்சாபத்தின் வலிமையால் அவன் தானவப் பிறவியை அடைந்தான்; ஆனால் தானவ நிலையிலும் அவன் மனம் தானவமாகவில்லை।

Verse 32

ततस्सुरगणास्सर्वे हृतराज्या पराजिताः । संमंत्र्य सर्षयस्तात प्रययुर्ब्रह्मणस्सभाम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும்—தோல்வியுற்று ஆட்சியை இழந்து—ரிஷிகளுடன் ஆலோசித்து, அன்பனே, பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்றனர்।

Verse 33

तत्र दृष्ट्वा विधातारं नत्वा स्तुत्वा विशेषतः । ब्रह्मणे कथयामासुस्सर्वं वृत्तांतमाकुलाः

அங்கே விதாதா பிரம்மாவைக் கண்டு அவர்கள் வணங்கி, சிறப்பாகப் புகழ்ந்தனர்; பின்னர் கலக்கத்துடன் நடந்த அனைத்தையும் பிரம்மாவிடம் கூறினர்।

Verse 34

ब्रह्मा तदा समाश्वास्य सुरान् सर्वान्मुनीनपि । तैश्च सार्द्धं ययौ लोके वैकुण्ठं सुखदं सताम्

அப்போது பிரம்மா எல்லா தேவர்களையும் முனிவர்களையும் ஆறுதல் கூறி, அவர்களுடன் சேர்ந்து சத்புருஷர்க்கு இன்பம் அளிக்கும் வைகுண்ட லோகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 35

ददर्श तत्र लक्ष्मीशं ब्रह्मा देवगणैस्सह । किरीटिनं कुंडलिनं वनमालाविभूषितम्

அங்கே பிரம்மா தேவர்கணங்களுடன் லக்ஷ்மீபதி (விஷ்ணு)யைத் தரிசித்தார்—மகுடம் அணிந்தவர், குண்டலங்கள் பூண்டவர், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 36

शंखचक्रगदापद्मधरं देवं चतुर्भुजम् । सनंदनाद्यैः सिद्धैश्च सेवितं पीतवाससम्

அவர்கள் ஒளிமிகு இறைவனைத் தரிசித்தனர்—நான்கு கரங்களுடன், சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை ஏந்தி, பீதாம்பரம் அணிந்து, சனந்தன முதலிய சித்தர்களால் சேவிக்கப்படுபவன்।

Verse 37

दृष्ट्वा विष्णुं सुरास्सर्वे ब्रह्माद्यास्समुनीश्वराः । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या बद्धाञ्जलिकरा विभुम्

விஷ்ணுவை கண்டதும் எல்லா தேவர்களும், பிரம்மா முதலியோரும் முனிவர்தலைவர்களும்—கைகூப்பி வணங்கி, பக்தியுடன் அந்த விபுவைத் துதித்தனர்।

Verse 38

देवा ऊचु । देवदेव जगन्नाथ वैकुंठाधिपते प्रभो । रक्षास्माञ्शरणापन्नाञ्छ्रीहरे त्रिजगद्गुरो

தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவா, ஜகந்நாதா, வைகுண்டாதிபதி பிரபோ! சரணடைந்த எங்களை காப்பாற்றுவாயாக; ஸ்ரீஹரியே, மும்முலக குருவே!

Verse 39

त्वमेव जगतां पाता त्रिलोकेशाच्युत प्रभो । लक्ष्मीनिवास गोविन्द भक्तप्राण नमोऽस्तु ते

நீயே எல்லா உலகங்களின் காப்பாளர்—பிரபோ, திரிலோகேசா, அச்யுதா! கோவிந்தா, லக்ஷ்மீநிவாசா, பக்தர்களின் உயிரே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 40

इति स्तुत्वा सुरास्सर्वे रुरुदुः पुरतो हरेः । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुर्ब्रह्माणमिदमब्रवीत्

இவ்வாறு துதித்த பின் எல்லா தேவர்களும் ஹரியின் முன்னிலையில் அழுதனர். அவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்டு பகவான் விஷ்ணு பிரம்மாவிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 41

विष्णुरुवाच । किमर्थमागतोसि त्वं वैकुंठं योगिदुर्लभम् । किं कष्टं ते समुद्भूतं तत्त्वं वद ममाग्रतः

விஷ்ணு கூறினார்—யோகிகளுக்கும் அரிதான வைகுண்டத்துக்கு நீ எதற்காக வந்தாய்? உனக்கு என்ன துன்பம் ஏற்பட்டது? என் முன் உண்மைத் தத்துவத்தைச் சொல்।

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा विन यानतकन्धरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஹரியின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவர் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்; கைகூப்பி, பணிவுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி, வேண்டுதல் செய்தார்।

Verse 43

वृत्तांतं कथयामास शंखचूडकृतं तदा । देवकष्टसमाख्यानं पुरो विष्णोः परात्मनः

அப்போது பரமாத்மா விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் சங்கசூடன் செய்த செயல்களின் வரலாற்றை உரைத்தார்; தேவர்களின் துன்பத்தை முழுமையாக விவரித்தார்।

Verse 44

हरिस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वतसर्वभाववित् । प्रहस्योवाच भगवांस्तद्रहस्यं विधिं प्रति

அவ்வசனங்களை கேட்ட ஹரி—எல்லா உயிர்களின் உள்ளநிலைகளை எல்லாவிதமாகவும் அறிந்தவர்—புன்னகைத்து, விதி (பிரம்மா) நோக்கி அந்த இரகசிய உபதேசத்தையும் அதன் முறையான விதிவிதானத்தையும் உரைத்தார்।

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । शंखचूडस्य वृत्तांतं सर्वं जानामि पद्मज । मद्भक्तस्य च गोपस्य महातेजस्विनः पुरा

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பத்மஜ (பிரம்மா), சங்கசூடனின் முழு வரலாறையும் நான் அறிவேன்; அவன் முற்காலத்தில் மகத்தான தேஜஸுடைய கோபாலன், எனது பக்தன்-உபாசகன் ஆவான்।

Verse 46

शृणुतस्सर्ववृत्तान्तमितिहासं पुरातनम् । संदेहो नैव कर्तव्यश्शं करिष्यति शङ्करः

இப்போது இந்தப் பழமையான புனித வரலாற்றை முழுமையாகக் கேளுங்கள். சிறிதும் ஐயம் கொள்ளாதீர்கள்—சங்கரன் நிச்சயமாக மங்களத்தை அருளி அனைத்தையும் சீராக்குவான்.

Verse 47

सर्वोपरि च यस्यास्ति शिवलोकः परात्परः । यत्र संराजते शंभुः परब्रह्म परमेश्वरः

எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலான பராத்பர சிவலோகம் அது; அங்கே பரபிரம்ம பரமேஸ்வரன் சம்பு பேர்மகிமையுடன் அரசாள்கிறான்।

Verse 48

प्रकृतेः पुरुषस्यापि योधिष्ठाता त्रिशक्तिधृक् । निर्गुणस्सगुणस्सोपि परं ज्योतिः स्वरूपवान्

அவரே பிரகృతి, புருஷன் இருவருக்கும் பரம நியந்தா; முத்திறன் (திரிசக்தி) தாங்கியவர்; நிர்குணனாயினும் சகுணனாய் விளங்கி, அவரின் இயல்பு பரம ஜோதி.

Verse 49

यस्यांगजास्तु वै ब्रह्मंस्त्रयस्सृष्ट्यादिकारकाः । सत्त्वादिगुणसंपन्ना विष्णुब्रह्महराभिधाः

ஓ பிரம்மனே, அவரின் தெய்வீக அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த மூவரே—படைப்பு முதலிய செயல்களின் கர்த்தர்கள்—சத்த்வம் முதலான குணங்களுடன், விஷ்ணு, பிரம்மா, ஹரன் எனப் பெயர்பெற்றோர்.

Verse 50

स एव परमात्मा हि विहरत्युमया सह । यत्र मायाविनिर्मुक्तो नित्यानित्य प्रकल्पकः

அவரே பரமாத்மா; உமையுடன் லீலை புரிகிறார். அங்கே மாயையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, நித்தியமும் அநித்தியமும் ஆகிய இரண்டிற்கும் விதி வகுக்கிறார்.

Verse 51

तत्समीपे च गोलोको गोशाला शंकरस्य वै । तस्येच्छया च मद्रूपः कृष्णो वसति तत्र ह

அந்த தெய்வீகப் பகுதியின் அருகே கோலோகம் உள்ளது—அது நிச்சயமாக சங்கரனுடைய புனித கோசாலை. அவருடைய இச்சையால் என் வடிவமே ஆன ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கே வாசிக்கிறார்.

Verse 52

तद्गवां रक्षणार्थाय तेनाज्ञप्तस्सदा सुखी । तत्संप्राप्तसुखस्सोपि संक्रीडति विहारवित्

அந்த பசுக்களைப் பாதுகாக்க அவர் ஆணையிட்டதால் அவன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். அந்த ஆனந்தத்தை அடைந்து அவனும் விளையாட்டில் தேர்ந்தவனாய் கவலையின்றி களித்தான்.

Verse 53

तस्य नारी समाख्याता राधेति जगदम्बिका । प्रकृतेः परमा मूर्तिः पंचमी सुविहारिणी

அவருடைய துணைவி ‘ராதா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஜகதாம்பிகை. அவள் பிரகிருதியின் பரம வடிவம், ஐந்தாம் தெய்வ வெளிப்பாடு, தெய்வ லீலையில் சுதந்திரமாக உலாவுபவள்.

Verse 54

बहुगोपाश्च गोप्यश्च तत्र संति तदंगजाः । सुविहारपरा नित्यं राधाकृष्णानुवर्तिनः

அங்கே பல கோபர்களும் கோபிகைகளும் உள்ளனர்; அவர்கள் அதே குலங்களில் பிறந்தவர்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஆனந்த லீலையில் ஈடுபட்டு ராதா-கிருஷ்ணரைத் தொடர்ந்து செல்கிறார்கள்.

Verse 55

स एव लीलया शंभोरिदानीं मोहितोऽनया । संप्राप्तो दानवीं योनिं मुधा शापात्स्वदुःखदाम्

சம்புவின் லீலையாலே அவன் இப்போது அவளால் மயங்கினான்; வீணாக ஏற்பட்ட சாபத்தினால் தானவ யோனியில் புகுந்தான், அது அவனுக்கே துயரம் தருவது.

Verse 56

रुद्रशूलेन तन्मृत्यु कृष्णेन विहितः पुरा । ततस्स्वदेहमुत्सृज्य पार्षदस्स भविष्यति

முன்னொரு காலத்தில் கிருஷ்ணன் அவனுடைய மரணம் ருத்ரனின் திரிசூலத்தாலேயே நிகழுமென விதித்தான். ஆகவே அவன் தன் உடலைத் துறந்து பின்னர் சிவகணங்களில் பார்ஷதனாக, சிவனின் அணியனாக இருப்பான்.

Verse 57

इति विज्ञाय देवेश न भयं कर्तुमर्हसि । शंकर शरणं यावस्स सद्यश्शंविधास्यति

தேவேசனே! இதை அறிந்தபின் நீ அஞ்ச வேண்டாம். சங்கரன் உன் சரணமாக இருக்கும் வரை, அவர் உடனே அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி சரியான முடிவை அருள்வார்.

Verse 58

अहं त्वं चामरास्सर्वे तिष्ठंतीह विसाध्वसाः

நானும் நீயும் எல்லா அமரர்களும் இங்கே அச்சமின்றி நிலைத்து நிற்போம்.

Verse 59

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सविधिर्विष्णुः शिवलोकं जगाम ह । संस्मरन्मनसा शंभुं सर्वेशं भक्तवत्सलम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி விஷ்ணு பிரம்மாவுடன் சிவலோகத்திற்குச் சென்றார்; மனத்தால் சம்புவை—அனைத்திற்கும் ஆண்டவனும் பக்தர்க்கு அன்புடையவனும்—நினைந்து கொண்டிருந்தார்.