त्रिपुरवर्णनम् (Tripura-varṇanam) — “Description of Tripura”

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे त्रिपुरवधोपाख्याने त्रिपुरवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், திரிபுரவத உபாக்யானத்தில் ‘திரிபுரவர்ணனம்’ எனும் முதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது।

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सुप्रीत्या चरितं वरमुत्तमम् । शंकरो हि यथा रुद्रो जघान विहरन्खलान्

இப்போது மிகுந்த அன்புடன் அந்த உத்தமமான வரலாற்றைச் சொல்லுங்கள்—சங்கரன் ருத்ரராக இருந்து, சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்தபடியே தீயவர்களை எவ்வாறு அழித்தான் என்று।

Verse 3

कथं ददाह भगवान्नगराणि सुरद्विषाम् । त्रीण्येकेन च बाणेन युगपत्केन वीर्यवान्

பகவான் தேவர்களின் பகைவர்களின் நகரங்களை எவ்வாறு எரித்தார்? மேலும் அந்த வீரசக்தியுடையவர் ஒரே அம்பால் மூன்று நகரங்களையும் ஒரே நேரத்தில் எவ்வாறு அழித்தார்?

Verse 4

एतत्सर्वं समाचक्ष्व चरितं शशिमौलिनः । देवर्षिसुखदं शश्वन्मायाविहरतः प्रभोः

சந்திரமௌலியான ஆண்டவனின் இவ்வனைத்துச் சரிதங்களையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் எப்போதும் மகிழ்ச்சி தருபவனும், தன் தெய்வீக மாயையில் விளையாடுபவனுமான பரமப்ரபுவின் செயல்களை।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । एवमेतत्पुरा पृष्टो व्यासेन ऋषिसत्तमः । सनत्कुमारं प्रोवाच तदेव कथयाम्यहम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்படியே நடந்தது. முன்பு வியாசர் சிறந்த முனிவரை வினவியபோது, அவர் சனத்குமாரருக்கு அதையே உபதேசித்தார்; அந்த வரலாறையே இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । यथा ददाह त्रिपुरं बाणेनैकेन विश्व हृत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய வியாசரே, சந்திரமௌலி பரமேஸ்வரனின் புனிதச் சரிதத்தை கேளுங்கள்—உலகங்களின் இதயங்களை கவரும் சங்கரன் ஒரே அம்பால் திரிபுரத்தை எவ்வாறு எரித்தான் என்பதை।

Verse 7

शिवात्मजेन स्कन्देन निहते तारकासुरे । तत्पुत्रास्तु त्रयो दैत्याः पर्यतप्यन्मुनीश्वर

முனிவரே, சிவபுத்ரன் ஸ்கந்தன் தாரகாசுரனை வதைத்தபின், அவனுடைய மூன்று தைத்யப் புதல்வர்கள் கடும் துயரால் எரிந்து, உலகைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்.

Verse 8

तारकाख्यस्तु तज्जेष्ठो विद्युन्माली च मध्यमः । कमलाक्षः कनीयांश्च सर्वे तुल्यबलास्सदा

அவர்களில் ‘தாரக’ எனப்படுவான் மூத்தவன்; ‘வித்யுன்மாலி’ நடுவன்; ‘கமலாக்ஷ’ இளையவன்; ஆயினும் மூவரும் எப்போதும் சமமான வலிமையுடையவர்கள்.

Verse 9

जितेन्द्रियास्ससन्नद्धास्संयतास्सत्यवादिनः । दृढचित्ता महावीरा देवद्रोहिण एव च

அவர்கள் புலனடக்கம் கொண்டவர்கள், முழு ஆயுதத்துடன் தயாரானவர்கள், ஒழுக்கமுடையவர்கள், சத்தியவாதிகள். உறுதியான மனத்துடன் மகாவீரர்களாயினும், தேவர்களுக்கு விரோதிகளே ஆவர்.

Verse 10

ते तु मेरुगुहां गत्वा तपश्चक्रुर्महाद्भुतम् । त्रयस्सर्वान्सुभोगांश्च विहाय सुमनोहरान्

அந்த மூவரும் மேருமலையின் குகைக்குச் சென்று மிக அதிசயமான தவம் செய்தனர்; மனம் கவரும் இனிய போகங்களையெல்லாம் துறந்தனர்।

Verse 11

वसंते सर्वकामांश्च गीतवादित्रनिस्स्वनम् । विहाय सोत्सवं तेपुस्त्रयस्ते तारकात्मजाः

வசந்தம் வந்தபோது, தாரகனின் அந்த மூன்று புதல்வரும் எல்லா இன்பங்களையும், பாடல்-வாத்தியங்களின் விழாக்கொலையும் விட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 12

ग्रीष्मे सूर्यप्रभां जित्वा दिक्षु प्रज्वाल्य पावकम् । तन्मध्यसंस्थाः सिद्ध्यर्थं जुहुवुर्हव्यमादरात्

கோடைக்காலத்தில் சூரிய ஒளியையும் மிஞ்சி, அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் அக்னியைப் பிரகாசமாக ஏற்றினர். அந்த ஜ்வலிக்கும் வட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்து, சித்தி பெற பக்தியுடன் ஹவ்யத்தை ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 13

महाप्रतापपतितास्सर्वेप्यासन् सुमूर्छिताः । वर्षासु गतसंत्रासा वृष्टिं मूर्द्धन्यधारयन्

அந்த மகாப்ரதாபத்தின் தாக்கத்தால் அனைவரும் விழுந்து முற்றிலும் மயக்கமடைந்தனர். மழைக்காலத்தில் அச்சம் தணிவதுபோல், அவர்கள் தலையின்மேல் பொழியும் மழையைத் தாங்கினர்.

Verse 14

शरत्काले प्रसूतं तु भोजनं तु बुभुक्षिताः । रम्यं स्निग्धं स्थिरं हृद्यं फलं मूलमनुत्तमम्

சரத்காலத்தில் விளைந்த உணவைப் பசியுற்றோர் உண்டனர்—அது இனிமையும், நெய்மையுமாக, தாங்கும் வலிமையளிப்பதாக, மனம் மகிழ்விப்பதாக இருந்தது; மேலும் சிறந்த பழங்களும் கிழங்குகளும் அவர்கள் அனுபவித்தனர்.

Verse 15

संयमात्क्षुत्तृषो जित्वा पानान्युच्चावचान्यपि । बुभुक्षितेभ्यो दत्त्वा तु बुभूवुरुपला इव

சுயக்கட்டுப்பாட்டால் அவர்கள் பசி-தாகத்தை வென்றனர்; பலவகை பானங்களின் ஆசையையும் அடக்கினர். அந்தப் பானங்களைப் பசியுற்றோர்க்கு அளித்ததால், அவர்கள் கல்லைப் போல அசையாதவர்களாக, ஆசையற்றவர்களாக ஆனார்கள்.

Verse 16

संस्थितास्ते महात्मानो निराधाराश्चतुर्दिशम् । हेमंते गिरिमाश्रित्य धैर्येण परमेण तु

அந்த மகாத்மாக்கள் நான்கு திசைகளிலும் ஆதாரமின்றி உறுதியாக நின்றனர். ஹேமந்த காலத்தில் மலையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு உன்னதத் திடத்துடன் தாங்கினர்.

Verse 17

तुषारदेहसंछन्ना जलक्लिन्नेन वाससा । आसाद्य देहं क्षौमेण शिशिरे तोयमध्यगाः

அவர்களின் உடல்கள் பனியால் மூடப்பட்டிருந்தன; ஆடைகள் நீரால் நனைந்திருந்தன. அந்த குளிர்காலத்தில், பட்டுத் துணியால் உடலைப் போர்த்திக்கொண்டு அவர்கள் நீரின் நடுவில் நின்றனர்.

Verse 18

अनिर्विण्णास्ततस्सर्वे क्रमशोऽवर्द्धयंस्तपः । तेपुस्त्रयस्ते तत्पुत्रा विधिमुद्दिश्य सत्तमाः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் சோர்வடையாமல் படிப்படியாகத் தங்களின் தவத்தை அதிகரித்தனர். அந்த மூன்று சிறந்த புதல்வர்களும் பிரம்மாவை (விதி) நோக்கித் தவம் செய்தனர்.

Verse 19

तप उग्रं समास्थाय नियमे परमे स्थिता । तपसा कर्षयामासुर्देहान् स्वान् दानवोत्तमाः

கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டு, உயர்ந்த ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து நின்று, அந்த அசுரர்களில் சிறந்தவர்கள் தவத்தினால் தங்கள் உடல்களை வருத்திக்கொண்டனர்.

Verse 20

वर्षाणां शतकं चैव पदमेकं निधाय च । भूमौ स्थित्वा परं तत्र तेपुस्ते बलवत्तराः

ஒரு காலை மட்டும் ஊன்றி, அவர்கள் பூமியில் அசையாமல் நின்றனர்; அங்கு அந்த மிகுந்த வலிமை உடையவர்கள் முழுமையாக நூறு ஆண்டுகள் கடுமையான தவத்தைச் செய்தனர்.

Verse 21

ते सहस्रं तु वर्षाणां वातभक्षास्सुदारुणाः । तपस्तेपुर्दुरात्मानः परं तापमुपागताः

அவர்கள் மிகக் கொடியவர்கள்; காற்றையே உணவாகக் கொண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தனர். ஆனால் தீய மனத்தால், தங்கள் கடும் தவத்தின் விளைவாகவே பேர்தாபத்தை அடைந்தனர்.

Verse 22

वर्षाणां तु सहस्रं वै मस्तकेनास्थितास्तथा । वर्षाणां तु शतेनैव ऊर्द्ध्वबाहव आसिताः

உண்மையாகவே அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தலைகீழாக நின்றனர்; மேலும் நூறு ஆண்டுகள் கரங்களை மேலே உயர்த்தி நிலைத்திருந்தனர்—உறுதியான ஒழுக்கத்தில் கடுந்தவம் செய்து.

Verse 23

एवं दुःखं परं प्राप्ता दुराग्रहपरा इमे । ईदृक्ते संस्थिता दैत्या दिवारात्रमतंद्रिता

இவ்வாறு பேர்துயரத்தை அடைந்து, தீய பிடிவாதத்தில் மூழ்கிய இவர்கள் அந்நிலையிலேயே இருந்தனர். அந்த தைத்தியர்கள் பகல்-இரவு இடைவிடாது, தவறான உறுதியில் அசையாமல் நிலைத்தனர்॥

Verse 24

एवं तेषां गतः कालो महान् सुतपतां मुने । ब्रह्मात्मनां तारकाणां धर्मेणेति मतिर्मम

முனிவரே, இவ்வாறு அந்தப் புத்ராதிபதிகளின் நீண்ட காலம் கடந்தது. என் கருத்தில், பிரம்ம சக்தியோடு இணைந்த இயல்புடைய தாரகர்கள் தம் நியத தர்மத்தாலேயே தாங்கப்பட்டும் நடத்தப்பட்டும் இருந்தனர்॥

Verse 25

प्रादुरासीत्ततो ब्रह्मा सुरासुरगुरुर्महान् । संतुष्टस्तपसा तेषां वरं दातुं महायशाः

அதன்பின் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் குருவான மகான் பிரம்மா வெளிப்பட்டார். அவர்களின் தவத்தில் மகிழ்ந்து, அந்தப் பெரும்புகழாளர் வரம் அளிக்க வந்தார்॥

Verse 27

ब्रह्मोवाच । प्रसन्नोऽस्मि महादैत्या युष्माकं तपसा मुने । सर्वं दास्यामि युष्मभ्यं वरं ब्रूत यदीप्सितम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ மகாதைத்யர்களே, ஓ முனிவரே! உங்கள் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். உங்களுக்கு அனைத்தையும் அளிப்பேன்; விரும்பிய வரத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 28

किमर्थं सुतपस्तप्तं कथयध्वं सुरद्विषां । सर्वेषां तपसो दाता सर्वकर्तास्मि सर्वदा

எதற்காக நீங்கள் இத்தகைய சிறந்த தவத்தைச் செய்தீர்கள்? சொல்லுங்கள், ஓ தேவர்களை வெறுப்பவர்களே. நான் எல்லாத் தவங்களின் பலனளிப்பவன்; எப்போதும் எல்லாச் செயல்களையும் நிறைவேற்றும் கர்த்தன்.

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शनैस्ते स्वात्मनो गतम् । ऊचुः प्रांजलयस्सर्वे प्रणिपत्य पितामहम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்டதும் அவர்கள் மெதுவாக தம்மைத் தாமே அடக்கிக் கொண்டனர். பின்னர் அனைவரும் கைகூப்பி பிதாமகன் பிரம்மாவை வணங்கி உரைத்தனர்.

Verse 30

दैत्या ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरस्त्वया । अवध्यत्वं च सर्वेषां सर्वभूतेषु देहिनः

தைத்யர்கள் கூறினர்—ஓ தேவேசா! நீங்கள் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கத் துணிந்தால், எங்களுக்கு அவத்யத்துவம் அருளுங்கள்—எல்லா உயிரினங்களிலும் உள்ள எல்லா உடல்தரித்தவர்களிலும் யாரும் எங்களை கொல்ல இயலாதபடி.

Verse 31

स्थिरान् कुरु जगन्नाथ पांतु नः परिपंथिनः । जरारोगादयस्सर्वे नास्मान्मृत्युरगात् क्वचित्

ஓ ஜகந்நாதா! எங்களை நிலைபெறச் செய்; எதிரிகளிடமிருந்து எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. மூப்பு, நோய் முதலிய துன்பங்கள் எங்களை அணுகாதிருக்க; மரணம் எப்போதும் எங்களை வந்தடையாதிருக்க।

Verse 32

अजराश्चामरास्सर्वे भवाम इति नो मतम् । समृत्यवः करिष्यामस्सर्वानन्यांस्त्रिलोकके

எங்கள் உறுதியான தீர்மானம்—நாம் அனைவரும் மூப்பற்றவர்களாகவும் அமரர்களாகவும் ஆக வேண்டும்; மூவுலகிலும் பிற அனைவரையும் மரணத்திற்குட்படுத்துவோம்।

Verse 33

लक्ष्म्या किं तद्विपुलया किं कार्यं हि पुरोत्तमैः । अन्यैश्च विपुलैर्भोगैस्स्थानैश्वर्येण वा पुनः

அப்பெரும் லக்ஷ்மியால் என்ன பயன்? உயர்ந்த பதவிகளால் என்ன தேவை? மேலும், மிகுந்த போகங்கள், உயர்ந்த நிலையோ அரசாட்சியோ இருந்தாலும் என்ன லாபம்?

Verse 34

यत्रैव मृत्युना ग्रस्तो नियतं पंचभिर्दिनैः । व्यर्थं तस्याखिलं ब्रह्मन् निश्चितं न इतीव हि

ஓ பிராமணரே, மரணம் பிடித்துக் கொண்டவனும் ஐந்து நாட்களில் நிச்சயமாக இறக்க வேண்டியவனும் அங்கே செய்யும் எல்லா முயற்சிகளும் வீணாகின்றன; அவனுக்கு எதுவும் உறுதியாக நிலைபெற்றதுபோல் இல்லை।

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तेषां दैत्यानां च तपस्विनाम् । प्रत्युवाच शिवं स्मृत्वा स्वप्रभुं गिरिशं विधिः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த தைத்யர்களும் தவமுனிவர்களும் சொன்ன வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்டபின், விதி (பிரம்மா) தம் ஆண்டவனான கிரீசர் சிவனை முதலில் நினைந்து, பின்னர் பதிலுரைத்தார்।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । नास्ति सर्वामरत्वं च निवर्तध्वमतोऽसुराः । अन्यं वरं वृणीध्वं वै यादृशो वो हि रोचते

பிரம்மா கூறினார்—அனைவருக்கும் முழு அமரத்துவம் இல்லை; ஆகவே, அசுரர்களே, விலகுங்கள். உங்களுக்கு உண்மையில் விருப்பமான வேறு வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

Verse 37

जातो जनिष्यते नूनं जंतुः कोप्यसुराः क्वचित् । अजरश्चामरो लोके न भविष्यति भूतले

பிறந்த உயிர் நிச்சயமாக மீண்டும் பிறக்கும்; தேவராயினும் அசுரராயினும், இந்த பூமியில் எவரும் முதுமையற்றும் மரணமற்றும் ஆகமாட்டார்.

Verse 38

ऋते तु खंडपरशोः कालकालाद्धरेस्तथा । तौ धर्माधर्मपरमावव्यक्तौ व्यक्तरूपिणौ

கண்டபரசுவும் காலனும் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஹரியும் தவிர, தர்மம் அதர்மம் எனும் இரு பரமத் தத்துவங்கள் உச்ச நிலையில் அவ்யக்தமாய் இருப்பினும், உலகில் வெளிப்பட்ட வடிவங்களாய் தோன்றுகின்றன।

Verse 39

संपीडनाय जगतो यदि स क्रियते तपः । सफलं तद्गतं वेद्यं तस्मात्सुविहितं तपः

உலகை ஒடுக்குவதற்காகத் தவம் செய்யப்படின், அதன் ‘பலன்’வும் அந்த அழிவுநோக்கிலேயே உள்ளது என அறிய வேண்டும்; ஆகவே உண்மையான தவம் சிவனின் ஒழுங்குக்கு இணங்க, தர்மமாய், முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 40

तद्विचार्य स्वयं बुद्ध्या न शक्यं यत्सुरासुरैः । दुर्लभं वा सुदुस्साध्यं मृत्युं वंचयतानघाः

தங்கள் அறிவால் ஆராய்ந்து அவர்கள் உணர்ந்தனர்—தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் இயலாதது, அரிதோ மிகக் கடினமோ ஆனது, அந்த நிர்மலர்கள் சாதிக்கக் கூடியது; ஏனெனில் அவர்கள் மரணத்தையும் ஏமாற்ற வல்லவர்கள்.

Verse 41

तत्किंचिन्मरणे हेतुं वृणीध्वं सत्त्वमाश्रिताः । येन मृत्युर्नैव वृतो रक्षतस्तत्पृथक् पृथक्

சத்துவத்தில் நிலைபெற்றவர்களே, நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக மரணத்திற்கான ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; பாதுகாக்கப்படும் நிலையிலும் மரணம் உங்களைப் பற்றிக் கொள்ளாதபடி—ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக.

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । एतद्विधिवचः श्रुत्वा मुहूर्त्तं ध्यानमास्थिताः । प्रोचुस्ते चिंतयित्वाथ सर्वलोकपितामहम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—விதியின் இவ்வாணியை கேட்ட அவர்கள் ஒரு கணம் தியானத்தில் அமர்ந்தனர். பின்னர் சிந்தித்து, எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனான பிரம்மாவிடம் உரைத்தனர்.

Verse 43

दैत्या ऊचुः । भगवन्नास्ति नो वेश्म पराक्रमवतामपि । अधृष्याः शात्रवानां तु यन्न वत्स्यामहे सुखम्

தைத்யர்கள் கூறினர்—பகவனே, வலிமை உடையவர்களாயினும் எங்களுக்கு பாதுகாப்பான வாசஸ்தலம் இல்லை. எங்கள் பகைவர்கள் அசைக்க முடியாதவர்கள்; ஆகவே நாங்கள் இன்பமாக வாழ இயலவில்லை.

Verse 44

पुराणि त्रीणि नो देहि निर्मायात्यद्भुतानि हि । सर्वसंपत्समृद्धान्य प्रधृष्याणि दिवौकसाम्

எங்களுக்கு மூன்று புரங்களை அருள்வீராக—உமது அதிசய மாயாசக்தியால் உருவாக்கப்பட்டவை. அவை எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்தவையாகவும், விண்ணுலகத் தேவர்களாலும் கூட உடைக்க முடியாத, வெல்ல முடியாதவையாகவும் இருக்கட்டும்.

Verse 45

वयं पुराणि त्रीण्येव समास्थाय महीमिमाम् । चरिष्यामो हि लोकेश त्वत्प्रसादाज्जगद्गुरो

ஓ லோகேச்வரா, ஓ ஜகத்குருவே! இம்மூன்று புராணங்களின் ஆதாரத்தைத் தழுவி, உமது அருளால் நாங்கள் இப்பூமியில் உலாவுவோம்.

Verse 46

तारकाक्षस्ततः प्राह यदभेद्यं सुरैरपि । करोति विश्वकर्मा तन्मम हेममयं पुरम्

அப்போது தாரகாக்ஷன் கூறினான்—“தேவர்களாலும் உடைக்க இயலாத என் பொன்னகரத்தை விஸ்வகர்மா கட்டட்டும்।”

Verse 47

ययाचे कमलाक्षस्तु राजतं सुमहत्पुरम् । विद्युन्माली च संहृष्टो वज्रायसमयं महत्

பின்னர் கமலாக்ஷன் வெள்ளியால் ஆன மிகப் பெரிய நகரத்தை வேண்டினான்; மகிழ்ந்த வித்யுன்மாலி வஜ்ரம் போன்ற இரும்பால் ஆன மாபெரும் நகரத்தை கேட்டான்।

Verse 48

पुरेष्वेतेषु भो ब्रह्मन्नेकस्थानस्थितेषु च । मध्याह्नाभिजिते काले शीतांशौ पुष्प संस्थिते

ஓ பிரம்மனே, இக் கோட்டநகரங்கள் ஒரே இடத்தில் ஒரே வரிசையில் நிலைபெறும் போது, அபிஜித் எனும் புனித மதிய வேளையில், குளிர்கதிர் நிலா மலர்களிடையே அமர்ந்திருக்க—(அந்நியதி நிகழ்வு நிகழும்).

Verse 49

उपर्युपर्यदृष्टेषु व्योम्नि लीलाभ्रसंस्थिते । वर्षत्सु कालमेघेषु पुष्करावर्तनामसु

மேலே மேலே வானில் விளையாடும் மேகக் கூட்டங்கள் திரண்டன; ‘புஷ்கராவர்த்த’ எனப்படும் கருமழை மேகங்கள் பொழியத் தொடங்கின—இது வரவிருக்கும் கடும் போரின் முன்னறிவுறுத்தும் அறிகுறியாகத் தோன்றியது।

Verse 50

तथा वर्षसहस्राते समेष्यामः परस्परम् । एकीभावं गमिष्यंति पुराण्येतानि नान्यथा

அவ்வாறே ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின் நாம் ஒருவரையொருவர் சந்திப்போம். அப்போது இப் பழம்பெரும் புராணங்கள் உறுதியாக ஒரே ஒன்றுமையிலே ஒன்றுபடும்—வேறுவழி இல்லை.

Verse 51

सर्वदेवमयो देवस्सर्वेषां मे कुहेलया । असंभवे रथे तिष्ठन् सर्वोपस्करणान्विते

அனைத்து தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட அந்த தேவன், என் மாயைமிகு யுக்தியால், எல்லா போர்க்கருவிகளும் நிறைந்த ஒரு அசிந்த்ய ரதத்தில் நின்றான்.

Verse 52

असंभाव्यैककांडेन भिनत्तु नगराणि नः । निर्वैरः कृत्तिवासास्तु योस्माकमिति नित्यशः

“ஒரே அசிந்த்ய அடியால் எங்கள் நகரங்களைச் சிதைக்கட்டும். ஆயினும் பகை அற்ற க்ருத்திவாசன் (சிவன்) எப்போதும் எங்களுடையவனே—நித்தமும் நமக்கே.”

Verse 53

वंद्यः पूज्योभिवाद्यश्च सोस्माकं निर्दहेत्कथम् । इति चेतसि संधाय तादृशो भुवि दुर्लभः

“அவர் வணங்கத்தக்கவர், பூஜிக்கத்தக்கவர், வணக்கம் செலுத்தத்தக்கவர்—அப்படியிருக்க எங்களை எப்படித் தகிக்கச் செய்வார்?” என்று மனத்தில் கொண்டு, அத்தகையவர் பூமியில் அரிது என எண்ணினர்.

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां ब्रह्मा लोकपितामहः । एवमस्तीति तान् प्राह सृष्टिकर्ता स्मरञ्शिवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகன், படைப்பாளன் பிரம்மா, பகவான் சிவனை நினைத்து அவர்களிடம், “எவமஸ்து; நீங்கள் சொன்னபடியே ஆகுக” என்று கூறினார்.

Verse 55

आज्ञां ददौ मयस्यापि कुत्र त्वं नगरत्रयम् । कांचनं राजतं चैव आयसं चेति भो मय

அவர் மயனுக்கும் ஆணையிட்டார்—“ஓ மயா, நீ மூன்று நகரங்களை எங்கே அமைப்பாய்—ஒன்று பொன்னால், ஒன்று வெள்ளியால், மற்றொன்று இரும்பால்?”

Verse 56

इत्यादिश्य मयं ब्रह्मा प्रत्यक्षं प्राविशद्दिवम् । तेषां तारकपुत्राणां पश्यतां निजधाम हि

இவ்வாறு அறிவுறுத்திய பின் மாயாமயமான பிரம்மா கண்முன்னே ஸ்வர்க்கத்தில் பிரவேசித்தார். தாரகனின் புதல்வர்கள் அவர் தம் ச்வதாமம் செல்லுதலைக் கண்டனர்.

Verse 57

ततो मयश्च तपसा चक्रे धीरः पुराण्यथ । कांचनं तारकाक्षस्य कमलाक्षस्य राजतम्

பின்னர் திடமுடைய மயன் தன் தவவலிமையால் கோட்டைப் புரங்களை அமைத்தான்—தாரகாக்ஷனுக்கு பொன்னால், கமலாக்ஷனுக்கு வெள்ளியால்.

Verse 58

विद्युन्माल्यायसं चैव त्रिविधं दुर्गमुत्तमम् । स्वर्गे व्योम्नि च भूमौ च क्रमाज्ज्ञेयानि तानि वै

அந்த உத்தமமான அரண் மூன்று வகை—வித்யுன்மாலி, மாலி, ஆயச. அவை முறையே ஸ்வர்க்கத்தில், வானில், பூமியில் இருப்பதாக அறிய வேண்டும்.

Verse 59

दत्वा तेभ्यो सुरेभ्यश्च पुराणि त्रीणि वै मयः । प्रविवेश स्वयं तत्र हितकामपरायणः

மயன் அந்த தேவர்களுக்கு மூன்று கோட்டைப் புரங்களை அளித்து, அவர்களின் நலனையே நாடி, தானும் அங்கே நுழைந்தான்.

Verse 60

एवं पुत्रत्रयं प्राप्य प्रविष्टास्तारकात्मजाः । बुभुजुस्सकलान्भोगान्महाबलपराक्रमाः

இவ்வாறு மூன்று புதல்வர்களைப் பெற்றுத் தாரகனின் மகன்கள் தங்கள் ஆட்சியில் நிலைபெற்று, மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடையவர்களாய் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்தனர்.

Verse 61

कल्पद्रुमैश्च संकीर्णं गजवाजिसमाकुलम् । नानाप्रासादसंकीर्णं मणिजालसमा वृतम्

அது கற்பவிருட்சங்களால் நிரம்பி, யானைகளும் குதிரைகளும் கூட்டமாகக் களைகட்டியது. பல மாளிகைகளால் நிறைந்து, மணிகளின் வலையால் சுற்றிலும் மூடப்பட்டதுபோல் இருந்தது.

Verse 62

सूर्यमण्डलसंकाशैर्विमानैस्सर्वतोमुखैः । पद्मरागमयैश्चैव शोभितं चन्द्रसन्निभैः

சூரியவட்டம் போன்ற ஒளியுடன், எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கும் விமானங்களால் அது எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. மேலும் பத்மராகக் கற்களால் ஆன அமைப்புகள் நிலவுபோன்ற ஒளியால் மிளிர்ந்தன.

Verse 63

प्रासादैर्गोपुरैर्दिव्यैः कैलासशिखरोपमैः । दिव्यस्त्रीजनसंकीर्णैर्गंधर्वैस्सिद्धचारणैः

கைலாசச் சிகரங்களை ஒத்த தெய்வீக மாளிகைகளாலும் உயரிய கோபுரங்களாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது. அங்கு தெய்வப் பெண்கள் கூட்டமும், கந்தர்வர், சித்தர், சாரணர் ஆகியோரும் நிறைந்திருந்தனர்.

Verse 64

रुद्रालयैः प्रतिगृहमग्निहोत्रैः प्रतिष्ठितैः । द्विजोत्तमैश्शास्त्र ज्ञैश्शिवभक्तिरतैस्सदा

ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் ருத்ராலயங்கள் நிறுவப்பட்டு, அக்னிஹோத்திர அக்கினிகள் விதிப்படி பேணப்பட்டன. சாஸ்திரம் அறிந்த உயர்ந்த த்விஜர்கள் எப்போதும் சிவபக்தியில் மூழ்கியிருந்தனர்.

Verse 65

वापीकूपतडागैश्च दीर्घिकाभिस्सुशोभितम् । उद्यानवनवृक्षैश्च स्वर्गच्युत गुणोत्तमैः

அது கிணறுகள், படிக்கிணறுகள், குளங்கள், நீண்ட நீர்த்தேக்கங்கள் ஆகியவற்றால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் தோட்டங்கள், வனங்கள், மரங்கள்—வானுலகத்திலிருந்து இறங்கிய சிறந்த குணங்கள்போல் விளங்கின.

Verse 66

नदीनदसरिन्मुख्यपुष्करैः शोभितं सदा । सर्वकामफलाद्यैश्चानेकैर्वृक्षैर्मनोहरम्

அது எப்போதும் சிறந்த நதிகள், ஓடைகள், நீர்வழிகள் மற்றும் முதன்மை புஷ்கரத் தாமரைக் குளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் எல்லா விருப்பங்களின் கனிகளும் பிற அருள்களும் தரும் பல மனம்கவரும் மரங்களால் இனிமை பெற்றது.

Verse 67

मत्तमातंगयूथैश्च तुरंगैश्च सुशोभनैः । रथैश्च विविधाकारैश्शिबिकाभिरलंकृतम्

அது மதமயங்கிய யானைக் கூட்டங்கள், அழகிய குதிரைகள், பல வடிவ ரதங்கள், மேலும் சிவிகைகள் (பல்லக்குகள்) ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது.

Verse 68

समयादिशिकैश्चैव क्रीडास्थानैः पृथक्पृथक् । वेदाध्ययनशालाभिर्विविधाभिः पृथक्पृथक्

அங்கு ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் போதிக்கும் ஆசான்களுக்குத் தனித்தனிப் பிரிவுகள் இருந்தன; விளையாட்டு மைதானங்களும் தனித்தனியாக இருந்தன; மேலும் இவற்றிலிருந்து வேறாக, வேதப் பயிலும் பாராயணத்திற்கான பலவகை தனித் தனி மண்டபங்களும் இருந்தன.

Verse 69

अदृष्टं मनसा वाचा पापान्वितनरैस्सदा । महात्मभिश्शुभाचारैः पुण्यवद्भिः प्रवीक्ष्यते

பாவத்தில் மூழ்கியோர்க்கு மனத்தாலும் சொல்லாலும் காணப்படாத அந்தத் தத்துவம், நற்செயலுடைய புண்ணியமிகு மகாத்மர்களால் உண்மையாகக் காணப்படுகிறது।

Verse 70

पतिव्रताभिः सर्वत्र पावितं स्थलमुत्तमम् । पतिसेवनशीलाभिर्विमुखाभिः कुधर्मतः

எங்கே எங்கே கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த பத்தினிகள், கணவன்சேவையில் நிலைத்தும் தீயொழுக்கத்திலிருந்து விலகியும் இருப்பார்களோ, அங்கே அந்த இடம் எங்கும் மிகப் புனிதமாகிறது।

Verse 71

दैत्यशूरैर्महाभागैस्सदारैस्ससुतैर्द्विजैः । श्रौतस्मार्तार्थतत्त्वज्ञैस्स्वधर्मनिरतैर्युतम्

அவருடன் பெரும்பேறு பெற்ற தைத்ய வீரர்கள்—மனைவியரும் மகன்களுமுடன்—மேலும் ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த விதிகளின் உண்மைப் பொருளறிந்தும் தம் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்தும் இருந்த இருபிறப்பாளரும் சேர்ந்திருந்தனர்।

Verse 72

व्यूढोरस्कैर्वृषस्कंधैस्सामयुद्धधरैस्सदा । प्रशांतैः कुपितैश्चैव कुब्जैर्वामनकैस्तथा

அவர்கள் எப்போதும் ஒழுங்கான போருக்குத் தயாராய் இருந்தனர்—சிலருக்கு அகன்ற மார்பு, காளைபோன்ற தோள்கள்; சிலர் அமைதியர், சிலர் சினமுற்றவர்; சிலர் கூனியர், சிலர் குறுநிலையரும் இருந்தனர்।

Verse 73

नीलोत्पलदलप्रख्यैर्नीलकुंचितमूर्द्धजैः । मयेन रक्षितैस्सर्वैश्शिक्षितैर्युद्धलालसैः

அவர்கள் அனைவரும் மாயையால் காக்கப்பட்டு, நன்கு பயிற்சி பெற்றவர்களாய், போருக்கு ஆவலுற்றவர்களாய் இருந்தனர்; நீலத் தாமரை இதழ்போன்ற நிறமும், கரிய சுருள் கூந்தலும் உடையவர்கள்.

Verse 74

वरसमररतैर्युतं समंतादजशिवपूजनया विशुद्धवीर्यैः । रविमरुतमहेन्द्रसंनिकाशैस्सुरमथनैस्सुदृढैस्सुसेवितं यत्

அது எல்லாத் திசைகளிலும் உயர்ந்த போர்-ரசத்தில் ஈடுபட்ட வீரர்களால் சூழப்பட்டது—அஜ சிவனைப் பூஜித்ததால் அவர்களின் வீரியம் தூய்மையடைந்தது; அவர்கள் சூரியன், காற்று, மகேந்திரன் போல் ஒளிவீசி, அசையாத உறுதியுடன், தேவர்களையும் மடக்க வல்ல திடமான சேவகர்களால் நன்கு சேவிக்கப்பட்டனர்.

Verse 75

शास्त्रवेदपुराणेषु येये धर्माः प्रकीर्तिताः । शिवप्रियास्सदा देवास्ते धर्मास्तत्र सर्वतः

சாஸ்திரங்கள், வேதங்கள், புராணங்களில் கூறப்பட்ட எல்லா தர்மங்களும் அங்கே முழுமையாக நிலைபெற்றிருந்தன; ஏனெனில் தேவர்கள் எப்போதும் சிவபிரியர்கள், அந்த தர்மங்கள் சிவனின் அருளிலேயே வேரூன்றியவை.

Verse 76

एवं लब्धवरास्ते तु दैतेयास्तारकात्मजाः । शैवं मयमुपाश्रित्य निवसंति स्म तत्र ह

இவ்வாறு வரங்களைப் பெற்ற தாரகனின் தைத்யப் புதல்வர்கள், சைவ மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட கோட்டையைச் சரணடைந்து அங்கேயே வாழ்ந்தனர்.

Verse 77

सर्वं त्रैलोक्यमुत्सार्य प्रविश्य नगराणि ते । कुर्वंति स्म महद्राज्यं शिवमार्गरतास्सदा

மூன்று உலகங்களிலும் எதிரிகளை விரட்டியடித்து அவர்கள் நகரங்களில் நுழைந்து மகத்தான அரசாட்சியை நிறுவினர்—எப்போதும் சிவமார்க்கத்தில் ஈடுபட்டவர்களாய்.

Verse 78

ततो महान् गतः कालो वसतां पुण्यकर्मणाम् । यथासुखं यथाजोषं सद्राज्यं कुर्वतां मुने

அப்போது அங்கே வசித்த புண்ணியகர்மர்கள் பல காலம் கழிந்தது. அவர்கள் யாதாசுகமாகவும் யாதேச்சையாகவும், ஓ முனியே, நல்லதும் ஒழுங்கானதுமான அரசாட்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.